wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
91. Fałszerstwa zabytków archeologicznych dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Przedmiotem analizy niniejszej pracy są fałszerstwa zabytków archeologicznych. Praca rozpoczyna się od zdefiniowanie fałszerstwa oraz terminów pokrewnych tj. kopii, repliki, imitacji, pseudofalsyfikatu, rekonstrukcji, kontaminacji oraz reprodukcji. Zarysuje to tło dla podstaw prawnych związanych z przestępstwem fałszowania zabytków. W dalszej części opisana jest rola archeologa jako biegłego sądowego i kontekst jego współpracy z Policją. Na podstawie narzędzi wykorzystywanych w kryminalistyce przeanalizowano możliwe przypadki fałszerstw zabytków archeologicznych. Jednocześnie wymienione zostały podmioty przeciwdziałające i wykrywające fałszerstwa, jak również metody, którymi owe podmioty się posługują. Rynek zagraniczny został porównany z polskim w celu uwidocznienia różnic m.in. związanych z ograniczonym prawnie handlem zabytkami archeologicznymi na terenie Polski. W celu nakreślenie szerszego kontekstu powstawania falsyfikatów opisane zostały historie niektórych z nich. Uwidocznia to również motywacje, którymi kierował się fałszerz oraz prezentuje szerokie spektrum rodzajów fałszerstw archeologicznych. Istotna część pracy opisuje metody badań autentyczności. Podzielone zostały na badania wstępne (analiza historyczno – stylistyczna) oraz zaawansowane (badania fizykochemiczne). Badania fizykochemiczne sklasyfikowane zostały pod katem materiału, z którego wykonany jest badany zabytek. Jako główne materiały wybrano następujące tworzywa: ceramika, pigmenty, metal, kamień, drewno, szkło, tkanina, papier, pergamin, papirus, kość oraz inne, pochodzenia organicznego. By dopełnić obrazu stanu badań podsumowany został potencjał oraz ograniczenia współczesnych metod fizykochemicznych oraz opisano metody zapobiegania fałszowania zabytków.
92. Farbowane tekstylia we wczesnośredniowiecznym Opolu dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Opolskie tekstylia z czasów wczesnego średniowiecza to jeden z najbogatszych i najbardziej interesujących polskich zbiorów znalezisk tego typu. Wśród 473 fragmentów 72 było prawdopodobnie barwionych. Praca analizuje te barwione tekstylia, próbuje także odpowiedzieć na pytania o substancje używane do farbowania, znaczenie użytych barw, faktu farbowania oraz próbę odtworzenia procesu farbowania. Kolory opolskich tekstyliów zostały zestawione z barwami tekstyliów z innych miejsc w Polsce i Europie. Porównanie to ujawniło, iż jedne barwy były powszechnie popularne, jak czerwień, inne zaś, jak czerń, cieszyły się jedynie lokalnym powodzeniem. W pracy poruszono także temat koloru niebieskiego oraz zestawień kolorów. Porównując listę substancji, głównie roślinnych, dostępnych w Opolu we wczesnym średniowieczu z kolorami tekstyliów, rozważałam, jakich substancji używano do farbowania. Wsparłam się także źródłami etnograficznymi, źródłami pisanymi oraz archeologicznymi, a także eksperymentami własnymi. Osobny rozdział poświęciłam znaczeniu użytych barw oraz faktowi farbowania. Farbowano z różnych powodów: niektóre kolory uważano za ochronę przeciwko złym mocom, czasem demonstrowano w ten sposób bogactwo, itp. W ostatniej części pracy zastanawiam się, w jaki sposób barwiono, analizując cały proces farbowania: przygotowanie tekstyliów w zaprawie, użycie odpowiedniej wody, naczynia, surowca barwierskiego, itp. Część z tych elementów można odtworzyć na podstawie źródeł etnograficznych i archeologicznych, niektóre zostały utrwalone w średniowiecznych źródłach pisanych.
93. Figurki antropomorficzne w kulturze Normanów dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca dotyczy trójwymiarowych figurek antropomorficznych w kulturze Normanów w okresie wikińskim. Celowo wybrano tą wąską grupę zabytków ze względu na ich unikalność i niewielką ilość w kulturze Skandynawów. We wcześniejszych opracowaniach podejmowano problematykę trójwymiarowych figurek, jednak tylko w kontekście określonej grupy geograficznej, czy też ze względu na specyficzny rodzaj przedstawienia. W opracowaniu znalazły się figurki z terenów dzisiejszej Dani, Szwecji, Islandii, Polski, Ukrainy oraz Rosji, co stanowi rozległy obszar. Ujęcie takie pozawala na szeroką analizę tej grupy zabytków, co rzuca szersze spojrzenie na rozprzestrzenianie się kultury normańskiej.
