wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
61. Ciałopalny obrządek pogrzebowy kultury przeworskiej w świetle danych archeologicznych i antropologicznych z wybranych cmentarzysk dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca została poświęcona badaniom na temat obrządku pogrzebowego kultury przeworskiej. Przedmiotem badań są groby z przepalonymi szczątkami ludzkimi. Praca ta ma dwa główne cele. Pierwszym z nich jest zwrócenie uwagi i zastanowienie się czy kultura przeworska w istocie jest na tyle jednolita by klasyfikować ją jako jedną grupę ludności, czy nie powinna zostać rozdzielona na mniejsze grupy. W pracy została przedstawiona hipoteza zero, mówiąca o tym, że kultura przeworska jest zróżnicowana w istotnie statystyczny sposób, a cała treść pracy potwierdza poprawność tej hipotezy. Trzeba podkreślić, że by próbować dokonać nowego podziału kulturowego należy przeprowadzić jeszcze szereg kolejnych badań naukowych. Drugim celem pracy jest zwrócenie uwagi na możliwość używania w archeologii narzędzi matematycznych (w tym przypadku statystyki wykonywanej na specjalistycznym programie komputerowym STATISTICA 12). Ten cel również został osiągnięty, ponieważ obliczenia okazały się przydatne, a korzystanie z komputerowego programu statystycznego okazało się możliwe podczas badań archeologicznych.
62. Cmentarze nowożytnego Wrocławia. Topografia i struktura wewnętrzna prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca jest o nowożytnych cmentarzach Wrocławia. W niniejszej pracy opisane są trzy cmentarze- cmentarz na Zatumiu, prawosławny cmentarz przy świątyni Salwatora i cmentarz przy kościele św. Piotra i Pawła na Ostrowie Tumskim, dodatkowo jest też rozdział o pochówkach ludzi niegodnych- samobójcach, straceńcach, położnicach etc. W każdym z rozdziale opisującym dany cmentarz zawarta jest jego chronologia, przyporządkowanie religijne, jego wielkość, kształt jam grobowych i trumien, rozplanowanie grobów, ilość pochówków- pojedynczych i wieloosobowych oraz struktura wieku i płci zmarłych. Największy był prawosławny cmentarz Salwatora, znaleziono ponad 1100 pochówków anatomicznych i blisko 80 wtórnych, zmarłych było ponad 1200. Na cmentarzu na Zatumiu odnaleziono ponad 300 grobów, a zmarłych było ponad 320, na ostatnim miejscu pod względem grobów plasuje się cmentarz na Ostrowie Tumskim odnaleziono ponad 30 mogił, a liczbę zmarłych szacuje się na 50. Kształt jam grobowych oraz trumien był bardzo podobny na wszystkich trzech cmentarzach, dominował kształt prostokątny i trapezowaty. Podobne było również rozplanowanie grobów na osi wschód zachód z nielicznymi wyjątkami. Struktura wieku i płci również rysowała się bardzo podobnie, widać bardzo dużą śmiertelność dzieci, natomiast dorośli najczęściej umierali w wieku adultus i maturus.
63. Cmentarze z XVIII - poł. XX wieku na terenie Opola, Strzelec Opolskich, Jemielnicy i Piotrówki. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Cmentarze stanowią ważny fundament historii. W miejscach wiecznego spoczynku zostali pochowani ludzie, którzy w różny sposób mogli brać udział w tworzeniu wspólnej teraźniejszości. Co więcej, miejsca te są pewnym rodzajem łącznika - co żywe i martwe. Celem niniejszej pracy było opisanie poszczególnych nekropolii, które funkcjonowały w XVIII - poł. XX wieku w miejscowościach, wymienionych w tytule. Scharakteryzowane zostały cmentarze komunalne, wyznaniowe, wojenne oraz więzienne. Opisanie poszczególnych nekropolii polegało na określeniu, bądź przybliżeniu daty ich powstania oraz ich powierzchni, historii, która wiąże się z danym miejscem pochówku, zdefiniowaniu obecności kaplicy i układu grobów w obrębie cmentarza oraz ich dalszych losów. Okoliczności powstania miejsc wiecznego spoczynku są bardzo różne. W pracy przedstawione są cmentarze, których kontekst założenia jest niejasny i niepewny oraz takie, których otwarcie było planowane na długo przed ich powstaniem. Dzieje poszczególnych nekropolii również różnią się od siebie. W tekście opisane są takie, które funkcjonują po dziś dzień oraz takie, które zostały zamknięte czy też zlikwidowane z różnych przyczyn. Poszczególne informacje zostały dokładnie omówione w pracy.
64. Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej - stanowisko 1 w Wilkowiczkach, pow. gliwicki dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Cmentarzysko birytualne ludności kultury łużyckiej w Wilkowiczkach znane jest jako stanowisko archiwalne, które było później weryfikowane. W wyniku tych badań pozyskano mocno zniszczony materiał ceramiczny, artefakty brązowe oraz krzemienie. Praca przedstawia uporządkowane informacje archiwalne oraz opracowanie i zebranie pochodzących stamtąd zabytków ruchomych.
65. Cmentarzysko ciałopalne ludności kultury łużyckiej na stanowisku Rogów Legnicki 2, pow. legnicki, w świetle źródeł do 1936 roku dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
66. CMENTARZYSKO EL PINO - SEKTOR 5 i 6 NA TLE ROZWOJU KULTUROWEGO POŁUDNIOWYCH KRAŃCÓW PERU. prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
67. CMENTARZYSKO KULTURY ŁUŻYCKIEJ PRZY ULICY SPOKOJNEJ W LEGNICY dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
68. Cmentarzysko kultury łużyckiej z wczesnej epoki żelaza przy ul. Bagiennej w Legnicy dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem pracy jest opracowanie materiałów archeologicznych z cmentarzyska ciałopalnego kultury pól popielnicowych mieszczącego się w Legnicy przy ul. Bagiennej, w północno-wschodniej części miasta, na zachód od rzeki Czarna Woda. Na stanowisku wyeksplorowano pięć grobów popielnicowych (w tym dwa mocno zniszczone) oraz dwa jamowe, które dostarczyły łącznie 25 wyrobów ceramicznych oraz 3 zabytki brązowe - zapinkę oraz dwie szpile. Analizie poddano typologie oraz chronologie artefaktów. Najważniejszym zabytkiem datującym jest zapinka typu Wojszyce wskazująca na koniec okresu halsztackiego, a nawet początki okresu lateńskiego. Podjęto także próbę ukazania cmentarzyska na tle innych stanowisk Równiny Legnickiej oraz sąsiednich mezoregionów, zamieszkiwanych przez ludność grupy śląskiej kultury łużyckiej. Groby z ul. Bagiennej są prawdopodobnie częścią większego cmentarzyska., w którego skład wchodząca również stanowiska z ul. Platanowej, Jarzębinowej oraz Słubickiej.
69. Cmentarzysko kultury przeworskiej w Kajęcinie ,pow.górowski.Monografia stanowiska dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Cmentarzysko w Kajęcinie znane jest tylko z publikacji spisu inwentarza w książce Ch. Peschecka. Opracowanie materiałów, bez wielu rycin utrudniała ich wykorzystanie. Dzięki zachowanym archiwaliom oraz zabytkom było możliwe przyjrzeć się problematyce stanowiska raz jeszcze. Na stanowisku odkryto 8 grobów mimo przeprowadzonej orki zadokumentowano poszczególne pochówki oraz wyeksplorowano liczne zabytków. Na cmentarzysku jest obecny typowy obrządek pogrzebowy ludności kultury przeworskiej groby jamowe. Chronologię określono na młodszy okres przedrzymski. Mimo,że cmentarzysko jest niewielkich rozmiarów to znacznie jednak powiększa zasób wiedzy o górowskim rejonie osadniczym w młodszym okresie przedrzymskim.
70. Cmentarzysko tzw.grupy tarnobrzeskiej kultury łużyckiej Korytnica 3,gm.Sobków ,pow.jędrzejowski,woj.świętokrzyskie dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca dotyczy analizy materiałów źródłowych tarnobrzeskiej kultury łużyckiej z cmentarzyska w Korytnicy 3 w gminie Sobków, w powiecie jędrzejowskim, w województwie świętokrzyskim. Badaniom zostały poddane artefakty odkryte w latach 2008, 2009 i podczas badań wykopaliskowych w 2010 r. Aby wprowadzić w zagadnienie kultury tarnobrzeskiej pierwszy rozdział poświęciłam tej jednostce kulturowej, historii jej badań, obrządkowi pogrzebowemu, zabytkom ceramicznym i metalowym typowym dla nosicieli tej kultury, a także badaniom antropologicznym. W kolejnych rozdziałach opisałam badania w 2010 r., odkryte wtedy obiekty i materiały źródłowe. Na podstawie chronologii materiałów odkrytych na nekropoli datowałam ją na okres HaD.
71. CMENTARZYSKO W NOSOCICACH JAKO OBRAZ RELACJI MIĘDZYKULTUROWYCH W PRADOLINIE GŁOGOWSKIEJ NA PRZEŁOMIE OKRESU LATEŃSKIEGO I WPŁYWÓW RZYMSKICH dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
72. Cmentarzysko w Oszczywilku z okresu wędrówek ludów dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
73. DENARY KRZYŻOWE W SKARBIE Z NIEZNANEJ MIEJSCOWOŚCI Z OKOLIC KRUSZWICY prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
74. Dewastacja stanowisk archeologicznych na terenie powiatu średzkiego dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
75. Dieta mieszkańców miast na ziemiach polskich od XIII do XVIII w. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy było zrekonstruowanie diety mieszkańców miast (Wrocław, Kołobrzeg, Gdańsk, Kraków, Elbląg) położonych na ziemiach polskich od XIII do XVIII w. Na podstawie źródeł pisanych i ikonograficznych stwierdzono w niej, które z produktów były najczęściej konsumowane na przestrzeni wieków. Źródła archeobotaniczne i archeozoologiczne pozwoliły na zebranie materiałów, które zweryfikowały dane z tekstów pisanych. Dzięki informacjom ze źródeł antropologicznych było możliwe przebadanie ogólnego stanu zdrowia populacji średniowiecznych i nowożytnych pod względem przebytych chorób i występowania tzw. wyznaczników stresów. Oprócz tego, na podstawie zebranych danych ze wszystkich źródeł ustalono podział społeczno-ekonomiczny dla mieszkańców miast Wrocławia, Gdańska i Elbląga.
76. Diety Homo nenaderthalensis i Homo sapiens w środkowym paleolicie - analiza porównawcza prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
Różnica w dietach neandertalczyków i Homo sapiens są wskazywane jako jedna z przyczyn wyginięcia tych pierwszych. W tej pracy porównano sposoby odżywiania się obu gatunków w środkowym paleolicie na podstawie danych archeologicznych, antropologicznych i dietetycznych, które pozyskano przede wszystkim w oparciu o badania stabilnych izotopów, mikrośladów i uszkodzeń zębów. W rozdziale pierwszym przedstawiono koncepcje paleodiet w środkowym paleolicie oraz stosowane obecnie metody badawcze, służące do ich poznania. Przedstwiono zarówno dietę mięsną jak i roślinną oraz oszacowano dzienne zapotrzebowanie kaloryczne neandertalczyków i Homo sapiens. Na podstawie poznanych przesłanek neandertalczycy nieco wyróżniali się w procentowym udziale pokarmu mięsnego, w zależności od rodzaju klimatu i środowiska w którym żyli. Nie wykazano większych różnic w wykorzystywaniu różnorodnego pokarmu mięsnego, rybnego i roślinnego w dietach obu gatunków, do czego posłużyły zachowane szczątki roślin jadalnych ze stanowisk środkowoplaeolitycznych, badań stabilnych izotopów węgla i azotu w kolagenie, mikrośladów na artefaktach, badań śladów na zębach i analizy porównawczej z dietą żyjących obecnie łowców i zbieraczy. Również niewielkie (od 49% w zależności od płci i klimatu) różnice w zapotrzebowaniu kalorycznym neandertalczyków i Homo sapiens nie wydają się czynnikiem decydującym przy wyginięciu jednego a przetrwaniu drugiego gatunku ludzkiego.
77. Dokumentacja aktowa i obrazowa dotycząca wczesnośredniowiecznego kompleksu osadniczego w Niemczy, przechowywana w Instytucie Archeologii Uniwesytetu Wrocławskiego dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
W Instytucie Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego przechowywana jest dokumentacja archiwalna dotycząca badań wykopaliskowych prowadzonych po II wojnie światowej przez Katedrę Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W niniejszym opracowaniu podjęto próbę zebrania, opisania oraz usystematyzowania tej części dokumentacji będącej w zasobach archiwalnych Instytutu Archeologii, która dotyczy prac wykopaliskowych na wczesnośredniowiecznym kompleksie osadniczym w Niemczy, przeprowadzonych w latach 1950 – 1981. Dokumentacja archeologiczna stanowi zasadniczy, a często jedyny ślad zachowania stanowisk i obiektów archeologicznych. Dobrze sporządzona dokumentacja może nie tylko dostarczyć danych na temat stanowiska, ale też informuje o przeprowadzonych procedurach i pozwala zweryfikować interpretację wyników poczynioną podczas badań terenowych. Archeolodzy są zgodni, że dokumentacja badań archeologicznych powinna być trwała, zrozumiała, uporządkowana i łatwo dostępna. Obecnie coraz większą rolę w dokumentacji odgrywa technologia cyfrowa. Jednym z pożądanych kierunków działań jest digitalizacja archiwalnej dokumentacji, należy przy tym pamiętać, że wykorzystanie technologii cyfrowych w tworzeniu i archiwizowaniu dokumentacji badań archeologicznych nie zwalnia podmiotów odpowiedzialnych z zachowania jej wersji analogowej. We wstępie zawarto informacje o stanie badań nad osadnictwem wczesnośredniowiecznym w Niemczy oraz opis specyfiki stanowiska. Kolejny rozdział omawia definicję, standardy i klasyfikację dokumentacji archeologicznej oraz wskazuje jaki sposób dokumentacji jest przyjęty w archiwum IA UWr. Zasadnicza część pracy omawia zachowaną dokumentację aktową i obrazową (za wyjątkiem dokumentacji fotograficznej) kompleksu osadniczego w Niemczy z podziałem na lata. Dokumenty zaprezentowano według jednostek, w których je aktualnie umieszczono i w kolejności, w jakiej w nich występowały. W efekcie powstał opis jakościowy, statystyczny i zestawienie tabelaryczne zachowanych archiwaliów. Zgromadzony materiał może stanowić punkt wyjścia do problemowej analizy archiwaliów dotyczących wczesnośredniowiecznego kompleksu osadniczego w Niemczy.
78. Dolnopaleolityczne narzędzia bifacjalne z Castel di Guido na tle środowiskowym prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
79. Domy mieszkalne na zamkach Księstwa Świdnicko-Jaworskiego w XIII-XV w. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca przedstawia obiekty mieszkalne na zamkach księstwa Świdnicko-Jaworskiego w XIII-XV wieku. Opisuje przemiany w budownictwie domów mieszkalnych, ich konstrukcje, między innymi schody i piwnice i komfort zamieszkiwania, do którego zaliczono piece ogrzewające całą budowlę, cysterny. Podjęta jest także próba wyjaśnienia wybranych problemów badawczych, takich jak: termin dwór wieżowy pojawiający się w literaturze i opisujący niektóre wieże mieszkalne, a także interpretacja pozostałości po warowniach. Praca uzupełniona jest katalogiem ze zbiorem wszystkich budowli, o których jest mowa w tekście i dodatkowo zdjęciami wybranych obiektów lub ich elementami przedstawiającymi poszczególne zagadnienia.
80. DREWNIANE I WAPIENNE FIGURKI USZEBTI Z TEBAŃSKICH GROBÓW PRYWATNYCH Z CZASÓW XVIII DYNASTII dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
81. Dystrybucja marmuru na terenie Noricum w rejonie miast Virunum, Iuvanum i Lauriacum dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca skupia się na zagadnieniu dystrybucji marmuru w rejonie miast Virunum, Iuvanum i Lauriacum, które znajdowały się w rzymskiej prowincji Noricum. Dla lepszego poznania tematu przedstawiono w pracy historię prowincji Noricum oraz zarysowano zmiany jakie zachodziły na przestrzeni wieków w różnych rodzajach zabytków marmurowych. Przede wszystkim jednak opisane zostały w niej kwestie proweniencji surowca, transportu oraz jego wykorzystania. Pomimo niejednokrotnego braku archeometrycznych badań odnoszących się do zabytków, większość z nich została przypisana poszczególnym kamieniołomom. Dało to możliwość stworzenia bazy danych objektów marmurowych, która przyczyniła się do zobrazowania w pracy zmian ilościowych i jakościowych na przestrzeni lat w związku z wykorzystaniem marmuru w prowincji. Autor przedstawił również rolę poszczególnych wychodni marmuru w prowincji oraz zasięgu dystrybucji surowca w nich wydobywanego.
82. Dzieciństwo w okresie średniowiecza w świetle znalezisk archeologicznych o charakterze militarnym z terenów dzisiejszych ziem polskich. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne II stopnia
Głównym celem pracy było ukazanie grupy zabytków archeologicznych, które służyły edukacji rycerskiej w średniowieczu na terenie dzisiejszej Polski. Autor zebrał publikowane znaleziska zabawek o charakterze militarnym, figurek koników i jeźdźców oraz strategiczne gry planszowe, które służyły grom i zabawom dziecięcym od wczesnego do końca późnego średniowiecza. Dodatkowo autor pragnął dowiedzieć się, czy były to popularne rekwizyty, jaki miały wpływ na proces wychowawczy, jakie rozwijały cechy oraz w jaki sposób odzwierciedlały wpływ kultury rycerskiej na świat najmłodszych. Swoim zakresem terytorialnym praca objęła ziemie dzisiejszej Polski z uwagi na postawione cele badawcze. Autor poświęcił uwagę okresowi dzieciństwa, pozycji społecznej dzieci w średniowieczu, ich wychowaniu oraz procesowi dorastania od narodzenia, aż do uzyskania pełnoletniości. Główna uwaga została poświęcona chłopcom oraz sposobowi ich wychowania, który w omawianym okresie miał uczynić z nich mężczyzn gotowych do dorosłego życia. Główna część pracy, to analiza dostępnych źródeł archeologicznych, które zostały zgromadzone w katalogu zabytków. W znacznej mierze pogrupowane przedmioty to zabawki służące zabawom ruchowym, rozwijającym cechy takie jak zwinność, siła, zręczność, celność, ale również wyobraźnia oraz myślenie strategiczne. Do głównych kategorii zostały zaliczone miniaturowe imitacje broni białej, drzewcowej, miotającej, uzbrojenia ochronnego, elementów oporządzenia jeździeckiego, a także figurki oraz gry planszowe. W sumie 155 znalezisk będących bogatym zestawem przedmiotów służących rozrywkom dziecięcym, poprzez które zaznajamiały się ze światem dorosłych i pośrednio przygotowywały do przyszłych ról życiowych. Dodatkowo analiza została poparta analogicznymi znaleziskami z terenów zagranicznych oraz ikonografią, które stanowią dodatkowe źródła pomocnicze.
83. EGIPSKA TYTULATURA KRÓLEWSKA W OKRESIE NOWEGO PAŃSTWA ZA PANOWANIA XVIII DYNASTII dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
84. Egipt Echnatona w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Justyna Baron prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
85. Ekshumacje w świetle archeologii sądowej dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
86. EKSPERYMENTALNA BUDOWA ŁODZI JEDNOPIENNEJ.TECHNIKI,NARZĘDZIA,PROBLEMY. dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
87. Etapy zajmowania terytorium Śląska przez państwo wczesnopiastowskie w X w. dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca traktuje o Śląsku w X wieku oraz jego przynależności politycznej. Głównym problemem badawczym są etapy zajmowania Śląska przez państwo wczesnopiastowskie. Praca składa się z 8 rozdziałów - w rozdziale pierwszym zostaje wyjaśniony cel podjęcia badań, stan badań oraz zakres chronologiczny i terytorialny. W drugim rozdziale naświetlone jest zagadnienie pochodzenia nazwy Śląsk oraz jego geografii plemiennej. Kolejny rozdział obrazuje problem przynależności Śląska w X wieku do państwa czeskiego, i w 2 poł. X wieku do państwa wczesnopiastowskiego. 4 rozdział to zakończenie pracy, a ostatnie części dzieła to kolejno - katalog stanowisk, źródła, bibliografia i spis rysunków.
88. Ewolucja miecza samurajskiego w XIII-XVII w., ze szczególnym uwzględnieniem egzemplarzy w zbiorach klasztoru na Jasnej Górze prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca ta dotyczy problematyki mieczy samurajskich, ich historii, znaczenia kulturowego oraz procesu wytwarzania. Omawiam również przemiany, jakim podlegał miecz na tle historii Japonii. W pracy podejmuję również próbę wydatowania trzech mieczy, które znajdują się w zbiorach wotywnych klasztoru na Jasnej Górze. W pierwszej części pracy omawiam budowę miecza samurajskiego ze szczególnym uwzględnieniem elementów, które mogą pomóc w określaniu ich chronologii. W dalszej części analizuję znaczenie miecza w historii i kulturze Japonii. Kolejną część pracy poświęcam procesom technologicznym, towarzyszącym wytwarzaniu miecza, w którym omawiam nie tylko produkcję głowni, ale także jej szlifowanie i produkcję habaki. W kolejnej części staram się wydatować miecze ze zbiorów klasztornych i przeanalizować ich pochodzenie co pozwoliło na zweryfikowanie datowań mieczy, jakie podaje Pan Czerwiński w swojej dokumentacji konserwatorskiej, opracowanej w latach 1976 – 1977.
89. Fałszerstwa monety drobnej za czasów Zygmunta III prof. dr hab. Borys Paszkiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
90. FAŁSZERSTWA W ARCHEOLOGII dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia