wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
181. Materialne relikty egzekucji kar w średniowieczu i w czasach nowożytnych na Śląsku prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska pt: „Materialne relikty egzekucji kar w średniowieczu i w czasach nowożytnych na Śląsku” dotyczy tematyki związanej z wykonywaniem wyroków kary, w oparciu o materialne świadectwa. Obszar występowania omawianych zagadnień to teren rozciągający się od Cieszyna aż po Krosno Odrzańskie. Zakres terytorialny jak i chronologiczny został dokładniej omówiony we wstępie pracy. Przedmiotem badań jest grupa zabytków, stanowiących pozostałości po jurysdykcji karnej na Śląsku. Niezwykle ważnym aspektem dla opracowywania tego zbioru przedmiotów jest przedstawienie wyglądu, przemian w nich zachodzących, jak również sposobu ich użycia potwierdzonego dostępnymi rycinami. Poruszony został również, bardzo istotny i stanowiący pewnego rodzaju punkt wyjścia dla dalszych wniosków i zagadnień, problem rozwoju i kształtowania się prawa karnego. Nie można było pominąć także kwestii jego przemian oraz wpływ prawa niemieckiego. W pracy zostały omówione miecze katowskie, które wykorzystywane były do wymierzenia kary śmierci poprzez dekapitacje. Stanowią one właściwą część pracy ze względu na potwierdzone użycie ich w sprawach dotyczących łamania prawa na omawianym terenie. Należy również zaznaczyć, iż w pracy została także nakreślona różnica pomiędzy typowymi mieczami bojowymi, a mieczami katowskimi. Jest to niezwykle ważne, by zaznaczyć istnienie takowych różnic, dla lepszego zrozumienia poruszanego w pracy tematu. W dalszej części został ukazany rozwój i przemiana pręgierzy. Przede wszystkim ich wygląd i kształt oraz sposób w jaki były używane oraz jaki materiał najczęściej wykorzystywano do jego budowy. Przedstawiony został również, jakże istotny wpływ lokalizacji tego typu zabytku jurysdykcji karnej. Warto też wspomnieć o nawiązaniu do mniej licznego grona zabytków związanych z materialnymi reliktami karnymi takimi jak dyby, koła egzekucyjne, pale – jest to grupa która ze względu na materiał z którego została wykonana i ich zastosowanie nie dotrwała w licznej grupie do czasów współczesnych. W trakcie powstawania pracy została przeprowadzona analiza dostępnych zabytków przy użyciu dostępnych źródeł pisanych, rycin. Dzięki udostępnieniu przez Muzea zabytków, możliwa była również, niezwykle istotna i wiele wnosząca analiza własna.
182. Materiały krzemienne ze stanowiska Chobienia 3, na tle osadnictwa technokompleksu z liściakami na Dolnym Śląsku. dr hab. Mirosław Masojć prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca dotyczy materiałów krzemiennych ze stanowiska Chobienia 3, gm. Rudna (AZP 70-23/78), na tle osadnictwa technokompleksu z liściakami na Dolnym Śląsku. Bazą źródłową dla tego opracowania jest zespół artefaktów krzemiennych pozyskany w toku badań wykopaliskowych prowadzonych w 2010 roku przez Felixa Biermanna, Andreasa Kieselera oraz Dominika Nowakowskiego. Za główną metodę badawczą przyjęte zostało przyporządkowanie typologiczne inwentarza zabytków krzemiennych a następnie ich analiza pod kątem surowcowym, technologicznym, statystycznym oraz porównawczym na tle znanych stanowisk z Polski południowo-zachodniej. Głównym założonym celem poniższej pracy jest próba określenia chronologii oraz przynależności kulturowej materiału krzemiennego pochodzącego ze stanowiska Chobienia 3 a następnie przedstawienie wyników analizy na tle innych znanych stanowisk łączonych z technokompleksem z liściakami na Dolnym Śląsku.
