Tematem pracy jest sytuacja absolwentów uniwersytetów na rynku pracy, przy uwzględnieniu specyfiki i uwarunkowań owego rynku oraz problemu bezrobocia. Ukazany został tu obraz uniwersytetu w świetle tradycji i reform związanych z procesem bolońskim oraz charakterystyka nauczania akademickiego. W III rozdziale pracy opisane zostały cechy w jakie wyposażony powinien być absolwent uniwersytetu, w zestawieniu z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawców. Została tu również ukazana sytuacja absolwenta na dzisiejszym, niestabilnym i dynamicznie rozwijającym się rynku pracy. Absolwenci stawiają czoła wysokiej konkurencji oraz coraz większym wymaganiom pracodawców. Dyplom ukończenia studiów jest dziś jedynie wstępem na rynek pracy, gdzie zaczyna się rozwój, dokształcanie i całożyciowe uczenie się. Przyszłość edukacji w szkołach wyższych determinuje w dużym stopniu rozwój techniczny i informacyjny.

Praca licencjacka dotyczy znaczenia edukacji pozaformalnej w rozwoju zawodowym młodych dorosłych. Zawiera charakterystykę okresu wczesnej dorosłości z perspektywy biologicznej oraz społecznej, zadań rozwojowych występujących w czasie jego trwania oraz opis rozwoju zawodowego. Poddaje analizie trzy obszary edukacji dorosłych: edukację formalną, nieformalną oraz pozaformalną oraz szczegółowo opisuje przykłady form kształcenia z zakresu edukacji pozaformalnej tj. szkolenia, kursy czy warsztaty. Przedstawione są również podstawy prawne dotyczące działalności instytucji szkoleniowych, specyfikacje realizowanych przez nie szkoleń oraz opis cyklu treningowego wraz z dostępnymi formami, metodami oraz środkami szkoleniowymi. Przybliżona jest również postać trenera, jako podmiotu realizującego poszczególne działania z zakresu edukacji pozaformalnej. Praca zawiera analizę danych Głównego Urzędu Statystycznego z lat 2006 oraz 2011, opisujące stopień zaangażowania młodych dorosłych w podejmowanie różnych form edukacyjnych edukacji pozaformalnej, z podkreśleniem cech warunkujących większą partycypacje w tego typu działaniach, niż dorośli w innych przedziałach wiekowych. Przedstawione zostały dane ewaluacyjne po przebytych szkoleniach, które wskazują na bezpośredni wpływ edukacji pozaformalnej na rozwój zawodowy, jak i interpersonalny młodych dorosłych. Zawarte są także główne korzyści czerpane przez dorosłych, wynikające z partycypacji w tego typu działaniach edukacyjnych.

Niniejsza praca odnosi się do internetu jako źródła budowania tożsamości. Opisane są w niej wybrane ujęcia tożsamości człowieka. Przywoływane teorie, definicje i spostrzeżenia dotyczą przestrzeni filozofii, psychologii, pedagogiki, antropologii i socjologii. Praca zawiera opis funkcjonowania internetu w przestrzeni codziennego życia oraz szans i zagrożeń, jakie wynikają z funkcjonowania jednostki w sieci. Rozdział III ukazuje przestrzenie występowania autoprezentacji człowieka oraz budowania sieciowego Ja. Ostatnia część pracy skupiona jest na analizie funkcjonowania internetowej tożsamości, na podstawie teorii przedstawionych w rozdziale I.

Praca jest poświęcona tematyce motywacji ludzi dorosłych do podejmowania aktywności edukacyjnej w ciągu całego życia. W wyniku zmian na przestrzeni ostatnich lat, edukacja dorosłych urosła do rangi podstawowej i niezbędnej aktywności, która trwa przez całe życie człowieka. Ponowoczesność, charakteryzująca się wielością poglądów oraz stylów życia, sprawia, iż edukacja szkolna jest niewystarczająca, zważając na tempo zmian, jakie mają miejsce w społeczeństwie wiedzy. Tempo rozwoju społeczeństwa zmusza człowieka do permanentnego pogłębiania i poszerzania wiedzy, w celu świadomego funkcjonowania w zmiennej rzeczywistości.

