wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
481. IMPORTY CZERPAKÓW I CEDZIDEŁ Z ZIEM POLSKICH W OKRESIE WPŁYWÓW RZYMSKICH dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
482. Obrządek pogrzebowy kultury sudowskiej na terenie północno-wschodniej Polski dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Obrządek pogrzebowy kultury sudowskiej jest bardzo ciekawym tematem jeżeli chodzi o badania archeologiczne. Niewątpliwie jest to związane z tym, że obszar występowania danych pochówków nie jest jeszcze w całości przebadany i wciąż na terenie północno-wschodniej Polski odkrywa się nowe stanowiska powiązane z daną kulturą. Kultura Sudowska na przestrzeni lat zmieniała swoje zachowania pogrzebowe. Powstawały nie tylko nowe miejsca pochówku, lecz ulegały przeobrażeniom formy cmentarzysk i rodzaje przedmiotów wkładanych do grobów. Praca skupia się na scharakteryzowaniu zachowań pogrzebowych ludności kultury sudowskiej oraz sprecyzowaniu form pochówków. Celem jest również opisanie głównych podobieństw i różnic pomiędzy danym obrządkiem pogrzebowym a zwyczajami pochówkowymi plemion ościennych oraz tym, jak dalekosiężne kontakty handlowe i kulturowe z obszarami sąsiednimi potrafiły wpłynąć na formę zachowań pogrzebowych.
483. CMENTARZYSKO W NOSOCICACH JAKO OBRAZ RELACJI MIĘDZYKULTUROWYCH W PRADOLINIE GŁOGOWSKIEJ NA PRZEŁOMIE OKRESU LATEŃSKIEGO I WPŁYWÓW RZYMSKICH dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
484. Osadnictwo kultury przeworskiej w okresie przedrzymskim na terenie Wzgórz Strzelińskich dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
485. Celtyckie ozdoby szklane w okresie lateńskim na ziemiach Polskich dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
486. ZŁOTNICTWO KULTURY WIELBARSKIEJ - PRZEGLĄD TECHNIK dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
487. Cmentarzysko kultury przeworskiej w Kajęcinie ,pow.górowski.Monografia stanowiska dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Cmentarzysko w Kajęcinie znane jest tylko z publikacji spisu inwentarza w książce Ch. Peschecka. Opracowanie materiałów, bez wielu rycin utrudniała ich wykorzystanie. Dzięki zachowanym archiwaliom oraz zabytkom było możliwe przyjrzeć się problematyce stanowiska raz jeszcze. Na stanowisku odkryto 8 grobów mimo przeprowadzonej orki zadokumentowano poszczególne pochówki oraz wyeksplorowano liczne zabytków. Na cmentarzysku jest obecny typowy obrządek pogrzebowy ludności kultury przeworskiej groby jamowe. Chronologię określono na młodszy okres przedrzymski. Mimo,że cmentarzysko jest niewielkich rozmiarów to znacznie jednak powiększa zasób wiedzy o górowskim rejonie osadniczym w młodszym okresie przedrzymskim.
488. Osada z okresu wpływów rzymskich na stanowisku 8 w Borzęcinie,gm.Żmigród dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca przedstawia wyniki badań osady kultury przeworskiej odkrytej na stanowisku Borzęcin 8 (gm. Żmigród). Stanowisko zostało odkryte w 1992 roku i przebadane w 2015 roku. Materiał pozyskany podczas badań stanowią głównie fragmenty naczyń, a ponadto zabytki kamienne oraz zasługująca na szczególną uwagę żelazna sprzączka od pasa typu G (według typologii Madydy-Legutko). Na tej podstawie można datować osadę na fazę B2 – C1 okresu wpływów rzymskich. Na stanowisku odkryto pozostałości budynków wziemnych oraz naziemnych o konstrukcji słupowej. Towarzyszyły im typowe pozostałości zabudowy gospodarczej: jamy zasobowe, piece, paleniska oraz dwie studnie.