183. Medyczno-prawne aspekty badań cmentarzy nowożytnych.Przykład Wrocławia-Aleja Wiśniowa prof. dr hab. Krzysztof Wachowski Archeologia - stacjonarne II stopnia
184. Megality na wyspach zachodniej części Morza Śródziemnego prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Tematem tej pracy są megality na wyspach zachodniej części Morza Śródziemnego, które wznoszone były, przynajmniej od około 8000 lat BC aż po okres rzymski. Mimo, iż są mniej poznane od wschodniośródziemnomorskich konstrukcji mykeńskich i minojskich, to nie ustępują im w zakresie monumentalności czy różnorodności. Praca składa się z sześciu rozdziałów. Na początku przedstawione zostaną warunki geograficzne (w tym zmiany poziomu linii brzegowej) oraz generalna chronologia od pierwszych zasiedleń po okres historyczny. Następnie omówiona zostanie klasyfikacja megalitów z danej strefy oraz kolejno wyspy podzielone w trzy grupy: 1 – Archipelag Balearski (Ibiza, Formentera, Majorka, Minorka), 2 – Sardynia, Korsyka i Archipelag Toskański (Elba, Pianosa) oraz 3 – Sycylia i pobliskie wyspy (Ustica, Lipari, Filicudi, Pantelleria, Lampedusa, Malta i Gozo). Ponadto przedstawiona zostanie tzw. Pantelleria Vecchia Bank na dnie Cieśniny Sycylijskiej z niedawno odkrytym tam monolitem. Przy omawianiu wysp uwzględnione zostaną: sytuacja geograficzna z odległościami od innych wysp i lądu stałego, pierwsze ślady ludzi na wyspie, podział na kultury i epoki oraz rodzaje megalitów z dokładniejszymi opisami konkretnych obiektów. W ostatnim rozdziale przedstawione zostaną porównania opisanych wysp i megalitów, z dokładniejszym omówieniem odległości między grupami oraz pomiędzy poszczególnymi obszarami wraz z powiązaniem tych zależności widocznych w stylistyce konstrukcji.
185. Mennictwo księstwa wrocławskiego w XIV wieku. prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - wieczorowe I stopnia
186. Metody badawcze archeologii pól bitewnych prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
187. METODY STOSOWANE W BADANIACH PALEOLITYCZNYCH STANOWISK JASKINIOWYCH W STREFIE SUDECKO-KARPACKIEJ prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
188. Miejsca i ośrodki kultu w kulturze mykeńskiej dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
189. MIEJSCA KULTU SŁOWIAN NA TERENIE POŁUDNIOWEJ POLSKI dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
190. MIEJSCA KULTU ZWIĄZANE Z WODĄ W EPOCE BRĄZU NA TERENIE POLSKI dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
191. Między Odrą a Strzegomką.Ziemia średzka we wczesnym średniowieczu dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca pt. „Między Odrą a Strzegomką. Ziemia średzka we wczesnym średniowieczu” ma na celu próbę przedstawienia procesu osadnictwa wczesnośredniowiecznego na ziemi średzkiej. Ziemia średzka obejmuje swoim zasięgiem dzisiejszy powiat średzki, znajdujący się w centralnej części województwa dolnośląskiego a także w środkowej partii Niziny Śląskiej. Północną część obszaru ogranicza Odra, zachodnią część jej dopływ Cicha Woda natomiast wschodnią i południowo-wschodnią część ogranicza Bystrzyca wraz z jej dopływem Strzegomką . W obrębie powiatu średzkiego znajdują się trzy strefy fizyczno-geograficzne. Na północy wzdłuż koryta Odry znajduje się Pradolina Wrocławska, w centralnej części powiatu znajduję się Wysoczyzna średzka natomiast w południowej części wydzielona jest Równina Kostomłocka, która graniczy z wzgórzami strzegomskimi wchodzącym po części w obręb ziemi średzkiej. Zasięg chronologiczny pracy obejmuje całe wczesne średniowiecze (VI-1 poł. XIII w.) W rozdziale drugim zostaną przedstawione stanowiska powiązane z omawianym osadnictwem z podziałem na trzy strefy osadnictwa. Odnoszą się one głownie do sytuacji fizyczno-geograficznej w każdej ze stref, co w znacznym stopniu miało wpływ na proces lokowania osad. Wspomniane będzie m. in. stanowisko z Brodna gm. Środa Śląska, gdzie uchwycono osadę datowaną na VII-VIII w. Rozdział trzeci poświęcony będzie cmentarzyskom z Księginic gm. Miękinia i miejscowości Osiek gm. Kostomłoty. W rozdziale czwartym będą omówione znaleziska skarbów ze Środy Śląskiej gm. loco, Wilkowa Średzkiego gm. Kostomłoty czy miejscowości Jarosław gm. Udanin. Tego typu stanowiska są również śladem obecności ludzkiej na danym obszarze, dlatego jak w przypadku osad mogą być pomocną bazą poznawczą w uchwyceniu procesów osadnictwa. Na końcu pracy znajdzie się podsumowanie, które będzie zawierać m. in. próbę określenia genezy osadnictwa wczesnośredniowiecznego na ziemi średzkiej.
