Nawiązywanie kontaktów rówieśniczych, oraz słownictwo jakim posługuje się dziecko jest ważnym czynnikiem w rozwoju społecznym każdego człowieka. Pojęciem odnoszącym się do tematu i określającym dysfunkcję dzieci i młodzieży jest komunikowanie się międzyludzkie. Zarówno nieśmiałość, jak i wulgarne słownictwo doprowadzają do negatywnych postaw ludzi względem siebie. Dodatkowym elementem będącym utrudnieniem w relacjach ludzkich jest brak umiejętności wyrażania własnego zdania. Ważne, aby skupiać się na rozwoju tych umiejętności od wczesnych lat dziecka, w momencie jego pierwszego kontaktu ze społeczeństwem. Najlepszym okresem do kształtowania działania ucznia i dziecka jest późne dzieciństwo – wiek szkolny. Na tym etapie najważniejsze jest nadawania pozytywnego wzorca przez rodziców, nauczycieli i wychowawców. Umiejętność porozumiewania się z innymi rzutuje na przyszłe życie, między innymi w sytuacji poznawania nowych ludzi lub podejmowania pracy. Dziecko czerpie wiedzę poprzez naśladownictwo - to w jaki sposób rodzice porozumiewają się w domu mu bardzo duży wpływ na jego zachowanie i sposób komunikowania się z innymi. Należy wziąć pod uwagę fakt, iż dziecko może mieć do czynienia również z negatywnym źródłem relacji ludzkich, w miejscach publicznych, a najbardziej aktywnie w szkole, w środowisku rówieśniczym. Wtedy ważne jest uświadamianie go o fakcie odróżniania rzeczy dobrych od złych, podejmowania samodzielnych odpowiednich decyzji, oraz kulturalnego zachowywania się wobec innych. Kształtowanie asertywności u dzieci w okresie wczesnoszkolnym jest ważne dla dobra otoczenia młodych ludzi oraz ich samych ze względu na nie naruszanie praw i godności osobistej. Każdy z nas od najmłodszych lat powinien być uczony wyrażania własnego zdania, bez obrażania innych. Tematyka, którą poruszam w swojej pracy odnosi się do wychowawców i opiekunów placówek świetlicy środowiskowej. Chciałabym poruszyć problem obojętności na zachowania uczniów wobec innych rówieśników, oraz ukazanie i nakierowywania ich na prawidłowe komunikowanie się. Myślę, że wychowawcy, jak i rodzice bardzo rzadko skupiają się na takich czynnikach wychowawczych jak kształtowanie w dzieciach wyrażania własnej opinii, oraz poprawnego słownictwa w rozmowach, i przekazywaniu swojego zdania. Rodzice powinni być czujni na tym etapie edukacji, bowiem ze środowiska pierwotnego jakim jest dom, bardzo często młodzi ludzie wynoszą słownictwo wulgarne. Swój projekt opieram na przykładzie dzieci i uczniów przebywających w świetlicy środowiskowej w Piławie Górnej i obserwacji ich zachowania podczas odbytych przeze mnie praktyk. Temat komunikowania się i asertywności w tej placówce jest niestety problemem nie tylko dla wychowawcy, lecz dla otoczenia i samych uczestników. Motywacją do podjęcia przeze mnie tego tematu jest próba analizy problemu negatywnego zachowania dzieci wobec siebie samych i innych. Chciałabym wnieść do swojej pracy uwagi dotyczące rodziców jako głównego źródła i środowiska wychow

Problematyka pracy odnosi się do kształtowania umiejętności kontrolowania emocji przez dzieci na zajęciach wychowania fizycznego w klasie III. Praca została podzielona na trzy części. W pierwszej części została ukazana problematyka pracy w świetle literatury przedmiotu. Zawarte w niej treści odnoszą się do rozwoju fizycznego i emocjonalnego dziecka w młodszym wieku szkolnym oraz wychowania fizycznego jako obszaru edukacji zdrowotnej. Druga część pracy to prezentacja założeń metodycznych projektu działań edukacyjnych W zdrowym ciele zdrowy duch oraz autorskich scenariuszów składających się na niego. W tej części została opisana placówka oraz grupa uczniów, wśród której projekt został przeprowadzony. Trzecia część pracy odnosi się do ewaluacji pracy nauczyciela. Zostały w niej zawarte wyniki badań ewaluacyjnych projektu W zdrowym ciele zdrowy duch.

W swojej pracy licencjackiej zatytułowanej "Kształtowanie umiejętności kreatywnego działania z wykorzystaniem programu "Odyseja Umysłu" poruszam problem przygotowania dzieci uczęszczających do klas trzecich szkół podstawowych do myślenia w sposób niekonwencjonalny, plastyczny i abstrakcyjny. Cecha ta przydatna w dorosłym życiu i wymagana niezwykle często przez pracodawców jest w sposób niedostateczny rozwijana i zaniedbywana w formalnym systemie kształcenia. Jej rozwojowi nie sprzyjają popularne w szkolnictwie testy jednej poprawnej odpowiedzi ani uczenie od klas pierwszych myślenia według klucza. Jako wieloletnia uczestniczka programu "Odyseja Umysłu", skupiającym się na rozwijaniu twórczego potencjału jednostki ,jestem zwolenniczką myślenia poza utartymi ramami i schematami ,i bardzo chciałabym by szkoła jako miejsce rozwoju dziecka również przykładała do tego zagadnienia większą wagę. W świetlicy szkolnej klas trzecich przeprowadziłam przygotowane przeze mnie uprzednio, i zawarte w pracy scenariusze, pobudzające twórcze myślenie. Efekty były dla mnie zaskakujące. W młodych ludziach nie ograniczonych jeszcze myśleniem według pewnych stereotypów i oczekiwań drzemie ogromna siła twórcza, marnująca się jednak często w trakcie edukacji. Kreatywność, tak jak i każda inna umiejętność wymaga systematycznego ćwiczenia, dzięki czemu nasz umysł pozostaje w formie i jest w stanie sprostać nawet z pozoru niewykonalnemu zadaniu. Inwencja twórcza i oryginalność jak już wspomniałam, zostaje niejednokrotnie doceniana w ciągu dorosłego życia, jednakże zaniedbywana przez wiele lat edukacji formalnej może pozostawiać wiele do życzenia. Z raportów o stanie edukacji z ostatnich lat wynika jasno, że uczniowie nie są przygotowywani do myślenia samodzielnie. O ile nie pozostają daleko w tyle za rówieśnikami z innych krajów gdy chodzi o zadania algorytmiczne i mało złożone, to wypadają blado w zadaniach nieznanych, wymagających samodzielnej inicjatywy. Naprzeciw tym brakom wychodzi program "Odyseja Umysłu" powstały w Stanach jednak prężnie rozrastający się również w Polsce. Należy jednak pamiętać, iż nie każdemu może odpowiadać taka forma zawodów w kreatywności, chociażby indywidualistom, którzy wolą trenować swój twórczy potencjał w pojedynkę. Program był dla mnie jedynie inspiracją, natomiast prawdziwe i jak najbardziej wykonalne zadanie spoczywa na barkach polskiego szkolnictwa. Czy naprawdę zamknięte testy i szablonowe myślenie wyposaża ucznia w umiejętności przydatne w dorosłym życiu i współczesnym rynku pracy?

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii kształtowania umiejętności kreatywnego spędzania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam u dzieci w młodszym wieku szkolnym narastającą tendencję do spędzania swojego wolnego czasu w sposób standardowy i zazwyczaj bierny. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od siedmiu do dziesięciu lat oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu problematyki czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej nr 118 im. płk. pil. Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie kreatywnego spędzania wolnego czasu, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych, technikach plastycznych oraz formach muzycznych i ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku na zajęciach w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność kreatywnego spędzania wolnego czasu. Dzieci poznały ciekawe rozwiązania, które będą mogli wykorzystywać w swoich wolnych chwilach. Ze względu na dużą liczbę podopiecznych w grupie, momentami problem sprawiało zapanowanie nad nią i utrzymanie dyscypliny wśród wychowanków. Mimo tego, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji przede wszystkim w świetlicach szkolnych, środowiskowych, placówkach socjalizacyjnych oraz rodzinnych domach dziecka.

Tematem niniejszej pracy jest kształtowanie umiejętności opiekuńczego funkcjonowania dzieci w wieku szkolnym w ośrodku hipoterapii. Praca składa się z czterech rozdziałów teoretycznych i projektu. W pierwszym z nich przeanalizowałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości oraz moralny dziecka w wieku 10 – 12 lat. Drugi rozdział poświęcony został na wyjaśnienie podstawowych pojęć z zakresu opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z tym zagadnieniem, między innymi klasyfikację opieki i jej występowanie oraz jakie pełni funkcje. Poruszyłam także kwestię związaną z hipoterapią, jako czynnikiem wspierającym proces opieki. Następnie skupiłam się na charakterystyce ośrodków hipoterapii w Polsce. Szczególnie wnikliwie opisałam działalność Ośrodka Hipoterapii i Rekreacji Konnej ,,Godziemba” w Kluczborku. Przedstawiłam, jakimi metodami i formami pracuje się w owej placówce, jak wygląda organizacja pracy oraz jakie są jej główne cele i zadania. Dzięki wnikliwej analizie funkcjonowania ośrodka przystąpić mogłam do realizacji projektu, którego głównym celem poprzez kontakt z koniem jest nauka czynności opiekuńczych. Ponieważ wychowankowie wykazywali ledwo podstawowe pojęcie dotyczące opieki nad zwierzętami, zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowany na kształtowanie i pogłębianie tej wiedzy. Opierając się głównie na metodach instrukcji i samodzielnych doświadczeń, dzieci mogły od razu wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. Zajęcia zrealizowałam w okresie od 07.05.2018r. do 04.06.2018r, odbywały się one co poniedziałek, z wyjątkiem piątych ćwiczeń. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła świadomość na temat czynności opiekuńczych. Dzieci nauczyły się także jak dbać o konie, jak odbierać ich emocje i co im podawać do jedzenia. Są umiejętności, które wymagają jeszcze pracy, jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane.

Tematem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności organizowania czasu wolnego przez dzieci. Problematyka odnosi się do rozwoju dziecka w obszarach społecznym, poznawczym oraz fizycznym i dotyczy dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Niniejsza praca ma charakter projektowy i składa się z wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia oraz bibliografii. Przygotowując się do jej napisania dokonałam przeglądu literatury z zakresu pedagogiki, psychologii oraz zarządzania. Była ona moim odniesieniem do opracowania części teoretycznej, w której przybliżam prawidłowy rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz terminologię czasu wolnego i umiejętności jego organizowania. Po rozpoznaniu problematyki zaniku czasu wolnego u dzieci w młodszym wieku szkolnym lub jego monotonnego wykorzystywania na sprzęt elektroniczny, przygotowałam projekt działań edukacyjnych „Czasem mam czas”. Projekt ten, przewidziany do realizacji w klasie II, bazuje na aktualnych odkryciach naukowych i założeniach współczesnej edukacji wczesnoszkolnej. Na tej podstawie przeprowadziłam zajęcia podczas praktyki dyplomowej. Głównym celem mojego projektu jest umiejętność wykorzystania przez dzieci alternatywnych form aktywności w czasie wolnym, innych niż oglądanie telewizji i gry na komputerze, tablecie czy telefonie. W założeniach projektu przyjmuję podejście konstruktywistyczne, na którym oparty jest cały projekt. Zaplanowane zajęcia zapisałam w 4 scenariuszach, które stanowią spójną całość. W przebiegu zajęć wykorzystuję model dnia aktywności oraz model komunikacyjny. Niewątpliwie ważnym elementem pracy nauczyciela jest ewaluacja jego działań dydaktycznych. Aby dokonać ewaluacji założonych i zapisanych w moich scenariuszach efektów kształcenia, przeanalizowałam literaturę z zakresu ewaluacji pracy nauczyciela. Poznałam w niej różne metody i techniki ewaluacji, z czego wybrałam dla siebie tą odpowiednią. Również powołując się na literaturę przedmiotu, przedstawiam różne rozumienie procesu ewaluacji oraz jego podział. Ta część mojej pracy zawiera także charakterystykę przyjętej przeze mnie postawy refleksyjnego praktyka. Postawa ta pomaga przygotowywać się do zajęć i wyciągać wnioski po działaniu, ale także prowokuje do refleksji w trakcie trwania zajęć. Dlatego ja również dokonuje analizy i refleksji nad przeprowadzonymi przeze mnie zajęciami zgodnie z przedstawionymi w projekcie scenariuszami.

Tematem niniejszej pracy jest kształtowanie umiejętności podejmowania decyzji jako przeciwdziałanie nałogom na zajęciach edukacji zdrowotnej w klasie I. Problematyka pracy mieści się w obszarze edukacji zdrowotnej. Praca ma charakter projektowy. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów oraz zakończenia. W rozdzianie pierwszym zostaje rozpoznana tematyka pracy w świetle literatury przedmiotu. Dzieli się on na trzy podrozdziały, w których opisana została specyfika edukacji zdrowotnej na pierwszym etapie kształcenia, w tym zakres treści omawianych w klasach I-III, istota kształtowania umiejętności życiowych jako celu tej edukacji, przedstawienie umiejętności życiowych jako kluczowych oraz charakterystyka sylwetki rozwoju moralnego i emocjonalno-społecznego dziecka w młodszym wieku szkolnym. W drugim rozdziale przedstawiony został projekt działań edukacyjnych pod tytułem „WYBIERA SIĘ sójka za morze…”. Opisane zostały jego cele i założenia, przyjęte strategie edukacyjne, metody oraz model zajęć. Następnie zaprezentowane zostały cztery scenariusze wraz z załącznikami. Rozdział zakończony jest opisem placówki i grupy, w której projekt został poddany realizacji praktycznej. Trzeci rozdział zawiera ewaluację projektu działań edukacyjnych. Zostały w nim opisane teoretyczne podstawy ewaluacji w pracy nauczyciela oraz przeprowadzona autoewaluacja działań. Praca zakończona jest pogłębioną refleksją na temat własnych kompetencji pedagogicznych.

Napisana przeze mnie praca licencjacka dotyczy tematu uzależnień oraz kształtowania umiejętności świadomego podejmowania decyzji przez adolescentów. W dzisiejszych czasach problem ten niestety jest dość często bagatelizowany i traktowany zbyt powierzchownie przez co młodzi, wkraczający w dorosłość ludzie mają spory problem z asertywnym odmawianiem jak i samoświadomością, jak duże konsekwencje niesie za sobą zniewolenie przez substancje psychoaktywne. Do podjęcia powyższego tematu skłonił mnie fakt, że patrząc na dorastających adolescentów coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że sięgają po substancje odurzające nie tylko z ciekawości, chęci spróbowania nowego smaku, pragnienia dorównania innym, ale często z bezsilności, powszechnego niezrozumienia, odsunięcia na drugi, dalszy plan i niedostrzegania przez dorosłych, opiekunów i bliskich osób ich problemów. Problemów, które nierzadko są wyśmiewane, krytykowane, umniejszane. Problemów, przez pryzmat dorosłości postrzeganych jako błahe i nic nieznaczące, natomiast dla młodego człowieka tak bardzo ważne. Brak akceptacji boli, natomiast ignorowanie i brak pomocy osobie uzależnionej sprawia, że popychamy ją w sidła uzależnień, z których często nie ma już powrotu. Pomagamy jej otworzyć drzwi do świata, w którym główne miejsce zajmuje zagubienie, bezradność, wstyd, agresja i lęk aż w końcu nienawiść do samego siebie. Uważam, że problem uzależnień wśród młodzieży współcześnie jest pomijany i zbyt mało nagłaśniany, a niezwykle istotny. Brak reakcji w odpowiednim momencie może nieść za sobą konsekwencje do końca życia, dlatego zdecydowałam się napisać na ten temat swoją pracę dyplomową.

Tematem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności pracy zespołowej podczas zabaw sportowych na zajęciach w klasie III. Obszar pracy lokuje się w edukacji społecznej dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ale również odnosi się do rozwoju dziecka w obszarze społecznym i fizycznym, gdyż kształtowane będą umiejętności społeczne wychowanka za pomocą zabaw ruchowych.W pierwszej części pracy, analizując literaturę przedmiotu, dokonałam analizy terminu „zespół” i zwróciłam uwagę na jego różnorodność. Kontynuując ten wątek, opisałam uwarunkowania zespołu rówieśniczego, zestawiając ze sobą pojęcie grupy i zespołu, jak również zwróciłam uwagę na konieczność występowania interakcji miedzy dziećmi, które są nieodzownym elementem funkcjonowania w placówce szkolnej. W oparciu o literaturę przedmiotu ukazuję, jaką rolę odgrywa w tym procesie nauczyciel, jaka jest różnica między grupą a zespołem i jakie korzyści płyną ze zgranego zespołu klasowego. Rozdział pierwszy kończy się ukazaniem znaczenia zabaw ruchowych dla rozwoju dzieci w wieku wczesnoszkolnym.W drugim rozdziale mojej pracy dokonuję prezentacji projektu działań edukacyjnych „Zespół Marzeń”. Celem projektu jest kształtowanie pracy zespołowej oraz stworzenie tytułowego „Zespołu Marzeń”. Zaplanowane zajęcia ujęłam w sześciu scenariuszach zajęć, jest to rozbudowana forma, ponieważ analizując literaturę, wybrałam do pracy z dziećmi metodę projektów. Trzeci rozdział opiera się na dokonaniu ewaluacji własnych działań. Ewaluacja jest procesem służącym podnoszeniu jakości działań edukacyjnych. W pierwszej części tego rozdziału, dokonałam analizy teoretycznej tego procesu, następnie opisałam i scharakteryzowałam proces ewaluacji. Przytoczyłam różnorodne definicje przywołanego procesu, następnie wyodrębniłam metody, techniki oraz etapy przeprowadzania ewaluacji. Przygotowanie teoretyczne ułatwiło mi wykonanie rzetelnego podsumowania własnych działań edukacyjnych.Dokonałam oceny i analizy przeprowadzonych działań, ale również przeprowadziłam analizę aktywności dzieci. Zakończenie pracy zawiera wnioski oraz refleksje dotyczące działań edukacyjnych, jak i analizę przeprowadzonych działań i ocenę nabytych umiejętności kluczowych w pracy nauczyciela.

Celem pracy, której realizacji się podjęłam jest kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy, który dzięki swojej wszechstronności daje wiele możliwości na realizację obranego przeze mnie działania. Zajęłam się takim tematem, ponieważ na co dzień coraz częściej zauważyć można obojętność wśród ludzi. Unika się odpowiedzialności, czy to za swoje działania, czy też wobec innych. Warto jest zacząć kształtować umiejętności prospołeczne u jak najmłodszych dzieci, a wraz z wiekiem dbać o ich dalszą kontynuację i wzmagać oddziaływania, gdyż gwarantuje to odniesienie sukcesu. Podjęte działania dotyczą młodzieży w wieku od czternastu do szesnastu lat, uczęszczających do świetlicy środowiskowej. W pierwszym rozdziale skupiłam się na specyfice rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego w odniesieniu do wspomnianej grupy wiekowej. Podejmując jakiekolwiek działania, kluczową kwestią jest znajomość specyfiki rozwoju danej grupy wiekowej, co pomaga zaplanować dalsze działania. Drugi rozdział jest poświęcony umiejętnościom prospołecznym i objaśniającym je teoriom. Następnie w dwóch kolejnych rozdziałach zajęłam się specyfiką placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Rozdział piąty przedstawia ideę Związku Harcerstwa Polskiego oraz wartość harcerskiego systemu wychowawczego. W szóstym rozdziale swojej pracy, przedstawiam projekt, za pośrednictwem którego podjęłam realizację założonego celu, jakim było kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy. Po przeprowadzeniu zaplanowanych zajęć, mogę stwierdzić, iż udało mi się osiągnąć założony cel, ponieważ młodzież wyszła z zajęć z nową wiedzą i doświadczeniami. Polepszeniu uległy również ich, wątpliwe wcześniej, wzajemne relacje. Podczas zajęć można było zaobserwować częstsze podejmowanie współpracy i działań pomocowych w toku prowadzonych ćwiczeń.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „ Kształtowanie umiejętności radzenia sobie z nieśmiałościa u dzieci w wieku wczesnoszkolnym ( 6-8 lat ) w świetlicy szkolnej” Nieśmiałośc jest bardzo często spotykanym zjawiskiem. Szeroko rozpowszechniona cecha oznacza posiadanie trudności w nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi. Często bywa, że to rodzic są głównym powodem niskiego poczucia własnej wartości dziecka. Nieśmiałość określa się również jakos skrępowanie w obecności innych osób. Skromność , bojaźliwość najczęściej spowodowane są brakiem wiary we własne siły lub powodem mogą być również skomplikowane rodzinne schematy. Jest to zjawisko niezwykle złożone, zachodzą wówczas liczne zakłócenia w sferze samoorientacji i emocjonalnej . Nieśmiałośc stwarza spory problem w zyciu towarzyskim, uniemożliwia zawierania nowych znajomości , zawierania silniejszych więzi takich jak miłość lub przyjaźń. Problemem staje się czerpanie radości ze spędzania czasu z bliskimi osobami. Przeszkadza w publicznym wypowiadaniu się oraz podczas wygłaszania swojego zdania. Sprawia to, że inni nie zauważają mocnych stron osoby nieśmiałej, a w oczy rzuca się jedynie brak odwagi i wycofanie, często temu towarzyszy niestety szykanowanie, przez co dochodzi czasami nawet do samobójstw, które są następstwem depresji. Można to oczywiście zmienić, za pomocą licznych zajęć socjoterapeutycznych dziecko może nabrać doświadczenia w życiu społecznym i zyskać pewność siebie. Zmiany umożliwiają efektywniejszą współpracę w grupie. Celem mojej pracy jest ukształtowanie umiejętności poradzenia sobie z nieśmiałością wśród dzieci w świetlicy szkolnej, podniesienie ich poczucia wartości oraz dostarczenie dzieciom poczuia własnej wartości, bezpieczeństwa i optymistycznego podejścia do siebie i innych. Wymaga to dużo czasu, ale zapobieganie nieśmiałości wymaga odpowiedniego kształtowania osobowości wychowanków, a najważniejsze jest to , aby dbać o wpajanie prawidłowych ideałów, dopilnowanie aby stawiane wyzwania były na poziomie możliwości realizacji. Nieśmiałość izoluje od ludzi, znacznie utrudnia kontakt, niszczy poczucie koherencji, bardzo utrudnia wykorzystanie potencjału intelektualnego, w rezultacie prowadzi to do niskich ocen w szkole, odrzucenia przez rówieśników. Dzieci w wieku wczesnoszkolnym uczą się dopiero kontaktów z innymi dziećmi, posiadają wówczas wiedzę zasięgniętą z domu. Poprzez obserwację dziecko widzi, kto, czy i po co liczy się z jego zdaniem, zauważa wówczas, czy to co mówi ma jakiekolwiek znaczenie, czy ktoś się z nim liczy. Bardzo wiele zależy od sytuacji rodzinnej , różnych schematów obowiązujących w rodzinnym domu, jak domownicy się do siebie nawzajem odnoszą . Chciałabym zwrócić szczególną uwagę na wzmocnienie dzieci podczas moich zajęć . Znając swoje mocne strony można znacznie więcej zdziałać , Zachowanie dzieci jest pośrednio i bezpośrednio uzależnione od stopnia rozwoju, gdyż dzieci prawidłowo rozwinięte mają większe możliwości podcz

Praca dyplomowa nosi tytuł: „Kształtowanie umiejętności radzenia sobie ze stresem poprzez techniki relaksacyjne wśród dzieci w wieku 7-10 lat”. Porusza niezwykle istotny problem jakim jest stres, który dotyka coraz młodsze grupy społeczeństwa. Jego ogromne oddziaływanie na tak młodych ludzi jakimi są dzieci w wieku wczesnoszkolnym, oraz niosące za sobą głównie negatywne konsekwencje wskazują na konieczność poruszenia owej trudności, jak również głęboką refleksję nad sposobami rozwiązania, bądź zmniejszenia jej. Praca ta składa się z dwóch części. Pierwsza część zawiera w sobie treści teoretyczne, rozpoczynające się od rozległego opisu wybranej grupy wiekowej obejmującego jej rozwój w aspekcie emocjonalnym, poznawczym, fizycznym, moralnym oraz społecznym. Te informacje zawierają się w rozdziale pierwszym. Rozdział drugi dotyka najważniejszego elementu niniejszej pracy, mianowicie szeroko pojętego stresu. W części tej przedstawione zostały definicje stresu, jego fazy oraz stresogenne obszary otaczające dziecko, z podziałem na środowisko edukacyjne, rodzinne, jak również rówieśnicze. Poruszono także aspekt skutków stresu oraz możliwości jemu zapobiegania. Kolejną ważną kwestią zaprezentowaną w tymże rozdziale są techniki relaksacyjne, jako sposób na rozładowanie napięcia emocjonalnego ich rodzaje, wraz z opisem dotyczącym wykonania. W rozdziale trzecim opisana została wybrana do przeprowadzenia zajęć placówka – świetlica szkolna, jednakże w ujęciu ogólnym, w kolejnym zaś skonkretyzowana wraz z odpowiednimi w niej dokumentami oraz programami. Piąta część obszaru teoretycznego dotyczy założonych odpowiednio do tematu celów, metod i technik oddziaływań wychowawczych, na których bazują scenariusze. Część druga, czyli praktyczna, prezentuje 5 scenariusz zajęć powstałych odpowiednio do poruszonego tematu stresu, dla wybranej grupy wiekowej. Rozpoczynają się one od pojęcia stresu, sposobów radzenia sobie z nim, przez skutki jego oddziaływania, nawiązanie do poczucia własnej wartości, aż do profilaktyki. W zajęcia wplecione zostały gry i zabawy, po to, aby zachować równowagę między trudnymi treściami teoretycznymi, a grupą docelową. Końcowa część pracy dyplomowej obejmuje refleksję pedagogiczną opierającą się na przeprowadzonych zajęciach. W informacjach tych zawarte jest nie tylko to, co wymaga poprawy patrząc stricte od strony metodologicznej, co trudniło uzyskanie zamierzonego celu, ale także to, co dzieci dzięki udziałowi w zajęciach uzyskały.

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci w młodszym wieku szkolnym w kształtowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem podczas zajęć świetlicowych realizowanych w Szkole Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Problematyką stresu i tym jak sobie z nim radzić umiejętnie podjęłam ze względu na fakt, iż coraz więcej dzieci rozpoczynających naukę w szkole boryka się z problemem stresu. Skalę tego zjawiska zdecydowanie spotęgował okres pandemii, który doprowadził do realizacji procesu dydaktycznego w przestrzeni zdalnej. Źródeł stresu, odczuwanego przez reprezentantów omawianej grupy wiekowej, można upatrywać bardzo często w środowisku rodzinnym i/lub szkolnym. Bardzo często uczniowie nie radzą sobie ze stresującymi zdarzeniami i nie znają sposobów na zredukowanie towarzyszących im napięć. Stąd postanowiłam podjąć próbę zaproponowania cyklu zajęć podejmując to zagadnienie. Pierwszy rozdział pracy obejmuje analizę obszarów rozwojowych dziecka w młodszym wieku szkolnym. Drugi rozdział opisuje zagadnienie i charakterystykę stresu. W następnym etapie pisania pracy podjęłam analizę genezy powstania świetlic szkolnych w Polsce oraz omówiłam kwestie prawne, regulujące ich obecne funkcjonowanie. Dopełnieniem obrazu działalności świetlic szkolnych była charakterystyka placówki, w której realizowałam projekt pedagogiczny, czyli świetlicy w Szkole Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Podsumowaniem pracy jest opis projektu oraz zestawienie pięciu konspektów do zajęć dedykowanych dla grupy wychowanków świetlicy z klasy trzeciej szkoły podstawowej. Uważam, że przygotowany przeze mnie projekt, opiera się na ciekawych zabawach i ćwiczeniach, które sprzyjają kształtowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz pozwalają efektywnie spędzić czas wolny.

Celem mojej pracy składającej się ze wstępu i trzech rozdziałów jest ukazanie sposobów wdrażania oraz kształcenia nawyku samooceny, a także oceny grupy przez uczniów szkoły podstawowej. W rozdziale pierwszym dokonam przeglądu problematyki pracy w świetle literatury przedmiotu. W podrozdziale pierwszym opiszę samoocenę jako umiejętność kluczową, przedstawię jej definicję oraz analizę tego społecznego zjawiska, jego wpływu na funkcjonowanie człowieka. W kolejnym podrozdziale przedstawię cele i założenia edukacji artystycznej na pierwszym etapie kształcenia, odnosząc się do Podstawy programowej kształcenia ogólnego. Ukażę doniosłą role edukacji artystycznej w kształtowaniu postaw intelektualnych, emocjonalnych, społecznych, fizycznych i etycznych dzieci. Następnie w podrozdziale trzecim scharakteryzuję rozwój poznawczy i emocjonalny dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Przeanalizuję kolejne etapy rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym z uwzględnieniem predyspozycji i cech charakterystycznych opisywanego etapu rozwoju. W rozdziale drugim przedstawię cele i założenia projektu działań edukacyjnych pod tytułem Trzecioklasista potrafi. W pierwszym podrozdziale ukażę cele i założenia projektu, którymi będą uświadomienie uczniom potrzeby dokonywania samooceny oraz kształcenie umiejętności indywidualnego i grupowego oceniania się. Natomiast w drugim podrozdziale opiszę przebieg projektu działań edukacyjnych, na który złożą się cztery zajęcia wchodzące w skład jednego bloku tematycznego. Według projektu zajęcia ze sobą będą ściśle powiązane. W czasie ich trwania uczniowie podejmą działania w celu kształcenia u siebie samooceny i oceny innych. Rozdział trzeci poświęcę ewaluacji projektu. W którym to dokonam wnikliwej analizy pracy własnej i uczniów klasy trzeciej. W podrozdziale pierwszym nakreślę kontekst działań edukacyjnych. Scharakteryzuję placówkę w której przeprowadzano zajęcia, grupę klasową, omówię koncepcje programu oraz wybranych podręczników, ponieważ jest to środowisko i pomoce bliskie uczniowi. Kolejno omówię ewaluacje w pracy pedagogicznej nauczyciela, po przez pryzmat koncepcji refleksyjnej praktyki zawierającej dwa podstawowe elementy: aspekt pragmatyczny i aspekt refleksji. Po czym dokonam ewaluacji własnych działań w oparciu o przeprowadzony projekt edukacyjny.

