wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
151. Stanowisko El Palmo-La Curva w kontekście rozwoju kulturowego południowych krańców wybrzeża Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
W latach 2008-2013 na terenie Południowego Peru przeprowadzono projekt badawczy - Proyecto Tambo, realizowany ze środków 7 Programu Ramowego Unii Europejskiej i Ministerstwa Nauki. Był on wynikiem współpracy Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Universidad Católica de Santa Maria w Arequipie. Prace projektu koncentrowały się w zlewisku rzeki Tambo, od źródła aż po ujście, a jego celem było badanie społeczności południowego Peru w kontekście zmian środowiskowych i klimatycznych. Wykonano m.in. badania archeologiczne na stanowiskach: El Toro, El Pino, Crucero czy Churajón. W ramach projektu wykonano także badania ratownicze na obszarze inwestycji wodociągowej w miejscowości El Palmo - La Curva. Pozyskany w trakcie tych badań materiał zabytkowy pochodził z częściowo zniszczonego cmentarzyska z epoki prekolumbijskiej i stał się przedmiotem tego opracowania. W trakcie prac odkryto 20 grobów jamowych, z czego jedynie 13 posiadało wyposażenie grobowe w postaci ceramiki oraz przedmiotów codziennego użytku. Analiza ceramiki oraz materiałów tekstylnych czy drewnianych pozwoliła określić przynależność kulturową przedmiotów oraz określić ich chronologię. Wyniki prac wykopaliskowych wskazują, że mamy tutaj do czynienia z jednofazowym cmentarzyskiem kultury Chiribaya, rozwijającej się na tym terenie od schyłku środkowego horyzontu aż do końcowego odcinka późnego okresu przejściowego (ok. 800 – 1400 n.e.). Należy jednak zwrócić uwagę na istnienie powiązań z obszarem kulturowym Churajón o czym świadczą niektóre wyroby ceramiczne oraz fakt, że nie odnotowano na stanowisku materiałów Inka. Dane te pokrywają się one z ustaleniami badaczy na temat zaniku kultury Chiribaya jeszcze przed końcem późnego okresu przejściowego.
152. KOBIETA W PLASTYCE FIGURALNEJ KULTURY VALDIVIA - EKWADOR. ZAGADNIENIE INTERPRETACJI prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
153. Obrządek pogrzebowy kultury San Agustin w Kolumbii prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - wieczorowe I stopnia
154. Ocean w ikonografii i wytwórczości społeczeństw prekolumbijskiego wybrzeża; Moche i Nasca. prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
155. Struktura geologiczna Kanionu Colca, południowe Peru.Zagadnienie wykorzystywania surowców społeczności prekolumbijskich. prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
156. Analiza i interpretacja prekolumbijskich wzorców architektonicznych oraz kontekstów kulturowych Chachachapoyas; północno - wschodnie Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
157. Kultury Chiribaya i Churajón. Obrządki pogrzebowe kultur post-Tiahuanaco na południowych krańcach Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca zawiera opisy obrządków pogrzebowych kultury chiribaya i kultury churajón w późnym okresie przejściowym na terenie Costa Extremo Sur. Scharakteryzowano wyżej wymienione kultury, odnosząc się do ich terytorium, ram chronologicznych. Przeanalizowano obrządki pogrzebowe kultury chiribaya i churajón, wymieniając ich podobieństwa i różnice, a także odniesiono się do form pochówków i inwentarzy grobowych.