489. Ceramika z okresu rzymskiego ze stanowiska 7 w Kietrzu, pow. głubczycki. dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca zawiera opracowanie naczyń ceramicznych ze stanowiska 7 w Kietrzu, pow. Głubczyce, które było badane w latach 1933-1934. Zawarto w niej rozpoznanie technologii produkcji, stylów zdobniczych oraz odniesienie do analogicznych znalezisk. Z opracowania wynika, że stanowisko to jest wyjątkowe, gdyż jest nietypowe dla terenu kultury przeworskiej. Odnaleziono tam bardzo dużą ilość naczyń wykonanych na kole, które zapewne są importami. Ich jakość jest bardzo wysoka. Udało się stwierdzić na podstawie tych znalezisk, że jest to cmentarzysko warstwowe lub z grobami warstwowymi, o cechach charakterystycznych dla zachodniej części Barbaricum, w dorzeczu Renu i Wezery.
490. Archeologiczne wyznaczniki płci w grobach „książęcych” z okresu wpływów rzymskich w europejskim Barbaricum. dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Powyższa praca dotyczy archeologicznych wyznaczników płci w grobach "książęcych" występujących przede wszystkim na terenach Europy Środkowej - w Niemczech, Polsce, Czechach, czy na Słowacji, a także w krajach skandynawskich. Kiedy na stanowiskach sepulkralnych zawodzą badania antropologiczne z pomocą przychodzi metoda archeologiczna wypracowana na podstawie porównań archeologicznego materiału grobowego z analizami antropologicznymi. Archeologiczne wyznaczniki płci są przedmiotami należącymi do grobowego inwentarza (m.in. są to przedmioty użytku codziennego, narzędzia, ozdoby), które służą do określania płci zmarłego osobnika, zwykle wtedy kiedy antropologia nie jest w stanie tego stwierdzić. Nigdy nie jest to jeden przedmiot, kryteria oznaczania płci na podstawie wyposażenia opiera się przede wszystkim na ujęciu statystycznym współwystępowania oraz wykluczania się poszczególnych przedmiotów w zespole grobowym oraz stale powtarzających się kombinacji takich przedmiotów. Pod uwagę bierze się także tradycyjne spojrzenie na ubiór, ozdoby i zajęcia kobiet i mężczyzn. Celem pracy jest pokazanie na przykładzie tzw. grobów książęcych - czyli pochówków należących do elit plemion germańskich, wyróżniających się bogactwem wyposażenia i często monumentalną budową komoy grobowej - jak wyglądają próby określenia płci za pomocą darów grobowych złożonych razem ze zmarłym. Metoda ta, jak każda inna, ma oczywiście swoje ograniczenia, stanowi jednak pewien rodzaj analizy, który archeolodzy wykorzystują do badań w szerszym kontekście, tj. badań na temat struktury populacji i stosunków społecznych danego społeczeństwa.
491. Kręgi kamienne kultury wielbarskiej na Pomorzu. Interpretacja w świetle dotychczasowych badań dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca jest próbą interpretacji kręgów kamiennych wiązanych z kulturą wielbarską na Pomorzu. Dotychczasowe badania pochylające się nad tym tematem dostarczyły wiele różnorodnych teorii dotyczących przeznaczenia konstrukcji, nie są one jednak całkowicie potwierdzone i wciąż pozostawiają pole do tłumaczenia zjawiska wznoszenia kręgów. W pierwszym rozdziale zwięźle przedstawiono genezę pojawienia się ludności wielbarskiej na terenach Pomorza oraz zawarto najważniejsze elementy z ich wierzeń i mitologii. Drugi rozdział skupia się na stanowiskach i samych kręgach kamiennych, co obrazuje konstrukcje z praktycznego i archeologicznego punktu widzenia. Ostatni rozdział dotyczy tematu pracy, jako że wcześniejsze rozdziały miały ułatwić proces interpretacji. Zebrane zostały teorie z różnych obszarów, nie tylko naukowych, tak by w pełni oddać niepewny aspekt powstawania kręgów kamiennych. W pracy starano się uwzględnić wszystkie dotychczasowe przypuszczenia dotyczące przeznaczenia konstrukcji, które w dalszym ciągu pozostają w sferze przypuszczeń.