192. Minojskie przedstawienia kulturowe w świetle sztuki wschodniej części basenu Morza Śródziemnego dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
193. Młodszy mezolit na Pojezierzu Południowopomorskim. Zagadnienia osadnicze i technologiczne na przykładzie stanowiska Turowiec 3. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca jest wynikiem ponownej analizy materiałów krzemiennych ze stanowiska Turowiec 3. W jej toku dokonano nowej klasyfikacji artefaktów kamiennych i zrekonstruowano planigrafię występowania zabytków. Dzięki temu udało się ustalić, że analizowane stanowisko jest obozowiskiem łowieckim, charakterystycznym dla rozwijającej się w młodszym mezolicie kultury chojnicko-pieńkowskiej. Pozostałości osadnicze pochodzą z wielu faz zasiedlenia stanowiska. Analiza pozwoliła zrekonstruować istnienie w tym samym miejscu budowli szałasowej z paleniskiem. Obok aktywności łowieckiej stwierdzono ślady obróbki drewna, kości i poroża. Na podstawie badań radiowęglowych koniec zasiedlenia tego stanowiska można datować na przełom neolitu i epoki brązu, jednakże chronologia ta nie jest do końca pewna, gdyż pozyskano tylko jedno oznaczenie radiowęglowe. Stanowisko to jest jednym z wielu stanowisk chojnicko-pieńkowskich w tym rejonie.
194. MOGIŁY OFIAR SYSTEMU OBOZOWEGO GROSS- ROSEN NA DOLNYM ŚLĄSKU JAKO POTENCJALNY PRZEDMIOT BADAŃ ARCHEOLOGICZNYCH prof. dr hab. Krzysztof Wachowski Archeologia - stacjonarne II stopnia
195. Monety z badań archeologicznych ruin kościoła Santa Maria di Campogrosso w Altavilla Milicia prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Przedmiotem pracy są znaleziska monet odkryte podczas badań archeologicznych prowadzonych przy ruinach kościoła Santa Maria di Campogrosso w miejscowości Altavilla Milicia, leżącej niedaleko Palermo, na Sycylii. Podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w latach 2015-2018 odnaleziono 26 monet o drobnych nominałach, wybitych z brązu lub bilonu. Najstarsza z monet datowana jest na pierwszą połowę XII wieku, najmłodsza zaś na wiek XVI-XVII. Na stanowisku odkryto nowe odmiany monet dotychczas nieznanych w literaturze naukowej, co zmienia stan wiedzy o mennictwie sycylijskim. Celem badań archeologicznych przy kościele Santa Maria di Campogrosso było odtworzenie planu budowli w rozwarstwieniu chronologicznym oraz rekonstrukcję kontekstu kulturowego z okresów przed, w trakcie funkcjonowania kościoła i po zakończeniu użytkowania. Mimo zachowanych źródeł pisanych początki jak i dalsze losy kościoła nie są dość znane. Chronologia kościoła ustalana na podstawie źródeł historycznych na drugą połowę XI wieku jest kwestionowana przez historyków architektury, opowiadając się za późniejszą chronologią kościoła, przesuwając datę budowy na wiek XIII. Dopiero od 2015 roku głos w tej dyskusji mogli zabrać archeolodzy. Wśród wysuwanych przez nich argumentów prócz stratygrafii odkrywanych nawarstwień, wyników datowań metodami fizyko-chemicznymi ważną rolę odgrywają także znaleziska monet, których metryki dają możliwość datowania innych zabytków znajdujących się w warstwie kulturowej. Przeprowadzona analiza znalezisk monet wraz z ich archeologicznym kontekstem w odniesieniu do historii kościoła Santa Maria di Campogrosso - znanej ze źródeł pisanych - umożliwiła rekonstrukcję jego dziejów. Wyniki badań monet wskazują, że budowa kościoła rozpoczęła się w połowie XII wieku. Analiza moneta pozwoliła również uzupełnić obraz przemian społeczno-gospodarczych jakie miały miejsce w rejonie stanowiska w okresie średniowiecza i nowożytności.
