Tematem mojej pracy jest rozwijanie twórczych form realizacji czasu wolnego u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się problemem czasu wolnego, a mianowicie jego marnowaniem przez dzieci na mniej wartościowe zajęcia, ponieważ jest to coraz bardziej niepokojące zjawisko występujące w dzisiejszym świecie. Postanowiłam zająć się rozwijaniem twórczych form aktywności w czasie wolnym w świetlicy szkolnej, a dokładniej urozmaicaniem zajęć plastycznych, ponieważ jest to obszar moich zainteresowań. W związku z powyższym w pierwszym rozdziale mojej pracy przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Następnie rozpatrzyłam kwestię czasu wolnego, przedstawiając zarówno tradycyjne, jak i twórcze formy spędzania czasu wolnego, a także możliwości rozwijania kreatywnych form zajęć. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy Szkoły Podstawowej nr 73 im. Generała Władysława Andersa we Wrocławiu. Finalizacją moich przemyśleń był projekt działań ukierunkowanych na rozwijanie twórczych form podczas zajęć świetlicowych. Oparłam się głównie na technikach plastycznych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 r. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że zaplanowane cele zostały zrealizowane. Dzieci poznały nowe techniki plastyczne oraz dowiedziały się, co można zrobić ze zwykłych przedmiotów codziennego użytku. Problemem dla niektórych okazało się wycinanie i wynikające z tego zniechęcenie. Jednakże mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania i może służyć innym wychowawcom w rozwijaniu twórczych form zajęć. Polecam taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w innych tego typu placówkach.

W swojej pracy skupiłam się na poszukiwaniu skutecznych sposobów komunikacji w związku małżeńskim. Praca składa się z czterech rozdziałów i autorskiego projektu warsztatu załączonego jako aneks. Pierwszy rozdział poświęciłam na omówienie jakże szeroko opisywanego w literaturze związku małżeńskiego. Prócz przedstawionych definicji przedstawiłam znaczenie małżeństwa dla życia ludzi oraz oczekiwania kobiet i mężczyzn dotyczące życia w tej wyjątkowej diadzie. W tym rozdziale można znaleźć także charakterystykę poszczególnych osobowości wyróżnionych przez Hipokratesa oraz osobowości specyficznych, które w szczególności mogą przyczynić się do zaburzenia relacji, gdy razem stworzą związek małżeński. Przedstawiłam również szeroką klasyfikację typów małżeństw oraz stadia rozwoju związku małżeńskiego. Drugi rozdział poświęciłam procesowi komunikacji i znaczeniu porozumiewania się w relacjach społecznych. Rozdział zawiera też definicję komunikacji i opis poszczególnych elementów owego procesu. Nie mogło także zabraknąć informacji o komunikacji niewerbalnej, która jest nieodłącznym elementem komunikacji werbalnej oraz tym sposobem komunikacji, który może „wyrazić więcej niż słowa”. W trzecim rozdziale skupiłam się na komunikacji w relacji małżeńskiej. Prezentując istotę owego skutecznego sposobu komunikowania się poszerzyłam ten rozdział o fragment dotyczący wagi komunikacji uczuć oraz umiejętności aktywnego słuchania w diadzie małżeńskiej. W tym rozdziale znalazłam także miejsce na scharakteryzowanie barier i zakłóceń, które najczęściej rujnują relacje i komunikacje w związku małżeńskim oraz na pomoc skierowaną ku małżonkom. Z kolei ostatni rozdział jest rozdziałem opisującym teoretyczne podstawy tworzenia warsztatu oraz szkolenia. Opisałam w nim wszelkie elementy niezbędne w procesie projektowania warsztatów i szkoleń. Natomiast druga część rozdziału obejmuje opis autorskiego projektu warsztatu, który ma na celu uświadomienie parom narzeczonym wagi skutecznego procesu komunikowania się między sobą.

