W niniejszej pracy opisuję wyniki badań, których celem było zgłębienie procesu przechodzenia od wiedzy potocznej do wiedzy naukowej, lecz w odniesieniu tylko do wybranych przeze mnie pojęć pedagogiki. Przedmiotem moich badań stała się naukowa i potoczna wiedza o wychowaniu, którą posiadają studenci pedagogiki. W badaniach zastosowałam metodę indywidualnych przypadków, przeprowadzając wywiad z trzema studentami ostatniego roku studiów magisterskich. Byli to zarówno studenci studiujący w trybie stacjonarnym, jak i niestacjonarnym. Jedna studentka pracuje już zawodowo jako nauczyciel przedszkola. Pozostała dwójka studentów nie podjęła jeszcze pracy w zawodzie pedagoga. Wywiad przeprowadziłam w oparciu o przygotowany wcześniej kwestionariusz, który zawierał siedem części tematycznych. Każda z części dotyczyła procesu przechodzenia od wiedzy potocznej do wiedzy naukowej w odniesieniu do wybranego pojęcia pedagogiki, kolejno wychowania, wychowanka, wychowawcy, stylów wychowania, socjalizacji, karania i nagradzania. Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy traktuje o potocznej i naukowej wiedzy o wychowaniu. Przedstawiam w nim teorię wychowania jako naukową refleksję pedagogiki, ujęcie wychowania z perspektywy najbliższych kręgów społecznych jednostki – rodziny i szkoły, oraz scharakteryzowałam i rozróżniłam pojęcia wiedzy potocznej i wiedzy naukowej o wychowaniu. Rozdział drugi stanowi metodologia badań własnych, w którym zawarłam cele i przedmioty moich badań. Przedstawiłam w nim również hipotezy i problemy badawcze, na które starałam się znaleźć uzasadnienie. Rozdział trzeci zawiera analizę wyników badań własnych i wysunięte wnioski na temat wiedzy potocznej i naukowej studentów pedagogiki oraz przebiegu procesu zmian. Na zakończenie przedstawiam najważniejsze wnioski i przemyślenia z przeprowadzonych badań.

Pobyt na emigracji jest swoistym sprawdzianem dla zdolności adaptacyjnych jednostki. Zmiana środowiska,zetknięcie się z obcą kulturą jest dla każdego sytuacją nową i często bardzo trudną. Celem pracy jest wskazanie stopnia zależności pomiędzy zdolnością do pozytywnej adaptacji a poziomem stresu związanego z pobytem za granicą. Materiał badawczy odpowiada na pytanie, czy stres wynikający z pobytu na emigracji kształtuje się w sposób zależny od cechy resilience. W pracy przybliżone zostały główne teorie dotyczące koncepcji stresu i resilience.

Tematem niniejszej pracy jest zbadanie wpływu czynników środowiskowych i cech dziedzicznych na reakcję jednostki na stres zawodowy. Praca ma wykazać, że istnieją dziedziczne oraz nabyte predyspozycje odpornościowe na stres, co przekłada się na stres zawodowy. Na potrzeby pracy przeprowadzono analizę badań, które miały charakter porównawczy wobec różnych czynników, takich jak poziom stresu i obciążenia zawodowego wobec: ekstrawersji, ugodowości, sumienności, neurotyczności, otwartości, pozytywna koncepcja własnej osoby, samokontrola, a także asertywność. Grupa respondentów, którzy wzięli udział w badaniu były to osoby aktywne zawodowo, dzięki czemu możliwe było zbadanie natężenia stresu w pracy, indywidualnych odczuć czynników stresogennych, a także reakcji organizmu (podatność lub odporność) na stres w zależności od predyspozycji. Niniejsza praca miała za zadanie wykazać, że istnieją dziedziczne oraz nabyte predyspozycje odpornościowe na stres oraz że brak tych predyspozycji, zwiększa podatność podmiotu na stres zawodowy.

Zawody wymagające kontaktu interpersonalnego narażone są na wypalenie zawodowe. Stwierdzenie występowania tego zjawiska i jego skali w grupie zawodowej pomaga na jak najwcześniejszą interwencje, w celu przeciwdziałania objawom i skutkom zespołu wypalenia zawodowego. W rozdziale pierwszym przedstawiony został rys historyczny zespołu wypalenia zawodowego, historia kształtowania się pojęcia i badan nad nim. W tym rozdziale zostały również ukazane główne przyczyny prowadzące do wypalenia oraz objawy jakie prezentują osoby dotknięte tą jednostką chorobową. Rozdział drugi zawiera informacje na temat grupy zawodowej ratowników medycznych, na której przeprowadzone zostały badania. Opisany został system ich pracy oraz instytucje, w których wykonują swój zawód. Informacje o metodologii przeprowadzonych badań znalazły się w rozdziale trzecim. Opisano w nim przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze oraz metody i techniki badań. W tym rozdziale zawarta została również charakterystyka badanej grupy i organizacji badań. W rozdziale czwartym przedstawione zostały wyniki, analiza badań, omówienie wyników i podsumowanie, a także dyskusja i wnioski.

Stres jest bardzo złożonym problemem. W pracy starano się pokazać, jak wyglądały badania nad stresem w przeciągu ostatnich lat i do jakich wniosków doszli uczeni w ich trakcie. Bardzo ważne są powody wywołujące stres. Uzmysłowienie sobie, że dzisiejsze tempo i sposób życia powodują poczucie zestresowania u coraz młodszych osób jest bardzo istotne. W codziennym życiu wiele sytuacji takich, jak na przykład alkoholizm, bieda czy też problemy ze szkołą lub w stosunkach rodzinnych powodują zestresowanie u młodych ludzi. W szkole niezwykle istotne jest prawidłowe funkcjonowanie pomiędzy nauczycielami, a uczniami. Nie można żyć w przeświadczeniu, że tylko jedna z tych grup jest narażona podczas pobytu w szkole na zestresowanie. Szkoła staje się dla nich wszystkich drugim domem, w którym przebywają bardzo długo co powoduje, że sytuacje stresowe muszą mieć miejsce. Uczniowie mogą mieć problemy ze znalezieniem kolegów w nowej klasie, kogoś kto podziela taki sam sposób spędzania wolnego czasu, czy ogląda filmy o podobnej tematyce. Nauczyciele mogą mieć natomiast problem z nawiązaniem kontaktu z młodzieżą, czy żyć w ciągłym stresie ze względu na wszystkie obowiązki szkolne oraz domowe. Historia stresu jest bardzo interesująca, ale praca ma za zadanie pokazać, jak wsparcie od nauczycieli w różnych aspektach życia, bezradność w nauce, wsparcie od rodziców w różnorakich sytuacjach życiowych, swobodne wyrażanie swoich myśli i zdania w stosunku do nauczycieli przez młodego człowieka, samokontrola w sytuacjach trudnych, samoocena ucznia, sukcesy szkolne uzyskiwane przez ucznia ,orientacja moratoryjna uczniów, orientacja tranzytywna uczniów, posiadane przez nich kompetencje wpływają na ogólne zestresowanie towarzyszące im na co dzień. Niektóre otrzymane wyniki są zaskakujące i zupełnie odmienne od tych, których można byłoby się spodziewać. Ważne jest aby nauczyć młodych ludzi radzić sobie ze stresem. W pracy ukazano metody, które można wykorzystać do tego, aby obniżyć poziom stresu. Mogą być one wykorzystywane zarówno przez uczniów jak i nauczycieli. Uświadomienie sobie, że stres jest wszechobecny sprawia, że łatwiej jest podjąć próbę uporania się z nim. Młodzi ludzie powinni uważać aby unikać zbyt dużego stresu, ponieważ może to wywoływać kłopoty ze zdrowiem rzutujące na przyszłość. Stres jest złożonym zagadnieniem i badania nad nim są fascynujące i w wielu przypadkach prowadzą do zaskakujących wyników.