Praca porusza zagadnienia związane z aktywizacją zawodową na tle potrzeb i realnego obrazu polskiego rynku pracy. Celem pracy jest wykazanie, że aktywizacja zawodowa jest ważnym elementem kształtującym jakość rynku pracy. W pierwszej części pracy zawarto zagadnienia związane z bezrobociem oraz rynkiem pracy. Przytoczono tu definicję tych pojęć. Rozdział drugi przedstawia określenie aktywizacji zawodowej, mobilność pracowników pod względem ich kompetencji indywidualnych oraz organizacyjnych. Ostatni - trzeci rozdział odwołuje się do przykładów aktywizacji zawodowej w Polsce. Przedstawione zostały strategie walki z bezrobociem podejmowane przez państwo, ujęte zostało pośrednictwo pracy w polskich urzędach pracy, przedstawiona została działalność samorządów lokalnych oraz działów HR. Omówiono dokształcanie i przekwalifikowywanie pracowników w firmach oraz indywidualne strategie radzenia sobie z bezrobociem. W zakończeniu znalazły się płynące z analizy literatury przedmiotu wnioski. Przedstawiono także spis aktów prawnych, literatury oraz netografii.

Cyberprzestrzeń stwarza zupełnie nowe warunki funkcjonowania ludzi (tudzież już użytkowników), rozpoczynając od podziału na świat online i offline. W ostatnich latach poważnym modyfikacjom uległo wiele sfer życia człowieka, poczynając od komunikacji międzyludzkiej, a kończąc na formach autokreacji jednostki w dobie Internetu. Celem niniejszej pracy jest analiza wizerunku użytkownika oraz sposób wykorzystywania sieci do kreowania własnej tożsamości. W pierwszym rozdziale pracy przedstawiłam teorie oraz pojęcia związane ze zjawiskiem cyberprzestrzeni. Moim celem było ukazanie istnienia dwóch, odrębnych światów- realnego i wirtualnego. Kolejno przeszłam do pojecia tożsamości. Internet ma ogromny wpływ na ludzką tożsamość, stwarza on bowiem idealne warunki do kształtowania jej obrazu. W trzecin rozdziale podjęłam temat blogowania rozpoczynając od zdefiniowania zjawiska. Nakreślenie granic gatunkowych było konieczne, aby dostrzec podobieństwo pomiędzy blogiem, a dziennikiem. To on bowiem niegdyś służył ludziom jako narzędzie autorefleksji. Przyjrzałam się także analizie pojęciu autobiografii oraz autofikcji. W rozdziale czwartym przeanalizowałam pojęcie bloga, jako idealnego miejsca do rozwoju własnego 'Ja'. Swoje rozważania oparłam na tezie, iż blog jest narzędziem autokreacji. Pracę kończy rozdział piąty, w którym podjęłam kwestie tworzenia obrazu własnego 'Ja' przy pomocy bloga. W swoich rozważaniach skupiłam się w dużej mierze na analizie procesu poszukiwania własnego ‘Ja’ przez użytkowników sieci oraz kreowaniu autoportretu przy pomocy narzędzia, jakim jest blog.

Praca koncentruje się na instytucji jaką jest Uniwersytet Trzeciego Wieku. Pierwszy rozdział skupia się na genezie i rozwoju UTW. Przedstawiono w nim również strukturę i działanie tej instytucji. Kolejna część pracy poświęcona została zagadnieniu aktywizacji seniorów. Wyróżnione zostały cztery rodzaje aktywności: intelektualna, fizyczna, społeczna oraz kulturalna. W pracy przedstawione zostały również możliwości jakie UTW dają swoim słuchaczom, dzięki czemu mają oni szanse na rozwój pasji i zainteresowań.

Praca koncentruje się na naukowym podejściu do śmierci, głównie z perspektywy tanatologii, tanatopedagogiki i etyki, w tym opisując kwestie moralne takie jak: eutanazja, aborcja, kara śmierci, poglądy za i przeciw. Drugi rozdział porusza kwestie takie jak radzenie sobie z odejściem bliskiej osoby, zwłaszcza gdy jest to dziecko oraz jak żyć ze świadomością własnej śmierci. W dalszej części pracy opisana jest rola śmierci w literaturze czy sztuce, to jak różnie artyści mogą ją postrzegać, czym jest śmierć kliniczna oraz jak wygląda z perspektywy osób, które ją przeszły. Ostatni podrozdział dotyczy życia pośmiertnego, wszelkich wierzeń w różnych kulturach i czasach oraz teorii na ten temat. Motywem przewodnim jest udowodnienie, że śmierć stanowi duże wyzwanie dla edukatorów, którzy powinni starać się przełamać temat tabu, mówić o niej otwarcie - jako że stanowi nieodłączny element ludzkiej egzystencji, oswajać z tym tematem zarówno dzieci jak i dorosłych w celu zmniejszenia ich strachu.

Motywacja odgrywa bardzo istotną rolę w życiu każdego człowieka. Wiąże się ona z odczuwanymi potrzebami, które dzięki niej zaspokajamy. W dzisiejszym świecie, większość menadżerów w organizacjach zdaje sobie sprawę, iż odpowiednie zarządzanie zasobami ludzkimi w zakresie motywowania to klucz do efektywnej pracy. Płacowe i pozapłacowe formy wynagradzania powinny uzupełniać się w taki sposób, aby zatrudniony czuł się nieustannie doceniany. Ze względu na długi i skomplikowany proces motywowania kadra zarządzająca powinna poznać ambicje i potrzeby swoich pracowników, w celu dostosowania odpowiednich narzędzi pobudzających.

Starość jest naturalnym i nieuniknionym procesem w życiu każdego człowieka. Może być doświadczana pozytywnie jak i negatywnie w zależności od kryzysów jakie na swojej drodze napotykają reprezentanci trzeciego wieku. To jakie osoby w późnej dorosłości przyjmują style życia, jakie zadania rozwojowe realizują i postawy przyjmowane wobec starości, ukazują ich adaptację do pojawiających się zmian i ograniczeń. Codzienność seniorów pełna potrzeb i oczekiwań uwidacznia rolę aktywności i aktywizacji. Różne formy działań podejmowanych przez osoby w wieku podeszłym pełnią wiele funkcji oraz niosą za sobą wiele korzyści. Trudności stawiane przez rozwijającą się cywilizację jak i chęć rozwoju powodują, że seniorzy coraz częściej decydują się na aktywność edukacyjną. Osoba w późnej dorosłości jako uczestnik kształcenia ma przed sobą szereg możliwości edukacyjnych i bierze aktywny udział w procesie całożyciowej edukacji.

Praca porusza problem ukazywania starości w mediach, co kształtuje późniejszy stosunek ludzi do niej. W pierwszym rozdziale opisuję zjawisko ageizmu, jego wpływ na myślenie o starzeniu się oraz na sam ten proces. Porównuję je z wychowaniem do starości, które jest kluczowe w pozytywnym starzeniu się. Opisuję również starość z punktu widzenia socjologów, pedagogów oraz społeczeństwa - ludzi młodych oraz seniorów. W kolejnym rozdziale ukazuję znaczenie mediów w kontekście społecznym, jak i kulturowym, oraz przywołuję obrazy seniorów, które są ukazywane w mediach. Podkreślam ich stereotypowy charakter oraz wskazuję na potrzebę zmiany w tym aspekcie. Ostatni rozdział poświęciłam reklamie, która obecna jest we wszystkich przedstawionych przeze mnie mediach i która również ma ogromny wpływ na wizerunek osób starszych i na to, jak odbiera je społeczeństwo. Po zdefiniowaniu samej reklamy i ukazaniu, jak silny wpływ wywiera ona na ludzkie preferencje, przeszłam do opisu przykładów ukazanej w niej starości. Opisałam role, jakie przyjmują seniorzy w reklamie, oraz rodzaje reklam w jakich mają udział.