196. Monety z Giecza (stanowisko 10, sezony 2015-2018) i z Grzybowa (stanowisko 1, sezony 2016-2018). Studium porównawcze prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
W niniejszej pracy omówione zostały znaleziska monet ze stanowiska Giecz 10 z lat 2015-2018 oraz ze stanowiska Grzybowo 1 z lat 2016-2018. Dodatkowo do inwentarza monet z Grzybowa dodana została jedna moneta znaleziona przed 1994 z uwagi na jej istotne znaczenie. Autor w sposób użyteczny dla celów numizmatycznych skatalogował znalezione monety. Omówiony został stan badań stanowisk z których monety te pochodzą. Następnie został przeanalizowany inwentarz monet i cechy, które prezentują obydwa zbiory. Autor dokonał porównania obydwu zbiorów monet z uwagi na podobieństwa je łączące i wskazał cechy, które je różnicują.
197. Monety z zamku biskupów chełmińskich w Lubawie prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca ma na celu opracowanie inwentarza siedmiuset monet, pozyskanych podczas badań archeologicznych w ruinach zamku biskupów chełmińskich w Lubawie na Ziemi Chełmińskiej. Są to monety pojedyncze, pozyskane z różnych warstw stratygraficznych i wykopów w obrębie jednego, dużego stanowiska, jakim jest zamek. Podstawą pracy jest katalog, opisujący każdą pojedynczą monetę, uwzględniając wszystkie ważne dla analizy elementy - parametry fizyczne i treść (spisanie treści legend oraz opisanie elementów ikonograficznych), a także - jeśli to możliwe - przyporządkowanie do znanych nauce, konkretnych emitentów oraz odnalezienie analogii w literaturze fachowej. Katalog stanowi podstawę do analizy jego zawartości i opisania faktów, na które wskazuje, następnie zaś - skonfrontowania ich z dziejami obiektu, znanymi ze źródeł historycznych. Metryka chronologiczna monet z zamku nie sięga dalej niż drugiej połowy XIV wieku, natomiast ślady wskazujące na funkcjonowanie obiegu monetarnego na zamku pojawiają się dopiero na początku XV wieku, wraz z obecnością licznych szelągów krzyżackich. Zawartość katalogu odzwierciedla zmianę granic w ramach II pokoju toruńskiego w 1466, gdy Lubawa znalazła się w granicach Królestwa Polskiego - w drugiej połowie XV wieku monety krzyżackie ustępują przewagi monetom polskim. W XVI wieku utrzymuje się dominacja monet polskich, zaś stulecie XVII-te to czas wielkiego rozkwitu zamku - dawna średniowieczna warownia zostaje przebudowana na barokową rezydencję. Monety z tego stulecia są liczne (ponad 300) i różnorodne, a ich jedyną cechą wspólną jest to, że jako pojedyncze - są to monety o niewielkich nominałach. Pod koniec XVIII wieku następuje degradacja obiektu, związana z opuszczeniem go przez biskupów chełmińskich. Jest to kolejny fakt, mający swoje odzwierciedlenie w inwentarzu - koniec XVIII i cały XIX wiek to okres, z którego pochodzi zaledwie kilka monet, nie można natomiast mówić o jakimkolwiek obiegu pieniężnym w doprowadzonym do ruiny obiekcie. Obraz obiegu pieniężnego, jaki funkcjonował na zamku przez stulecia jego istnienia, jest charakterystyczny dla regionu przygranicznego. Można odnaleźć dużo analogii do obiegu monet w Królestwie Polskim, ale są też cechy specyficzne dla Prus Królewskich, z kolei np. ogromna ilość drobnej monety książęcej z Prus w XVII wieku wskazuje na duże wpływy tego nieodległego geograficznie rynku monetarnego w rejonie zamku.
198. Monety ze stanowiska nr 4 w Gieczu prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
199. Mortaria w rzymskiej Brytanii dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Mortaria w rzymskiej prowincji Brytania Niniejsza praca przedstawia problematykę związaną z romanizacją na przykładzie zabytków ceramicznych odkrywanych na terenie Brytanii. Celem pracy było scharakteryzowanie grupy naczyń o nazwie mortaria oraz opisanie miejsc ich odkrycia. Powiązanie znalezisk mis z ich lokalizacją miało wskazać na rozprzestrzenianie się wpływów rzymskich. Analiza stanowisk archeologicznych miała ukazać ilość importów, rozwijającą się produkcję oraz ewentualne powiązania ze stanowiskami o militarnym charakterze. Typ stanowisk miał także potwierdzić funkcję mortariów. Mortaria to moździerze ceramiczne służące do przygotowywania posiłków. Ich występowanie na stanowiskach związanych z rzymską obecnością jest masowe. Większość źródeł pochodzi z wykopalisk prowadzonych w XX i na początku XXI wieku. Stan źródeł oraz ich opracowania skłoniły autorkę do podjęcia próby syntezy, której brak w literaturze przedmiotu uzasadniony jest stale wzrastającą liczbą odkrywanych naczyń. Możliwości badawcze w dziedzinie ceramologii są niezliczone, gdyż baza danych oparta o raporty acheologiczne i archiwa z muzeów jest imponująca. Potencjał tej grupy naczyń niesie za sobą rzetelne informacje odnośnie chronologii. Często pozwala on na podstawie stempli wskazać na poszczególne warsztaty garncarskie. Mortaria są także przedmiotem badań nad rozwojem ekonomicznym. Zakres pracy obejmuje obszar wyspy Brytanii. Ramy chronologiczne są wyznaczone na podstawie źródeł historycznych wskazujących na daty założenia, od 43 roku n.e. do 407 roku, wyznaczającego upadek prowincji. Do realizacji pracy skatalogowano około 300 fragmentów zachowanych mortariów. Katalog załączony na końcu pracy jest bazą danych, na której opierała się analiza oraz wnioski. Ze względu na dużą ilość przykładów, pogrupowano znaleziska według stuleci od I do V wieku. W tych przedziałach przedstawiono mortaria oraz typy stanowisk. Dane z katalogu zostały zobrazowane za pomocą diagramów i map. Cel pracy został zrealizowany aczkolwiek baza danych pozwala na dalsze, bardziej szczegółową analizę, z której można byłoby dotrzeć do interesujących wniosków. Napotkane trudności związane były głównie z obszernością katalogu, który Problemem okazała się również dość szeroka chronologia 80 naczyń, które nie były dokładnie wydatowane. Niewielki procent znalezisk luźnych takich jak fragmenty mortariów pochodzące z zabudowań gospodarczych czy rowów nie wpłynęły znacząco na wynik analiz.
200. Motyw Argonautów w sztuce antycznej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Mit o wyprawie Argonautów po Złote Runo był jedną z najbradziej znanych historii w świecie starożytnym, dzięki czemu Argonauci stali się bardzo popularnym motywem zarówno w sztuce greckiej, jak i w etruskiej, czy rzymskiej. Istnieje cały wachlarz zabytków związanyhch z tą tematyką. Można również zauważyć, że niektóre przedsatwienia były szczególnie popularne tylko w konkretnym okresie, tak jest w przypadku Hylasa, którego wizerunki są w większości znane jedynie ze sztuki rzymskiej.
201. Motyw konia w czarnofigurowym greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca zawiera trzydzieści jeden pozycji na podstawie, których autorka przedstawia motyw konia w greckim malarstwie czarnofigurowym w latach 600 r. p.n.e.- 500 r. p.n.e. Na podstawie zebranych zabytków autorka ukazuje popularność konia i jego przedstawień. Podczas analizy przeanalizowane zostały takie elementy jak czynność, pozycja, elementy oporządzenia jeździeckiego, grzywa i ogon oraz otoczenie zwierzęcia. Autorka w pierwszym rozdziale opisała wszystkie zabytki znajdujące się w katalogu, w drugim rozdziale poddała je analizie. Na podstawie której wywnioskowała jakie malunki są częste, a które stanowią przedstawienia wyjątkowe. Dzięki temu autorka wywnioskowała jaką wartość i funkcje miał koń dla starożytnych greków.
202. Motyw polowania w greckim malarstwie wazowym dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca pod tytułem Motyw polowania w greckim malarstwie wazowym składa się z 2 rozdziałów, katalogu, bibliografii i podsumowania. Źródłami były malowidła na czerwono- i czarno-figurowe na greckich wazach z głównie z VI i V wieku przed naszą erą. Malowidła przedstawiające sceny polowań zawierają szereg informacji, takich jak : strój myśliwych, broń służąca do polowań, technikę polowania etc. Opis i wstępna analiza zabytków znajduje się pierwszym rozdziale. Wstępne wnioski to zmiany w przedstawieniach motywu polowania, technika i styl. W drugim znajduje się dogłębna analiza i interpretacja scen polowań, polegająca na opisie wyglądu postaci, sytuacji, wykorzystanie psów do polowań. W trzecim rozdziale zająłem się wpływem łowiectwa na życie starożytnych greków. Uzyskane wnioski to duża popularność polowań w antycznej Grecji, polowania miały ogromny wpływ na edukację młodych chłopców, żołnierz, który był wprawnym łowczym był wyżej ceniony, psy odgrywały dużą rolę w polowaniach, niektóre zwierzęta na przykład zające były łapane w celu dania go jako podarek ukochanej osobie, polowania zapewniały nie tylko rozrywkę lecz także pożywienie i inne dobra uzyskiwane ze złapanej zwierzyny.
203. Motywy abstrakcyjne w sztuce paleoltycznej Europy prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
204. Motywy mitologiczno-astrologiczne w sztuce średniowiecznego Śląska i Wielkopolski dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca przedstawia analizę motywów mitologicznych oraz astrologicznych występujących na średniowiecznych zabytkach archeologicznych z terenu Śląska i Wielkopolski. Wśród omawianego materiału główną część stanowią kafle piecowe. Najczęściej spotykane motywy to hybrydy, smoki, gryfy oraz jednorożce i zostały one szczegółowo opisane w głównej części pracy. Autorka skupiła się na znaczeniu symbolicznym jakie niosły za sobą opisywane przedstawienia, jak również na ich podłożu historycznym i etnicznym oraz ich proweniencji na opisywane tereny. Podsumowanie przeprowadzonej analizy stanowi końcowy rozdział dotyczący znaczenia motywów mitologicznych oaz astrologicznych w sztuce średniowiecznego Śląska oraz Wielkopolski.
205. Motywy religijne na kaflach piecowych w strefie nadbałtyckiej dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
206. Motywy starotestamentowe na kaflach piecowych na Śląsku, w Wielkopolsce i na Pomorzu XIV-XVI w. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Pojawienie się w XV wieku kafli powstałych na bazie matrycy, doprowadziło do tego że piec, z urządzenia o głównie utylitarnych funkcjach, wyrósł do rangi dzieła sztuki użytkowej oraz stał estetycznym nośnikiem określonych treści. Możliwość ornamentacji kafli dała także kolejną sposobność do wyrażenia jednej z odwiecznej ludzkich potrzeb- przelania na otaczającą go materię istotnych dla niego wzorców graficznych. Jednym z niezwykle ważnych środków wyrazu, szczególnie dla europejskiego kręgu kulturowego, były sceny starotestamentowe- umożliwiające symboliczny przekaz danych idei oraz, często nieświadomych, założeń filozoficznych. Ideowy przełom średniowiecza i nowożytności odcisnął spore znaczenie na sposobie przedstawień, tematyce oraz kanałach rozprzestrzeniania się wizerunków kaflarskich. Epokowa zmiana wpłynęła także na zmianie ideowego znaczenia starotestamentowych wzorców ikonograficznych. Celem niniejszej pracy było zebranie i skoncentrowanie materiału kaflarskiego z pochodzącego z XV i XVI wieku, z rejonu Śląska, Wielkopolski oraz Pomorza, przedstawiającego potwierdzone i domniemane motywy starotestamentowe i jego interdyscyplinarna analiza, posiłkująca się wiedzą z zakresu judaistyki oraz łącząca metodologię używaną w historii sztuki z metodologią archeologiczną, Na podstawie tej analizy została podjęta próba wykazania, jak zmieniały się starotestamentowe wzorce, ukazywana na kaflach tematyka i sposób jej przedstawienia na przestrzeni średniowiecza i nowożytności. Pierwszy rozdział został poświęcony kulturowym aspektom przełomu średniowiecza i nowożytności, wpływającym na sposób przedstawiania motywów starotestamentowych, ich zamierzonych inspiracji graficznych oraz dróg rozprzestrzeniania na omawianym terenie. W rozdziale drugim, uzyskany na podstawie kwerendy materiał, podzielony został na osiem działów pod względem przedstawionej tematyki: I stanowią kafle z przedstawieniami Adama i Ewy, II Przedstawienia 12 bohaterów i tyranów Starego Testamentu, III Proroka Daniela, IV. Samsona, V. Rebeki, VI Judyty, VII Jonasza, VIII renesansowych scen bitewnych. Podjęta została także próba odnalezienia możliwych wzorców graficznych przedstawień kaflarskich. W przypadkach, w których było to możliwe, szczególnie w nowożytności, podjęto także próbę analizy ikonologicznej materiału kaflarskiego oraz wykazania konkretnych wzorców, charakterystycznych dla danych grup religijnych. Ważne było także odniesienie zmian zachodzących w ornamentacji kafli do sytuacji politycznej i kulturowej regionu i stwierdzenie na ile warunkowała ona wybieranie konkretnych motywów przedstawień.