158. CHRONOLOGIA I PRZYNALEŻNOŚĆ KULTUROWA MATERIAŁÓW ZE STANOWISKA EL PINO, SEKTOR 7 DOLINA TAMBO, PŁD. PERU prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
159. Technologia wytwórcza oraz motywy ikonograficzne na wyrobach tekstylnych z południowej części peruwiańskiego wybrzeża prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
160. Społeczne, symboliczne i religijne znaczenie głów-trofeów w kulturze Nasca prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Zaprezentowana praca, opierająca się na wynikach najnowszych badań archeologicznych oraz analizie skatalogowanych obiektów, stanowi wieloaspektową charakterystykę zjawiska dekapitacji i rytualnego wykorzystywania głów-trofeów przez ludność kultury Nasca. Interdyscyplinarne badania umożliwiły udokumentowanie faktu intencjonalnego wyboru osobników przeznaczonych do pełnienia funkcji ofiar. W niniejszej pracy uwzględniono wyniki badań osteologicznych – pozwalających określić płeć i wiek ofiar, a także zidentyfikować ślady przemocy, chorób oraz intencjonalnej deformacji. Rezultaty badań traseologicznych umożliwiły z kolei rekonstrukcję skomplikowanego procesu preparowania trofeów oraz odtwarzania przyżyciowego wyglądu zdekapitowanych osobników za pomocą różnego rodzaju zabiegów tanatopraksji. W rozpoznaniu społecznej tożsamości ofiar oraz określeniu ich geograficznego pochodzenia niezwykle przydatne okazały się być wyniki laboratoryjnych badań mitochondrialnego DNA, wyizolowanego z poszczególnych głów-trofeów, oraz ocena zawartości izotopów węgla, strontu i tlenu. Analiza skatalogowanego materiału archeologicznego pozwoliła na udokumentowanie rozmaitych źródeł pochodzenia głów-trofeów, a także różnorodnych metod ich preparowania i zabezpieczania. Wyróżniono także zróżnicowane sposoby depozycji odseparowanych od ciała ludzkich głów oraz podjęto próbę interpretacji znaczenia poszczególnych znalezisk. Uwidoczniono ponadto, iż sposoby i cele preparowania głów mogły być różne. Zaobserwowane zostały różnego rodzaju lokalne uwarunkowania, dostrzegane w obrębie dolin rzecznych południowego wybrzeża Peru, a nawet poszczególnych stanowisk archeologicznych. Przeprowadzono również próbę określenia funkcji głów-trofeów oraz ich znaczenia w kulturze Nasca. Kluczowe okazały się - analiza kontekstu archeologicznego, wyposażenia grobowego oraz dokładnej lokalizacji określonych depozytów. Wyniki badań jednoznacznie udowodniły związek głów-trofeów z szeroko pojętą sferą wierzeń religijnych ludności kultury Nasca. Chociaż w toku prowadzonych analiz zdyskredytowano teorie głoszące związek wypreparowanych ludzkich głów z kultem przodków, nie można wykluczyć obecności rytualnych walk, ofiar wotywnych związanych z kultem agrarnym oraz rytualnego upuszczania krwi ofiar. Analiza ikonografii kultury Nasca i systematyczna klasyfikacja motywu głowy-trofeum, pozwoliły na zaobserwowanie diachronicznych zmian zachodzących w społeczeństwie i politycznym środowisku Nasca. Zadokumentowano liczne transformacje wizerunku głowy-trofeum oraz ewidentną sekularyzację motywu. Spostrzeżenia te dodatkowo sugerują, że zjawisko preparowania trofeów nie było homogeniczne na całym obszarze południowego wybrzeża Peru, a funkcja badanych obiektów ulegała wielokrotnym zmianom w czasie kilkuset lat rozwoju kultury Nasca. Uzyskane w niniejszej pracy wyniki wyraźnie pokazują, iż badane zjawisko mogło mieć charakter zdecydowanie bardziej lokalny niż do tej pory sądzono.
161. CHRONOLOGIA ORAZ PRZYNALEŻNOŚĆ KULTUROWA MATERIAŁÓW Z SEKTORA 4 W EL PINO, POŁUDNIOWE PERU prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
162. Ikonografia kultury Nasca prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
163. Głowy-trofea w kulturach prekolumbijskiego Peru. Zagadnienie chronologii oraz ich interpretacja kulturowa prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
164. PREKOLUMBIJSKIE ZŁOTO KOSTARYKI, PANAMY ORAZ PÓŁNOCNEJ CZĘŚCI KOLUMBII prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
165. Chronologia i przynależność kulturowa materiałów ze stanowiska Candahua 2, dolina Tambo; południowe Peru prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
166. Vilcabamba. Ostatni bastion Inków. Charakterystyka osadnictwa na terenie stanowiska archeologicznego Espiritu Pampa w Peru. prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Vilcabamba (Wilkapampa w języku aymara i quechua) to, położone w górzystym rejonie Montani, miasto pełniące funkcje ostatniej stolicy imperium Inków w czasie hiszpańskiej konkwisty w latach 1536-1572. Jako ostatnia enklawa inkaskiego osadnictwa i miejsce związane z indiańską walką o niepodległość jest niezwykle cennym stanowiskiem archeologicznym, na dzień dzisiejszym przebadanym tylko częściowo. W niniejszej pracy autorka przedstawia wyniki ostatnich badań archeologicznych z 2015 roku, prowadzonych terenie Espiritu Pampa, analizując urbanistykę i architekturę miasta oraz przypuszczalną funkcje przebadanych budynków, bazując na szerszych analogiach z terenu Tawantinsuyu oraz charakterystyce zdeponowanych w poszczególnych obiektach zabytków ruchomych.