94. Figurki antropomorficzne ze stanowiska paleolitycznego Mal`ta: analiza i interpretacja. dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca ta skupia się na interpretacji funkcji kulturowej i społecznej figurek antropomorficznych ze stanowiska Mal'ta na Syberii. Interpretacja ta była możliwa dzięki zastosowaniu analizy form, sylwetek, twarzy oraz odzieży osób przedstawionych w formie tych figurek.
95. Forma cmentarzy i uporządkowanie ich przestrzeni.Nekropole wrocławskie od połowy XVI do XIX w. prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
Cmentarze znane są od czasów prehistorycznych. Dzięki nim możemy dowiedzieć się, jaki stosunek do śmierci i zmarłego mieli ludzie historyczni. Pochówki w różnych okresach czasu różniły się od siebie. Często zależało to od przyjętej tradycji, wiary i warunków politycznych. Średniowieczne cmentarze były lokowane w mieście w pobliżu miejsc sakralnych. Można uznać, że wtedy istniał pierwotny układ cmentarza i reguła rozplanowania nagrobków. Jednak organizacja nekropoli zmieniała się. Najważniejsza modyfikacja miała miejsce pod koniec XVIII w., kiedy to cmentarze wyprowadzono poza mury miast. Organizacja niektórych nekropoli uległa wtedy zmianie. Praca jest próbą opisania i porównania późnośredniowiecznych i wczesnonowożytnych cmentarzy z terenów Wrocławia. Ramy chronologiczne obejmują okres od połowy XVI w. do XIX w. W 1. poł. XVI w. we Wrocławiu pojawił się protestantyzm i już w 1541 r. założono pierwszy miejski protestancki cmentarz poza murami miasta (M. Wojcieszak 2012, s. 7). Wydarzenie to rozpocznie zakres czasowy tej pracy. Natomiast zakończy go ostatni rok likwidacji murów i bram miejskich we Wrocławiu, czyli 1838 r. Celem pracy jest opisanie formy cmentarzy i uporządkowania ich przestrzeni. Porównanie i opisanie jak zmieniały się te nekropolie w przyjętych ramach czasowych. Istnieje możliwość dostrzeżenia różnic i podobieństw pomiędzy cmentarzami znajdującymi się w podobnej lokalizacji, czy pochodzących z tego samego okresu czasu. Dzięki temu można też poznać dawną kulturę i obyczaje ludzi. Dopiero od niedawna archeolodzy interesują tymi okresami. Część cmentarzy jest nadal użytkowana, co również ma wpływ na to, że nie są tam prowadzone badania. Ewentualnie przy wykonaniu prac konserwatorskich są badane nekropole. Niniejsza praca dzieli się na dwa rozdziały. We wstępie przybliżono pokrótce problematykę, która będzie poruszana w całej pracy. Rozdział pierwszy definiuje – czym jest cmentarz. Przedstawia rys historyczny dotyczący nekropoli. Opisuje jaka była forma, funkcja i wygląd cmentarzy oraz jak zmieniała się ich lokalizacja. Rozdział drugi to opis cmentarzy wrocławskich, które już istniały lub powstały od połowy XVI w. do XIX w. z zachowaniem podziału na cmentarze ewangelickie, chrześcijańskie, żydowskie i komunalne z terenów Wrocławia. Zakończenie to porównanie wcześniej opisanych cmentarzy i podsumowanie całej pracy.
