wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
31. Osadnictwo grodowe w dorzeczu Obry we wczesnym średniowieczu dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca traktuje o osadnictwie grodowym w okresie wczesnego średniowiecza w dorzeczu rzeki Obry. W pracy przedstawiona została dyskusja archeologów oraz historyków na temat lokacji plemienia Obrzan. Praca prezentuje lokalizacje grodów, oraz pozostałości najbardziej popularnej zabudowy obronnej oraz mieszkalnej na omawianych stanowiskach. W pracy poruszono także zagadnienie osad przy grodowych oraz ich możliwych funkcji. Analiza pozostałości grodów odkrywanych w terenie pozwala zaobserwować tendencje lokacji grodów oraz pozwala zaobserwować rozwój osadnictwa grodowego w okresie plemiennym na omawianym obszarze.
32. Procesy odpowiedzialne za gromadzenie się szczątków kostnych fauny plejstoceńskiej w rejonie stanowiska Kraków, ul. Spadzista. dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Stanowisko znane jako Kraków, ul. Spadzista, znajduje się na północnym cyplu Sikornik we wschodniej części Pasma Sowiniec na terenie Krakowa. Jest to największe w Polsce skupisko szczątków mamuta powstałe 24 tys. lat temu. W tym czasie obszar ten był wizytowany przez łowców i zbieraczy kultury graweckiej. Przedmiotem tej pracy są szczątki fauny plejstoceńskiej, uzyskane podczas sezonów wykopaliskowych 2016-2017. Zbiór w większości składa się ze szczątków mamuta. Odnaleziono także pojedyncze kości pieśca, wilka oraz konia. Praca prezentuje rezultaty analizy tafonomicznej szczątków kostnych ze stanowiska Kraków, ul. Spadzista. Oprócz przepalonych szczątków kostnych, nie znaleziono żadnych modyfikacji kulturowych na opracowywanej serii szczątków kostnych. Obserwacje wskazują na istotny wpływ procesów postdepozycyjnych na zachowanie materiału archeologicznego, a także na jego rozproszenie. Uzyskane dane skłaniają do rozważań na temat procesów odpowiedzialnych za formowanie się tego typu stanowisk. Dociekania wskazują na niewielką rolę ludzi w procesie modyfikacji materiału oraz znaczący wpływ procesów denudacyjnych w trakcie formowania się stanowiska Kraków, ul. Spadzista.
33. Technologie predeterminowane w późnej fazie paleolitu środkowego w oparciu o artefakty horyzontu dolnego stanowiska 1 przy al. Hallera we Wrocławiu. dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca ma na celu przedstawienie wyników badań dotyczących zastosowanych metod lewaluaskich na tle innych strategii redukcji rdzenia w oparciu o inwentarz kamienny horyzontu dolnego stan. 1 przy al. Hallera we Wrocławiu (SW Polska). Osady geologiczne, w których spoczywały zabytki horyzontu dolnego, są datowane za pomocą metody optoluminescencyjnej (OSL) na wczesną fazę zlodowacenia Wisły. W studiach nad materiałem posłużono się analizami technologicznymi, morfologicznymi i statystycznymi. Stwierdzono, iż neandertalczycy wykorzystywali najczęściej metody predeterminowane w typie lewaluaskim. Praca pokazuje, że były one elastycznie wykorzystywane przez ludzi archaicznych, którzy świadomie rezygnowali z niektórych elementów procedury z uwagi na jakość surowca kamiennego. Cechą obecną w każdym rdzeniu lewaluaskim jest specjalne przygotowanie części proksymalnej strony dolnej, czego skutkiem było powstanie pięty typu czapka żandarma. Z kolei odłupnia rdzenia lewaluaskiego nie była poddawana wyszukanemu przygotowaniu. Łowcy-zbieracze posługiwali się również innymi metodami, takimi jak dyskoidalna, Kombewa i jednokierunkowa.
34. Wodociągi Pragi i Wrocławia do końca XVIII wieku. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Na pracę składa się omówienie organizacji przestrzennej i prawnej oraz sposobu działania systemów wodociągowych Pragi i Wrocławia wraz z ich analizą porównawczą. Szczególny nacisk położony został na objaśnienie sposobu działania urządzeń wodociągowych przełomu późnego średniowiecza i wczesnej nowożytności oraz ich ewolucji powodowanej rozwojem miast.