167. Wizerunek kobiety paleolitycznej. Przedstawienia postaci żeńskiej na terenie wschodniej części Europy Środkowej dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
168. Początki mezolitu na Niżu Polskim w świetle najnowszych badań dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca miała na celu ukazanie genezy zjawisk kulturowych charakterystycznych dla pierwszych społeczności mezolitycznych na terenie Niżu Polskiego. Autor posłużył się najnowszymi datowaniami radiowęglowymi, które zostały poddane kalibracji. Pochodziły ze stanowisk schyłkowopaleolitycznych i wczesnomezolitycznych aby ukazać złożoność i dynamikę zachodzących zmian na przełomie plejstocen/holocen.
169. Figurki antropomorficzne ze stanowiska paleolitycznego Mal`ta: analiza i interpretacja. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca ta skupia się na interpretacji funkcji kulturowej i społecznej figurek antropomorficznych ze stanowiska Mal'ta na Syberii. Interpretacja ta była możliwa dzięki zastosowaniu analizy form, sylwetek, twarzy oraz odzieży osób przedstawionych w formie tych figurek.
170. Stanowisko archeologiczne Bobrowice B w świetle badań inwentarza krzemiennego. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
W ostatnim czasie w pracach naukowych podjęto dyskusję na temat cech charakterystycznych i podobieństw między schyłkowomezolitycznymi jednostkami kulturowymi, takimi jak grupa bobrzańska, przemysł kokrowski i inne. Z tego względu istnieje konieczność ponownej analizy inwentarzy datowanych na ten okres w celu ich krytycznej oceny i porównania z innymi zespołami o podobnej chronologii. Na obszarze Dolnego Śląska jednym z tego typu stanowisk jest zbiór wyrobów krzemiennych z Bobrowic, stanowisko B. W niniejszej pracy przedstawiona została analiza wcześniej wspomnianych zabytków pod względem morfometrycznym, technologicznym i typologicznym. Poruszono także zagadnienie homogeniczności zbioru, zasięgu grupy bobrzańskiej, jej relacji z innymi stanowiskami schyłkowomezolitycznymi, a także poddano krytyce zasadność wydzielania jej jako osobnej jednostki podziału kulturowego.
171. Młodszy mezolit na Pojezierzu Południowopomorskim. Zagadnienia osadnicze i technologiczne na przykładzie stanowiska Turowiec 3. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca jest wynikiem ponownej analizy materiałów krzemiennych ze stanowiska Turowiec 3. W jej toku dokonano nowej klasyfikacji artefaktów kamiennych i zrekonstruowano planigrafię występowania zabytków. Dzięki temu udało się ustalić, że analizowane stanowisko jest obozowiskiem łowieckim, charakterystycznym dla rozwijającej się w młodszym mezolicie kultury chojnicko-pieńkowskiej. Pozostałości osadnicze pochodzą z wielu faz zasiedlenia stanowiska. Analiza pozwoliła zrekonstruować istnienie w tym samym miejscu budowli szałasowej z paleniskiem. Obok aktywności łowieckiej stwierdzono ślady obróbki drewna, kości i poroża. Na podstawie badań radiowęglowych koniec zasiedlenia tego stanowiska można datować na przełom neolitu i epoki brązu, jednakże chronologia ta nie jest do końca pewna, gdyż pozyskano tylko jedno oznaczenie radiowęglowe. Stanowisko to jest jednym z wielu stanowisk chojnicko-pieńkowskich w tym rejonie.
172. Przemoc w społeczeństwach zbieracko-łowieckich mezolitu Europy Środkowej i Północnej - analiza archeologiczna i etnologiczna dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Przemoc fizyczna, znana od najdawniejszych czasów, nie jest domeną wyłącznie cywilizacji wyżej rozwiniętych. Ślady jej stosowania archeolodzy odkrywają już na stanowiskach z epoki kamienia. Jej geneza nie jest w pełni wyjaśniona, istnieje wiele hipotez dotyczących pochodzenia przemocy oraz przyczyn jej stosowania. Powyższa praca przedstawia ślady przemocy w okresie mezolitu, na przykładzie wybranych stanowisk Europy Środkowej i Północnej. Omówione w niej zostały stanowiska: Motala, Vedbæk, Jaskini Grosse Ofnet, Hexenküche oraz Hohleinstein-Stadel, gdzie odkryto szczątki ludzi, którzy nie umarli w sposób naturalny. Lepsze zrozumienie problematyki stosowania przemocy przez społeczności łowiecko-zbierackie środkowej epoki kamienia wymagało porównania wspomnianych powyżej szczątków ludzkich z innymi pochówkami zlokalizowanymi w innych częściach Europy. Dzięki temu możliwe stało się uzyskanie pełniejszego obrazu zagadnienia grobów ofiar przemocy; pozwoliło to również na dokonanie próby interpretacji pochówków samych czaszek, oddzielonych uprzednio od ciał.
173. Znaczenie substancji barwiących wśród społeczności łowiecko-zbierackich z terenu ziem polskich - od kultury magdaleńskich po paraneolit dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca dotyczy zabytków i obiektów związanych z pigmentami z terenu Polski. Jej zakres chronologiczny obejmuje czasy od kultury magdaleńskiej po paraneolit. W pracy przeprowadzono szczegółową analizę źródeł, począwszy od akwizycji surowca, poprzez jego dystrybucję, użytkowanie, aż po jego depozycję w kontekstach archeologicznych. Przeanalizowane źródła stały się podstawą do opisu różnych systemów pozyskiwania, przetwórstwa i dystrybucji pigmentu w różnych okresach chronologicznych i na różnych obszarach Polski. W świetle zebranych danych udało się opisać utylitarne i symboliczne aspekty użytkowania ochry oraz jej znaczenie w życiu łowców i zbieraczy u schyłku paleolitu i w mezolicie.
174. Rola psa wśród społeczności mezolitycznych z obszaru Europy Pólnocnej i Środkowej dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Pierwszym udomowionym zwierzęciem w dziejach ludzkości był pies. W mojej pracy charakteryzuję rolę psa wśród społeczności mezolitycznych na podstawie znalezisk jego szczątków w Europie Północnej i Środkowej. Znalezione szczątki Canis pochodzą z kontekstów grobowych oraz osadniczych. W przypadku grobów ich cel depozycji jest różny, co znajduje swoje odzwierciedlenie w kompletności szkieletu (pełny lub fragmentaryczny). Całe szkielety psów odzwierciedlają niezwykły status społeczny psów, gdyż rodzaj pochówku był podobny do rytuału pogrzebowego stosowanego wobec ludzi. Niezwykłość tę potwierdzają nie zawsze występujące, dary grobowe w postaci ochry, czy narzędzi krzemiennych oraz poroża. Szczątki psa pojawiają się również w postaci pojedynczych kości lub samej czaszki w grobach ludzi, interpretowane wtedy jako dary grobowe. Niezwykłych informacji dostarczyły analizy traseologiczne kości, które ujawniły obecność śladów cięcia i skórowania na ich powierzchni. Tego rodzaju ślady pojawiają się na szczątkach pochodzących ze stanowisk osadniczych, z obiektów określanych jako strefy z odpadkami. Zebrane tutaj szczątki z kilku stanowisk europejskich zostały poddane analizie zbiorczej w celu wykazania serii podobieństw związanych z kontekstem depozycji oraz śladami wskazującymi na wykorzystanie pradziejowych psów. Wykorzystując wyniki badań archeozoologicznych oraz genetycznych pojawia się możliwość wskazania przedziału czasowego pojawienia się psa na terenie Europy oraz względny okres rozpoczęcia procesu domestykacji. Znajomość czynników zachodzących podczas procesu udomowienia jest pomocna we wskazaniu prawdopodobnej funkcji psa w pradziejach. Pierwsze materialne ślady działalności psa i człowieka pochodzą z okresu późnego paleolitu. W mezolicie psy wykorzystywano do celów gospodarczych (konsumpcja, pozyskiwanie skór), do polowań i ochrony obozowisk oraz w celach rytualnych. W młodszym mezolicie wzrasta ich rola w obrzędowości, na co wskazuje występowanie ich w rytuale pogrzebowym w formie osobnych grobów i wyposażenia grobów ludzkich.
