Temat mojej pracy brzmiał następująco: „Dorosłe Dziecko Alkoholika a alkoholizm ojca w rodzinie- jego oblicza, zagrożenia i konsekwencje na przykładzie autorskiego projektu warsztatu: „Jak radzić sobie w dorosłym życiu?”. W pierwszym rozdziale swej pracy skupiłam się głównej mierze na wyjaśnieniu zjawiska alkoholizmu oraz jego pochodnych. Przedstawione treści wyjaśniają również przyczyny i fazy uzależniania się od tej substancji, a także jej skutki. Druga część mojej pracy ukazuje role, które przybierane są przez dzieci alkoholików oraz ich deficyty rozwoje na poszczególnych etapach rozwoju. Trzeci rozdział stanowi wyjaśnienie samego syndromu DDA.

Moja praca licencjacka składa się z dwóch części. Pierwsze dwa rozdziały ściśle wiążą się z tematem mojej pracy, natomiast kolejne obejmuje tematyka szkolenia. W rozdziale pierwszym skupiłam się na ważnych w niniejszej pracy definicjach. Opisałam czym jest mowa i co się na nią składa, a także przedstawiłam terminy wad i zaburzeń mowy według różnych autorów. Jako, że tematem mojej pracy są wady i zaburzenia wymowy u dzieci w wieku przedszkolnym, scharakteryzowałam dziecko przedszkolne i poszczególne etapy według których przebiega rozwój mowy. Był to okres melodii, wyrazu, zdania i swoistej mowy dziecięcej. Poruszyłam również kwestię wpływu środowiska na kształtowanie się mowy najmłodszych i podkreśliłam jak ważne jest przekazywanie prawidłowych wzorców. W następnym rozdziale opisałam klasyfikację, przyczyny, a także wady i zaburzenia wymowy, które najczęściej występują w wybranym przeze mnie etapie. Była to dyslalia na którą składa się sygmatyzm, mowa bezdźwięczna, rotacyzm, kappacyzm, gammacyzm, lambdacyzm, betacyzm, rynoalia, palatolalia, a także afazja, opóźniony rozwój mowy oraz jąkanie. W drugiej części wyjaśniłam przyczynę zapotrzebowania na szkolenia, przedstawiłam niezbędne definicje, a także opisałam cykl Kolba według którego konstruowałam warsztat szkoleniowy. W końcowej części zaprezentowałam szkolenie dla rodziców pt. "Wada wymowy- nie taka straszna", którego nadrzędnym celem było przekazanie rodzicom podstawowej wiedzy dotyczącej wad wymowy oraz zachęcenie ich do stymulowania rozwoju mowy dziecka.

Celem pracy jest przybliżenie sylwetki ucznia zdolnego z uwzględnieniem różnych koncepcji zdolności oraz przedstawienie propozycji warsztatu dla nauczycieli i pedagogów mającego na celu zapoznanie ich z dostępnymi metodami pracy z uczniem zdolnym. W rozdziale I niniejszej pracy zostaną przedstawione definicje ucznia zdolnego według różnych autorów, zostaną również opisane modele oraz rodzaje zdolności. Charakterystyka zdolności zostanie zamknięta opisem potrzeb dzieci ze zdolnościami, ponieważ niezależnie od rodzaju zdolności, istnieją podobne trudności, z którymi mierzą się opisani uczniowie, a także ich nauczyciele oraz rodzice. W rozdziale II zostanie opisana droga postępowania z uczniem przejawiającym wybitne umiejętności w jednej lub więcej dziedzinie. Najpierw zostanę przedstawione nieformalne i formalne elementy identyfikacji i diagnozy ucznia. Następnie zapoznać się będzie można z koncepcjami pracy z dzieckiem zdolnym z uwzględnieniem różnych jego potrzeb oraz rodzajów zdolności. Ostatnia część tego rozdziału będzie poświęcona wybranym szkolnym programom wspierania zdolności i pracy z uczniami uzdolnionymi. Rozdział III będzie przygotowaniem do części warsztatowej niniejszej pracy. Zostanie w niej przybliżona koncepcja uczenia się przez dorosłych, którzy są adresatami prezentowanego warsztatu. W rozdziale tym będzie również opisany sposób przygotowania warsztatu oraz techniki, które zostaną w nim wykorzystane. W rozdziale IV nastąpi prezentacja warsztatu dla nauczycieli i pedagogów mającego na celu zapoznanie ich z koncepcja zdolności i sposobami pracy z uczniem zdolnym. W ramach tej prezentacji zostaną opisane cele warsztatu i poszczególnych sesji oraz konspekty sesji warsztatowych.

Pierwszy rozdział pracy rozpoczyna się od przedstawienie podstawowych definicji związanych z tematem takich jak na przykład ciąża, cykl rozrodczy, geny, teratogenny czy wady rodzone oraz opisany został proces zapłodnienia. Ważną częścią tej częścią tego podrozdziału są również okresy jakie składają się na okres ciąży. W dalszej części pracy następuje scharakteryzowanie poszczególnych początkowo tygodni, a później miesięcy przebiegu ciąży, jak również przedstawione są uwarunkowania prawidłowego jej rozwoju z wyszczególnieniem w których okresach, poszczególne narządy są najbardziej narażone na wystąpienie wad wrodzonych. W drugim rozdziale ukazana została klasyfikacja teratogenów, czyli ich podział na grupy. Następnie przedstawiony został cały szereg teratogenów, w jaki sposób oddziałują na płód, jakie wady wrodzone powodują. Po dość wąskim ujęciu, przeszłam do bardziej szczegółowych treści dotyczących kilku z wybranych, według mnie jednych z najpopularniejszych substancji mogących szkodliwie oddziaływać na płód. Trzeci rozdział jest wstępem do szkolenia które zakończy całą pracę. Zostały tu opisane podstawowe informacje dotyczące szkoleń, dlaczego są tak popularne, jakie są ich rodzaje oraz jakie są ich poszczególne etapy. W dalszej części opisany został cykl uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba, jak również metody jakie mogą być pomocne podczas przeprowadzania szkolenia. Ostatni rozdział przedstawia już samo szkolenie przeznaczone w szczególności dla kobiet planujących zajść w pierwszą ciążę. Opisane w nim zostały wszystkie cele i założenia projektu po czy przedstawiony został opis poszczególnych sesji szkoleniowych. Ostatnią częścią pracy jest aneks w którym zawarta została tabela zawierającą poszczególne etapy szkolenia oraz załączniki. Tabela pokazuje przebieg szkolenia, jakie materiały są potrzebne do jego przeprowadzenia oraz jakich metod użyć. Na końcu umieszczone załączniki wraz z ankietą, umożliwiającą ocenę szkolenia przez uczestników, dzięki czemu możliwe będzie ulepszenie jego słabych stron i wprowadzenie odpowiednich zmian.

Dziedzina logopedii znajduje wiele rozwiązań w trudnych przypadkach. We współczesnym świecie spotykamy wiele osób borykających się z problemami wymowy. Aby terapia była skuteczna, należy najpierw prawidłowo je zdiagnozować oraz znać ich patogenezę. W niniejszej pracy skupiam się na powszechnej wadzie wymowy, jaką jest jąkanie u dzieci w wieku szkolnym. Zostały omówione różne teorie traktujące owe zagadnienie a także procesy, które są niezbędne w pomocy takiemu dziecku. Kończąc pracę, przedstawiłam autorski warsztat skierowany do wychowawców dzieci, który poparty jest teoretyczną częścią wyjaśniającą przebieg całego procesu szkolenia.

Moja praca licencjacka została poświęcona na opisanie problemów, jakimi są zaburzenia odżywiania, które obecnie spotyka wiele młodych kobiet. Opowiada o tym, jak zaburzenia te, w szczególności bulimia i anoreksja znacznie wpływają na funkcjonowanie młodych kobiet w wielu aspektach ich życia. W mojej pracy zostały wyjaśnione istoty tych zaburzeń, w jaki sposób powstają oraz jakie czynniki biologiczne, psychiczne, rodzinne oraz społeczno-kulturowe je determinują. Zostały przytoczone także objawy bulimii, czyli ich symptomatologia, która wskazuje, że młoda kobieta może zmagać się z tym zaburzeniem. Ważnym elementem pracy jest także ukazanie diagnozy różnicowej bulimii, dzięki której będzie można właściwie ją zdiagnozować wykluczając przy tym inne zaburzenia, których objawy mogą pokrywać się z bulimią. Przedstawiłam także profil osoby z bulimią, który wskazuje na to, w jakim wieku najczęściej zmagają się z nią kobiety, kiedy występują pierwsze objawy, co ją "motywuje" do trwania w tej chorobie, oraz jakie przejawy kompensacyjne obżarstwa stosuje i jak taka osoba postrzega siebie samą. W mojej pracy można także zapoznać się z profesjonalnymi klasyfikacjami takimi jak ICD-10 i DSM-VI-TR, wyznaczają one kryteria, na podstawie których można wnioskować o tym, że dana osoba zmaga się z bulimią. Nie zapomniałam również aby rozróżnić dwa występujące typy bulimii: typ przeczyszczający i nieprzeczyszczający. Równie ważnym elementem jest to, jakie następstwa psychiczne i fizyczne powoduje ta choroba, co wskazuje na to, że jest to zaburzenia zarówno ciała jak i umysłu. To wszystko sprowadza się do tego, aby przedstawić jak żarłoczność psychiczna wpływa na funkcjonowanie jednostki w życiu rodzinnym, jak i w środowisku pracy. Ukazuje to jak silnie bulimia rządzi życiem osoby, w nią uwikłanej. Praca ta zawiera również informacje, które poprzedzają podjęcie decyzji w sprawie leczenia zaburzeń odżywiania. Następnie został przedstawiony opis różnych form leczenia i terapii tych zaburzeń, wśród których zostały opisane poradniki, dla osób które same postanawiają sobie pomóc, grupy wsparcia, jako mniej inwazyjna forma pomocy, a także terapia poznawczo-behawioralna, psychoterapia podtrzymująca i terapia behawioralna. W tym można się dowiedzieć, gdzie i u kogo można szukać profesjonalnej pomocy. Do tego został stworzony autorski warsztat, którego celem jest przekazanie jego uczestnikom najważniejszych informacji dotyczących anoreksji i bulimii- ukazuje on przyczyny, objawy i następstwa tych zaburzeń. Natomiast dzięki stosowanym w warsztacie licznym metodom zarówno klasycznym i aktywizującym proces uczenia się w trakcie przeprowadzonego warsztatu pozwala na efektywną naukę. Wszystkie metody wykorzystane w warsztacie, oraz metoda, na wzór której mój warsztat powstał zostały opisane w rozdziale metodologicznym.

Niniejsza praca skupia się na tematyce komunikacji w rodzinie. Moja praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział jest poświęcony tematyce komunikacji. Rozdział ten dokładnie opisuje co to jest komunikacja, jakie są formy jej wyrażania i w jakim celu ludzie się komunikują. Drugi rozdział skupia się w całości na rodzinie. Omawiana jest w nim definicja rodziny jak i problemów jakie się pojawiają w jej obrębie. Rozdział trzeci skupia się na komunikacji i rodzinie. Natomiast rozdział czwarty to własny projekt szkolenia dotyczącego skutecznego porozumiewania się w rodzinie.

Tytułem mojej pracy licencjackiej jest: „Zespół FAS- zagrożenia i konsekwencje dla rozwoju dziecka na przykładzie autorskiego projektu warsztatu dla adolescentów: Płodowy Zespół Alkoholowy FAS- jak go uniknąć i nie zaszkodzić swojemu dziecku?”. Pracą tą chciałabym zwrócić uwagę na istotność i powagę tego tematu. Nie jest on zbyt popularny, niewiele ludzi zdaje sobie z niego sprawę, stąd tak wiele przypadków tej choroby, na którą niestety nie ma lekarstwa. Mało kto również zdaje sobie sprawę z tego, że tak rozległe zaburzenie jak FAS ma tylko jedną przyczynę –alkohol spożywany w czasie ciąży. Kolejno w swoich rozdziałach omówię najważniejsze moim zdaniem kwestie dotyczące Płodowego Zespołu Alkoholowego. W pierwszym rozdziale skupiłam się na teoretycznym wyjaśnieniu tej choroby, podaniu jej definicji, a także na ukazaniu wpływających na nią teratogenów i jej przyczyn. Kolejna część zawiera opis defektów zdrowotnych dziecka w okresie prenatalnym, rozwój centralnego układu nerwowego i mózgu. Następnie przejdę do mitów dotyczących alkoholu i ciąży, jest ich bowiem bardzo wiele. W kolejnych punktach opiszę konsekwencje występujące u chorych w okresie niemowlęcym, wczesnego dzieciństwa, dojrzewania i dorosłości. Rozdział trzeci jest przeznaczony opisowi warsztatu, przez teoretyczne informacje na jego temat, po metody, które sama zastosowałam w swoim projekcie. Sam warsztat znajduje się w ostatnim, czwartym rozdziale.

Każdego dnia w naszym kraju rodzą się dzieci, lecz nie każde z nich ma szanse na szczęśliwe dzieciństwo. Nie każde z nich jest wychowywane na dobrego człowieka, wspierane, kochane, uczone jak żyć, jak radzić sobie z problemami i emocjami. Są dzieci, które wychowują się w rodzinach dysfunkcyjnych, gdzie rodzice są uzależnieni od alkoholu. Okres ten wpływa znacząco na ich życie dorosłe. Obserwując rzeczywistość, ludzi z mojego otoczenia odnoszę wrażenie, że syndrom DDA nie jest w pełni rozumiany, a wiedza na ten temat jest dość uboga. Skłoniło mnie to do podjęcia tego tematu w swojej pracy licencjackiej. W pierwszym rozdziale opiszę jak powinna wyglądać rodzina funkcyjna, jakie mieć cechy, aby dziecko w niej wychowujące się było szczęśliwe. Rozdział ten będzie zawierał również wyjaśnienie czym jest rodzina dysfunkcyjna i jakie wyróżniamy typy uzależnienia od alkoholu. Zwrócę też uwagę na to jak wygląda życie dziecka w rodzinie alkoholowej.W drugiej części poruszę temat syndromu DDA. Opiszę samoocenę Dorosłych Dzieci Alkoholików, ich relacje ze społeczeństwem jak również problemy z jakimi muszą zmierzyć się tworząc bliższe związki. W trzecim rozdziale zostaną przedstawione formy pomocy dla Dorosłych Dzieci Alkoholików z jakich mogą skorzystać w Polsce.Opiszę formy samopomocowe jak również różne rodzaje terapii. Zwrócę szczególną uwagę na Program Dwunastu Kroków. Czwarty rozdział zawiera wiedzę teoretyczną na temat prowadzenia szkoleń, uwzględniając cykl Kolba. Ostatnia część mojej pracy zawiera zaprojektowany przeze mnie warsztat: ,, DDA- jak z tym żyć?".

Kreatywność to niewątpliwie jedna z najbardziej pożądanych umiejętności w dzisiejszych czasach. Należy rozumieć ją jako postawę i działanie twórcze, umożliwiające dochodzenie do nowych idei, rozwiązań, koncepcji, skojarzeń. Kreatywność jest cechą wrodzoną człowieka. Każde dziecko rodzi się z twórczym potencjałem. Ważne jest, by tej jego naturalnej twórczości nie zatracić. W tym celu należy stworzyć mu takie warunki do rozwoju, dzięki którym mogłoby ono zyskać możliwość swobodnego wyrażania siebie. Wrodzoną ciekawość powinno móc ono zaspakajać poprzez obserwację, zadawanie pytań i wszelkiego rodzaju działania. Pozbawiając je tego rodzaju sposobności „zabija się” w nim kreatywność. Dziecko jest ciekawe wszystkiego, z czasem jednak ta naturalna jego ciekawość maleje. Jest ona hamowana przez dorosłych, którzy poprzez swój pesymizm i niechęć do wychodzenia poza utarte schematy, skutecznie blokują jego twórcze działania. Dorośli, w przeciwieństwie do dzieci, są mało elastyczni, bronią się przed popełnianiem błędów, myślą schematycznie, mało korzystają z wyobraźni. Jednym słowem – tłumią w sobie kreatywność. Dzieci nie boją się błędów i negatywnej oceny. Nie czują się niczym ograniczone, chętnie eksperymentują. Rozważając problem kreatywności należy mieć na uwadze wszelkie procesy twórcze i przeszkody, które je utrudniają. Przeszkód tych jest bardzo wiele. Jedne przeciwdziałają podejmowaniu działań twórczych, inne odpowiadają za przedwczesne ich przerywanie, a jeszcze inne je zakłócają. Do szkolnych inhibitorów twórczości zaliczyć należy bariery związane z celami nauczania i wychowania, z postawami nauczycieli, metodami nauczania, postawami uczniów oraz przeszkody związane z wyposażeniem placówek oświatowych. W systemie nauczania nie ma miejsca na zróżnicowanie programowe, jest natomiast pośpiech i przedmiotowe traktowanie. Placówki oświatowe preferują człowieka będącego odtwórcą wartości, a nie ich twórcą. Pomoc w tej sytuacji niesie pedagogika twórczości, której celem nauczania jest kreatywność. Skoro zadaniem edukacji jest przygotowanie młodego pokolenia do zmieniającego się świata, oczywiste jest nauczanie twórczego myślenia. To, czy potencjał twórczy, który tkwi w człowieku, zostanie wykorzystany, czy nie, zależy od: zdolności kierunkowych, zdolności twórczych i motywacji wewnętrznej. Spośród modeli nauczania twórczości, na uwagę zasługują: specjalistyczne nauczanie twórczości i ogólne nauczanie twórczości. Modeli tych nie należy traktować jako przeciwstawnych, dobrze jest je łączyć i stosować razem. Źródłem metod dydaktyki twórczości jest heurystyka. Do najbardziej efektywnych metod należą metody stymulujące ciekawość poznawczą i myślenie pytajne, metody wykorzystujące techniki myślenia dywergencyjnego, metody oparte na analogiach i metaforach oraz metody oparte na dramie kreatywnej. Placówki edukacyjne dysponują potencjałem, który daje możliwość wspierania aktywności twórczej i rozwijania postaw twórczych. Poten

W swojej pracy zdecydowałam się zatem przedstawić konkretne informacje, dotyczące zarówno samego aktu komunikowania jak i związanymi z nim problemami. Rozdział pierwszy ma na celu wprowadzić do tematu komunikacji, a więc zdefiniować to zjawisko w taki sposób, by zawrzeć wszystkie te informacje, które mają pozostać rozwinięte w dalszej części pracy. Będą to zatem definicje związane z komunikacją, różnice w porozumiewaniu się na płaszczyźnie płciowej oraz zestawienie cech dobrej komunikacji i zachowań ją utrudniających. W rozdziale drugim natomiast, zostaną omówione kwestie dotyczące miłości, co wydaje się istotne dla tematu pracy. Pojawią się definicje miłości jak i małżeństwa oraz cech przejawiającego się w nim uczucia. Emocje mają duże znaczenie dla procesu komunikacji, dlatego sądzę, że warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób wpływa na rozmowę oraz jak zmienia się komunikacja wraz z rozwojem miłości w czasie. Trzeci rozdział z kolei obejmować będzie wszystkie zjawiska, mogące zrodzić problemy na tle komunikacyjnym w związku małżeńskim. Na początku poruszę sam aspekt radzenia sobie z konfliktowymi sytuacjami komunikacyjnymi, by przejść do obszarów problemowych. Takowymi będą: komunikacja niewerbalna, poziom zaangażowania i intymności, podobieństwo partnerów, atrakcyjność fizyczna partnerów oraz posiadanie dziecka. Ostatni rozdział opisywać będzie definicje szkoleń i ich rodzaje, etapy cyklu szkoleniowego oraz cykl uczenia się według Davida Kolba. Owa teoria będzie swoistym wprowadzeniem do moich autorskich warsztatów, których celem jest poprawa jakości komunikowania się w związku małżeńskim. Warsztaty skierowane są ku małżeństwom z różnym stażem i zakładają lepsze wzajemne porozumienie w relacji oraz możliwość praktycznych ćwiczeń.

Adaptacja trzylatków do środowiska przedszkolnego jest zjawiskiem, które dotyka każde dziecko i stanowi dla niego niełatwe wyzwanie. Istnieje wiele literatury, w której autorzy opisują czym jest adaptacja do nowego otoczenia oraz podkreślają jej znaczenie dla dalszego funkcjonowania oraz rozwijania się człowieka. Co więcej, w literaturze można spotkać się z rozdziałami, które są w pełni poświęcone osobom wspomagającym rozwój dzieci – rodzicom i nauczycielom. Zaadaptowanie się do przedszkola stanowi dla malucha nowy etap w jego życiu oraz wiąże się z dość radykalnymi zmianami. Kilkulatki rozpoczynając edukację przedszkolną, uczą się funkcjonowania w nowym otoczeniu. Początkowo przedszkole jest miejscem, w którym mogą doświadczyć wielu negatywnych emocji. Dzieje się tak, ponieważ przeważa nad nimi tęsknota za mamą i tatą. Trzylatki różnie reagują na nowe otoczenie oraz na przedszkolaków, z którymi tworzą grupę. Reakcje maluchów są zróżnicowane, stąd określenie czasu trwania zaklimatyzowania się do przedszkola przez dziecko, nie jest niestety możliwe. Zmiana miejsca oraz przystosowanie się do niego jest kwestią indywidualną, dlatego tak ważne jest odmienne podejście do kilkulatków oraz wsparcie ze strony bliskich. Opierając się na różnorodnych źródłach, chciałabym jak najgłębiej poznać zjawisko adaptacji oraz to, jakie znaczenie odgrywa dla dzieci na etapie edukacji przedszkolnej. Myślę, że prawidłowe przejście przez proces adaptacji ma duże znaczenie na dalsze funkcjonowanie dzieci. Zapoznając się z treścią, jaką proponują autorzy, mogę spojrzeć na proces przystosowania z różnych perspektyw. Przy doborze tematu pracy licencjackiej, zależało mi, abym mogła zapoznać się z jak największą ilością źródeł, a także mogła zaznajomić się z problematyką z punktu widzenia dziecka i osób dorosłych. Dla rodziców rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest także nowym i niełatwym momentem. Zależy mi, abym zdobyła jak najbardziej obszerną wiedzę z zakresu edukacji przedszkolnej, żebym jako przyszły pedagog oraz rodzic wspomagała dzieci w przystosowaniu się do nowego miejsca i kreowała jak najlepszą atmosferę dla ich prawidłowego rozwoju.

Rozwój kompetencji komunikacyjnej człowieka rozpoczyna się już w okresie prenatalnym. Wtedy powstają i zaczynają pracę odbiorcze i nadawcze narządy mowy. Dziecko przychodzi na świat wyposażone w percepcyjne i społeczne zdolności i preferencje. Dzięki temu jest w stanie wysyłać i odbierać bodźce już od pierwszych dni życia. Ponadto jest nastawione zwłaszcza na sygnały płynące od człowieka. Niemowlę potrafi komunikować się z otoczeniem wykorzystując do tego werbalne i niewerbalne sposoby porozumiewania się. W pierwszym roku życia stopniowo pojawiają się kolejne osiągnięcia w zakresie porozumiewania się z otoczeniem. I tak niemowlę na początku krzyczy i płacze, potem głuży i gaworzy, a pod koniec pierwszego roku życia zaczyna wypowiadać pierwsze słowa. Jednym z podstawowych sposobów wysyłania komunikatów przez dziecko w tym wieku są gesty, przede wszystkim wskazujące. Ponadto ważną rolę w nawiązywaniu więzi odgrywają dotyk i kontakt wzrokowy. O potrzebach i stanach w jakich znajduje się dziecko informują nas również jego reakcje somatyczne. Istnieją dwie podstawowe teorie dotyczące tego, w jaki sposób człowiek nabywa język i mowę. Teoria natywistyczna głosi, że jest to mechanizm wrodzony, a poszczególne umiejętności ujawniają się bez działania czynników zewnętrznych. Teoria uczenia się zaznacza niezwykle ważną rolę otoczenia niemowlęcia w przyswajaniu mowy. Różne badania i obserwacje pozwalają twierdzić, że pewne zdolności dziecka w zakresie komunikacji ujawniają się same w odpowiednim momencie jego dojrzewania. Jednak gdyby nie środowisko pobudzające do aktywności w obrębie odbioru i wysyłania bodźców, nie dochodziłoby do ich rozwoju. Mowa i zachowanie opiekunów podczas komunikacji z niemowlętami powinna rządzić się szczególnymi zasadami. Ich istotą jest pobudzanie dziecka do artykulacji na dostępnym mu poziomie, dostarczanie mu prawidłowych wzorów do naśladowania i pozostawianie mu przestrzeni na samodzielną naukę i zdobywanie doświadczenia.

Tematem niniejszej pracy jest komunikacja w małżeństwie na przykładnie autorskiego projektu szkolenia pt. ,,Jak skutecznie porozumieć się w małżeństwie’’. Celem pracy jest przekazanie gruntownej wiedzy na temat skutecznego porozumiewania się, a przy tym spowodowanie zmian w myśleniu i podejściu małżonków do komunikacji. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy poświęcony jest komunikacji interpersonalnej, występujących w niej barier, a także komunikacji w ujęciu małżeństwa. Rozdział drugi dotyczy relacji i ról małżeńskich, pojęcia satysfakcji w małżeństwie i zmian dokonujących się na różnych etapach związku. W rozdziale trzecim poruszone są takie tematy jak konflikt małżeński, a także metoda ,,Porozumienia bez Przemocy’’ stworzona przez Marshalla Rosenberga. Rozdział czwarty i piąty to część szkoleniowa składająca się z teorii i autorskiego warsztatu dotyczącego skutecznej komunikacji w małżeństwie. Dzięki niemu małżonkowie otrzymają wiedzę oraz zdobędą umiejętności, które będę mogli później wykorzystać w swoim związku, aby poprawić swoje relacje.

W pierwszym rozdziale została opisana dysleksja i jej rodzaje. Zostało scharakteryzowane czytanie jak i pisanie ponieważ właśnie tych trudności dotyczy dysleksja. Aby móc lepiej poznać te trudności rodzice poznali, na jakie dwie kategorie dzielą się trudności w czytaniu i pisaniu. Zapoznali się z pojęciem ryzyka dysleksji i w jaki sposób obserwować swoje dziecko. W kolejnym rozdziale opisane były cztery typy dysleksji, czyli jak powstaje dany typ i czym się charakteryzuje. Zostały wymienione i przedstawione przyczyny niepowodzeń w nauce czytania i pisania, a także ukazany patomechanizm, czyli mechanizm powstawania dysleksji, na który składają się różnorodne koncepcje i hipotezy. Mogli zapoznać się szczegółowo z symptomami ryzyka dysleksji i objawów dysleksji, które można zauważyć w poszczególnych okresach życia (w wieku niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym, klasie 0, nauczaniu początkowym, starszych klasach szkoły podstawowej, szkołach ponadgimnazjalnych). W trzecim rozdziale „Diagnoza dysleksji” zostały przedstawione założenia i kryteria diagnostyczne. Opisane było powstawanie diagnozy dysleksji, czyli diagnozy pedagogicznej i psychologicznej, a także ukazane zostaną etapy tych diagnoz. Został scharakteryzowany aspekt diagnozy pedagogicznej, czyli co pedagog w trakcie badania dziecka sprawdza i jakimi metodami się posługuje oraz opisany proces wydawania opinii i co powinna ona zawierać. W następnym rozdziale „Teoretyczne podstawy prowadzenia warsztatów” przedstawione zostały definicje szkolenia, rodzaje szkoleń oraz ich zapotrzebowanie,a także zdefiniowana i scharakteryzowana grupa. Opisany był cykl Davida Kolba jako koncepcja uczenia się przez doświadczenie oraz przedstawione będą metody dydaktyczne, które można wykorzystać podczas szkolenia. W ostatnim rozdziale były opisane cele i założenia projektu szkolenia, a także przedstawiony został konspekt warsztatów pt. „Jak pomóc dziecku dyslektycznemu w domu?”.

W dzisiejszych czasach wizerunek odgrywa ogromną rolę w życiu człowieka. Dbałość o wizerunek można dostrzec wśród polityków, firm, miast oraz szarych ludzi. Każdy stara się jak najlepiej zaprezentować siebie, swój wygląd, zachowanie czy tworzyć dobre relacje z innymi ludźmi. Wizerunek nie jest nowym odkryciem, jednakże w ostatnich latach jego znaczenie przybrało na sile. Słowa, czynności, a także to, w jaki sposób prezentowana jest fizyczność człowieka, składa się na jego obraz. Pozytywny wizerunek niewątpliwie wpływa na pozycję społeczną, jak i zawodową człowieka. Szczególnie ważne jest to w pracy nauczyciela, pedagoga, wychowawcy. Jego wizerunek ma ogromne znaczenie w relacjach z uczniami. Postawa nauczyciela wpływa także na to, czy i w jaki sposób jego wychowankowie będą poszukiwali wiedzy, kształtowali swoje osobowości. To, jak uczniowie postrzegają nauczyciela, pedagoga, człowieka, widoczne jest przede wszystkim w ich zachowaniu. Pozytywny odbiór pozwala traktować belfra jako przewodnika, mentora w poszukiwaniu, doświadczaniu, kształtowaniu, selekcji. Dzięki temu uczniowie mają zaufanie do niego i nie muszą obawiać się odrzucenia. Czują, że wychowawca pomoże im na ścieżce do samorealizacji, uporaniu się z problemami, które staną na przeszkodzie do upragnionego celu. Celem mojej pracy licencjackiej jest zdefiniowanie terminów związanych z tematem pracy. Co więcej, wyjaśnię, dlaczego piszę o wizerunku nauczyciela w dwudziestym pierwszym wieku, przedstawię zadania, role i kompetencje nauczyciela, zarówno te medialne, jak i niemedialne. Dwa ostatnie rozdziały poświęcę na przedstawieniu znaczenia szkoleń, przyczyn ich zapotrzebowania, a także opiszę autorskie szkolenie dotyczące budowania pozytywnego wizerunku dla nauczycieli pt.: „Jak budować pozytywny wizerunek nauczyciela?” Na przestrzeni wieków znaczenie zawodu nauczyciela nieustannie się zmieniało, co zostało wielokrotnie podkreślane w mojej pracy licencjackiej. Od początku zadanie nauczyciela, pedagoga nie należało do najłatwiejszych. Nie uległo zmianie to, że wciąż na jego barkach pozostała odpowiedzialność wpojenia uczniom wiedzy. W obecnych czasach jego rola została poszerzona, przez co ów odpowiedzialność stała się jeszcze większa. Nauczyciel pracuje z ludźmi, stąd nie ulega wątpliwości stwierdzenie, że jego zawód jest wyjątkowy na tle innych. Wszystkie wymienione w mojej pracy cechy, kompetencje, zadania tworzą jego wizerunek, to jak uczniowie będą go widzieć. W wielu sytuacjach nauczyciel może odczuwać, że jego zawód jest najbardziej niewdzięcznym zawodem na świecie. Jeśli to przekonanie zostanie w nim utrwalone, zamknie się, ograniczy do roli wpajania wiedzy. A przecież pedagog to coś więcej niż tylko wyłożenie materiału z danej dziedziny, sprawdzenie wiedzy, stawianie ocen. W mojej pracy starałam się przedstawić nie tylko „złote zasady” nauczyciela, jaki powinien być, co robić, aby jego wizerunek mógł być odbierany pozytywnie przez innych, a zwłaszcza uczniów. Chciałam udowod