96. Formowanie się stanowisk schyłkowopaleolitycznych.Przykład stanowiska Sowin 9,pow.Nysa. dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
97. Formy i funkcje naczyń glinianych w późnośredniowiecznym Wrocławiu ,na podsatwie materiałów ze wschodniej części miasta prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
98. FORMY ODLEWNICZE NA ZIEMIACH POLSKICH W EPOCE BRĄZU I WCZESNEJ EPOCE ŻELAZA dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
99. FORTYFIKACJE POLOWE I WOJNY ŚWIATOWEJ prof. dr hab. Krzysztof Wachowski Archeologia - stacjonarne I stopnia
100. Fortyfikacje średniowiecznej Japonii na wybranych przykładach dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Dla przeciętnego europejczyka kultura azjatycka, w tym i Japonii, wydaje się, jeżeli nie zrozumiała, to przynajmniej egzotyczna. Wynika to z jednej strony z nieznajomości historii tego regionu, gdyż wiedza przekazywana w szkole jest bardzo pobieżna, z drugiej strony środowisko, ludzie, obyczaje, język, wspólnota dziejów i religii narzuca spojrzenie i myślenie eurocentryczne na sprawy życia codziennego. Nawet specjaliści w poszczególnych dziedzinach nie zawsze wybiegają aż tak daleko, by poznać specyficzne dzieje Japonii. Uwaga ta dotyczy też badaczy architektury militaris. Niniejsza praca miała nieco przybliżyć zagadnienie związane z japońskimi fortyfikacjami. Jak wspomniano wcześniej, oblicza się, że łącznie na terenie Japonii na przestrzeni wieków, mogło funkcjonować nawet 30 000 różnego rodzaju zamków, od małych fortów po wielkie twierdze, zajmujące kilkadziesiąt, a nawet powyżej 100 ha powierzchni. Usytuowanie, zdawałoby się na niedostępnych i nie do zdobycia wzgórzach, zaopatrzone w skomplikowany system umocnień, i tak padały często łupem zdobywców, w prowadzonych w przeszłości licznych wojnach. Przyczyny tego zazwyczaj były bardzo prozaiczne. Skromne siły obrońców, brak widoków na odsiecz, wyczerpanie wody i żywności, zaskoczenie, zwykły strach, a także perspektywa uratowania życia przedstawiana przez oblegających. Do zdobycia niektórych zamków, zwłaszcza podczas wojen prowadzonych pod koniec XVI w., angażowano ogromne siły i środki. Niekiedy liczba wojsk oblegających przekraczała wielokrotnie liczbę obrońców, a mimo to, zdarzało się, że ci przegrani wybierali honorową śmierć w walce i stałe miejsce w pośmiertnym panteonie chwały swoich bohaterskich czynów niż haniebne poniżenie ze strony zwycięzców. Gdyż ci ostatni, nie zawsze dotrzymywali obietnic. Ale właśnie takie czyny i odpowiednie miejsca tworzą historie i specyficzną atmosferę wokół starych zamków. Do naszych czasów niewiele pozostało z dawnych oryginalnych fortyfikacji. W ich skład wchodziły nie tylko zamki, ale i miasta otoczone murami i prywatne domy samurajów. Kiedy w XV – XVI w. „każdy walczył z każdym”, liczba warowni raptownie wzrosła. Jedne budowano, inne zdobywano i niszczono. Burzliwe czasy, tak dramatycznie odciskające swoje piętno na przeszłości, kulturze i psychice Japończyków, znacznie wyhamowały w epoce Edo, na prawie dwa i pól wieku. Nie oznacza, że i wtedy był to czas urodzaju i spokoju. Również dla zamków. O ile podczas walk zdobyto trudnodostępną twierdzę, ze względu na swoje strategiczne położenie, była ona odbudowywana pod nowym Panem i nadal użytkowana. Za Tokugawów, nastąpił kres dużej ilości zamków, zwłaszcza niepotrzebnych już górskich fortec, które mogły stać się zalążkiem ewentualnej rebelii. Z rozkazu sioguna zostały rozebrane. Drugi okres „ciężkich czasów” dla japońskich fortyfikacji związany jest z restauracją Meiji. Po odsunięciu od władzy nieudolnych już w tym czasie rządów Tokugawów, nastąpiła rozbiórka zamków, górujących nad okolicą, symbolizując s
101. Fortyfikacje Wrocławia prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
102. Fryzury Rzymianek w świetle źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska ma na celu przybliżenie rozwoju mody i zmieniających się trendów we fryzurach Rzymianek. Analizie zostały poddane gemmy, portrety fajumskie i monety. W pracy zostały wzięte pod uwagę kobiety należące do elity, klas wyższych, ewentualnie do klasy średniej. Autorka postara się wskazać podobieństwa i różnice w uczesaniach dam wynikające także z terenów zamieszkiwania.