175. Kaplice na zamkach średniowiecznego Śląska prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca pod tytułem „Kaplice zamkowe średniowiecznego Śląska” składa się ze wstępu, siedmiu rozdziałów, bibliografii, spisu ilustracji i katalogu kaplic. We wstępie opisany jest cel pracy oraz uzasadnienie podjęcia tematu. Rozdział pierwszy dotyczy kaplic zamku wrocławskiego ze szczególnym uwzględnieniem kaplicy romańskiej i kaplicy gotyckiej pod wezwaniem św. Marcina. W rozdziale drugim opisana jest kaplica z romańskiego zamku w Legnicy. Rozdział trzeci poświęcony jest gotyckiej kaplicy stanowiącej pozostałość po zamku w Lubinie, natomiast rozdział czwarty skupia się na uchodzącej za najpiękniejszą z zachowanych kaplic zamkowych Śląska, kaplicy raciborskiej. W rozdziale piątym opisany jest nietypowy gotycki wykusz na zamku Chojnik, zaś rozdział szósty dotyczy pozostałości kaplicy z zamku Wleń. W rozdziale siódmym zawarte jest podsumowanie i zarazem zakończenie merytoryczne pracy.
176. Ewolucja miecza samurajskiego w XIII-XVII w., ze szczególnym uwzględnieniem egzemplarzy w zbiorach klasztoru na Jasnej Górze prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca ta dotyczy problematyki mieczy samurajskich, ich historii, znaczenia kulturowego oraz procesu wytwarzania. Omawiam również przemiany, jakim podlegał miecz na tle historii Japonii. W pracy podejmuję również próbę wydatowania trzech mieczy, które znajdują się w zbiorach wotywnych klasztoru na Jasnej Górze. W pierwszej części pracy omawiam budowę miecza samurajskiego ze szczególnym uwzględnieniem elementów, które mogą pomóc w określaniu ich chronologii. W dalszej części analizuję znaczenie miecza w historii i kulturze Japonii. Kolejną część pracy poświęcam procesom technologicznym, towarzyszącym wytwarzaniu miecza, w którym omawiam nie tylko produkcję głowni, ale także jej szlifowanie i produkcję habaki. W kolejnej części staram się wydatować miecze ze zbiorów klasztornych i przeanalizować ich pochodzenie co pozwoliło na zweryfikowanie datowań mieczy, jakie podaje Pan Czerwiński w swojej dokumentacji konserwatorskiej, opracowanej w latach 1976 – 1977.
177. Obozy koncentracyjne w Polsce. Stan badań, metody i perspektywy prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca skupia się na opisie projektów badawczych przeprowadzonych w ostatnich latach na obszarach byłych obozów koncentracyjnych w Polsce oraz zastosowanych w ich trakcie metod prospekcji. Opisane również zostały teorie dotyczące miejsc pamięci oraz pamięci zbiorowej, społecznej i kulturowej.
178. Urządzenia targowe miast Śląska i małopolski w średnuiowieczu w świetle źródeł archeologicznych prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Celem pracy jest zebranie wszystkich dostępnych informacji na temat urządzeń targowych w miastach Śląska i Małopolski w średniowieczu, porównanie ich ze sobą oraz uwypuklenie wszelkich różnic występujących pomiędzy nimi, jak i podobieństw, które je łączą. Umożliwi to dokładna analiza źródeł pisanych i zachowanych pozostałości przebadanych metodą archeologiczną.Tematyka poniższej pracy nie pozwala na ustalenie uniwersalnych ram chronologicznych w odniesieniu do wszystkich omawianych ośrodków na raz z powodu braku dokładnych najwcześniejszych źródeł pisanych i archeologicznych dla części z nich, rozbieżności w latach ich powstawania i funkcjonowania oraz z powodu wewnętrznego podziału pracy na urządzenia śląskie i małopolskie. Z tego powodu za daty początkowe uznaję moment pojawienia się pierwszych informacji na temat urządzeń targowych uchwytnych dzisiaj w źródłach pisanych lub archeologicznych. Najczęściej są to akty lokacji miast, w których zwykle opisywano stan zagospodarowania faktycznego ośrodka przed lokacją. W dokumentach tych nierzadko możemy doszukać się wzmianek o istniejących już urządzeniach, których lokalizacja i ilość zostały uregulowane przez akt. Najstarszą lokacją na Śląsku był akt dla miasta Złotoryja w 1211 roku wydany przez Henryka Brodatego i tą też datę uznaję za początkową dla omawiania urządzeń na Śląsku. W przypadku Małopolski najstarszą potwierdzoną lokację przeprowadzono za rządów Leszka Białego, który w 1243 roku po raz pierwszy zakłada Sandomierz. Za górną datę graniczną dla obydwu regionów uznaję przełom XV i XVI wieku kiedy to na Śląsk i do Małopolski docierają pierwsze świadome renesansowe prądy myślowe w sztuce i architekturze. Podsumowując, za ramy czasowe można uznać okres od 1. połowy wieku XIII do pierwszego dziesięciolecia wieku XVI. Należy jednak pamiętać, że przejście pomiędzy średniowieczem a renesansem nie nastąpiło z dnia na dzień, lecz było procesem długotrwałym i niewyraźnym chronologicznie, który rozpoczął się jeszcze przed pierwszymi latami XVI wieku a zakończył długo po nich, co widać zwłaszcza w tradycji budowlanej, w której pewne wzorce i tendencje zanikły już wcześniej, a niektóre funkcjonowały jeszcze długo później. Zakres terytorialny pracy obejmuje rynki i place pomocnicze średniowiecznych miast Śląska i Małopolski, w których, w omawianym w pracy czasie, funkcjonowały wszystkie istotne dla pracy urządzenia targowe. Rozdział syntetyczny stanowi zasadniczą część pracy i zarazem jej najważniejszy człon. To w nim umieszczone zostały wszelkie spostrzeżenia oraz analizy metryczne, materiałowe, funkcjonalne oraz chronologiczne wraz z ich opisami. W nim także można doszukać się ogólnego spojrzenia na tradycje budowlane oraz regulacje prawne handlu. Rozdział ten zawiera także dane dotyczące ilości przekupniów i rzemieślników w omawianych ośrodkach oraz liczbę i rodzaj gałęzi rzemiosł, w nich obecnych, w danym roku. Podsumowanie stanowi wybór najważniejszych informacji w formie maksymalnie klarownego
179. ROZWÓJ TECHNIKI GÓRNICZEJ GÓRNICTWA KRUSZCOWEGO NA OBSZARZE EUROPY ŚRODKOWO-WSCHODNIEJ W OKRESIE ŚREDNIOWIECZA I WCZESNEJ NOWOŻYTNOŚCI prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
180. Instrumenty strunowe i dęte w średniowiecznej Europie Środkowej i w Skandynawii prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca ta przedstawia badania dotyczące wybranych instrumentów strunowych oraz dętych z obszaru Europy Środkowej a także Skandynawii w średniowieczu, które odkryto w trakcie wykopalisk archeologicznych wspierając się na materiale ikonograficznym oraz źródłach pisanych. Celem przybliżenia historii instrumentarium pochodzącego z wykopalisk autor prezentuje konfrontacje zabytków z innymi rodzajami źródeł. Praca charakteryzuje cechy fizyczne znalezisk (rebek, lur, flety, rogi) oraz prezentuje możliwe sposoby korzystania z owych instrumentach. Prezentowane są również hipotezy na temat pochodzenia, rozwoju i rozprzestrzeniania się poszczególnych chordofonów i aerofonów.