Strefa cienia w poradnictwie indywidualnym i grupowym - projekt warsztatów dla coachów i terapeutów - tak brzmi temat mojej pracy dyplomowej. Głównym celem, który przyświecał mi podczas określania problematyki badawczej było zgłębienie tego jeszcze mało znanego w literaturze zagadnienia. Strefa cienia to ciemne a może nawet najciemniejsze strony doradzania, wszelkie zagrożenia oraz niebezpieczeństwa, jakie doradca spotyka na swojej drodze, a które mają źródła zarówno w nim samym, jak i w otaczającym nas świecie. Alicja Czerkawska podzieliła ten obszar na strefę nadużyć oraz strefę zaniedbań. W zawodzie związanym z udzielaniem pomocy drugiemu człowiekowi nie ma jedynie tych jasnych stron. Przyszli adepci tego rodzaju profesji zawodowej będą musieli wypracować swój własny kodeks etyczny, ale i tak nie znajdą w nim gotowych rozwiązań na każdy "problem", z którym klient się do nich zgłosi. W literaturze przedmiotu znajdziemy wiele różnych modeli i koncepcji związanych z samym procesem pomagania oraz jego ograniczeniami. Poradnictwo to przede wszystkim pomaganie drugiej osobie, a tym samym stały kontakt z człowiekiem oraz z całym jego bagażem emocji, doświadczeń, przemyśleń i wspomnień. Jak różni są ludzie, tak różne są ich „problemy”, a w związku z tym mamy do czynienia z różnymi modelami pomagania. Jaka jest zatem różnica między coachem, terapeutą a doradcą? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta, bo każda z tych profesji ma wiele wspólnych cech. Każda z przedstawionych przeze mnie koncepcji modelu pomocy ma swoje mocne, jak i słabe strony. Proces pomagania ze względu na swój skomplikowany charakter nie podlega prostym prawom i ma swoje ograniczenia, podobnie z resztą jak i sama relacja poradnicza. Istnieje także ryzyko związane z zagrożeniami płynącymi ze strefy cienia. Są to zarówno zaniedbania, jak i nadużycia, których dokonują świadomie lub nieświadomie wszelkiego rodzaju profesjonaliści, wpływając w ten sposób na proces pomocy a nawet go zakłócając. W zawodach związanych z kontaktem z drugim człowiekiem jest to szczególnie ważne, aby pamiętać o tym, że nasze działania jako ekspertów, fachowców w danej dziedzinie, mają ogromny wpływ nie tylko na naszych klientów, ale także na całe grupy społeczne. Nie możemy wyprzeć się tej ciemnej części naszej osobowości i bezrefleksyjnie dalej kontynuować naszą działalność zawodową. Traktuję moją pracę licencjacką jako zbiór wskazówek dla osób pracujących na co dzień z innymi ludźmi.

Praca ta opisuje metodę streetworkingu wykorzystywana w pracy z dziećmi ulicy. W pierwszym rozdziale znajdują się najważniejsze informacje dotyczące streetworkingu - definicje, etapy, cele i formy. Kolejny rozdział jest poświęcony zagadnieniu "dzieci ulicy" - definicje zjawiska, kategorie oraz zastosowanie streetworkingu w pracy z dziecmi ulicy. Trzeci rozdział przedstawia sposób prowadzenia badań - próbę badawczą, próbę badawczą oraz metodę i technikę przeprowadzenia badań. Czwarty rozdział to przedstawienie i analiza przeprowadzonych badań. Zostały tam opisane takie rzeczy jak grupa docelowa, nawiązywanie kontaktu i wchodzenie streetworkera w grupę, przebieg spotkań pedagogów ulicy ze swoimi podopiecznymi, cele ich pracy oraz polityka redukcji szkód. W podsumowaniu znajdują się moje wnioski i refleksje dotyczące zebranych informacji.

Napisana przeze mnie praca składa się z trzech rozdziałów oraz projektu warsztatów adresowanych dla doradców. Rozdział pierwszy pt.: Wpływ społeczny w relacjach międzyludzkich prezentuje przede wszystkim mechanizmy wpływu społecznego oraz zawierające się w nich techniki. Rozdział ten rozpoczynam scharakteryzowaniem pojęcia wpływu oraz zamiennie używanego pojęcia perswazji. Następnie przedstawiam mechanizmy wpływu społecznego wyróżnione przez Roberta Cialdiniego, takie jak: reguła wzajemności, zaangażowanie i konsekwencja, społeczny dowód słuszności, lubienie i sympatia, autorytet i niedostępność. Następnie opisuję techniki wywierania wpływu według Kevina Hogana. W drugim rozdziale pt.: Możliwości wykorzystania strategii wywierania wpływu w procesie doradczym skupiam się na scharakteryzowaniu poradnictwa oraz relacji doradczej. Skupiam się również na rodzajach i koncepcjach poradnictwa oraz towarzyszących im typach doradców. Kolejno odwołuję się do podziałów rozmowy doradczej oraz cech, jakie powinny charakteryzować dobrego doradcę, Ponadto podejmuję próby dopasowania strategii wywierania wpływu do poszczególnych koncepcji poradnictwa. W ostatnim rozdziale pt.: Strategie wywierania wpływu na ludzi i ich możliwości stosowania w poradnictwie- projekt warsztatów przedstawiam podstawy metodyki projektowania szkoleń oraz autorski projekt warsztatów. Na początku definiuję czym są szkolenie, trening oraz warsztat. Następnie wymieniam rodzaje szkoleń oraz wskazuję jakie role może pełnić trener. W dalszej części mojej pracy odwołuję się do procesu uczenia się według cyklu Kolba oraz klasyfikacji metod uczenia się i nauczania. Na końcu tej części opisuję metody prowadzenia szkoleń. Droga część rozdziału trzeciego traktuje o stworzonym przeze mnie projekcie warsztatów dla doradców. Przedstawiam tu ogólne cele i założenia projektu oraz prezentuję poszczególne sesje warsztatowe.