35. Przybliżenie stanu sanitarnego i metod usuwania nieczystości w miastach Europy Środkowej ze szczególnym uwzględnieniem latryn na przykładzie js. 51 z ulicy św. Wita 6 we Wrocławiu. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Tematem niniejszej pracy będzie stan sanitarny oraz sposoby usuwania nieczystości w miastach Europy Środkowej. Celem tych rozważań jest przybliżenie metod jakimi zurbanizowane społeczności przełomu średniowiecza i nowożytności posługiwały się w celu poprawy swojego bytu a także wykazanie, że ówczesne ośrodki miejskie przykładały dużą wagę do spraw czystości i higieny. Szczególną uwagę poświęcono tu zagadnieniu latryn, w oparciu o eksplorację znajdującej się przy ul. Św. Wita 6 we Wrocławiu, js. 51. Podjęto próbę klasyfikacji pozyskanych z wyżej wymienionego obiektu materiałów archeologicznych, przydzielenia ich do poszczególnych kategorii oraz określenia ich funkcji i roli w życiu społeczeństwa miejskiego.
36. Cmentarze z XVIII - poł. XX wieku na terenie Opola, Strzelec Opolskich, Jemielnicy i Piotrówki. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Cmentarze stanowią ważny fundament historii. W miejscach wiecznego spoczynku zostali pochowani ludzie, którzy w różny sposób mogli brać udział w tworzeniu wspólnej teraźniejszości. Co więcej, miejsca te są pewnym rodzajem łącznika - co żywe i martwe. Celem niniejszej pracy było opisanie poszczególnych nekropolii, które funkcjonowały w XVIII - poł. XX wieku w miejscowościach, wymienionych w tytule. Scharakteryzowane zostały cmentarze komunalne, wyznaniowe, wojenne oraz więzienne. Opisanie poszczególnych nekropolii polegało na określeniu, bądź przybliżeniu daty ich powstania oraz ich powierzchni, historii, która wiąże się z danym miejscem pochówku, zdefiniowaniu obecności kaplicy i układu grobów w obrębie cmentarza oraz ich dalszych losów. Okoliczności powstania miejsc wiecznego spoczynku są bardzo różne. W pracy przedstawione są cmentarze, których kontekst założenia jest niejasny i niepewny oraz takie, których otwarcie było planowane na długo przed ich powstaniem. Dzieje poszczególnych nekropolii również różnią się od siebie. W tekście opisane są takie, które funkcjonują po dziś dzień oraz takie, które zostały zamknięte czy też zlikwidowane z różnych przyczyn. Poszczególne informacje zostały dokładnie omówione w pracy.
37. Mumifikacja zwierząt w starożytnym Egipcie. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
W niniejszej pracy licencjackiej autorka analizuje proces mumifikacji zwierzęcej z terenu starożytnego Egiptu. Motywem przewodnim są obiekty, które stanowią najpowszechniejsze z mumifikowanych zwierząt, ze względu na identyfikacje z bóstwami stojącymi na czele panteonu egipskiego. Celem pracy jest ukazanie zarówno poszczególnych cech morfologicznych jak i okoliczności powstania mumii i jej pochówku. Miejscami odkrycia wszystkich analizowanych obiektów są stanowiska sepulkralne. Jednak, sposoby grzebania są różnorodne, ze względu na wartość jaką przejawiały dane stworzenia. Podstawowe rozróżnienie polegało na kategoryzacji stworzenia jako wota bądź towarzysza człowieka, który był pogrzebany wraz z pupilem bądź dokonywano pochówków indywidulanych. Co więcej, datacja przebadanych artefaktów wiązana jest przede wszystkim z okresem późnym, ale również z ptolemejskim oraz rzymskim. Specyfika analizowanych mumii dotyczy przede wszystkim pozycji, w jakiej formowano ciała zwierząt, a także ich wieku, płci, czy przyczyny śmierci oraz występujących zmian chorobowych, co jest możliwe do odtworzenia za pośrednictwem zdjęć rentgenowskich. Niestety, ze względu na