Biograficzne uwarunkowania dorosłości to praca, w której autorka stara się odpowiedzieć na pytanie czy doświadczenia z dzieciństwa mają znaczenie w dorosłym życiu każdego człowieka. W pracy pokazane zostały poszczególne etapy rozwoju człowieka od narodzin do wczesnej dorosłości oraz wybrane postawy rodzicielskie i ich determinanty. Na końcu autorka porusza temat biografii i jej tworzenia się w odniesieniu do zdarzeń z dzieciństwa. W pracy porównane zostały również antypedagogika i "czarna pedagogika".

Praca opisuje rozwój andragogiki od XVIII do XXI wieku, najważniejszych badaczy zajmujących się tą dziedziną oraz wybrane aspekty edukacji dorosłych. W pierwszym rozdziale omówiony zostaje rozwój nauki do XX wieku, zaczynając od pierwszego użycia samego terminu “andragogika” przez Aleksandra Kappa, a następnie skupiając się na ogólnym rozwoju owej dziedziny w pracach polskich i zagranicznych badaczy. Rozdział ten jest ogólnym zarysem warunków, w jakich powstała andragogika, a nie dokładnym opisem każdego z etapów jej rozwoju. W jego skład wchodzą takie podrozdziały jak: “Andragogika jako dyscyplina naukowa”, “Andragogika na przełomie XVIII i XIX wieku”, “Andragogika w XX wieku” oraz “Polska myśl andragogiczna”. Rozdział drugi zawiera bardziej kompleksowe opisy najważniejszych andragogów, ich badań oraz wpływu, jaki mieli oni na rozwój tej nauki. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, omówieni zostają andragodzy zarówno z Polski, jak i innych krajów, a są nimi: Mikołaj Fryderyk Seweryn Grundtvig, Malcolm S. Knowles, Halina Szwarc, Aleksander Kamiński i Mieczysław Malewski. Ostatni rozdział traktuje o obecnym statusie andragogiki oraz o jej teoretycznej stronie w XXI wieku zarówno w Polsce, jak i na świecie. W przeciwieństwie do poprzednich części pracy zostaje tutaj również poruszony aspekt edukacji dorosłych, co związane jest z tym, że to właśnie w obszarze praktycznym, przy braku znaczących, przełomowych prac teoretycznych, należałoby doszukiwać się przyszłego rozwoju andragogiki.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest zjawisko przemocy emocjonalnej w rodzinie oraz jej konsekwencji w rozwoju dziecka. Celem głównym, jaki sobie postawiłam, było zwrócenie uwagi na problem krzywdzenia emocjonalnego oraz ukazania skali zjawiska. Istotnym było dla mnie zawarcie konsekwencji wynikających z doświadczania przemocy emocjonalnej przez dzieci. Na podstawie badań Krystyny Kmiecik-Baran można stwierdzić, że mniej niż co drugie dziecko w Polsce jest ofiarą krzywdzenia emocjonalnego ze strony co najmniej jednego z rodziców. Najczęstszymi zachowaniami rodziców, świadczącymi o występowaniu przemocy są: krzyk, groźby, straszenie oraz używanie niecenzuralnych słów w stosunku do dziecka. Zjawisko występowania przemocy emocjonalnej jest jednak trudno zauważalne dla otoczenia - nie pozostawia po sobie fizycznych śladów na ciele ofiary, świadczących o doświadczaniu przemocy, a sprawcy często sprawiają wrażenie czarujących i nierzadko krytykują w towarzystwie użycie przemocy jako rozwiązania problemu. Ponadto, ujęcie wyznaczników, decydujących o występowaniu krzywdzenia emocjonalnego stanowi dla badaczy nie lada wyzwanie. Mogą nimi być, bowiem wszystkie zachowania, które ofiara odbiera jako przykre, a które nieustannie się powtarzają i wywierają negatywny wpływ na samopoczucie jednostki oraz jej stan psychiczny. Głównym skutkiem doświadczania przemocy emocjonalnej okazał się stres, którego długotrwałe działanie skutecznie upośledza funkcjonowanie w społeczeństwie, negatywnie wpływa na relacje ofiary z otoczeniem, przyczynia się do obniżenia samooceny, nadmiernego skupienia się na porażkach. Działanie stresorów sprawia, że ofiara może odczuwać lęk egzystencjalny, przygnębienie, poczucie braku miłości rodzicielskiej i niesprawiedliwości. Konsekwencją długotrwałego działania stresu może być także wystąpienie syndromu stresu pourazowego, a więc traumy. Istnieje jednak możliwość wzmocnienia dziecięcej odporności psychicznej, a więc zminimalizowania skutków doświadczania przemocy emocjonalnej, czy też niepowodzeń wszelkiego rodzaju, na każdym polu życia dziecka. Opisane przeze mnie metody wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej odnoszą się do relacji rodziców z dzieckiem oraz nauczyciela i dziecka. Głównym zadaniem wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej jest odbudowanie poczucia bezpieczeństwa, które dziecko zatraciło w wyniku krzywdzenia emocjonalnego. Aby lepiej zrealizować temat swojej pracy licencjackiej, stworzyłam projekt warsztatu „Jak pracować z dzieckiem dotkniętym przemocą psychiczną?”, którego celem jest przekazanie nauczycielom i wychowawcom klas nauczania zintegrowanego w szkołach podstawowych wiedzy na temat zachęcenia uczniów do relaksacji oraz pomagania za pomocą metody odrywania ról w tworzeniu strategii radzenia sobie w sytuacjach trudnych przez dziecko. Zadaniem relaksacji jest rozładowanie napięcia fizycznego oraz psychicznego dzieci doświadczonych stresem związanym z doświadczaniem przemocy. Metoda odgrywania ról

W swojej pracy licencjackiej zajęłam się tematem szybkiego i efektywnego uczenia się,. Wykorzystałam przy jej tworzeniu autorski warsztat. Praca powstawała z ogromnym zaciekawieniem. Forma pracy jest taka, aby przekazać najbardziej wartościową wiedzę na temat metod szybkiego uczenia się. W pracy zawarte są informacje dotyczące funkcjonowania mózgu w aspekcie zapamiętywania, ponieważ jest to fundamentalna wiedza dotycząca kwestii metod szybkiego uczenia się. W dalszej części przedstawiłam najbardziej kreatywne metody, które pozwalają w sposób świadomy używać własnego rozumu. Rozdział pierwszy przedstawia podstawową wiedzę na temat uczenia się i zapamiętywania, są w nim także ujęte neurologiczne aspekty dotyczące uczenia, informacje o stylach uczenia się oraz roli zmysły w procesie uczenia się. Na końcu rozdziału znajdują się najważniejsze zasady służące polepszaniu swojej pamięci oraz koncentrujące uwagę. W rozdziale drugim przedstawione są techniki zapamiętywania, czyli mnemotechniki. Tu zawarta jest wiedza teoretyczna oraz konkretne przykłady metod, systemów pamięci, map myśli oraz myślenia promienistego. Przedstawiłam także jak wprowadzić w życie swój własny system uczenia się oraz jak pracować nad motywacją i nagradzaniem samego siebie. Kolejną istotną do poruszenia kwestią było zagadnienie stresu, które także ujęłam w swojej pracy. Rozdział trzeci w całości jest poświęcony teoretycznemu ujęciu projektowania warsztatu, rodzaju szkoleń oraz etapów jakie dobry cykl powinien zawierać. Dalsza część zawiera opis wykorzystanych w moim warsztacie technik, które sprawiły, że jest atrakcyjny. Ostatni rozdział to przełożenie teorii na praktykę, czyli mój autorski warsztat, który pozwala wdrożyć w życie ideę szybkiego uczenia się.

Niniejsza praca ma na celu przybliżenie procesu rozwoju mowy oraz czynników, które na ten proces wpływają. Nacisk został położony głównie na wpływ środowiska rodzinnego. Pierwszą część pracy stanowią teoretyczne podstawy mowy. Na początku znajduje się przegląd definicji najważniejszych pojęć wynikających z tematu pracy: mowy, środowiska wychowawczego, zaburzeń mowy i całościowego rozwoju dziecka. Następnie dokonano analizy najważniejszych teorii rozwoju mowy, stworzonych przez różnych autorów. Dalej przedstawione są determinanty rozwoju mowy, do których można zaliczyć: ośrodkowy układ nerwowy, narządy mowy, narząd słuchu oraz pomocniczy narząd wzroku. W drugiej części pracy znajduje się przegląd powstałych klasyfikacji zaburzeń mowy. Następnie scharakteryzowane są objawy i przyczyny poszczególnych, najczęściej występujących zaburzeń mowy z podziałem na endogenne i egzogenne. Można wymienić wśród nich: dyslalię, afazję, dysartrię, środowiskowe ograniczenie lub zniekształcenie rozwoju mowy, mutyzm, jąkanie oraz opóźnienie rozwoju mowy. Trzecia część pracy stanowi analizę wpływu konkretnych czynników wynikających ze środowiska wychowawczego dziecka na rozwój mowy. Uwzględniony jest tutaj podział na czynniki stymulujące, jak: mówienie do dziecka, pozytywny klimat emocjonalny, sposób karmienia, czytanie czy proste ćwiczenia logopedyczne oraz na czynniki hamujące rozwój. Do tych drugich zaliczyć można: stosowanie mowy dziecięcej, nadmierny rygoryzm, brak odpowiednich wzorców wymowy, teratogeny oddziałujące na matkę i płód w czasie ciąży, ograniczanie kontaktów, zbyt długi okres zezwalania dziecku na ssanie smoczka lub kciuka, a także wpływ telewizji i komputera. W odniesieniu do analizy powyższych zjawisk w trzeciej części znajduje się również opis istoty profilaktyki logopedycznej. Kolejna część mojej pracy jest teoretyczną podstawą warsztatu zaprojektowanego dla rodziców. Opisane są w niej definicje i rodzaje szkoleń oraz przeanalizowana została koncepcja uczenia się przez doświadczenie autorstwa Davida Kolba. Dalej znajduje się charakterystyka poszczególnych metod pracy zastosowanych w projekcie, takich jak: wykład, dyskusja, burza mózgów, analiza przypadku, ćwiczenia integracyjne, odgrywanie ról, ćwiczenia egzystencjalne i energetyzujące. Ostatnią część pracy stanowi projekt warsztatu, który można przeprowadzić z rodzicami zainteresowanymi tematyką mowy dzieci i możliwościami oddziaływania na nią. Przedstawiony jest w nim prawidłowy przebieg rozwoju mowy, objawy i przyczyny najczęstszych zaburzeń oraz znaczenie profilaktyki logopedycznej. Użyte ćwiczenia pomogą rodzicom nabyć odpowiednią wiedzę, umiejętności oraz postawę wobec rozwoju i zaburzeń mowy dzieci. Warsztat wspiera również refleksyjne postrzeganie swoich oddziaływań wychowawczych oraz przedstawia propozycje ćwiczeń, które mogą być przeprowadzane z dziećmi w celu stymulowania rozwoju mowy.