Tematem tej pracy jest kohabitacja, będąca alternatywą dla życia małżeńsko-rodzinnego. Kohabitacja w Polsce, ale także w innych krajach, kojarzy się z degeneracją rodziny. Wiedza Polaków na temat kohabitacji jest wciąż mocno ograniczona. Dla starszych pokoleń instytucją posiadającą największą rangę pozostaje małżeństwo. Falę sprzeciwu większości społeczeństwa wywołał projekt Sejmu dotyczący związków partnerskich. Wtedy to zjawisko kohabitacji, ale także homoseksualizmu zaczęło być szeroko komentowane w mediach. Ten stereotyp partnerów walczących o prawa wcześniej należących do małżeństwa, pozostał w myśleniu społeczeństwa, jeszcze bardziej utrudniając życie kohabitantom. Kohabitacja zaczęła być kojarzona z życiem celebrytów znudzonych małżeństwem i prokreacją oraz z niepotrzebną zmianą wcześniej sprawdzającego się modelu życia rodzinnego i małżeńskiego. Bardzo często obraz kohabitantów łączony jest z patologią, rozbitą rodziną czy więzieniem. Tymczasem, coraz więcej par decydujących się na pozostawanie w związku nieformalnym, posiada wysoki status majątkowy, czy wyższe wykształcenie. Kohabitacja nie jest już skutkiem bezowocnych starań o sformalizowania związku, staje się natomiast wyborem ideologicznym. Wiele młodych par postanawia „ sprawdzić” swój związek przed ślubem. Autorzy bardzo często zauważają także, że kohabitacja wypiera powoli okres narzeczeństwa. Bardzo często pary nie dokonują następnego kroku, wybierając pozornie wygodniejszą perpektywę pozostawania w związku kohabitacyjnym przez długie lata. Praca ta składa się z trzech rozdziałów przybliżających funkcjonowanie kohabitantów w społeczeństwie. Rozdział pierwszy zawiera definicje rodziny oraz małżeństwa. W tym rozdziale zawarte są także etapy przemian rodziny współczesnej. Ukazanie zmian zachodzących w budowie rodziny ewoluującej na przestrzeni lat, pozwala umiejscowić moment pojawienia się alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Dalsza część rozdziału jest próbą scharakteryzowania najpopularniejszych alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Rozdział drugi poświęcony jest kohabitacji w szerszym ujęciu definicyjnym. Dalsza jego część zawiera podział związków nieformalnych według poszczególnych kryteriów. Znajdują się tam motywy jakimi kierują się pary rezygnujące z małżeństwa na rzecz konkubinatu. W tym rozdziale można także znaleźć obraz zjawiska kohabitacji występującej w Polsce oraz sytuację kohabitantów na Świecie. W rozdziale trzecim zawarta została analiza porównawcza małżeństwa oraz kohabitacji. Jest to porównanie niezbędne dla określenia, jak bardzo atrakcyjna wydaje się parom forma związku będąca kohabitacją i czy w rzeczywistości konkubinat różni się pod wieloma względami od małżeństwa. W tymże rozdziale nie mogło zabraknąć także blasków i cieni związanych z wyborem kohabitacji. Opis plusów i minusów kohabitacji pozwala zauważyć, że pomimo pozornej swobody wyborów, która wpisana jest w związek niesformalizowany, partnerzy muszą zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. Dalsza

W swojej pracy licencjackiej zatytułowanej "Kształtowanie umiejętności kreatywnego działania z wykorzystaniem programu "Odyseja Umysłu" poruszam problem przygotowania dzieci uczęszczających do klas trzecich szkół podstawowych do myślenia w sposób niekonwencjonalny, plastyczny i abstrakcyjny. Cecha ta przydatna w dorosłym życiu i wymagana niezwykle często przez pracodawców jest w sposób niedostateczny rozwijana i zaniedbywana w formalnym systemie kształcenia. Jej rozwojowi nie sprzyjają popularne w szkolnictwie testy jednej poprawnej odpowiedzi ani uczenie od klas pierwszych myślenia według klucza. Jako wieloletnia uczestniczka programu "Odyseja Umysłu", skupiającym się na rozwijaniu twórczego potencjału jednostki ,jestem zwolenniczką myślenia poza utartymi ramami i schematami ,i bardzo chciałabym by szkoła jako miejsce rozwoju dziecka również przykładała do tego zagadnienia większą wagę. W świetlicy szkolnej klas trzecich przeprowadziłam przygotowane przeze mnie uprzednio, i zawarte w pracy scenariusze, pobudzające twórcze myślenie. Efekty były dla mnie zaskakujące. W młodych ludziach nie ograniczonych jeszcze myśleniem według pewnych stereotypów i oczekiwań drzemie ogromna siła twórcza, marnująca się jednak często w trakcie edukacji. Kreatywność, tak jak i każda inna umiejętność wymaga systematycznego ćwiczenia, dzięki czemu nasz umysł pozostaje w formie i jest w stanie sprostać nawet z pozoru niewykonalnemu zadaniu. Inwencja twórcza i oryginalność jak już wspomniałam, zostaje niejednokrotnie doceniana w ciągu dorosłego życia, jednakże zaniedbywana przez wiele lat edukacji formalnej może pozostawiać wiele do życzenia. Z raportów o stanie edukacji z ostatnich lat wynika jasno, że uczniowie nie są przygotowywani do myślenia samodzielnie. O ile nie pozostają daleko w tyle za rówieśnikami z innych krajów gdy chodzi o zadania algorytmiczne i mało złożone, to wypadają blado w zadaniach nieznanych, wymagających samodzielnej inicjatywy. Naprzeciw tym brakom wychodzi program "Odyseja Umysłu" powstały w Stanach jednak prężnie rozrastający się również w Polsce. Należy jednak pamiętać, iż nie każdemu może odpowiadać taka forma zawodów w kreatywności, chociażby indywidualistom, którzy wolą trenować swój twórczy potencjał w pojedynkę. Program był dla mnie jedynie inspiracją, natomiast prawdziwe i jak najbardziej wykonalne zadanie spoczywa na barkach polskiego szkolnictwa. Czy naprawdę zamknięte testy i szablonowe myślenie wyposaża ucznia w umiejętności przydatne w dorosłym życiu i współczesnym rynku pracy?

Celem mojej pracy było ukazanie dlaczego rozwijanie kreatywności wśród dzieci jest tak ważne. Myślę, że w dzisiejszym, wciąż zmieniającym się i niepewnym świecie, kreatywność może być kluczem do sukcesu na dalszych etapach kształcenia, a następnie już w dorosłym życiu. Kreatywność nie da się dzieciom przekazać, trzeba poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia, stopniowo ją w nich rozbudzić. Uważam, że okres przedszkolny jest ku temu najlepszym czasem, aby rozwinąć potencjał, który kryje się w każdym wychowanku. Po dokładnym przestudiowaniu literatury zarówno z zakresu psychologii jak i pedagogiki, zgłębiłam własną wiedzę na temat kreatywność, a także możliwości w jaki sposób, my jako pedagodzy powinniśmy tę umiejętność w dzieciach rozwijać. Efektem całokształtu zdobytej przeze mnie wiedzy jest autorki projekt działań pedagogicznych, zrealizowany w placówce przedszkolnej.

W pracy scharakteryzowałam osoby z niepełnosprawnością wzrokową, przedstawiłam krótki rys historyczny opisany na przykładach pionierów tyflopedagogiki oraz niektóre z przyczyn niepełnosprawności wzrokowej. W pierwszej części swojej pracy skupiłam się również na rozwoju fizycznym, poznawczym, emocjonalno- społecznym oraz na udogodnieniach dla tej grupy osób. W drugiej części w pełni skupiłam się na czynnikach wpływających na funkcjonowanie osób z dysfunkcją wzroku. Czynniki, na których się skupiłam to: rodzina, samoocena niepełnosprawnego wzrokowo, społeczeństwo, rehabilitacja oraz bariery utrudniające funkcjonowanie. W trzeciej części przedstawiłam wpływ owych czynników na życie konkretnej osoby ociemniałej.

Bezdomność to jeden z najcięższych przejawów niedostosowania społecznego. Jest niejako nośnikiem wszelkiego rodzaju patologii, będącym zarówno ich skutkiem, jak również przyczyną. Problematyka readaptacji społecznej bezdomnych należy do tematów trudnych i złożonych, gdyż determinuje ją wiele czynników, tak zewnętrznych, jak i osobowościowych. Przeszkody w uzyskaniu danych statystycznych dotyczących byłych bezdomnych spowodowane są m. in. niechęcią tej grupy do ujawniania swojej przeszłości. Podstawę rozważań na temat readaptacji społecznej bezdomnych stanowił materiał badawczy uzyskany podczas przeprowadzania wywiadów. W pracy licencjackiej autor zaprezentował wyniki badań osób, które wyszły z bezdomności. W odniesieniu do samych możliwości readaptacji społecznej potwierdziła się teza, że każdy przypadek należy rozpatrywać w osobnych kategoriach, ponieważ zjawisko to jest na tyle skomplikowane i zależne od tak wielu różnorodnych czynników, iż niemożliwym jest ustalenie form pomocy i terapii działających na każdą osobę i w każdych okolicznościach.

W rozdziale I dowiadujemy się czym jest samokształcenie, oraz jakie warunki są dla niego sprzyjające, w tym jeden najbardziej istotny dla dalszej części pracy - pojawienie się hipermediów. W rozdziale II zostaje wyjaśnione czym jest blog, a także czym się charakteryzuje zarówno on jak i prowadząca go jednostka, czyli bloger. W rozdziale III zostają przedstawione cele i problemy diagnozy,a następnie definicja samej diagnozy pedagogicznej. Dowiadujemy się też o wybranej metodzie diagnozy, czyli jakościowym wywiadzie badawczym, a także narzędziu diagnozy. Na końcu można się zapoznać z opisem środowiska i osób badanych. W rozdziale IV zostajemy zapoznani z wynikami badań i wnioskami. Zakończenie stanowi podsumowanie całości.