Przedmiotem niniejszej pracy są strategie radzenia sobie z rozwodem rodziców z perspektywy osób dorosłych. Głównym celem niniejszej pracy o charakterze jakościowym jest odtworzenie owych sposobów wypracowanych przez badanych. Dokonałam opisu i analizy doświadczeń badanych w retrospekcji. Poznałam postawy badanych jakie przyjęli w stosunku do zmian jakie nastąpiły w systemie rodzinnym i życiu społecznym. Podstawą pracy badawczej była metoda biograficzna, która w połączeniu z wywiadem pogłębionym umożliwiła mi poznanie życiorysów bohaterów w trzech perspektywach: przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Przed rozpoczęciem pracy badawczej dokonałam analizy teoretycznej zagadnień, aby uzupełnić moją wiedzę w kontekście przedmiotu badań. W pierwszym rozdziale scharakteryzowałam pojęcie rozwoju człowieka, jego uwarunkowania. Opisałam przemiany zachodzące w okresie późnego dzieciństwa i fazie dojrzewania, ponieważ badani w tym wieku doświadczyli rozwodu rodziców. Przedstawiłam psychospołeczną teorię osobowości, w której nadaje się duże znaczenie relacjom społecznym. W drugim rozdziale skoncentrowałam się na ukazaniu rodziny w kontekście historycznym wraz ze wskazaniem przemian i alternatywnych modeli współczesnych rodzin. W trzecim rozdziale omówiłam pojęcie rozwodu w świetle literatury przedmiotu, uwzględniając dwa ujęcia prawne i psychologiczne. W czwartym rozdziale zostały zawarte metodologiczne podstawy badań własnych w oparciu, o które zrealizowałam badania w praktyce. W rozdziale piątym scharakteryzowałam doświadczenia osób pochodzących z rodzin rozwiedzionych. Część analityczna niniejszej pracy dotyczy cech idiograficznych badanych rodzin, strategii jakie badani wypracowali wobec sytuacji okołorozwodowej i dokonałam charakterystyki ih deficytów w obszarze psychospołecznym. W końcowej części pracy zostały ukazane wnioski oraz refleksje z przeprowadzonych wywiadów z czterema osobami badanymi, którzy zaproponowali swoje koncepcje systemowego wsparcia dzieci z podobnymi doświadczeniami.

Niniejsza praca składa się z trzech części i poświęcona została strategiom radzenia sobie z rolą ojcowską przyjmowanym przez mężczyzn samotnie wychowujących swoje dzieci. Część pierwsza ma charakter teoretyczny. Przedstawione zostały w niej definicje rodziny, zmiany zachodzące w jej strukturach, w tym sytuacja rozwodu, rozstania. Czytamy tu także o tym czym jest ojcostwo, jakie znaczenie odgrywa w życiu mężczyzny, jak przejawia się jego kryzys. Ponadto wyjaśniona została tu rola ojca w procesie wychowawczym dziecka. Omówione zostało zjawisko samotnego ojcostwa, które staje się w dzisiejszych czasach coraz bardziej popularne, zarówno na skutek rozwodu, separacji, rozłąki, jak i śmierci współmałżonki. Część druga niniejszej pracy ma charakter metodologiczny, opisane zostały w niej: cel i przedmiot badań, problemy główne i szczegółowe, paradygmaty w badaniach jakościowych, strategie jakościowe i ilościowe, metody zbierania danych w badaniach jakościowych, organizacja badań. W części trzeciej – empirycznej znajduje się analiza wywiadów przeprowadzonych z trzema mężczyznami samotnie wychowującymi swoje dzieci. Analizując wywiad w szczególności zwrócono uwagę na przyczynę samotnego ojcostwa, jego realizację, sukcesy i trudności jakie towarzyszą mężczyznom wychowującym dzieci w pojedynkę, sposoby radzenia sobie z emocjami, wsparcie otrzymywane od innych osób. Z przeprowadzonych badań wynika, iż wychowanie dziecka w pojedynkę, bez względu na przyczynę osamotnienia nie jest łatwe, wymaga od mężczyzn dużego wysiłku, dobrej organizacji czasu i zaangażowania. Jest jednak możliwe i przynosi nie tylko wiele trudności, ale również wiele satysfakcji.

Śmierć dziecka jest niewyobrażalnie trudnym wydarzeniem zarówno w życiu jego rodziców jak i całej rodziny. Celem mojej pracy było przybliżenie tego, czym jest żałoba, jak wygląda proces żałoby i jakie są jego następstwa. Ponadto ukazanie zagrożeń jak i szans pojawiających się, wraz z tym krytycznym wydarzeniem dla osieroconych rodziców oraz całego systemu rodzinnego. W pracy poruszyłam również kwestię emocji, które pojawiają się podczas doświadczenia śmierci bliskiej osoby i sposobów radzenia sobie z nimi. Kluczowe w procesie przeżywania żałoby. może okazać się wsparcie uzyskane od profesjonalisty jak i osób bliskich. Istnieje wiele form wsparcia dla osieroconych, dlatego im również poświęciłam rozdział mojej pracy. Przybliżyłam w nim jak wygląda praca z osobami w żałobie, ale również jakim zagrożeniem taki rodzaj pracy może stać się dla samej osoby pomagającej. Z tej przyczyny postanowiłam skierować mój projekt warsztatu, zawarty w aneksie, właśnie do doradców, aby mieli oni wiedzę i umiejętności, które pozwolą im skutecznie pomagać osieroconym. W pracy zawarłam również podstawy teoretyczne, na bazie których stworzyłam mój autorski projekt warsztatu.

Praca prezentuje zagadnienie poszukiwania wsparcia w sytuacjach konfliktowych w związkach. Przytoczone zostały klasyfikacje sporów wraz z ich fazami rozwoju. Zaprezentowane zostały przyczyny powstawania sporów w związkach. Praca zawiera opis wybranych form pomocy w sytuacjach konfliktowych. Wyszczególnione zostało poradnictwo rodzinne i terapia par, jako formy instytucjonalnego wsparcia partnerów. Wyjaśnione również zostało pojęcie wsparcia społecznego jako jednego ze sposobów samopomocy oraz odwołam się do massmediów jako współczesnej odmiany doradztwa. Praca zawiera również również część metodologiczną badań własnych oraz część empiryczną poświęconą prezentacji i analizie wyników przeprowadzonych badań.

W pracy licencjackiej postanowiłam podjąć temat oceniania kształtującego, które ma wpływ na efektywny sposób podnoszenia osiągnięć uczniów. Temat wybrałam ze względu na kierunek studiów oraz praktyki odbywane w różnych placówkach. Dostrzegam ogromną potrzebę zmian w podejściu nauczycieli do nauczania oraz oceniania osiągnięć pracy uczniów. Poprzez swoją pracę chcę pokazać jak można przekazywać uczniom ocenę ich pracy, osiągnięć i wiedzy, która pomaga im się uczyć a nie etykietuje i demotywuje, jak ma to miejsce w wypadku stopni szkolnych, które niewiele uczniowi mówią. W pierwszym rozdziale mojej pracy skupiam się na przybliżeniu problematyki w świetle literatury przedmiotu. Pierwszy podrozdział poświęcony jest opisowi sylwetki psychofizycznej dziecka, która obejmuje wczesny wiek szkolny czyli okres od 5/6 do 8/9 roku życia. Kolejne trzy podrozdziały poświęcone są przybliżeniu terminu „ocenianie kształtujące”, wpływowi jaki wywiera stosowanie strategii i technik tego oceniania w procesie edukacji oraz roli nauczyciela stosującego ocenianie kształtujące. Rozdział drugi poświęcony jest autorskiemu projektowi edukacyjnemu, którego celem jest wprowadzenie metod i strategii oceniania kształtującego podczas zajęć edukacji wczesnoszkolnej w III klasie Szkoły Podstawowej w Jordanowie Śląskim. Zamieszczone są w nim również scenariusze zajęć przeprowadzonych w placówce. Rozdział trzeci jest ewaluacją autorskiego projektu edukacyjnego. W podrozdziale pierwszym opisuję placówkę, w której zrealizowałam projekt, natomiast podrozdział drugi jest osobistą ewaluacją podjętych działań edukacyjnych. Dopełnieniem pracy jest bibliografia sporządzona alfabetycznie oraz aneksy, w których zawarte są załączniki wykorzystane w poszczególnych scenariuszach przeprowadzonych zajęć.