103. Funkcje jaskiń południowej Polski od okresu wpływów rzymskich do średniowiecza dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca jest próbą określenia funkcji jakie pełniły jaskinie i schroniska jaskiniowe znajdujące się w Sudetach, na wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, w Karpatach, w Niecce Nidziańskiej i Górach Świętokrzyskich, w przedziale czasowym rozpoczynającym się Okresem Wpływów Rzymskich i kończącym się wraz ze Średniowieczem; głównie opiera się ona na interpretacji zabytków ruchomych pozyskanych w wyniku badań archeologicznych, paleontologicznych oraz amatorskiej eksploracji zapoczątkowanej w drugiej połowie XIX wieku.
104. GARNCARSTWO PÓŹNOSTAROŻYTNE A WCZESNOŚREDNIOWIECZNE – KONTYNUACJA TRADYCJI CZY NOWA MYŚL TECHNOLOGICZNA? dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
105. Geneza i kształtowanie się kultu solarnego na Bliskim Wschodzie,w Anatolii i w Egipcie dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca dotyczy problematyki związanej z genezą i kształtowaniem się kultu solarnego na terenach Bliskiego Wschodu, Anatolii i Egiptu. W pracy opisane zostały wierzenia tych starożytnych cywilizacji ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki kultu solarnego. Ujęty został również ogólnego zarys ich dziejów politycznych, gospodarczych oraz warunków klimatycznych w jakich żyli w celu ukazania charakteru kultu solarnego na danym obszarze, jego kształtowania się oraz przeobrażeń jakim ulegał. Na podstawie analizy wybranych zabytków kultury materialnej oraz źródeł pisanych odnoszących się do omawianych terenów wyodrębnione zostały elementy kultu solarnego, które następnie poddane zostały analizie porównawczej w celu odszukania pomiędzy nimi pewnych zależności.Opisane różnice i podobieństwa pozwoliły wskazać prawdopodobne pochodzenie pewnych symboli związanych z czcią bóstw solarnych.
106. Geneza pochówków szkieletowych kultury luboszyckiej dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem pracy było odnalezienie genezy pochówków szkieletowych Kultury Luboszyckiej. Aby znaleźć odpowiedź na to pytanie przeanalizowałem inhumację w Kulturze Luboszyckiej, a także rozwój obrządków pogrzebowych wśród graniczących z nią kultur. Kolejnym elementem wpływającym na prawidłowość odpowiedzi było przeanalizowanie darów grobowych. Dzięki tej bazie informacji byłem w stanie odszukać wspólny mianownik i określić najbardziej prawdopodobny kierunek z którego tradycja tego rytuału przedostała się na ziemie Kultury Luboszyckiej.
107. Gladiatorzy w Pompejach dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
108. Głowy-trofea w kulturach prekolumbijskiego Peru. Zagadnienie chronologii oraz ich interpretacja kulturowa prof. dr hab. Józef Szykulski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
109. GOSPODARKA LUDNOŚCI KULTURY UNIETYCKIEJ W ŚWIETLE NAJNOWSZYCH BADAŃ. dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - wieczorowe I stopnia
110. Góra Gromnik (pow. strzeliński) we wczesnym średniowieczu dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska opisuje górę Gromnik, znajdującą się w województwie dolnośląskim, gminie Przeworno. Na jej szczycie w IX - X wieku funkcjonował najpewniej gród ludności tzw. Ślężańskiej, posiadającej pewne kontakty (handlowe?) z przedstawicielami kultury Wielkomorawskiej. Praca ma na celu przede wszystkim opisanie wczesnośredniowiecznych materiałów ruchomych odnalezionych w czasie trwania sezonowych badań wykopaliskowych (2005 - do dziś) pod kierownictwem prof. K. Jaworskiego przy pomocy dr A. Pankiewicz oraz E. Lisowskiej. Opisane materiały to w większości mocno fragmentaryczne ułamki wczesnośredniowiecznej ceramiki, wyróżniającymi się zabytkami są tu 3 przęśliki, gombik, nożyk tzw. do obróbki drewna oraz mało charakterystyczny kawałek domniemanego nożyka. Praca zawiera również opis konstrukcji osadniczych odnalezionych w wykopie XVIII oraz interpretację wyników programu Archeologicznego Zdjęcia Polski. Wysunięte z pracy wnioski dotyczą w główniej mierze funkcji oraz przynależności kulturowej grodu.