fragmentaryczną dokumentację nie zawsze można stwierdzić skąd dany obiekt pochodzi, a więc niektóre ze zmumifikowanych zwierząt pozbawione są kontekstu, aczkolwiek w dalszym ciągu przedstawiają sobą wartość naukową. Z uwagi na dużą liczbę odkrytych mumii zwierzęcych, analiza każdego z mumifikowanych gatunków stanowi działanie w tym przypadku zbędne, dlatego też autorka uwzględniła te gatunki, które wiązane są z najważniejszymi bóstwami. W związku z powyższym zanalizowane zostały: psowate, kotowate oraz ptactwo drapieżne. Canidae (łac. psowate) stanowią najpowszechniejsze z mumii zwierzęcych, przez wzgląd na występowanie zarówno wotów, ale również pochówków w typie psa-towarzysza. Także Felidae (łac. kotowate) były dla Egipcjan stworzeniami o wysokim znaczeniu, a więc istnieje ogromna liczba artefaktów w postaci mumii wotywnych. Natomiast, Aves (łac. ptaki drapieżne) stanowią zwierzęta ofiarowywane bóstwom jako wota w ilościach ogromnych, aczkolwiek wiele z nich okazuje się być sfałszowane.
38. Higiena w starożytnej Grecji i Rzymie na podstawie źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca opisuje zjawiska związane z higieną w starożytnej Gracji i Rzymie na podstawie budowli oraz przedmiotów służących do zachowywania higieny.
39. Całuny grobowe z rzymskego Egiptu. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
W pracy omówione zostały przykłady całunów mumiowych z rzymskiego Egiptu. Datowane są one na okres od I w. n.e. do poł. IV w. n.e., znaczna większość zabytków pochodzi jednak z II i III w. n.e. Pochodzą one ze stanowisk o długiej tradycji oraz z nowo założonych w okresie rzymskim ośrodków. Całuny służyły do obwijania mumii. Były bogato dekorowane z przedstawieniem zmarłej osoby. Ikonografia całunów wywodzi się z dwóch kręgów kulturowych: egipskiego i hellenistycznego. Portrety zmarłych noszą cechy naturalistyczne i wywodzą się ze sztuki hellenistycznej. Towarzyszą im symbole odnoszące się do dogmatów religii egipskiej, szczególnie mitologii ozyriańskiej i solarnej. Przedstawione osoby wiąże się z ówczesną elitą, podlegającą silnym wpływom hellenistycznym. W pracy podjęta została próba ustalenia zależności między wizerunkiem na całunie, pochodzeniem obiektu i specjalizacją warsztatu.
40. Fryzury Rzymianek w świetle źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska ma na celu przybliżenie rozwoju mody i zmieniających się trendów we fryzurach Rzymianek. Analizie zostały poddane gemmy, portrety fajumskie i monety. W pracy zostały wzięte pod uwagę kobiety należące do elity, klas wyższych, ewentualnie do klasy średniej. Autorka postara się wskazać podobieństwa i różnice w uczesaniach dam wynikające także z terenów zamieszkiwania.
41. Import wina w epoce hellenistycznej i dobie pryncypatu na tereny Niziny Wołoskiej i Równiny Naddunajskiej dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca dotyczy kwestii importu wina w epoce hellenistycznej i dobie pryncypatu na tereny Niziny Wołoskiej i Równiny Naddunajskiej. Na podstawie zebranych amfor, w których transportowano i przechowywano wino, autorka omawia zjawiska związane z handlem i przewozem trunku. Przeprowadzona zostaje również analiza porównawcza dla epoki hellenistycznej i czasów rzymskich. Dla uzupełnienia wiadomości i właściwego zrozumienia poruszanego przez autorkę zagadnienia, w pracy zostaje omówione znaczenie wina dla starożytnych społeczności oraz problemy związane z handlem i transportem napoju. Dzięki temu udało się autorce wyciągnąć odpowiednie wnioski oraz wykonać próbę zrekonstruowania drogi wina od momentu wytworzenia przez transport po magazynowanie.