207. Mowa ciała w rzeźbie greckiej okresu hellenistycznego dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Źródłami do napisania pracy są zachowane rzeźby hellenistyczne i ich rzymskie kopie. Autorka porównuje wyraz twarzy oraz gestykulację z współczesną tzw. mową ciała. W pracy przeanalizowano bogaty wachlarz środków wyrazu i wyrażanych przez nie emocji.
208. MOŻLIWOŚCI WYKORZYSTANIA METOD ARCHEOLOGICZNYCH W KRYMINALISTYCE- STAN OBECNY I PERSPEKTYWY NA PRZYSZŁOŚĆ. dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
209. MOŻLIWOŚCI ZDEFINIOWANIA CECH OSADNICZO-KULTUROWYCH ZWIĄZANYCH Z FAZĄ HA D NA ŚLĄSKU I OBSZARACH PRZYLEGŁYCH dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
210. Mumifikacja zwierząt w starożytnym Egipcie. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
W niniejszej pracy licencjackiej autorka analizuje proces mumifikacji zwierzęcej z terenu starożytnego Egiptu. Motywem przewodnim są obiekty, które stanowią najpowszechniejsze z mumifikowanych zwierząt, ze względu na identyfikacje z bóstwami stojącymi na czele panteonu egipskiego. Celem pracy jest ukazanie zarówno poszczególnych cech morfologicznych jak i okoliczności powstania mumii i jej pochówku. Miejscami odkrycia wszystkich analizowanych obiektów są stanowiska sepulkralne. Jednak, sposoby grzebania są różnorodne, ze względu na wartość jaką przejawiały dane stworzenia. Podstawowe rozróżnienie polegało na kategoryzacji stworzenia jako wota bądź towarzysza człowieka, który był pogrzebany wraz z pupilem bądź dokonywano pochówków indywidulanych. Co więcej, datacja przebadanych artefaktów wiązana jest przede wszystkim z okresem późnym, ale również z ptolemejskim oraz rzymskim. Specyfika analizowanych mumii dotyczy przede wszystkim pozycji, w jakiej formowano ciała zwierząt, a także ich wieku, płci, czy przyczyny śmierci oraz występujących zmian chorobowych, co jest możliwe do odtworzenia za pośrednictwem zdjęć rentgenowskich. Niestety, ze względu na fragmentaryczną dokumentację nie zawsze można stwierdzić skąd dany obiekt pochodzi, a więc niektóre ze zmumifikowanych zwierząt pozbawione są kontekstu, aczkolwiek w dalszym ciągu przedstawiają sobą wartość naukową. Z uwagi na dużą liczbę odkrytych mumii zwierzęcych, analiza każdego z mumifikowanych gatunków stanowi działanie w tym przypadku zbędne, dlatego też autorka uwzględniła te gatunki, które wiązane są z najważniejszymi bóstwami. W związku z powyższym zanalizowane zostały: psowate, kotowate oraz ptactwo drapieżne. Canidae (łac. psowate) stanowią najpowszechniejsze z mumii zwierzęcych, przez wzgląd na występowanie zarówno wotów, ale również pochówków w typie psa-towarzysza. Także Felidae (łac. kotowate) były dla Egipcjan stworzeniami o wysokim znaczeniu, a więc istnieje ogromna liczba artefaktów w postaci mumii wotywnych. Natomiast, Aves (łac. ptaki drapieżne) stanowią zwierzęta ofiarowywane bóstwom jako wota w ilościach ogromnych, aczkolwiek wiele z nich okazuje się być sfałszowane.