111. Grobowce megalityczne grupy południowo-wschodniej kultury pucharów lejkowatych prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne I stopnia
112. Groby komorowe we wczesnym średniowieczu w Europie Środkowej dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca poświęcona jest obiektom funeralnym o charakterystycznej formie. Mianowicie grobom komorowym. Autor skupił się na znaleziskach z Europy Środkowej z wczesnego średniowiecza, gdyż stan badań nad nimi na tle innych tego typu pochówków z różnych części Europy jest niewystarczający. W pracy zawarto analizę obiektów funeralnych z 12 stanowisk archeologicznych. Na ich podstawie przeprowadzone jest wnioskowanie na temat funkcji jaką odgrywały groby komorowe w minionych wiekach.
113. GROBY NA OSADACH WE WCZESNEJ EPOCE BRĄZU NA TERENIE EUROPY ŚRODKOWEJ dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
114. GROBY SYMBOLICZNE NOSICIELI KULTURY ŁUŻYCKIEJ NA CMENTARZYSKACH W DORZECZU ODRY W EPOCE BRĄZU I OKRESIE HALSZTACKIM dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
115. Grody kasztelańskie na Śląsku w świetle źródeł archeologicznych dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy dyplomowej było skatalogowanie oraz opis tzw. grodów kasztelańskich w świetle źródeł pisanych w obrębie Śląska. Praca została podzielona na trzy główne fragmenty, są to: przybliżenie źródeł pisanych oraz wzmianki o grodach jak i o kasztelanach w nich zawartych, opis oraz charakterystyka grodów w świetle źródeł archeologicznych, ostatnim etapem pracy było umieszczenie obiektów kasztelańskich w odpowiednio stworzonym katalogu.
116. GRÓB WOJOWNIKA Z OKRESU WĘDRÓWEK LUDÓW W ŁUGACH, POW. GÓROWSKI dr hab. Artur Błażejewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
117. Handel morski we wschodniej części Morza Śródziemnego w późnej epoce brązu dr hab. Irena Lasak prof. nadzw. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy licencjackiej jest zobrazowanie morskiej aktywności handlowej społeczności wschodniej części basenu Morza Śródziemnego w późnej epoce brązu. We wstępie dowiadujemy się jaki jest cel oraz zakres terytorialny i chronologiczny pracy dyplomowej. Dodatkowo zawarte są informacje na temat obecnego stanu badań w omawianej dziedzinie i przedstawienie przyjętej procedury badawczej oraz samej konstrukcji pracy. Rozdział pierwszy to podjęcie próby rekonstrukcji dawnych dróg morskich na podstawie szlaków neolitycznych, warunków pogodowych i klimatycznych oraz odnajdywanych podczas wykopalisk archeologicznych na różnych stanowiskach importowanych artefaktów. W kolejnym z rozdziałów wymieniane oraz opisywane są przedmioty wymiany handlowej, tj. znaleziska z dwóch odkrytych jak dotąd wraków statków: Cape Gelidonya oraz Ulu Burun, a także wzmianki pochodzące ze źródeł pisanych oraz ikonograficznych. Jest tam mowa o różnym rodzaju dóbr: ceramice, metalach czy materiałach organicznych. Rozdział 3 nawiązuje do systemów wagowych obowiązujących w późnej epoce brązu na omawianym terenie oraz do potwierdzających to znalezisk, jak np. odważniki i ciężarki o różnych formach. Podjęta zostaje próba określenia wartości lub ceny poszczególnych przedmiotów oraz odpowiedzenia na pytanie „co za co wymieniano?”. Ostatni rozdział zawiera podsumowanie zebranych informacji oraz ogólną konkluzję, a także własne przemyślenia autorki na dany temat. Zakończenie pokazuje zrealizowanie celu pracy i dalsze perspektywy badawcze.
118. Higiena w starożytnej Grecji i Rzymie na podstawie źródeł archeologicznych. dr hab. Mateusz Żmudziński Archeologia - stacjonarne I stopnia
Praca opisuje zjawiska związane z higieną w starożytnej Gracji i Rzymie na podstawie budowli oraz przedmiotów służących do zachowywania higieny.
119. Homo neanderthalensis w koncepcjach paleobiologicznych i archeologicznych prof. dr hab. Jan Burdukiewicz Archeologia - stacjonarne II stopnia
120. IDENTYFIKACJA SZCZĄTKÓW LUDZKICH W ŚWIETLE ARCHEOLOGII SĄDOWEJ dr hab. Maciej Trzciński prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia