Celem mojej pracy dyplomowej jest pokazanie jak media społecznościowe wpływają na adolescentów. Zaprojektowany warsztat kieruję do uczniów w wieku 16-19 lat. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym przedstawiam, czym są media społecznościowe, opisuje kontekst ich rozwoju, związany z upowszechnieniem się internetu i rozwojem nowoczesnych technologii, w tym przede wszystkim wyposażonych w różnego rodzaju funkcjonalności smartfonów. W rozdziale drugim charakteryzuje okres rozwoju człowieka, jakim jest adolescencja. Określam jego orientacyjne ramy czasowe, bardzo indywidualnie w przypadku każdego nastolatka. Ostatnia część pracy zawiera metodyczne podstawy projektowania szkoleń i autorski projekt warsztatu.

Niniejsza praca ,,Mediacje małżeńskie jako forma rozwiązywania konfliktów – projekt warsztatów dla studentów poradnictwa’’ została poświęcona tematyce mediacji, które mogą być przeprowadzane podczas konfliktów małżeńskich, oraz roli mediatora biorącego w nich udział. Mediacje są dobrą drogą dojścia do ugody poza drogą sądową. Obecność doświadczonego i wykwalifikowanego mediatora poprawia komunikację między skłóconymi stronami oraz łagodzi napięcie. Ugodowe rozwiązywanie rozmaitych sporów i konfliktów – z udziałem bezstronnego i neutralnego, profesjonalnego pośrednika, jakim powinien być mediator to istota mediacji i uzasadnienie wzrastającego zainteresowania nią we współczesnych społeczeństwach i prawodawstwach. Dzięki mediacji ludzie uczą się ponownie ze sobą rozmawiać. Mediacja pozwalana to, aby powiedzieć drugiej stronie całą prawdę, w nieformalnej rozmowie wszystko sobie wyjaśnić. Przyczynkiem do powstania niniejszej pracy były moje osobiste doświadczenia, związane z mediacjami prowadzonymi podczas własnego rozwodu. Miałam wówczas szansę przekonać się, jak skutecznie i potrzebne narzędzie one stanowią i w jaki sposób bezstronne i rzeczowe pośrednictwo może pomóc w rozwiązaniu złożonego konfliktu rodzinnego, oszczędzając zwaśnionym małżonkom wielu stresu, złości i frustracji. W rozdziale pierwszym ,,Konflikty małżeńskie’’ przedstawiam ogólną charakterystykę instytucji małżeństwa, konfliktów małżeńskich oraz sposobu pomagania w rozwiązywaniu konfliktów małżeńskich. Rozdział drugi poświęcam mediacjom małżeńskim oraz roli mediatora podczas przeprowadzania mediacji. W tym rozdziale staram się pokazać również zakres spraw podejmowanych w mediacjach małżeńskich oraz procedurę przeprowadzania mediacji, jak wykorzystywane są mediacje małżeńskie w poradnictwie małżeńskim i rodzinnym. Natomiast w rozdziale trzecim ,,Warsztaty doskonalenia technik mediacyjnych przyszłych mediatorów’’ omawiam zagadnienia związane z projektowaniem szkoleń oraz prezentacji autorskiego projektu. W tym rozdziale kolejno omawiam definicje szkoleń, warsztatu i treningu oraz opisuje na czym polega cykl Kolba. Właśnie w tym rozdziale pokaże moją propozycję warsztatów zaadresowanych do studentów poradnictwa rozwijających ich kompetencje związane z mediacjami rodzinnymi. Pracę kończy podsumowanie oraz opis pozycji bibliograficznych i aktów prawnych wykorzystanych przy jej redagowaniu. W Aneksie zamieszczam szczegółowy scenariusz autorskiego projektu.

Wstęp. Mass media silnie oddziałują na społeczeństwo poprzez różnego typu programy informacyjne. Próbują wpłynąć na ludzi, kształtować ich zdanie i opinie na dany temat. Czwarta władza, wykorzystując panikę medialną, wytwarza i wyolbrzymia, czasami nawet tworzy nieprawdziwe historie po to tylko, aby wzrosła oglądalność programów. Odbiorcy są tak zaniepokojeni, że nie mogą przestać śledzić coraz to nowszych sensacji na wyolbrzymiony temat. Nie tak dawno, środki masowego przekazu, przestraszały społeczeństwo po raz kolejny - tym razem tematem narkotyków i dopalaczy. Przestrzegając młodzież przed środkami psychoaktywnymi, odwoływały się m.in. do wizerunków śmierci, która niechybnie nastąpi po ich zażyciu. Informacji było tak wiele, że nawet osoby, które ich nie używały mogły poczuć strach, a nawet lęk. Wzmożony lęk uniemożliwia lub utrudnia podejmowanie racjonalnych decyzji - czasami wręcz prowadzi do odwrotnych wyborów, niż te, które prezentowane są jako ,,straszaki''. Takie zastraszanie może przynieść korzyści, lecz media mogą również tracić na wiarygodności u widzów. Trzeba pamiętać, że media oprócz zastraszania i manipulacji pełnią też inne funkcje, choćby edukacyjną, która wpływa na poziom wiedzy i ,,dozbraja'' odbiorców. Celem pracy jest sprawdzenie czy media poprzez wywoływanie paniki medialnej wokół narkotyków i dopalaczy oddziałują na opinie młodzieży. Materiały i metody. Badaniami objęto 100 uczniów szkół licealnych na terenie dużego miasta (Wrocław) oraz wsi )Rakowice Wielkie) (56 kobiet i 44 mężczyzn). Metodą badań był sondaż diagnostyczny, technika badawczą ankieta, a narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Wszyscy badani zostali poproszeni o wypełnienie kwestionariusza, w którym znajdowały się pytania o mass media, opinie na temat narkotyków i ich wiedzy dotyczącej tych dwóch zagadnień. Wyniki. Okazało, się, że media już nie mają tak wielkiej władzy nad opinią młodzieży jak to było jeszcze kilkanaście lat temu (przed ,,erą Internetu''), ponieważ aż 66% badanych swoją wiedzę na temat narkotyków czy dopalaczy czerpie z innych źródeł. Środki masowego przekazu przestały odgrywać tu pierwszoplanową rolę. Młodzi ludzie, zauważyli też, że media wykorzystując panikę medialną na temat środków psychoaktywnych chcą wpłynąć na ich zdanie o nich - uważa tak ponad 50% ankietowanych. Media (a tu także Internet) są dla młodzieży głównym środkiem informacji, lecz aż 81% badanych nie uważa, aby media przekazywały im prawdziwe dane na temat narkotyków bądź dopalaczy. Środki masowego przekazu są nadal głównym źródłem nowin, lecz młodzi ludzie im nie ufają. Mass media kreują osoby zażywające narkotyki na agresywnych, antyspołecznych osobników. Jednak z moich badań wynika m.in., że ankietowanym byłoby obojętne mieszkanie z nimi po sąsiedzku czy chodzenie z nimi do jednej klasy. Wnioski. Środki masowego przekazu pozostają głównym źródłem informacji dla młodzieży, lecz nie wpływają na ich zdanie na badany temat. Mass media poprzez pani

Moją pracę zatytułowałam "Medialne wizerunki kobiet" i podzieliłam na trzy główne rozdziały. Pierwszy, który nazwałam "Kobiecość w literaturze przedmiotu" skupiał się na ujęciu historycznym kobiety na przestrzeni IXX, XX i XXI wieku oraz na zmianach w postrzeganiu płci pięknej i promowanych wizerunków kobiet w mediach społecznościowych. Kolejny, drugi rozdział zatytułowałam "Media i środki masowego przekazu" opisywał przede wszystkim popularne obecnie mass media, takie jak radio czy telewizja oraz sposób ich oddziaływania na swoich odbiorców, zarówno korzystny jak i negatywny. Zaś trzeci, ostatni rozdział mojej pracy, który nazwałam " Wizerunki kobiet na wybranych portalach społecznościowych" dotyczył przede wszystkim popularnego medium, jakim jest Internet oraz jego wadach i zaletach. Opisałam tu wszelkie dobrodziejstwa, jakie przynosi nam w życiu codziennym rozwój serwisów społecznościowych oraz ich negatywne wpływy na potencjalnych użytkowników. Opisałam kolejno znane powszechnie portale i aplikacje społecznościowe oraz promowane za ich użyciem wizerunki kobiet. Skupiłam się przede wszystkim na sposobie oddziaływania tych popularnych środków masowego przekazu na ich odbiorczynie, a ten nie zawsze jest pozytywny. Ujęłam negatywne strony zbyt często korzystania z mass mediów i ich przykrych konsekwencjach dla dorosłych i nastoletnich użytkowników.