Przygotowana praca ma charakter projektowy. W jej strukturze wyróżnić można wstęp, trzy rozdziały, zakończenie i zapisy bibliograficzne i netograficzne. W pierwszym z rozdziałów odwołuje się do teoretycznych założeń, które odnoszą się do tematu rozwoju kompetencji kluczowych, metody projektów i dokonuję charakterystyki dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zwracam uwagę na trzy sfery rozwoju- poznawczego, społecznego i moralnego. Na predyspozycjach i możliwościach dzieci, w tym wieku opieram projekt edukacyjny. Przygotowany projekt ,, Bądź z nami po czystej stronie świata-segreguj odpady” skonstruowany jest w oparciu o ząłożenia metody projektów. Całość składa się z pięciu scenariuszy, które odnoszą się do jednakowej tematyki-segregacji odpadów. Każde zajęcia są zaprojektowane w konstruktywistycznym ujęciu. Angażują uczniów do działania i tworzą z nich badaczy i eksploratorów rzeczywistości. Treści merytoryczne odwołują się do wstępnej wiedzy. Internalizacji wiedzy sprzyja tworzenie sytuacji zaaranżowanych, w taki sposób by zaskakiwały ucznia i doprowadzały do tego, że jest on zaciekawiony podjętym tematem. Zdecydowana większość aktywności bazuje na samodzielnym dochodzeniu do wiedzy i tworzeniu jej w kontakcie z rówieśnikami. Przygotowując projekt oparty na wstępnej wiedzy zwracam uwagę, na to, aby być gotowym na ewentualne zmiany, które wynikają najczęściej z indywidualnych potrzeb grupy, których nie da się całkowicie przewidzieć na etapie planowania. Trzeci rozdział poświęcony został ewaluacji własnych działań. Refleksja płynąca z dokładnej analizy podjętych aktywności, stanowi dla mnie podstawę do planowania kolejnych zajęć w przyszłości. Wnioski, które udało mi się wypracować są cennymi wskazówkami, które wykorzystam w dalszej praktyce, aby stawała się ona coraz doskonalsza. Zakończenie pracy jest refleksją nad tym jaki wpływ mają zajęcia prowadzone zgodnie z metoda projektów na kształtowanie jednej z kompetencji kluczowych- twórczego rozwiązywania problemów.

Tematem mojej pracy jest "Kształtowanie umiejętności współpracy poprzez aktywizację grupową, w trakcie zajęć świetlicowych". Praca ukazuje wartość umiejętności współpracy między dziećmi, jaki ma ona wpływ na wzajemne relacje między dziećmi i jakie może przynieść efekty. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale opisane zostały zagadnienia o współpracy w zespole, dziecka jako jednostki w grupie rówieśniczej, etapy rozwoju grupy, role jakie pełnią dzieci będąc w grupie, a także statusy grupowe. Rozdział drugi mojej pracy poświeciłam na przybliżenie rozwoju dzieci w tym konkretnym przedziale wiekowym od 6 do 11 roku życia. Trzeci rozdział opisuje metody jakie wykorzystałam w tworzeniu scenariuszy zajęć, które później realizowałam pracując z dziećmi w świetlicy szkolnej. W rozdziale czwartym przedstawiłam opis placówki, w której przeprowadzałam zajęcia, a także refleksje pedagogiczne nad zrealizowanym projektem, a także wnioski wykonanej pracy z dziećmi, pozwalające stwierdzić, że współpraca ma niezwykle dużą wartość, której efekty można zauważyć, dlatego też praca takimi metodami jest efektywna.

Tematem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności współpracy poprzez aktywność fizyczną dzieci w wieku przedszkolnym. Problematyka lokuje się w obszarze edukacji zdrowotnej dzieci w wieku przedszkolnym. Praca ma charakter projektowy, składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia i bibliografii. W rozdziale pierwszym, na podstawie literatury przedmiotu, przybliżam problematykę pracy. Charakteryzuję rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, uwzględniając aspekt fizyczny, psychiczny i społeczny. Zwracam uwagę na to, jak ważne jest kształtowanie umiejętności społecznych, w tym umiejętności współpracy. Pokazuję znaczenie aktywności fizycznej dla prawidłowego rozwoju dziecka oraz wyjaśniam znaczenie aktywności ruchowej w kształceniu umiejętności dostosowywania się do zasad panujących w grupie, a co za tym idzie, do współpracy z innymi. W rozdziale drugim mojej pracy prezentuję projekt działań edukacyjnych „Bawię się i współpracuję”, którego celem jest kształtowanie umiejętności współpracy dzieci w wieku przedszkolnym. W założeniach projektu odwołuję się do teorii konstruktywistycznej, która stanowi podstawę pracy z dziećmi. Zaplanowane zajęcia zapisałam w trzech scenariuszach. Opartych na modelu dnia aktywności. W trzecim rozdziale dokonuję ewaluacji własnych działań edukacyjnych. Ewaluacja służy podnoszeniu jakości kształcenia i pracy nauczyciela oraz formułowaniu wniosków dla przyszłej pracy. W zakończeniu pracy dokonuję podsumowania projektu oraz refleksji nad kompetencjami nauczyciela. Dokonuję również próby oceny własnych kompetencji na podstawie pozycji Hanny Hamer „Klucz do efektywności nauczania”.