W niniejszej pracy została podjęta problematyka dotycząca rodzin wychowujących dziecko z zespołem Aspergera. Przedstawiono tu ich strategie adaptacyjne do nowej i trudnej sytuacji. Jej treść odpowiada na pytania: jakie emocje towarzyszą rodzicom w wychowywaniu dziecka z zespołem Aspergera? Jak rodziny radziły sobie z nietypowym zachowaniem dziecka? Jakie aspekty życia codziennego są najtrudniejsze dla rodzin wychowujących dziecko z ZA? Jak rodziny doświadczały procesu adaptacji, poszczególnych jego etapów? Na jakim etapie adaptacyjnym są obecnie badane rodziny? Oraz jakie są uwarunkowania procesu adaptacji w badanych rodzinach? Potwierdza wnioski innych badaczy dotyczące rozpoznania emocji, których doświadczają rodzice dziecka z niepełnosprawnością, a są nimi uczucie zagubienia i niezrozumienia sytuacji, osamotnienia, strach przed konfrontacją z innymi dziećmi i ich rodzicami, poczucie żalu, wstydu, niesprawiedliwości, ale także duma z ponadprzeciętnej inteligencji lub umiejętności dziecka. Opisuje sposoby radzenia sobie rodziców z nietypowym zachowaniem ich niepełnosprawnego potomstwa. Są nimi własne pomysły rodziców, takie jak: częste pochwały za wykonane zadanie, przedstawianie związków przyczynowo-skutkowych konkretnych czynności, wskazywanie na wielką wagę wykonywanych obowiązków, odpowiednia organizacji domu, codzienności, przestrzeni, trzymanie się rutyny oraz powtarzalnych rytuałów. Najtrudniejszymi aspektami życia codziennego, z którymi borykają się badane rodziny są spontaniczności, niska świadomość społeczna, problemy w uzyskaniu odpowiedniej diagnozy oraz egzekwowaniu prawa do zapewnienia dziecku odpowiedniej edukacji odpowiadającej jego specjalnym potrzebom. Opisuje etapy procesu adaptacji, przez które przechodziły badane przeze mnie rodziny oraz określić na jakim etapie przystosowania się do sytuacji aktualnie się znajdują, a w każdym z opisywanych przypadków jest to etap konstruktywnego przystosowania się do sytuacji. W procesie adaptacji rodziny do wychowania dziecka z zespołem Aspergera ważnymi czynnikami jest uzyskanie odpowiedniej diagnozy i pogodzenie się z nią. Ponieważ proces ten nie jest łatwy, wielkie znaczenie ma wówczas wsparcie najbliższych (współmałżonka, najbliższej rodziny lub znajomych). Kiedy już rodzice pogodzą się z trudną sytuacją, muszą stawić czoła wielu formalnościom, których trzeba dopełnić, aby ich dziecko otrzymało odpowiednią opiekę oraz należne mu ulgi czy przywileje. Nierzadko rodzice napotykają wtedy wiele trudności ze strony placówek edukacyjnych lub nawet diagnostycznych. Ostatnim z etapów pełnego przystosowania się jest podjęcie kroków do tego, aby dostosować życie i funkcjonowanie swojej rodziny do szczególnych potrzeb dziecka z ZA. Sposobem na to aby wspierać rodzinę w tym trudnym okresie jest okazanie zrozumienia dla niecodziennego zachowania ich dziecka, próba odciążenia rodziców od codziennych obowiązków oraz zwiększenia świadomości ich otoczenia na temat zespołu Aspergera.

Praca magisterka pod tytułem "Strategie adaptacyjne do warunków dużego miasta preferowane przez osoby ze zróżnicowanym poczuciem tożsamości lokalnej" została napisana w celu sprawdzenia istnienia zależności między strategiami adaptacyjnymi wybieranymi przez ludzi przyjezdnych a natężeniem deklarowanej przez nich siły przywiązania do społeczności pochodzenia (tj. poczuciem tożsamości lokalnej). Badania zostały przeprowadzone przy użyciu podejścia ilościowego, metody sondażu diagnostycznego, techniki ankiety oraz narzędzia badawczego: kwestionariusza ankiety. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszych dwóch starano się przybliżyć i opisać temat tożsamości lokalnej, oraz migracji do wielkiego miasta w ujęciu literatury przedmiotu. Rozdział trzeci jest omówieniem zagadnień metodologicznych używanych w tej pracy. Rozdział czwarty poświęcono na przedstawienie i analizę danych pozyskanych w trakcie badań własnych.

