Skuteczna komunikacja w rodzinie jest podstawą budowania pozytywnych relacji. Celem mojej pracy jest przedstawienie koncepcji NVC czyli komunikacji bez przemocy oraz możliwości jej wykorzystania w poradnictwie dla rodziców. Moja praca licencjacka składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale pt. Rola dziecka w rodzinie, opisuję zmieniające się relacje między rodzicami z dziećmi na przestrzeni wieków. Przedstawiam definicje rodziny, wyjaśniam jej funkcje oraz podstawowe zadania. Opisuję postawy rodzicielskie, które uważane są za główny czynnik wpływający na rozwój dziecka i jego przyszłość. Prezentuję także trzy style wychowania : autorytarny, demokratyczny i liberalny, które charakteryzują różne typy rodziny - stosujące różne sposoby i metody oddziaływania na dziecko. W drugim rozdziale pracy pt. Porozumienie bez przemocy jako metoda komunikacji z dzieckiem, skupiam się na prezentacji koncepcji Marshalla Rosenberga. Opisuję jej istotę, genezę oraz główne cele. Kolejno wyjaśniam to, jak Porozumienia Bez Przemocy wskazuje sposób zmiany nawiązywania kontaktów interpersonalnych. Zmiana ta następuje dzięki nauce skupiania uwagi na czterech komponentach, takich jak: postrzeganie, uczucia, potrzeby i kierowanie próśb w stronę innych ludzi - które wyjaśniam w tym rozdziale. Następnie opisuję, zaproponowany przez Rosenberga, model empatycznej komunikacji, składający się z czterech etapów (obserwowanie bez oceniania, rozpoznawanie i wyrażanie uczuć, wiązanie uczuć z potrzebami, wartościami lub pragnieniami, formułowanie konkretnych próśb). W części tej omawiam także empatię, a następnie opisuję style komunikowania się, które Rosenberg nazywa „językiem żyrafy” i „językiem szakala”. Wskazuję też na reguły, które ułatwiają rodzicom przeprowadzenie rozmowy z dzieckiem, a co za tym idzie pomagają w nawiązaniu i utrzymaniu dobrych relacji z nim. Są to : aktywne słuchanie, bierne słuchanie i wyrażanie swoich potrzeb. Trzeci rozdział mojej pracy pt. ,, Wybrane zagadnienia metodyki projektowania szkoleń” poświęcam metodyce projektowania warsztatów, opartych na modelu uczenia się przez doświadczenie D. Kolba, który to model przyjęłam jako podstawę do zbudowania własnej propozycji. Przedstawiam metody szkoleniowe, które wykorzystałam w warsztacie dla rodziców, którzy chcą poznać zasady bezprzemocowej komunikacji z dzieckiem. W ostatnim rozdziale pt. Prezentacja projektu działań edukacyjnych, przedstawiam główne założenia i cele warsztatu, który zaprojektowałam jako propozycję działań edukacyjno-doradczych dla rodziców dzieci w wieku od 5 do 8 lat. Szczegółowy scenariusz projektu zamieszczam w Aneksie pracy.

Niniejsza praca dotyczy źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na dzieci w grupie wiekowej od 13 do 17 roku życia. Głównym celem pracy jest opis zagrożeń internetowych oraz ich skutków mogących dotknąć młodzież. Inne cele pracy obejmować będą specyfikę Internetu, pozytywne i negatywne strony tego medium. Analizie poddane zostaną następujące zagrożenia: nakłanianie do zachowań seksualnych osób nieletnich, wyłudzanie tak zwanych danych wrażliwych, przemoc internetowa oraz uzależnienie od Internetu. Praca posiada charakter problemowy i składa się z dwóch części: teoretycznej oraz projektowej. W części teoretycznej znajdzie się charakterystyka rozwoju nastolatków z uwzględnieniem takich aspektów jak: rozwój psychospołeczny, poznawczy, moralny oraz fizyczny. Ważną rzeczą będzie podanie definicji i specyfiki Internetu, a także funkcji i jego pozytywnych i negatywnych stron. Drugim niezwykle ważnym aspektem części teoretycznej będzie opis źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na nastolatka. W drugiej części zawarty będzie projekt profilaktyczny, który może posłużyć jako wzór postępowania dla nauczycieli i wychowawców wobec problemu jakim są zagrożenia występujące w Internecie. W pracy nie zabrakło również opisu metod zastosowanych podczas zajęć z grupą badawczą- uczniami gimnazjum w Lubomierzu. Internet sprzyja przemianie kulturowej i według wielu socjologów będzie zyskiwał na popularności. Z roku na rok rośnie liczba użytkowników. Dla młodzieży, która jeszcze nie zawsze potrafi w odpowiedni sposób korzystać z Internetu, ani także obronić się przed potencjalnymi zagrożeniami Internet to nie tylko miejsce, w którym czyha niebezpieczeństwo; to także przestrzeń w której młody człowiek może się rozwijać. Dlatego niezwykle istotne jest pamiętanie zarówno o wadach jak i zaletach korzystania z sieci internetowej. Bardzo ważne jest przeciwdziałanie zagrożeniom internetowym, czyli profilaktyka. Aby walka z zagrożeniami internetowymi była skuteczna ważne jest wykryć przyczyny jej powstawania. Dlatego profilaktyka powinna dotyczyć nie tylko samych uczniów, ale także rodziców i nauczycieli.

Tematem mojej pracy jest "Przestępczość nieletnich w powiecie namysłowskim w latach 2013-2014 w świetle materiałów policyjnych". Wybrałam właśnie ten temat,gdyż coraz częściej słyszy się w telewizji o łamaniu prawa przez osoby młode, jeszcze niepełnoletnie. Dopuszczają się oni czynów takich jak jazda pojazdem pod wpływem alkoholu, zażywanie środków odurzających czy też gorsze czyny jak pobicia czy nawet zabójstwa. Chciałam dowiedzieć się ile osób z mojego codziennego otoczenie łamie przepisy prawa i jeśli już łamie to jakie artykuły kodeksu karnego narusza. Swoją pracę postanowiłam zacząć od wyjaśnienia czym w ogóle jest przestępczość. Żeby omawiać jakiś problem trzeba najpierw go znać od strony teoretycznej. Tak więc przestępczość ujęłam w świetle prawa karnego. Opisałam również czym jest kara. W pierwszym rozdziale zawarłam również całą charakterystykę przestępczości. Jaka nauka zajmuje się przestępczością, jak dzieli się przestępczość i że w świecie istnieją dwa typy przestępców: jawni (charakteryzujący się tym, że ich czyny są otwarte i specjalnie się z nimi nie kryją) oraz ukryci (charakteryzujący się tym, że ich czyny są ciągłymi oszustwami, są niezauważalne w chwili ich popełnienia). Skoro omawiam już przestępczość nieletnich to istotne wydało mi się jaki osobowości posiadają młodzi ludzie i zawarłam to w swojej pracy. Drugi rozdział to wpływy na jakie podatny jest młody człowiek w swoim życiu. Pierwszy i najważniejszy wpływ ma na nieletniego jego rodzina, która już od pierwszego oddechu jest przy nim. To właśnie rodzice i ich metody wychowawcze mają wpływ jakimi później się stajemy. Oni uczą nas podstawowych zasad, norm i wartości. To od nich zależy czy to co zostaje nam wpojone jest zgodne z powszechnie uznawanymi normami społecznymi czy wręcz odwrotnie. Jeśli młody człowiek od początku swego życia narażony jest na życie w rodzinie patologicznej w której góruje alkohol i zero zainteresowania swoim potomstwem to jest on już z góry narażony na ryzyko niedostosowania społecznego. Drugą ważną grupą mającą wpływ na zachowanie młodego człowieka jest grupa rówieśnicza. To do niej człowiek wchodzi, kiedy przychodzi do szkoły i z nią się utożsamia. Jeśli dziecko trafi do osób, które wykazują oznaki niedostosowania czy wykolejenia to utożsamiając się z nimi rówież przejmie od nich ich wartości co skutkuje w późniejszym czasie czynami zabronionymi, łamiącymi prawo. Kolejny rozdział dotyczy metodologii mojej pracy.Przede wszystkim skupiłam się na przedmiocie i celu badań. Wyróżniłam cztery podstawowe i główne cele pracy. Następnie doszłam do wniosku, ze warto opisać co to są hipotezy badawcze, natomiast sama ich nie wysnułam z powodu tego, że moja praca ma charakter diagnostyczny. Sensowe wydało mi się również opisanie metod ilościowych i jakościowych a także moją uwagę przykuły metody, narzędzia i techniki badań pedagogicznych. Rozdział czwarty to już omówienie materiałów, które zostały mi udostępnione przez Komendę Powiatową Policji w Nam

Niniejsza praca dotyczy znaczenia poszukiwania sensu życia przez młodych dorosłych oraz wyjaśnia jaką rolę może odegrać logoterapia Viktora Frankla w tych poszukiwaniach. Logoterapia jest jedną z trzech wiedeńskich szkół psychoterapii (obok freudowskiej psychoanalizy i adlerowskiej psychologii indywidualnej). Jej koncepcja człowieka oparta jest na prawach ontologii dymensjonalnej, które rozpatrują człowieka w odniesieniu do różnych wymiarów jego egzystencji. Logoterapię wykorzystuje się w terapii nerwic, ale także w pracy z osobami zdrowymi, które z różnych powodów zatraciły sens życia i z tego tytułu odczuwają egzystencjalną pustkę. W pracy staram się przedstawić możliwości wykorzystania logoterapii w ramach poradnictwa dla młodych ludzi znajdujących się w okresie tzw. Wczesnej dorosłości. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym pt. Logoterapia jako pomoc w poszukiwaniu sensu życia omawiam podstawowe założenia logoterapii, prawa na których się opiera, stosowane przez logoterapeutów metody pracy oraz sposoby wykorzystania jej w poradnictwie. W drugim rozdziale pt. Sens życia jako kategoria kluczowa dla młodych dorosłych przybliżam specyfikę okresu wschodzącej dorosłości oraz wyjaśniam dlaczego osoby na tym etapie życia mogą potrzebować pomocy logoterapeutycznej. Trzeci rozdział pt. Wykorzystanie logoterapii w praktyce – projekt warsztatów dla młodych dorosłych wyjaśnia zagadnienia dotyczące projektowania warsztatów, cyklu Kolba i prezentuje stworzony przeze mnie warsztat. Adresatami części warsztatowej są właśnie młodzi dorośli - osoby w wieku 18-25 lat, którzy trwają niejako w zawieszeniu – nie czują się jeszcze dorosłymi i nie uważają siebie za nastolatków. Logoterapia jest dla nich szczególnie pomocna w związku z zachwianiem ich hierarchii wartości i brakiem umiejętności jasnego wyznaczania celów. Część warsztatowa skupia się na przekazaniu młodym dorosłym metod pozwalających na przepracowanie własnych wartości, celów i lęków związanych z codziennym życiem a przez to odnalezienie jego sensu. Chciałabym działać z wykorzystaniem części rozwiązań zaproponowanych przez Frankla i kontynuatorów oraz propagatorów jego badań. Warsztaty dotyczące sensu życia mają pokazać młodzieży, że nie są sami ze swoimi rozważaniami, że istnieją rozwiązania dla ich problemów oraz przekazać im tak niezbędną w dzisiejszych czasach dawkę pewności siebie i świadomości, że nasze życie dokądś zmierza.

Moja praca licencjacka dotyczy integracji dzieci zdrowych z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie, poruszającymi się na wózku inwalidzkim. Uczniowie uczęszczają do V klasy szkoły podstawowej. Tematem tym zainteresowałam się pracując w szkole integracyjnej jako asystentka chłopca z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, korzystającym z wózka inwalidzkiego. Do klasy uczęszcza również chłopiec chorujący na zanik mięśni, poruszający się do niedawna przy pomocy balkonika, obecnie, w wyniku pogorszenia się jego stanu, chłopiec także zmuszony jest do korzystania z wózka inwalidzkiego. Dzieci są w pełni sprawne intelektualnie i doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji i pozycji wśród rówieśników. Niestety ich fizyczne ograniczenia uniemożliwiają im współuczestniczenie w pełni w życiu grupy. Są wyłączeni z zająć wychowania fizycznego oraz wszelkich zabaw i form spędzania czasu na przerwach związanych z aktywnością ruchową. Podczas ładnej pogody większość uczniów czas wolny spędza na boisku przed budynkiem szkoły. Chłopcy poruszający się na wózku pozostają wtedy w klasie lub na korytarzu przed klasą. Wielokrotnie słyszałam ich wypowiedzi, kiedy skarżyli się, że nie mogą bawić się z innymi. Ich relacje z dziećmi zdrowymi są zatem ograniczone, co nie sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Zdrowe dzieci nie wybierają swoich niepełnosprawnych kolegów do wspólnego spędzania czasu, łączenia się w grupy koleżeńskie. Z moich obserwacji wynika, że chłopcy z niepełnosprawnością są tolerowani, akceptowani, ale mimo tego są z boku, nie wchodzą w skład najpopularniejszych grup w klasie. Zdrowi uczniowie niechętnie siadają z nimi w ławce. Moimi celami w pracy są m.in.:  zmotywowanie zdrowych dzieci do włączania niepełnosprawnych w życie grupy,  uświadomienie zdrowym dzieciom roli, jaką mają do spełnienia w społeczeństwie - jako osoby zdrowe są w stanie zwrócić się z pomocą słabszym,  zniwelowanie niechęci do osób poruszających się na wózku,  zniwelowanie nietolerancji, etykietowania,  zaproponowanie bliższego poznania się wzajemnego dzieci, co może przyczynić się do zaciśnięcia pozytywnych więzi,  ukazanie dzieci niepełnosprawnych jako takich, które mają identyczne, marzenia, potrzeby, zainteresowania, jak ich zdrowi rówieśnicy,  uświadomienie z jakimi barierami na co dzień muszą się zmagać osoby niepełnosprawne ruchowo, co może „otworzyć” zdrowych uczniów na potrzeby niesprawnych. Część projektowa mojej pracy zawiera konspekty do zajęć, których zamysłem jest kompensowanie deficytów w obszarze integracji uczniów niepełnosprawnych i zdrowych. W tym celu zorganizowałam ćwiczenia, które rozwijają umiejętności asertywnego wyrażanie siebie, w poszanowaniu innych. Zależało mi, aby młodzież nauczyła się swobodnego, otwartego komunikowania, bez cech uległości czy agresji w stosunku do rówieśników. Ponadto zajęcia miały w zamyśle scalić grupę, ukazać korzyści wynikające ze współpracy. Kolejnym z celów zajęć było kształtowanie umiejętności tolerancj

Powyższa praca ma na celu przedstawienie metod pracy kuratora sądowego z młodzieżą uzależnioną od alkoholu.Jest temat jest związany z moimi zainteresowaniami, ale także planami na przyszłość. W badaniu powyższego zagadnienia pomogły mi obserwacje oraz wywiady przeprowadzone podczas odbywania praktyk w Zespole Kuratorskiej Służby Sądowej do Wykonywania Orzeczeń w Sprawach Rodzinnych i Nieletnich Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej. Pierwsza jej część ukazuje temat w świetle literatury przedmiotu. Przede wszystkim definiuje pojęcie młodzieży, jako centralnego ogniwa pracy, uwzględniając złożoność i problematyczność definicji. Objaśnia również, czym jest uzależnienie, które owej młodzieży dotyka oraz czym się ono objawia, a także jakie są jego skutki dla osoby uzależnionej. Na końcu wyjaśnia kim jest kurator sądowy oraz przedstawia zakres jego obowiązków w świetle prawa. Wyszczególnia również metody jego pracy, czyli: casework (metoda indywidualnego przypadku), groupwork (praca z grupą) oraz network (praca ze środowiskiem), a także szczegółowo je opisuje. Drugi rozdział przedstawia metodologiczne założenia badań, które przeprowadziłam na potrzeby pracy - pokazuje, w jaki sposób przygotowywałam się do powyższych badań. Finalna część pracy skupia się na badaniach, jakie przeprowadziłam w Zespole Kuratorskiej Służby Sądowej do Wykonywania Orzeczeń w Sprawach Rodzinnych i Nieletnich Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej we Wrocławiu. W ich ramach przeprowadziłam wywiady z kuratorami rodzinnymi, nadzorującymi nieletnich uzależnionych od alkoholu. Dowiedziałam się, które z przedstawionych wcześniej metod wykorzystują w swojej pracy oraz które z nich uważają za najbardziej skuteczne w pracy z uzależnionymi podopiecznymi. Dzięki temu mogłam skonfrontować teoretyczne podstawy ich pracy z praktyką, popartą wieloletnim stażem pracy. Pozwoliło mi to wyciągnąć wnioski na temat pracy kuratorów z młodzieżą uzależnioną od alkoholu, które przedstawiłam w ostatniej części pracy.