Niniejsza praca porusza problematykę prezentowanych w środkach masowego przekazu wizerunków seksualności osób dorosłych. Mass media w dzisiejszym świecie stanowią stały element codzienności jednostki. Współtworzą rzeczywistość społeczną i w znacznym stopniu oddziałują na światopogląd jednostek. Mogą również wpływać na ich przyszłe wybory, bądź wytwarzać w nich różnorodne postawy i zachowania. Współcześnie, dostarczają również odbiorcom wartościowych treści z zakresu edukacji seksualnej, przez co mogą być analizowane pod kątem edukacji nieformalnej. Celem pracy jest ukazanie kreowanych przez media wizerunków seksualności osób dorosłych w oparciu o reklamy komercyjne. W pracy wyróżniono trzy rozdziały. W pierwszym rozdziale skupiono się na teoretycznym podejściu do tematyki seksualności. Opierając się głównie na podstawach teoretycznych Michaela Foucaulta przedstawiono jej historię oraz kilka propozycji jej definiowania. Następnie, skoncentrowano się na opisie formalnej i nieformalnej edukacji seksualnej w Polsce. Drugi rozdział pracy porusza problematykę kultury popularnej, gdzie wyróżniono jej definicję, podział na kulturę „niską” i „wysoką” oraz zwrócono uwagę na jej edukacyjny potencjał. Oprócz tego, zawarto również informacje dotyczące środków masowego przekazu - ich rodzajów, cech i roli w życiu człowieka. W dalszej części pracy skoncentrowano się na reklamie komercyjnej, gdzie również wyjaśniono jej definicję, przedstawiono funkcje oraz ukazano jej społeczne oddziaływanie na jednostki. Ostatni rozdział pracy poświęcony został jakościowej analizie treści reklam komercyjnych z perspektywy czterech obszarów analizy: płci, wieku, orientacji seksualnej i wizerunku zewnętrznego. Przeprowadzona analiza ma na celu ukazać, w jaki sposób przedstawiane są wizerunki seksualności osób dorosłych w reklamach komercyjnych. Podczas analizy podjęto również próbę odpowiedzi na pytanie: czy i w jaki sposób reklamy komercyjne edukują swych odbiorców w temacie seksualności.

Praca porusza problem ukazywania starości w mediach, co kształtuje późniejszy stosunek ludzi do niej. W pierwszym rozdziale opisuję zjawisko ageizmu, jego wpływ na myślenie o starzeniu się oraz na sam ten proces. Porównuję je z wychowaniem do starości, które jest kluczowe w pozytywnym starzeniu się. Opisuję również starość z punktu widzenia socjologów, pedagogów oraz społeczeństwa - ludzi młodych oraz seniorów. W kolejnym rozdziale ukazuję znaczenie mediów w kontekście społecznym, jak i kulturowym, oraz przywołuję obrazy seniorów, które są ukazywane w mediach. Podkreślam ich stereotypowy charakter oraz wskazuję na potrzebę zmiany w tym aspekcie. Ostatni rozdział poświęciłam reklamie, która obecna jest we wszystkich przedstawionych przeze mnie mediach i która również ma ogromny wpływ na wizerunek osób starszych i na to, jak odbiera je społeczeństwo. Po zdefiniowaniu samej reklamy i ukazaniu, jak silny wpływ wywiera ona na ludzkie preferencje, przeszłam do opisu przykładów ukazanej w niej starości. Opisałam role, jakie przyjmują seniorzy w reklamie, oraz rodzaje reklam w jakich mają udział.

Współcześnie osoby z niepełnosprawnością stanowią znaczny odsetek całej populacji. Przez lata były spychane na margines społeczeństwa. Ich sytuacja przez ostatnie lata zasadniczo się zmieniła, w szczególności osoby z dysfunkcjami coraz częściej korzystają ze swoich praw i dążą do samodzielności. Niemniej jednak wciąż zauważalny jest brak zrozumienia względem osób z dysfunkcjami, a stosowanie chociażby pejoratywnych sformułowań określających niepełnosprawność, ciągle krzywdzi niewinnych. Na przestrzeni wieków rozwijały się różne postawy społeczeństwa wobec osób z niepełnosprawnością. W historii często traktowano niepełnosprawność, jako zjawisko, które może zniszczyć idealny świat ludzi „normalnych”. Nic dziwnego, że osoby z niepełnosprawnością były i są prawie nieobecne we współczesnej kulturze, w tym w mediach. Niepełnosprawność nadal jest otoczona aurą tajemniczości, która wywołuje w ludziach lęk przed tym, co nieznane i inne. Najczęściej skutkuje to dystansowaniem się społeczeństwa do osób z niepełnosprawnością. Osoby z dysfunkcją rzadko można dostrzec w mediach masowych. Jeżeli już się w nich pojawiają to zazwyczaj występują w programach i artykułach poświęconych stricte niepełnosprawności. Niezmiennie brakuje informacji o osobach z dysfunkcjami w programach o innej tematyce. Moja praca dotyczy sposobów prezentowania wizerunku osób z niepełnosprawnością w środkach masowego przekazu. Pomimo, iż współcześnie propaguje się ideę integracji i równości, osoby te są najczęściej przedstawiane w stereotypowy sposób. W 2012 roku ratyfikowano w Polsce Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. W związku z powyższym dokumentem Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zwróciła się do wszystkich nadawców telewizyjnych o rozpowszechnianie pozytywnego wizerunku osób z dysfunkcjami w mediach. Przedstawianie obrazu osób z niepełnosprawnością w normalnych codziennych sytuacjach oraz jako osoby odnoszące sukcesy w życiu rodzinnym i zawodowym ma przed wszystkim podnieść świadomość społeczeństwa i zerwać z krzywdzącymi stereotypami. Praca magisterska składa się z trzech części. W części teoretycznej składającej się z dwóch rozdziałów zaprezentowane zostały zagadnienia związane z niepełnosprawnością. W pierwszym rozdziale przedstawiłam istotę i przyczyny niepełnosprawności, paradygmaty niepełnosprawności ze wskazaniem na współcześnie dominujące, wybrane rodzaje niepełnosprawności, które występują najczęściej oraz rys historyczny społecznych postaw wobec osób z niepełnosprawnością. W drugim rozdziale zajęłam się wizerunkiem osób z dysfunkcjami w mediach począwszy od opisania roli mediów we współczesnym świecie kładąc nacisk na ich funkcję manipulacyjną. Kolejnym elementem była analiza ustawodawstwa dotyczącego kreowania wizerunku osób z niepełnosprawnością z zaakcentowaniem wartości zagwarantowanych w różnych dokumentach tj. równość szans, sprawiedliwość i wolność. Na zakończenie części teoretycznej zaprezentowałam przegląd badań nad kreowaniem obrazu osób z

Celem pracy jest ukazanie metody Dyna-Lingua M.S. i możliwości wykorzystania jej w terapii mówienia i rozumienia mowy dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmem. Praca opisuje na czym polega zaburzenie ze spektrum autyzmu i czym ono się objawia. Jest to zaburzenie rozwojowe, które wiąże się z deficytami teorii umysłu co powoduje zaburzenie ruchów gałek ocznych, kontaktu wzrokowego, mechanizm wspólnej uwagi, nieumiejętność wnioskowania o stanach umysłowych innych ludzi. Do głównych objawów autyzmu zalicza się nieumiejętność nawiązywania interakcji społecznych, w różnym stopniu zaburzoną komunikację, stereotypowe zachowania i aktywności. Jako najbardziej prawdopodobne przyczyny autyzmu uznaję się jego genetyczne uwarunkowania. Jednak niewykluczone jest, że powodem występowania autyzmu może być połączenie wielu czynników, na przykład genetycznych, środowiskowych z nieprawidłowym rozwojem mózgu. Diagnoza autyzmu niesie ze sobą nadzieje na to, że człowiek urodził się z nadzwyczajnymi zdolnościami co może czynić go geniuszem, jednak taka ilość przypadków jest bardzo rzadka. Jednak to nie oznacza, że dziecko z zaburzeniem ze spektrum autyzmu nie może nauczyć się egzystować w społeczeństwie. Powstało i nadal powstaje na świecie wiele metod, którymi można pracować z osobami z autyzmem by nauczyć ich funkcjonowania w społeczeństwie. Jedną z nich jest właśnie metoda Dyna-Lingua M.S., która stała się tematem moich badań i obszarem zainteresowań. Niniejsza praca przedstawia wszystkie elementy składowe metody psychostymulacyjnej i ich wykorzystanie. Ukazuje również w jaki sposób wpływa ona na rozwój mówienia i rozumienia mowy dzieci z autyzmem.

Celem niniejszej pracy jest analiza metody Emila Jaques-Dalcroze'a oraz sposobów jej praktycznego zastosowania podczas zajęć z dziećmi w wieku przedszkolnym. Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów i bibliografii. W rozdziale pierwszym, w oparciu o literaturę naukową, opisano sylwetkę dziecka w wieku przedszkolnym, kładąc nacisk na muzyczne sfery jego rozwoju. Przybliżono również postać E. Jaques-Dalcroze'a, a także metodę, jej główne cele, idee i kierunki. Przedstawiono sylwetkę nauczyciela jako niezbędnego ogniwa w procesie edukacji muzycznej, która jest ważnym elementem wychowania przedszkolnego. W rozdziale drugim skoncentrowano się na pracy metodą projektu edukacyjnego (krótki zarys). Scharakteryzowano Przedszkole we Wrocławiu, w którym odbywały się zajęcia na podstawie autorskich scenariuszy na potrzeby niniejszej pracy. W rozdziale trzecim przedstawiono ewaluację przeprowadzonych zajęć, podsumowano całość założeń pracy i wysunięto wnioski.

Praca dotyczy metody Kinezjologii Edukacyjnej oraz jej zastosowania w pracy z dzieckiem przedszkolnym. W pierwszym rozdziale na podstawie literatury opisuję prawidłowy rozwój dziecka, przedstawiam jego sylwetkę. Podaję definicje metody Paula Dennisona, opisuję jej założenia, cele. Dużą część pracy poświęciłam scharakteryzowaniu ćwiczeń zalecanych przez autora. Dokonuje podziału na ćwiczenia lateralne, wydłużające i rozciągające, energetyzujące ciało, pogłębiające oraz opisuję przykłady konkretnych zadań, ich rolę. Poruszam temat zastosowania metody w wychowaniu przedszkolnym. Jest to okres wszechstronnego rozwoju jednostki, czas przygotowujący do dalszej edukacji. Metodę można stosować bez używania dodatkowych elementów, jej ćwiczenia są proste, przyjemne. Nie wymagają dużego nakładu czasowego. Według niektórych autorów szybko można zauważyć efekty wynikające z jej stosowania, zyskując wyciszenie grupy oraz większą koncentrację u dzieci. Metoda ma wielu zwolenników, nauczycieli, którzy chętnie pracują z jej elementami. Ze względu na niektóre założenia gimnastyki pomiędzy uczonymi toczy się spór dotyczący skuteczności metody.Opisuję, czym jest projekt, tworzę własny pt.: „Gimnastyka dla smyka”. W jego skład wchodzi pięć scenariuszy z elementami kinezjologii edukacyjnej, skierowanych do dzieci 4-letnich. Po zrealizowaniu zajęć, opisuję, czym jest ewaluacja, jakie były warunki przeprowadzenia projektu, ewaluuję własne działania edukacyjne oraz przeprowadzam autoewaluację.

Tematem mojej pracy jest Metoda Marii Montessori w pracy z dzieckiem przedszkolnym. Jest to pedagogika ponadczasowa, którą M. Montessori stworzyła przed wojną. Jej system edukacji dzieci odniósł ogromną sławę na całym świecie. Inspiracją do jej napisania była moja wcześniejsza praca w przedszkolu montessoriańskim. Jest to metoda warta uwagi, której elementy stosuje wiele nauczycielek nawet o tym nie wiedząc. W całej pedagogice M. Montessori podkreśla się samodzielność dziecka, dzięki której tworzy własne „ja” oraz odkrywa i poznaje świat. W pierwszej części pracy opisałam sylwetkę rozwojową dziecka odnosząc się do wieku przedszkolnego. Następnie przeszłam do rysu biograficznego M. Montessori oraz sporą jej część dorobku pedagogicznego. Opisane zostały podstawowe założenia oraz zadania. Dowiedzieć się również można o pomocach dydaktycznych, jak z nich korzystać oraz jak zorganizować otoczenie, by stworzyć dziecku odpowiednie warunki do pracy. Po części teoretycznej, opisałam projekt własnych działań edukacyjnych, w ramach którego poprowadziłam zajęcia z dziećmi w przedszkolu. Ostatnim już elementem pracy jest ewaluacja, której dokonałam po przebytych zajęciach. Zawarłam w niej swoje spostrzeżenia oraz wnioski, dzięki którym łatwiej będzie mi zorganizować następne zajęcia z elementami pedagogiki M. Montessori.

Streszczenie pracy pt. Metoda Marii Montessori w pracy z dzieckiem przedszkolnym W swojej pracy opisałam metodę Marii Montessori oraz pokazałam jak można pracować tą metodą w przedszkolu konwencjonalnym. Na zajęciach z dziećmi zastosowałam materiały używane w przedszkolu prowadzonym metodą Marii Montessori. Jednak ta metoda opiera się nie tylko na specjalnych, wyróżniających ją pomocach dydaktycznych, lecz również na sposobie patrzenia na dziecko i oceniania jego możliwości. Chodzi tu o wiarę w podopiecznego i rozwijanie jego potencjału oraz zaufanie do słuszności podejmowanych przez niego decyzji o sobie. Metoda ta sprawia, że dziecko osiąga sukces podczas pracy z materiałami zaprojektowanymi przez Włoszkę, co powoduje, że staje się ono pewne siebie i aktywne w czasie spędzanym w przedszkolu. Powtarzanie przez dzieci pewnych czynności sprawia, że ich umiejętności są doskonalone. To właśnie dokonane przeze mnie obserwacje w przedszkolu Montessori spowodowały, że postanowiłam napisać pracę właśnie na ten temat. Na początku pracy, w pierwszym podrozdziale pierwszego rozdziału przedstawiłam rozwój psychofizyczny dziecka w wieku przedszkolnym z uwzględnieniem faz rozwojowych powołując się na różnych autorów. Zgłębienie informacji na ten temat pomogło mi w przygotowaniu zajęć, ponieważ wiedziałam czego mogę oczekiwać od dzieci w danym wieku i potrafiłam dostosować zajęcia do ich możliwości. W kolejnym podrozdziale pokrótce opisałam życiorys Marii Montessori, trochę szerzej założenia oraz cele jej metody. Zaś w trzecim podrozdziale na początku przedstawiłam rolę nauczyciela, jaką pełni, a także jego zadania, które musi wykonywać podczas pracy z dziećmi. Następnie opisałam rolę i zadania nauczyciela pracującego w placówce prowadzonej zgodnie z wyżej wymienioną metodą. W kolejnym rozdziale zawarłam scenariusze, które przeprowadziłam z użyciem metody Montessori w placówce edukacyjnej. Ostatni rozdział poświęciłam na opisanie, czym jest ewaluacja oraz jak wyglądały przeprowadzone przeze mnie zajęcia. Dokonałam refleksji dotyczącej tego, w jaki sposób zaaranżowałam zajęcia z dziećmi i z czym się to wiązało. Na koniec krótko podsumowałam całą pracę.

Praca dotyczy tematu wykorzystania metody pracy w grupie do kształtowania zachowań społecznych dzieci w wieku przedszkolnym. Treść zawiera część teoretyczną w oparciu o literaturę z perspektywy wielu autorów. W pracy zawarta jest charakterystyka sylwetki psychofizycznej dziecka w wieku przedszkolnym potrzeba do zrozumienia jego aktualnych potrzeb rozwojowych oraz istota kształtowania zachowań społecznych i zadania nauczyciela w tym zakresie. Zachowania społeczne są niezbędne w prawidłowym funkcjonowaniu człowieka w życiu wśród ludzi. Dostosowanie się do panujących reguł w danej grupie, posługiwanie się przyjętymi symbolami to przejawy zachowań społecznych. Są nimi także: empatia, poczucie własnej wartości i przynależności do danej grupy, a także kulturalne zachowanie się odpowiednio do danej sytuacji. Człowiek stosując się do norm i prawideł panujących w społeczeństwie jest przez te społeczeństwo akceptowany. Społeczna akceptacja jest gwarantem życiowego spełnienia i poczucia bezpieczeństwa. Wiek przedszkolny to czas, w którym dziecko bardzo dynamicznie się rozwija. Doskonali się w zakresie mowy, myślenia i postępowania. Wówczas emocje w kontaktach z ludźmi ewoluują i w imię egocentryzmu nabierają społecznego charakteru. Wówczas dziecko uczy się rozumieć emocje nie tylko swoje, ale także ludzi ze swojego otoczenia. Potrafi także kontrolować swoje popędy i pragnienia. Praca w grupie uczy współpracy pomiędzy dziećmi, wywiązania się z powierzonych obowiązków, jak i uczy kompromisu, ale także asertywności i wyrażania własnego zdania. Nauczyciel wychowania przedszkolnego ma za zadanie wspierać rozwój zachowań społecznych uwzględniając metodę pracy w grupie. Jest to bardzo istotne w procesie wychowania, gdyż człowiek musi rozwijać się we wszystkich sferach, do których należy także społeczna. Elementem procesu wychowania jest uspołecznianie - zwane także w socjalizacją. Proces ten polega na wprowadzeniu człowieka w świat kultury, norm i zasad, dzięki któremu człowiek staje się istotą społeczną. Praca ma charakter projektowy, w związku z czym zawiera autorski projekt działań edukacyjnych. Uwzględniona została część teoretyczna, która pozwala na zrozumienie, czym jest projekt edukacyjny oraz jego ewaluacja i autoewaluacja. Projekt pt.: „Jestem członkiem grupy” ten ma na celu kształtowanie zachowań społecznie pożądanych i składa się on z sześciu jednostek tematycznych. Skierowany jest dla dzieci w wieku przedszkolnym, a zajęcia w oparciu o scenariusze mają charakter głównie zabawowy oraz skupiają się na pracy w grupie i kontakcie pomiędzy dziećmi. Ewaluacja projektu zawiera wszelkie refleksje dotyczące przebiegu zajęć w oparciu o scenariusze oraz realizacji założonych celów. Bogusław Śliwerski pisze, że „Nie ma tu wychowawców i wychowanków, ale są spotykające się ze sobą osoby, które wzajemnie obdarowują się swoim człowieczeństwem.”. Słowa te są idealnym posumowaniem przesłania, jakie niesie ta praca licencjacka i z pewnością będę się nimi kierowała w przy

Tematem mojej pracy jest metoda story-line we wspieraniu rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Podejmuje ten temat, ponieważ uważam, że metody aktywizujące są bardzo wartościowe i warto wykorzystywać je szczególnie w pracy z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym. Zajęcia prowadzone w oparciu o tą metodę są niezwykle atrakcyjne dla dzieci i dostarczają im wielu bodźców. Dzięki pracy metodą story-line uczniowie nabywają między innymi kompetencji komunikacyjnych, poprzez prowadzenie dyskusji, wymienianie się swoimi poglądami czy współpracy oraz rozwijają myślenie przyczynowo-skutkowe. Poniższa praca ma charakter projektowy i zawiera wstęp, trzy rozdziały, zakończenie, bibliografię wraz z netografią oraz aneksy. Celem pierwszego rozdziału jest przedstawienie problematyki pracy w świetle literatury przedmiotu. W pierwszym z podrozdziałów charakteryzuje rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, zwracając uwagę szczególnie na rozwój fizyczny, poznawczy oraz moralny. Porównując wiek ten z poprzednim okresem, zwracam uwagę na wagę wydarzenia, jakim jest rozpoczęcie nauki w szkole, kiedy to dziecko znajduje się w zupełnie nowej sytuacji i wkracza w inne środowisko społeczne. W kolejnym podrozdziale dokonuję opisu metody story-line, jej zalet oraz opisuję w jaki sposób tworzyć scenariusze w oparciu o występujące zasady. Trzeci podrozdział poświęcony jest charakterystyce nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej. Dokonuje w nim opisu pożądanych kompetencji nauczyciela, powołując się na definicje różnych autorów oraz wymieniam jego zadania. Drugi rozdział zawiera opis projektu działań edukacyjnych. Na początku przedstawiam ujęcie definicyjne projektu edukacyjnego według wielu autorów, po czym przechodzę do omawiania jego celów i założeń. Następnie przechodzę do prezentacji mojego projektu edukacyjnego, którego celem jest poszerzenie wiedzy przyrodniczej i ekologicznej oraz kształtowanie postawy tolerancji wobec innych. W ostatnim rozdziale dokonuje opisu definicji ewaluacji oraz jej istoty w edukacji. Następnie opisuję kontekst sytuacyjny realizacji mojego projektu. Charakteryzuję całokształt klasy, atmosferę oraz opisuję dzieci z orzeczeniami, z którymi miałam okazję pracować. W dalszej kolejności przechodzę do opisu przeprowadzonych zajęć w oparciu o projekt edukacyjny. Następnie dokonuję autoewaluacji, w której opisuje zarówno swoje sukcesy jak i porażki, zwracam uwagę na zachowanie podczas zajęć oraz otrzymane informacje zwrotne od uczniów. Poddaje analizie swoje działania oraz porównuje uzyskane efekty z założeniami i celami zawartymi w projekcie edukacyjnym. W zakończeniu krótko odnoszę się do całości mojej pracy oraz formułuję wnioski.

Moja praca dotyczy metod wspomagania rozwoju osób niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim. Na samym początku zajęłam się tematem niepełnosprawności intelektualnej, przedstawiłam definicję, historię, objawy. Kolejnym krokiem był opis typologii niepełnosprawności intelektualnej: w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym. Stopień głęboki opisałam szerzej i osobno ze względu na potrzeby mojej pracy. Rozdział drugi poświęciłam metodom wspomagania rozwoju. Wybrałam dwie metody: Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Hipoterapię. Początek drugiego rozdziału dotyczy Metody Ruchu Rozwijającego, przedstawiłam jego genezę, założycieli, główne założenia, rodzaje ruchu jakie występują w ów metodzie. Zwróciłam uwagę na zalety i efekty tej terapii dla osób niepełnosprawnych intelektualnie. Rozwój sfery emocjonalnej i społecznej, ruchowej oraz poznawczej. Opisałam jak powinny przebiegać zajęcia oraz zasady ich przeprowadzania. Dodatkowo zwróciłam uwagę na zastosowanie Metody Ruchu Rozwijającego w pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu głębokim. Wypisałam szczegółowe cele tej terapii dla tych osób oraz wskazałam obszary na jakie Ruch Rozwijający najsilniej oddziałuje. Drugą metodą wspomagania rozwoju jaką wybrałam do swojej pracy była hipoterapia. Przedstawiłam jej definicje, działania hipoterapeutyczne, cele działań terapeutycznych oraz propozycje ćwiczeń obejmujące zakres rozwoju psychomotorycznego. W pracy znalazły się również założenia dotyczące prowadzenia hipoterapii z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. W trzecim rozdziale przeprowadziłam trzy zajęcia z metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne z 16 letnią dziewczyną z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Opisałam szczegółowo przebieg ćwiczeń oraz na końcu zawarłam swoje przemyślenia oraz refleksje. Zwróciłam uwagę na to iż, sfery rozwoju w metodzie Ruchu Rozwijającego rozwijają się i ulegają poprawie w podobny sposób. Jednak najbardziej podatną sferą jest sfera motoryczna, następnie emocjonalna, społeczna i poznawcza.