Tematem pracy jest kształtowanie umiejętności wyrażania emocji dzieci w wieku przedszkolnym poprzez formy muzyczne na podstawie projektu działań edukacyjnych. Został on podjęty z potrzeby zwrócenia uwagi na istotną rolę muzyki w ekspresji emocjonalnej dzieci. Skierowałam rozważania do dzieci w wieku przedszkolnym. Wzięłam pod uwagę główną aktywność dziecka na tym etapie, którą jest zabawa. Nieodłączną częścią zabawy natomiast jest muzyka. Praca ta zawiera opisy etapów zarówno rozwoju emocjonalnego, jak i muzycznego dziecka. Podkreśla ważną rolę muzyki dla rozwoju dziecka. W rozdziale teoretycznym poświęcam uwagę na różnorodne formy aktywności muzycznej oraz metody z nią związane, wykorzystywane w codziennej pracy nauczyciela. Praca obejmuje autorski projekt działań edukacyjnych Muzyka blisko każdego smyka, który jest praktyczną odpowiedzią na teorię przedstawioną w początkowej części pracy. Obejmuje on realizację 3,5 godziny zajęć, w ramach 4 scenariuszy. Projekt zrealizowany został w Przedszkolu nr 35 „Tęczowy Domek” we Wrocławiu. Ze względu na sytuacje pandemiczną w kraju, realizacja przyjęła formę zdalną. Ostatnią część pracy stanowi ewaluacja oraz autoewaluacja, która podsumowuje zarówno teorię, jak i refleksję, nad efektywnością jej części praktycznej, czyli projektu edukacyjnego. Dzięki tym przemyśleniom można wywnioskować, jak wiele daje aktywność muzyczna dzieci w kontekście ich rozwoju oraz jak jest szeroką przestrzenią dla wyrażania emocji. Dzięki projektowi natomiast pokazuję konkretne przykłady aktywności, poparte teorią i świadomością działania, za pomocą których można osiągnąć główny cel pracy – wyrażanie się dziecka poprzez muzykę. Praca ta może być zatem materiałem dla studentów i nauczycieli z zakresu teorii oraz przykładów działań praktycznych wspierania rozwoju muzycznego i emocjonalnego dziecka w wieku przedszkolnym.

Tematem mojej pracy jest „Kształtowanie umiejętności wyrażania własnego zdania i przyjmowania krytyki wśród uczniów klas 4-6.” Moim celem było wykształtowanie wśród uczniów postaw asertywnych takich jak: wyrażanie własnego zdania i przyjmowania krytyki, a także uświadomienie im swoich praw i zrozumienie emocji, potrzeb oraz wrażliwości na potrzeby innych, a poprzez to zwiększenie pewności siebie. Prowadzone przeze mnie zajęcia miały na celu także ułatwienie kontaktów międzyludzkich, a co za tym idzie polepszenie wzajemnych relacji nie tylko między rówieśnikami, ale także na poziomie nauczyciel- uczeń. Wybrałam ten temat, ponieważ uważam, ze coraz więcej uczniów ma problem z asertywnym wyrażaniem swoich potrzeb, a także bronieniem swojego zdania. W rozdziale pierwszym zawarłam teoretyczne założenia pracy tj. Tożsamość, a wychowanie, podmiotowość w wychowaniu, ocenianie dziecka w szkole, samoocena, systemy oceniania w szkołach, dojrzałość społeczna, a procesy wychowawcze, prawa dziecka, oraz informacja zwrotna, a krytyka. W rozdziale drugim przedstawiłam specyfikę rozwoju dzieci w okresie wczesnej adolescencji, uwzględniając rozwój fizyczny, społeczny, poznawczy oraz tożsamościowy. Natomiast rozdział 3 przedstawia metody i techniki wykorzystane przeze mnie w realizacji scenariuszy, takie jak metody problemowe, aktywizujące, asymilacji wiedzy, zadaniowe, oddziaływań grupowych oraz techniki wymiany opinii, wzmacniania pozytywnego, oparte na dramatyzacji, hierarchizacji, diamentowego rankingu. W rozdziale tym uwzględniłam także konspekty, które realizowałam, aby osiągnąć zamierzone cele. W rozdziale 3 umieściłam refleksje pedagogiczne nad zrealizowanym projektem. Z kolei na końcu pracy zawarłam bibliografię wraz z netografią, w której znajduje się ponad 40 pozycji. Zajęcia prowadziłam we wrześniu w ramach praktyk, w Szkole Podstawowej im. Kazimierza Górskiego w Drzemlikowicach. Był to cykl pięciu zajęć poświęconych kolejno: ogólnemu zapoznaniu uczniów z pojęciem asertywności, uświadomieniu uczniom swoich praw i zwiększeniu świadomości własnych emocji, przedstawieniu technik odmawiania oraz umiejętnego przyjmowania krytyki. Scenariusze udało poprowadzić mi się tak jak tego oczekiwałam, jedynie drobne trudności sprawiły mi ćwiczenia, które wymagały bardziej dynamicznych form aktywności, wystąpienia przed grupą, co było prawdopodobnie spowodowane wstydliwością niektórych wychowanków tej placówki. Uważam jednak, ze poprzez swoje zajęcia osiągnęłam cele zamierzone w projekcie, ponieważ zauważyłam znaczna zmianę w zachowaniu uczniów, wzrost ich pewności siebie, poprawienie relacji klasowych czy tez przyswojenie i stosowanie technik odmawiania i przyjmowania krytyki. Poprzez rozmowę z uczniami wywnioskowałam, ze są bardziej świadomi swoich praw i wrażliwsi na potrzeby i uczucia innych. Moje zajęcia skłoniły wychowanków do refleksji nad swoim zachowaniem, a poprzez to uświadomili sobie jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu prawidłowa asertywna komunikac