42. Wizerunki kobiet na stelach grobowych i naiskoi z antycznych Aten i ich okolic. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Do pracy została wybrana grupa 51 steli grobowych i naiskoi, pochodzących z Aten, ale datowanych na różne odcinki chronologiczne. Zabytki zostały następnie dokładnie opisane przez autorkę pod kątem wizerunków kobiet na nich występujących. Opis posłużył do sporządzenia szczegółowej analizy, prześledzenia toku zmian chronologicznych i terytorialnych oraz wskazaniu prawidłowości w przedstawianiu poszczególnych rodzajów scen. Celem pracy było zbadanie znaczenia kobiet w starożytności porównując obraz wyłaniający się z analizy nagrobków z danymi na temat ich społecznej sytuacji pochodzącymi z literatury.
43. Świadectwa archeologiczne rządów cesarza Hadriana w Imperium Rzymskim. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Cesarz Hadrian panował przez dwadzieścia jeden lat nad Imperium Rzymskim. Ponad połowę tego czasu spędził w podróżach po prowincjach. Jego ślady widoczne są w architekturze, na podstawie której można odtworzyć dokładne trasy. Budował świątynie, akwedukty, termy, drogi. Przywiązywał ogromną wagę do historii i tradycji. Był entuzjastą Grecji i Egiptu, co też można stwierdzić na podstawie realizowanych przez niego założeń. Dbał również o swoich poddanych budując obiekty użyteczności publicznej. Obrazem jego podróży było stworzenie dokładnych replik oraz budynków inspirowanych doświadczeniami estetycznymi z prowincji w willi w Tivoli.
44. Młodszy mezolit na Pojezierzu Południowopomorskim. Zagadnienia osadnicze i technologiczne na przykładzie stanowiska Turowiec 3. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca jest wynikiem ponownej analizy materiałów krzemiennych ze stanowiska Turowiec 3. W jej toku dokonano nowej klasyfikacji artefaktów kamiennych i zrekonstruowano planigrafię występowania zabytków. Dzięki temu udało się ustalić, że analizowane stanowisko jest obozowiskiem łowieckim, charakterystycznym dla rozwijającej się w młodszym mezolicie kultury chojnicko-pieńkowskiej. Pozostałości osadnicze pochodzą z wielu faz zasiedlenia stanowiska. Analiza pozwoliła zrekonstruować istnienie w tym samym miejscu budowli szałasowej z paleniskiem. Obok aktywności łowieckiej stwierdzono ślady obróbki drewna, kości i poroża. Na podstawie badań radiowęglowych koniec zasiedlenia tego stanowiska można datować na przełom neolitu i epoki brązu, jednakże chronologia ta nie jest do końca pewna, gdyż pozyskano tylko jedno oznaczenie radiowęglowe. Stanowisko to jest jednym z wielu stanowisk chojnicko-pieńkowskich w tym rejonie.
45. Wizerunki gladiatorów w Italii i zachodnich prowincjach Imperium Rzymskiego dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca polega na opisie wybranych wizerunków gladiatorów w przedziale chronologicznym od IV wieku p.n.e. do IV wieku n.e. Typami zabytków zawartymi w pracy są mozaiki, naczynia ceramiczne, naczynia szklane, lampki oliwne, figurki, reliefy, stele grobowe oraz malowidła naścienne. Obszar terytorialny pracy obejmuje tereny obecnych Włoch, Grecji, Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec oraz Cypru. Pierwszy rozdział jest wprowadzeniem historycznym, opisującym historię walk gladiatorskich od ich początków w okresie Republiki do ostatecznego zakazu wystawiania ich w IV wieku n.e. Drugi rozdział dotyczy aspektu społecznego walk gladiatorskich oraz przybliża funkcję szkół gladiatorskich. Trzeci opisuje poszczególne specjalizacje gladiatorów, takie jak murmillo, secutor lub thraex. W czwartym rozdziale dokonano opisu wybranych zabytków z przedstawieniami gladiatorów. W ostatnim rozdziale autorka analizuje dane wizerunki, opierając się na wiedzy z poprzednich rozdziałów. W podsumowaniu pracy pojawią się wnioski, do których autorka dotarła podczas analizy. Następnie w pracy zawarte są katalogi zabytków podzielone na: katalog figurek, lampek oliwnych, naczyń ceramicznych, naczyń szklanych, mozaik i malowideł naściennych oraz reliefów i stel grobowych.
46. Praktyki religijne w starożytnym Rzymie w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca ma na celu ukazanie praktyk religijnych w starożytnym Rzymie od okresu królewskiego aż po czasy Cesarstwa. Na przykładzie zabytków archeologicznych takich jak ruiny świątyń, rzeźby, zachowane grobowce, inskrypcje, monety, mozaiki, ołtarze oraz inne przedmioty codziennego użytku, będące wyrazem wiary w liczne bóstwa. Opisane zostały miejsca kultu i misteriów. W pracy została zawarta również charakterystyka panteonu bogów i bogiń starożytnego Rzymu. Uwzględniono również kulty obce praktykowane w stolicy Imperium, oraz kult prywatny i cesarski. Na podstawie analizy kalendarza rzymskiego przedstawiono porządek najważniejszych świąt. Wykorzystano zarówno źródła archeologiczne, religioznawcze, historyczne oraz językoznawcze.
47. Fałszerstwa zabytków archeologicznych dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Przedmiotem analizy niniejszej pracy są fałszerstwa zabytków archeologicznych. Praca rozpoczyna się od zdefiniowanie fałszerstwa oraz terminów pokrewnych tj. kopii, repliki, imitacji, pseudofalsyfikatu, rekonstrukcji, kontaminacji oraz reprodukcji. Zarysuje to tło dla podstaw prawnych związanych z przestępstwem fałszowania zabytków. W dalszej części opisana jest rola archeologa jako biegłego sądowego i kontekst jego współpracy z Policją. Na podstawie narzędzi wykorzystywanych w kryminalistyce przeanalizowano możliwe przypadki fałszerstw zabytków archeologicznych. Jednocześnie wymienione zostały podmioty przeciwdziałające i wykrywające fałszerstwa, jak również metody, którymi owe podmioty się posługują. Rynek zagraniczny został porównany z polskim w celu uwidocznienia różnic m.in. związanych z ograniczonym prawnie handlem zabytkami archeologicznymi na terenie Polski. W celu nakreślenie szerszego kontekstu powstawania falsyfikatów opisane zostały historie niektórych z nich. Uwidocznia to również motywacje, którymi kierował się fałszerz oraz prezentuje szerokie spektrum rodzajów fałszerstw archeologicznych. Istotna część pracy opisuje metody badań autentyczności. Podzielone zostały na badania wstępne (analiza historyczno – stylistyczna) oraz zaawansowane (badania fizykochemiczne). Badania fizykochemiczne sklasyfikowane zostały pod katem materiału, z którego wykonany jest badany zabytek. Jako główne materiały wybrano następujące tworzywa: ceramika, pigmenty, metal, kamień, drewno, szkło, tkanina, papier, pergamin, papirus, kość oraz inne, pochodzenia organicznego. By dopełnić obrazu stanu badań podsumowany został potencjał oraz ograniczenia współczesnych metod fizykochemicznych oraz opisano metody zapobiegania fałszowania zabytków.
48. Wybrane aspekty ochrony dziedzictwa archeologicznego dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Definicja dziedzictwa archeologicznego została uregulowana przez europejską konwencję o ochronie dziedzictwa archeologicznego. Zgodnie z tą konwencją za przedmiot dziedzictwa archeologicznego należy uznać wszelkie pozostałości, obiekty i jakiekolwiek inne ślady ludzkości z minionych epok, których zachowanie i analiza pomogą prześledzić historię ludzkości i jej stosunek do środowiska naturalnego; dla których wykopaliska i odkrycia oraz inne metody badań nad dziejami ludzkości i jej środowiskiem są podstawowym źródłem informacji i które są usytuowane w jakimkolwiek miejscu podlegającym jurysdykcji stron. Wśród struktur, które obejmują dziedzictwo archeologiczne wyróżnia się konstrukcje, zespoły budowlane, eksploatowane tereny, przedmioty, zabytki innego rodzaju, jak też ich otoczenie znajdujące się na ziemi lub pod wodą. W Polsce dziedzictwo archeologiczne podlega ochronie prawnej. Podstawowym aktem prawnym dotyczącym tej prewencji jest ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nierzadko zabezpieczenia tego dziedzictwa wywołują dużo problemów, które ciężko rozwiązać. W ostatnim czasie dokonano wielu nowelizacji aktów prawnych związanych z ochroną dziedzictwa archeologicznego, dlatego warto je wskazać i opisać. Dla lepszego wyjaśnienia problemu w pracy omówione zostały prawne unormowania dotyczące działalności archeologów takie jak: definicja zabytku archeologicznego i komparatystyka tego pojęcia w kilku wybranych państwach, sytuacja właściciela zabytku archeologicznego oraz właściciela terenu, na którym znajduje się zabytek archeologiczny, zjawisko przestępczości przeciwko zabytkom archeologicznym. Przedstawiono również pozwolenia wydawane archeologom (na prowadzenie badań archeologicznych, przewóz zwłok i szczątków ludzkich oraz na ekshumację) oraz ukazano połączenie prawa polskiego z europejską konwencją o ochronie dziedzictwa archeologicznego i konwencją w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego.
49. Wytwórczość wiórów w kulturze epigraweckiej na przykładzie materiałów uzyskanych w latach 2012 oraz 2013 na stanowisku 7 w Sowinie, pow. nyski. dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
U schyłku maksymalnego ochłodzenia (MIS2) na wyżynach środkowoeuropejskich pojawiły się ugrupowania, będące epigonami tradycji graweckiej. Pozostałości materialne związane z ich aktywnością są określane mianem epigrawetienu. Znaleziska utożsamiane z tą kulturą odkryto na stanowisku otwartym Sowin 7, w powiecie nyskim. W niniejszej pracy zostały zaprezentowane rezultaty badań nad metodą produkcji półsurowca wiórowego w kulturze epigraweckie. Skupiono się na znaleziskach odkrytych w latach 2012-2013 na stanowisku Sowin 7. Opracowanie to oparte było na danych morfologicznych i metrycznych grupy rdzeni i półsurowca wiórowego, które przeanalizowano za pomocą testów statystycznych. Wyniki badań wskazują, że w celu uzyskania półsurowca o preferowanej długości i grubości wykorzystywano głównie rdzeń jednopiętowy. Rzadziej wykorzystywana była metoda dwukierunkowa redukcji rdzenia. Podczas produkcji sięgano przede wszystkim po surowiec lokalnego pochodzenia (krzemień narzutowy). Ta tendencja nie na wszystkich stanowiskach wyraziła się w podobny sposób. Analiza porównawcza pokazuje, że na terenach Polski południowej wykorzystywano głównie surowiec lokalny z widocznym udziałem surowców sprowadzonych z rejonu Karpat, ale np. w Kotlinie Panońskiej większość znalezisk została wykonana z surowców przyniesionych z obszarów znajdujących się na północ, m.in. ze Śląska, Małopolski, czy zachodniej Ukrainy. W trakcie produkcji wiórów wykorzystywano rdzenie z przygotowanymi bokami, podstawami i piętami. Przed właściwą redukcją i podczas jej zaawansowanego stadium stosowano zatępiska. Średnie wymiary uzyskiwanego półsurowca w Sowinie nie odbiegają od wymiarów wiórów znanych z innych stanowisk epigraweckich Europy Środkowej.
50. Kara śmierci w rzymskim prawie karnym w świetle źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca skupia się na omówieniu poszczególnych rodzajów kary śmierci w starożytnym Rzymie, które zostały poświadczone nie tylko źródłami pisanymi, ale przede wszystkim archeologicznymi. Zawarto w niej szczegółowe informacje na temat Skały Tarpejskiej, z której zrzucano skazańców w przepaść, wymierzania kar na arenie, ukrzyżowań, rzymskiego "potępienia pamięci" oraz Więzienia Mamertyńskiego. Zwrócono uwagę na ramy stosowania danych rodzajów kar, genezę, podmioty wobec których je orzekano czy sposób ich wykonywania.
51. Importy rzymskie na terenie Dalekiego Wschodu. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca porusza kwestię zabytków odnalezionych na terenie Chin, Korei oraz Japonii, które można identyfikować z importami z ternów Starożytnego Rzymu. Pierwszy rozdział wprowadza w problematykę Jedwabnego Szlaku, oraz opisuje dokładniej jego przebieg w II w. n.e. Kolejny rozdział traktuje o źródłach pisanych (chińskich, greckich i rzymskich), które mogą informować o handlu pomiędzy Cesarstwem Rzymskim a Cesarstwem Chińskim. Następny rozdział zawiera analizę źródeł archeologicznych, którym poświęcona jest praca. Praca kończy się katalogiem.
52. Wczesnochrześcijańskie symbole w świecie rzymskim . dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca dotyczy symboliki chrześcijańskiej w oparciu o źródła archeologiczne. Wykazuje jakie życie wiedli pierwsi chrześcijanie w Imperium Rzymskim.
53. Atrybuty bóstw kobiecych w świecie antycznym. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem pracy jest próba przedstawienia niektórych, zdaniem autorki najistotniejszych aspektów związanych z atrybutami i związanych z nimi funkcjami bóstw kobiecych w świecie antycznym. Spośród licznych postaci kobiecych autorka wybrała dziewięć jej zdaniem z różnych przyczyn najbardziej charakterystycznych ale również pozwalających stworzyć pewnego rodzaju porównanie nie opierając się na całym wachlarzu bogiń będących bohaterkami greckich i rzymskich mitów. Głównym omawianym zagadnieniem w kontekście bóstw kobiecych będą towarzyszące im atrybuty i wiążąca się z nimi funkcja. Celem pracy będzie natomiast nie tyle sam opis cech charakterystycznych omawianych postaci, co raczej próba dostrzeżenia różnic bądź podobieństw zarówno pomiędzy omawianymi bóstwami jak i pomiędzy różnymi przedstawieniami dotyczących jednego bóstwa.
54. Przedstawienia zwycięstwa i triumfu na reliefie greckim i rzymskim. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca miała na celu przeanalizowanie przedstawień zwycięstwa i triumfu na greckich i rzymskich reliefach. Na podstawie wybranych zabytków ustalono różnice i podobieństwa pomiędzy przedstawianiem ważnych wydarzeń za pomocą dekoracji reliefowej. W starożytnej Grecji za postaciami i wydarzeniami mitologicznymi często ukryte były te prawdziwe. Ukazywane osiągnięcia militarne były osiągnięciami całej polis, a nie tylko jednostki. W Rzymie natomiast przedstawiano rzeczywiste wydarzenia, a najważniejszą postacią był cesarz, wokół którego skupiona była cała narracja.
55. Kult muz w świetle źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
W pracy została zawarta charakterystyka kultu Muz w świecie starożytnym. Kult ten został opisany w głównej mierze na podstawie analizy zabytków archeologicznych takich jak posągi, ceramika, ozdoby, mozaiki, freski oraz sarkofagi. Ponadto w pracy nakreślono zarys mitologiczny postaci Muz, opisano ich miejsca kultu, a także niektóry źródła historyczne. Zakres chronologiczny pracy obejmuje czasy od IV w p.n.e. do II w p.n.e.
56. Lwy i koty w kulturze i religii starożytnego Egiptu. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca ta ma na celu ukazanie w jaki sposób koty i lwy wpłynęły na egipską kulturę i religię. W Egipcie zwierzęta te były bardzo popularne, na co wskazuje użycie ich wizerunków w wyobrażeniu niektórych egipskich bóstw, których posągi i reliefy zdobią wiele starożytnych świątyń na terenie tego kraju. Istotną kwestią była też symbolika tych zwierząt - lew był ściśle wiązany z symboliką władzy. Koty natomiast były używane jako ofiara dla bogini Bastet, zwierzęta te zabijano, mumifikowano i składano na rozległych cmentarzyskach.