Praca jest poświęcona tematowi wypalenia zawodowego. Wypalenie to przeważnie dotyka osoby pracujące w zawodach związanych z pomaganiem innym. Dotyczy to też doradców, ponieważ są oni obciążani problemami z którymi przychodzi do nich klient. Są oni także emocjonalnie zaangażowani w niesienie pomocy, dlatego by nie ulegli wypaleniu ważne jest, aby posiadali prawidłowe przygotowanie do pracy. Doradca, który nie jest w stanie sam sobie pomóc, nie będzie mógł udzielić pomocy innym osobom. W pracy skupiam się zatem na strategiach, jakie wiążą się z radzeniem sobie z wypaleniem. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy pt. "Wypalenie zawodowe w literaturze" porusza znajdujące się w literaturze naukowej definicje wypalenia, etapy z jakich się składa oraz jakie skutki może wywoływać. Poruszane są także tematy objawów wypalenia oraz pomocy z wypaleniem dostępnej w organizacji i indywidualnie. Pomoc tę poszerzam dodatkowo o profilaktykę i terapie związane z problematyką wypalenia. Drugi rozdział pt. "Wypalenie zawodowe w pracy doradcy" odnosi się do wypalenia związanego z doradcą. W rozdziale przedstawione jest pojęcie poradnictwa opisywanego na podstawie literatury naukowej. Opisane są także koncepcje poradnictwa, głównie w oparciu o opisy Alicji Kargulowej. Omawiam też specyfikę pracy doradcy, w tym: modele działań opracowane przez Bożenę Wojtasik, rozterki i niepewności mogące się przytrafić doradcy w trakcie jego pracy oraz w sytuacjach trudnych w trakcie udzielania pomocy. Opisuję również przyczyny wypalenia zawodowego w zawodzie doradcy. Poruszam również temat objawów i skutków, które mogą być powiązane z wypaleniem. Ostatnim elementem poruszonym w tym rozdziale jest pomoc dla doradców w sytuacji wypalenia. Odnoszę się do tematów następujących: przygotowanie do pracy, kwestia superwizji, a także terapia dla doradców. Ów temat terapii w związku z wypalaniem opisuję za Anną Seredyńską oraz przedstawiam warsztat jako jedną z form pomocy. Ostatni rozdział pt. "Autorski projekt warsztatu <>” pracy poświęcam opisowi swojego warsztatu oraz metodologii związanej ze szkoleniem. Rozpoczynam od zdefiniowania na podstawie literatury takich pojęć jak: szkolenie, warsztat oraz trening. Opisuję także rodzaje szkoleń (szkolenie otwarte, szkolenie zamknięte, szkolenie w ramach projektów społecznych). Odnoszę się także do cyklu Davida Kolba, ponieważ wykorzystuję go w swoim warsztacie. Opisuję metody, jakie wykorzystuję w swoim warsztacie oraz ich podział w literaturze. Przedstawiam założenia warsztatu, jego cele ogólne, adresatów oraz opis sesji warsztatu. Do pracy załączony jest aneks – mój autorski projekt warsztatu o temacie: "Przeciwdziałanie wypaleniu zawodowemu doradców", przeznaczony dla przyszłych doradców.