492. Ceramika z okresu lateńskiego ze stan. 8 w Radłowicach na przykładzie wybranych zespołów dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Wyniki badań wykopaliskowych na stanowisku 8 w Radłowicach pow. Oławski dostarczyły wiele informacji na temat kultury lateńskiej na Dolnym Śląsku. Odsłonięto nieznaczną część osady na którą składały się obiekty takie jak: półziemianka, budynek mieszkalny, paleniska oraz liczne jamy o różnej funkcji. Pozyskane materiały (głównie ceramika) pozwoliły wydatować osadę od wczesnego okresu lateńskiego po środkowy okres lateński.
493. Kultura przeworska na pograniczu Wysoczyzny Leszczyńskiej i Pojezierza Leszczyńskiego dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
W niniejszej pracy scharakteryzowany został obrządek pogrzebowy kultury przeworskiej na terenie Wysoczyzny Leszczyńskiej oraz Pojezierza Leszczyńskiego, od młodszego okresu przedrzymskiego do późnego okresu rzymskiego. Analiza obrządku dotyczyła, między innymi, rodzajów, typów oraz form pochówków, a także wyposażenia grobowego. Omówione zostało również osadnictwo oraz stanowiska nieokreślone, w celu uzyskania pełnego obrazu kulturowego na omawianym obszarze.
494. Importowane zapinki rzymskie w dorzeczu Odry i Wisły dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie importowanych rzymskich zapinek, odkrywanych na terenach ziem Polski. Praca skupia się na zaprezentowaniu dróg, którymi importy przedostawały się na ziemie polskie oraz kultur na stanowiskach, których są one odkrywane jak i na analizie fibul wchodzących w skład katalogu. Ponadto w pracy poruszony został temat badań metaloznawczych będących narzędziem za pomocą, którego jesteśmy w stanie zdobyć więcej informacji na temat danego zabytku.
495. Terra sigillata w dorzeczu Odry i Wisły w kontekście innych importów rzymskich dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
W okresie wpływów rzymskich na tereny położone w dorzeczu Odry i Wisły napływały przedmioty określane w literaturze przedmiotu jako importy rzymskie. Wśród nich szczególną wartość ze względu na dokładne opracowanie posiada ceramika terra sigillata. Występuje ona często w tym samym kontekście z innymi przedmiotami pochodzącymi z importu. Ich występowanie jest ściśle powiązane z przebiegiem dużych cieków wodnych.
496. Wczesna epoka żelaza w Liburnii dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
W pracy przedstawiona została wczesna epoka żelaza w Liburnii, czyli krainie historycznej na północno-wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Głównymi twórcami kultury tego okresu byli Liburnowie, lud wspominany w antycznych źródłach. Omówiono osadnictwo, obrządek pogrzebowy oraz kulturę materialną, równocześnie zwracając uwagę na aktualne problemy badawcze. Poruszono także kwestię przynależności etnicznej tak zwanych Liburnów w oparciu o najnowsze badania.
497. Znaleziska importowanych metalowych dzwonków rzymskich na terenie kręgu kultur zachodniobałtyjskich dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Badania archeologiczne na terenie występowania kręgu kultur zachodniobałtyjskich doprowadziły do odkrycia znacznej ilości zabytków z terytorium cesarstwa rzymskiego. Były to głównie przedmioty , które znalazły się na tych ziemiach drogą handlu wymiennego. Ludność zachodniobałtyjka była w posiadaniu znacznych złóż bursztynu. Ten cenny minerał oddziaływał na wyobraźnie kupców rzymskich. Elity zachodniobałtyjskie chętnie wymieniały bursztyn na różnorodne towary o południowym rodowodzie. Jednym z nich były rzymskie metalowe dzwonki. Praca skupia się głównie na klasyfikacji tego typu zabytków oraz opisie stanowisk, na których rzymskie idiofony zostały odkryte. Wiele artefaktów nie zachowało się do dzisiaj i możemy czerpać informacje o nich tylko z archiwalnych, szczątkowych opisów. Praca skupia się również na analizie i historii tych badań.
498. Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej - stanowisko 1 w Wilkowiczkach, pow. gliwicki dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej w Wilkowiczkach znane jest jako stanowisko archiwalne, które było później weryfikowane. W wyniku tych badań pozyskano mocno zniszczony materiał ceramiczny, artefakty brązowe oraz krzemienie. Praca przedstawia uporządkowane informacje archiwalne oraz opracowanie i zebranie pochodzących stamtąd zabytków ruchomych.
499. Osada ludności kultury łużyckiej w Chromowie, pow. krośnieński dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca magisterska dotyczy osady ludności kultury łużyckiej na stanowisku w Chromowie, nr 2, pow. krośnieński. Oparta jest na analizie obiektów nieruchomych, opracowanych na podstawie dokumentacji polowej oraz fragmentów ceramiki odnalezionych podczas trzech sezonów wykopaliskowych w latach 2014-2016. Praca zawiera wstęp, w którym przedstawione zostały takie elementy jak historia badań stanowiska, metody badawcze oraz krytyka dostępnych źródeł. Zadokumentowane rzuty poziome oraz pionowe zostały przeanalizowane pod zwglądem kształtów, wymiarów oraz rodzaju wypełniska. Zestawione zostały z wyselekcjonowanym, reprezentatywnym materiałem ceramicznym pochodzącym z ich wypełnisk. Fragmenty ceramiki zostały zadokumentowane rysunkowo, w przypadkach gdzie było to możliwe wyklejone oraz poddane analizie stylistyczno-typologicznej. Przeprowadzono również analizy ilościową oraz wielkościową, które posłużyły do dalszych rozważań nad formowaniem się tego stanowiska. Podjęta została również próba określenia chronologii względnej osady, na podstawie odkrytego tam materiału ceramicznego. Stanowisko opisane zostało również w kontekście tła osadniczego. Rozważania kończy zwięzłe podsumowanie przeprowadzonych analiz. Do pracy dołączone zostały również tablice, tabele oraz ryciny dotyczące omawianego zagadnienia.
500. Zanik osadnictwa kultury łużyckiej na Śląsku w świetle najnowszych badań dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
501. Egipt Echnatona w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
502. Cmentarzysko kultury łużyckiej z wczesnej epoki żelaza przy ul. Bagiennej w Legnicy dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem pracy jest opracowanie materiałów archeologicznych z cmentarzyska ciałopalnego kultury pól popielnicowych mieszczącego się w Legnicy przy ul. Bagiennej, w północno-wschodniej części miasta, na zachód od rzeki Czarna Woda. Na stanowisku wyeksplorowano pięć grobów popielnicowych (w tym dwa mocno zniszczone) oraz dwa jamowe, które dostarczyły łącznie 25 wyrobów ceramicznych oraz 3 zabytki brązowe - zapinkę oraz dwie szpile. Analizie poddano typologie oraz chronologie artefaktów. Najważniejszym zabytkiem datującym jest zapinka typu Wojszyce wskazująca na koniec okresu halsztackiego, a nawet początki okresu lateńskiego. Podjęto także próbę ukazania cmentarzyska na tle innych stanowisk Równiny Legnickiej oraz sąsiednich mezoregionów, zamieszkiwanych przez ludność grupy śląskiej kultury łużyckiej. Groby z ul. Bagiennej są prawdopodobnie częścią większego cmentarzyska., w którego skład wchodząca również stanowiska z ul. Platanowej, Jarzębinowej oraz Słubickiej.
503. Miejsca i ośrodki kultu w kulturze mykeńskiej dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
504. Technologia wytwarzania naczyń ceramicznych na stanowisku kultury łużyckiej przy ul.Niemczańskiej we Wrocławiu na podstawie badań makro i mikroskopowych" dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Przedmiotem pracy magisterskiej była analiza zbioru zabytków ceramicznych uzyskanych z osady kultury łużyckiej znajdującej się przy ul. Niemczańskiej we Wrocławiu. Stanowisko badane było w latach 2003 i 2005, w wyniku czego uzyskano dużą liczbę fragmentów naczyń ceramicznych datowanych na III do V okresu epoki brązu (około 1300-700 BC). Do przygotowania pracy wykorzystano dwie metody badawcze – analizę makroskopową zabytków, podczas której materiał skatalogowano i opisano. Badaniom makroskopowym poddanych zostało 2080 fragmentów, w wyniku czego uzyskano informacje na temat technik wylepienia naczyń oraz zabiegów zastosowanych na powierzchniach ścianek. Drugą metodą była analiza petrograficzna z wykorzystaniem mikroskopu polaryzacyjnego wykonana na 17 szlifach cienkich przygotowanych z wyboru zabytków ze stanowiska, na podstawie której uzyskane zostały informacje na temat typu domieszki schudzającej oraz charakteru masy ilastej. Zespół charakteryzował się dużym rozdrobnieniem – 69% fragmentów nie przekraczało długości 5 cm – i dominacją naczyń o średniej grubości ściankach (0,5-0,99 cm; 63%) przy wyrównanych proporcjach naczyń grubo- (22%) i cienkościennych (15%). Zabytki wytworzone zostały ręcznie, głównie techniką wałeczkową. Wśród zabiegów zastosowanych na powierzchniach zewnętrznych wyróżnione zostały 3 odmiany chropowacenia, powszechnie występowało równiez wygładzanie i wyświecanie. Ścianki wewnętrzne najczęściej były wygładzone, co poprawiało właściwości naczyń. Zaobserwowane zostały liczne zdobienia w postaci rytów, żłobień oraz listew plastycznych. W wyniku analizy mikroskopowej rozpoznane zostały 3 grupy petrograficzne na podstawie odmienności surowca – dominowały zabytki przygotowane z gliny piaszczystej z różną domieszką mineralną, jako dwie dodatkowe grupy wyróżnione zostały próbki wykonane z gliny tłustej z domieszką naturalną (piasek rzeczny) i tłuczniem skalnym. Rozpoznany został skład mineralny domieszki schudzającej, w tym zawartość minerałów ilastych – od 66% do 90% oraz zawartość głównych składników – kwarcu, skaleni i fragmentów granitoidów. W niektórych próbkach zaobserwowano również szamot ceramiczny oraz drobne fragmenty organiczne. Badania granulometryczne wykazały dominację najdrobniejszej frakcji (<0,1mm) i pozwoliły na scharakteryzowanie wielkości ziaren dodawanej domieszki. Surowiec, z którego przygotowywano naczynia, był zapiaszczony (glina piaszczysta), najpewniej pozyskiwany lokalnie.
505. Wybrane choroby zakaźne w basenia Morza Śródziemnego w starożytności dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca ta dotyczy wybranych schorzeń zakaźnych, które zostały zidentyfikowane w basenie Morza Śródziemnego w starożytności. Celem jest ich scharakteryzowanie, a przez to przybliżenie problemu ich występowania oraz odpowiedź na kilka pytań, m.in. czy choroby występowały lokalnie, czy też globalnie, czy bardziej dotyczyły jakiejś części społeczeństwa, jaki wpływ na ich rozwój miał klimat i jakie były wobec nich reakcje ludzi. Aby tego dokonać zebrałam informacje dostępne w starożytnych źródłach pisanych oraz korzystałam z wyników badań materiału archeologicznego. Rozpatrzyłam 13 schorzeń w obrębie 3 grup: wirusowej (grypa, odra, ospa prawdziwa), bakteryjnej (cholera, dur brzuszny, dżuma) i pasożytniczej (pełzakowica, malaria, leiszmanioza, schistosomatoza, tasiemczyca, włośnica, glistnica). Analizowane choroby były dość powszechne w basenie Morza Śródziemnego, szczególnie na jego północno- i południowo-wschodnim wybrzeżu. Niektóre z nich zostały zidentyfikowane w postaci pojedynczych zachorowań, inne zaś jako epidemie lub nawet pandemie. Przeniesienie pewnych schorzeń ze zwierząt na ludzi miało prawdopodobnie miejsce w czasie, kiedy człowiek zaczął żyć w bliskim kontakcie ze zwierzętami, które hodował. Przemieszczanie się ludności wraz z handlem, podróżami, czy w czasie ekspedycji militarnych, sprzyjało szybkiemu rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych. Nie dało się zauważyć szczególnych prawidłowości dotyczących warstwy społeczeństwa (z wyjątkiem malarii) lub czynników klimatycznych (z wyjątkiem cholery i malarii), które zwiększałyby podatność na zachorowanie. Omawiane schorzenia budziły w ludziach strach – do tego stopnia obawiano się śmierci z ich przyczyny, iż zdarzało się, że cierpiący na daną chorobę byli pozostawiani bez opieki. Zdarzały się jednak przypadki kiedy troszczono się o chorych, postępując zgodnie z zaleceniami medyków. Starano się szukać wytłumaczenia dla występowania schorzeń zakaźnych w działalności sił nadprzyrodzonych. Możliwe, iż z powodu pewnych chorób wykluczono spożywanie wieprzowiny w takich religiach jak islam, czy też judaizm. Mam nadzieję, że przedstawiona przeze mnie charakterystyka chorób zakaźnych w starożytności pozwoli na przybliżenie tej problematyki oraz nieco upowszechni pojęcie paleopatologii jako nauki.
506. Cmentarzysko ciałopalne ludności kultury łużyckiej na stanowisku Rogów Legnicki 2, pow. legnicki, w świetle źródeł do 1936 roku dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
507. Sposoby opracowania powierzchni naczyń z epoki brązu w świetle badań eksperymentalnych dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy jest wstępne rozpoznanie narzędzi używanych do wygładzania naczyń ceramicznych ze stanowisk: Radłowice stan. 22, Szprotawa al. Niepodległości, Ruszowice stan. 5, Wrocław ul. Niepodległości, Miłosławice stan. 6. Stanowiska datowane są pomiędzy III OEB a HaC. Wykonano obserwacje mikroskopowe zabytkowego materiału ceramicznego oraz przeprowadzono eksperyment w formie statycznej. Jako gładziki eksperymentalne wykorzystano żebro zwierzęce, fragment skorupy ceramicznej, otoczak, patyczek sosnowy oraz fragment poroża. Na podstawie porównania śladów mikroskopowych stwierdzono, że w znacznej większości naczynia gładzone były za pomocą otoczaka oraz drewna. Nie dowiedziono używania fragmentów naczyń ceramicznych jako narzędzia.
508. Rozcieracze kamienne w świetle badań eksperymentalnych i traseologicznych dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
509. Osadnictwo w epoce brazu na terenie Pogórza Kaczawskiego i Gór Kaczawskich z szczególnym uwzględnieniem miejsc występowania rud miedzi dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
W niniejszej pracy opisane zostało osadnictwo na terenie Pogórza i Gór Kaczawskich w epoce brązu. Poza podstawowymi czynnikami szczególną uwagę poświęcono występującym tam złożom rudy miedzi oraz możliwości ich wykorzystania.