57. Archeologiczne wyznaczniki płci w grobach „książęcych” z okresu wpływów rzymskich w europejskim Barbaricum. dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Powyższa praca dotyczy archeologicznych wyznaczników płci w grobach "książęcych" występujących przede wszystkim na terenach Europy Środkowej - w Niemczech, Polsce, Czechach, czy na Słowacji, a także w krajach skandynawskich. Kiedy na stanowiskach sepulkralnych zawodzą badania antropologiczne z pomocą przychodzi metoda archeologiczna wypracowana na podstawie porównań archeologicznego materiału grobowego z analizami antropologicznymi. Archeologiczne wyznaczniki płci są przedmiotami należącymi do grobowego inwentarza (m.in. są to przedmioty użytku codziennego, narzędzia, ozdoby), które służą do określania płci zmarłego osobnika, zwykle wtedy kiedy antropologia nie jest w stanie tego stwierdzić. Nigdy nie jest to jeden przedmiot, kryteria oznaczania płci na podstawie wyposażenia opiera się przede wszystkim na ujęciu statystycznym współwystępowania oraz wykluczania się poszczególnych przedmiotów w zespole grobowym oraz stale powtarzających się kombinacji takich przedmiotów. Pod uwagę bierze się także tradycyjne spojrzenie na ubiór, ozdoby i zajęcia kobiet i mężczyzn. Celem pracy jest pokazanie na przykładzie tzw. grobów książęcych - czyli pochówków należących do elit plemion germańskich, wyróżniających się bogactwem wyposażenia i często monumentalną budową komoy grobowej - jak wyglądają próby określenia płci za pomocą darów grobowych złożonych razem ze zmarłym. Metoda ta, jak każda inna, ma oczywiście swoje ograniczenia, stanowi jednak pewien rodzaj analizy, który archeolodzy wykorzystują do badań w szerszym kontekście, tj. badań na temat struktury populacji i stosunków społecznych danego społeczeństwa.
58. Vilcabamba. Ostatni bastion Inków. Charakterystyka osadnictwa na terenie stanowiska archeologicznego Espiritu Pampa w Peru. prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Vilcabamba (Wilkapampa w języku aymara i quechua) to, położone w górzystym rejonie Montani, miasto pełniące funkcje ostatniej stolicy imperium Inków w czasie hiszpańskiej konkwisty w latach 1536-1572. Jako ostatnia enklawa inkaskiego osadnictwa i miejsce związane z indiańską walką o niepodległość jest niezwykle cennym stanowiskiem archeologicznym, na dzień dzisiejszym przebadanym tylko częściowo. W niniejszej pracy autorka przedstawia wyniki ostatnich badań archeologicznych z 2015 roku, prowadzonych terenie Espiritu Pampa, analizując urbanistykę i architekturę miasta oraz przypuszczalną funkcje przebadanych budynków, bazując na szerszych analogiach z terenu Tawantinsuyu oraz charakterystyce zdeponowanych w poszczególnych obiektach zabytków ruchomych.
59. Kwartniki śląskie na rynku antykwarycznym. prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca jest analizą danych zebranych na podstawie analizy materiału numizmatycznego w postaci kwartników śląskich które pojawiły się na rynku antykwarycznym- internetowym w latach 2004-2017.
60. Osadnictwo wczesnośredniowieczne na obszarze pomiędzy Bystrzycą a Ślęzą. dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy było przedstawienie oraz analiza osadnictwa wczesnośredniowiecznego na obszarze znajdującym się pomiędzy rzekami Bystrzycą i Ślęzą. Przedmiotem analizy były znalezione w literaturze informacje na temat stanowisk archeologicznych takich, jak osady otwarte, grodziska oraz cmentarzyska znajdujące się na wyszczególnionym w pracy terenie. W pracy wydzielone zostały dwie wyraźne strefy zasiedlenia, znajdujące się na omawianym obszarze. Na podstawie analizy źródeł zostały wydzielone formy osadnictwa oraz niektóre typy konstrukcji zarówno zabudowań mieszkalnych, gospodarczych oraz umocnień grodów. W pracy zostały również przedstawione na podstawie źródeł archeologicznych gałęzie gospodarki związane z pozyskiwaniem żywności, jak i wytwórczością, jakie dominowały we wczesnym średniowieczu na wyznaczonym w pracy zasięgu terytorialnym.