Tematem niniejszej pracy jest strach i nieumiejętność radzenia sobie z emocjami u dzieci jako problem w grupie przedszkolnej. Celem było rozpoznanie tematu strachu i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami w kontekście teoretycznym i przygotowanie projektu, który służy pokazaniu dzieciom jak rozpoznawać emocje na przykładzie strachu oraz przedstawić jak radzić sobie z nimi. Scharakteryzowany został wiek przedszkolny pod względem fizycznym, poznawczym oraz emocjonalno - społecznym. Przedstawieniu ogólnej charakterystyki problemu towarzyszy analiza jej objawów, rodzajów i przyczyn w okresie przedszkolnym. W pracy zostało uwzględnione ujęcie definicyjne emocji oraz to jak rozwijają się w tym okresie. Opisane zostało jaka jest rola więzi w kształtowaniu emocji dziecka. Z rodzajów emocji został wybrany i opisany strach. Następnie wyjaśniono jakie są sposoby radzenia sobie z emocjami u dzieci oraz co to znaczy nie radzić sobie z nimi. Charakterystyka Przedszkola nr 110 we Wrocławiu była podstawą do przeprowadzenia zajęć dotyczących strachu i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami. Aby osiągnąć cel projektu użyto metod wychowawczych. Skupiono się głównie na metodach zadaniowych i nagradzania. W dalszej części pracy zostały przedstawione scenariusze zajęć. Założono, że po przeprowadzonych zajęciach dzieci będą potrafiły określić co to są emocje, przedstawić je i rozpoznać. Będą rozumowały stan emocjonalny strachu oraz sposób poradzenia sobie z nim. Rozróżni dobre i złe emocje. Do konspektów dołączono wiersz, który był potrzebny do realizacji jednego scenariusza. Po zakończonych zajęciach przedstawiono refleksję pedagogiczną, w której zawarto najważniejsze spostrzeżenia, obawy i analizę projektu. Założenia projektu zostały spełnione, a dzieci chętnie brały udział w większości zadań.

W pracy magisterskiej zatytułowanej: Stowarzyszenie graczy jako zjawisko edukacyjne podejmuję próbę udowodnienia, iż wytwór kultury popularnej jakim jest stowarzyszenie graczy jest przestrzenią edukacyjną. W celu dokładnego poznania naukowego badanego obszaru przedstawię znaczenie terminu kultury popularnej oraz jej edukacyjny charakter. Wyjaśnię również zjawisko gier i zabaw w przestrzeni czasu wolnego, tak aby podkreślić dobrowolne uczestnictwo w stowarzyszeniu graczy oraz jego charakter. Kolejny rozdział mojej pracy dotyczy grupy społecznej na przykładzie stowarzyszenia graczy oraz kompetencji społecznych. Głównym aspektem mojej pracy są teorie uczenia się w grupie. Tę część pracy oparłam na następujących teoriach: Teoria społecznego uczenia się Aleksandra Bandury, Trzy wymiary uczenia się Knuda Illeris' a, Cztery filary edukacji oraz Teoria Interakcji. To właśnie na ostatniej z wymienionych teorii skupię się najbardziej, ponieważ uważam, że doskonale ukazuje ona edukacyjny aspekt stowarzyszenia graczy oraz podkreśla zachowania i komunikację, która w grupie jest najważniejsza. Następny rozdział poświęciłam metodologicznym podstawą badań własnych. W rozdziale tym głównie skupiłam się na omówieniu elementów metodologii w badaniach pedagogicznych do których zaliczyć można: pojęcie nauki, charakterystykę badań, typy badań, organizację badan, przedmiot, cele, problem badawczy, schemat, metodę, technikę, narzędzie oraz etykę badań pedagogicznych. Ostatni rozdział poświęcam badaniom własnym opartym na przeprowadzonym wywiadzie z ekspertem należącym do stowarzyszenia graczy. Przeprowadzony wywiad zalicza się do częściowo kierowany co oznacza, że ma on formę rozmowy podczas której wtrącałam pytania, na które odpowiedź mnie interesowała. W wyniku przeprowadzonej analizy wywiadu wyciągnęłam następujące wnioski. Stowarzyszenie graczy jest przestrzenią edukacyjną, w której uczestnicy często nieświadomie poddają się procesowi edukacji oraz uczenia się. Odbywa się to między innymi ze względu na charakter gry w jaką grają uczestnicy lecz w zdecydowanej większości zależne jest to od bycia w grupie. Dzięki temu gracze uczą się od siebie nawzajem pewnych zachowań, postaw, emocji. Grupa ludzi która spotyka się by grać w gry planszowe okazuje się być bliskim towarzystwem, które łączy znacznie więcej niż tylko wspólne rozgrywki.

Niniejsza praca omawia tematykę związaną z nastawieniem uczniów do zajęć wychowania fizycznego. Praca ta bada ich zainteresowanie przedmiotem przez kwestionariusz ankiety, w którym zapytano uczniów o ich stosunek do wychowania fizycznego. W pierwszym rozdziale przedstawiono historię wychowania fizycznego, cele i funkcje wychowania fizycznego, organizację tych zajęć. W kolejnym opisane zostały problemy badawcze, przedmiot oraz cel badań, zmienne i wskaźniki a także scharakteryzowano teren badań. W ostatnim rozdziale przedstawiono i zanalizowano przeprowadzone badania.