W mojej pracy opisałam zaburzenia mowy dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną. Zdecydowałam się na opracowanie takiego problemu ze względu na swoje zainteresowanie tematyką mowy, zaburzeń z nią związanych oraz ze względu na specyfikę funkcjonowania dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Nie różnią się drastycznie od dzieci w normie intelektualnej, w porównaniu z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym mają spore możliwości rozwojowe. Gdy jeszcze weźmiemy pod uwagę, że na niepełnosprawność intelektualną tego stopnia mają wpływ takie czynniki jak na przykład zaniedbanie środowiskowe, to wydaje się ze wszech miar pożądane objęcie tych dzieci wszechstronnym usprawnianiem. Wczesne uchwycenia wad wymowy pozwoli nie tylko na zniwelowanie nieprawidłowości w mówieniu, ale może także polepszy ich funkcjonowanie emocjonalno-społeczne i poznawcze. Mowa jest bowiem jednym z procesów poznawczych, jej poziom rozwoju wpływa na spostrzeganie, zapamiętywanie, myślenie, wyobraźnię, koncentrację uwagi. Ułatwia ona także wyrażanie swoich myśli, czy przeżyć, korzystnie stymulując rozwój emocjonalny, stanowi płaszczyznę porozumienia z innymi ludźmi. Poprzez poprawę wymowy możemy zwiększyć chęci dziecka do wypowiadania się, a tym samym spowodować, że będzie stymulowało swój rozwój w różnych jego aspektach, a przede wszystkim zwiększało poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie będące podstawą wszelkiej aktywności. W pierwszym rozdziale odniosłam się do ogółu wiedzy na temat niepełnosprawności, opisu problematyki, pojęć, klasyfikacji oraz charakterystyki dziecka z lekką niepełnosprawnością intelektualną, sposobów diagnozowania oraz funkcjonowania dziecka. W drugim rozdziale scharakteryzowałam prawidłowy rozwój mowy, przedstawiłam zaburzenia z nią związane, a także problemy szkolne dziecka lekko niepełnosprawnego intelektualnie z zaburzeniami mowy. Zawarty w tym rozdziale jest również opis wsparcia i metod pracy z dzieci z zaburzeniami mowy. Następnym etapem mojej pracy jest część praktyczna składająca się z opisu placówki, gdzie przeprowadzałam projekt, opisu dzieci włączonych do projektu, identyfikacji ich problemów i właściwy program wsparcia, czyli konspekty oraz refleksje z przeprowadzonych zajęć.

Praca pod tytułem „Profilaktyka zdrowego stylu życia u dzieci w świetlicy szkolnej – klasa 1” opiera się na zajęciach, które mają na celu zachęcić dzieci, które swój poza lekcyjny czas spędzają na świetlicy szkolnej, do korzystanie z różnych form, aktywności, diety bogatej w niezbędne składniki odżywcze. W trakcie początkowych lat dziecko gromadzi doświadczenia, które dają możliwość realnego określenia swoich potrzeb i priorytetów, dlatego my, jako pedagodzy musimy organizować uczniom takie zajęcia, które będą miały odzwierciedlenie w życiu codziennym, a umiejętności nabytych podczas nich pozwolą na eliminowanie ewentualnych zagrożeń w ich życiu. Aktualnie w szkołach podstawowych nie poświęca się dużo czasu na promowanie zdrowego stylu życia. Dzieci coraz rzadziej nawiązują nowe znajomości, spędzając czas na podwórku. Codzienne niegdyś aktywności zostają wypierane przez atrakcyjniejszą dla młodego pokolenia elektronikę. Projekt został stworzony z myślą o uczniach, którzy czas pozalekcyjny spędzają w szkole, natomiast realizacja jego założeń kierowana jest do wychowawców świetlic szkolnych, gdyż to właśnie oni odpowiadają za prawidłowy rozwój dzieci pod nieobecność rodziców. To właśnie świetlica szkolna daje możliwość poznania ogólnie przyjętych norm i zasad, skłania do zawiązywania nowych kontaktów, stara się zapewnić atrakcyjne formy aktywności ruchowej oraz dba o wyposażenie dziecka w najważniejsze informacje, dotyczące odpowiedniej diety i prawidłowego odżywiania się. Całe wyposażenie sali będące do dyspozycji opiekunów, jak zabawki, gry oraz miejsce do siedzenia na podłodze – dywan, omija standardy obowiązujące w trakcie lekcji. Perspektywą efektywniejszych zajęć jest większa swoboda i nieograniczone pole do rozwijania samoświadomości uczniów. Wiedza oraz zdolności nabyte poprzez udział w warsztatach mają na celu zaproponować i zachęcić do korzystania z różnych form spędzania wolnego czasu, oczywiście w sposób aktywny i korzystny dla rozwoju jednostki. Projekt ma również na celu wyposażyć uczniów pierwszej klasy szkoły podstawowej w informacje ułatwiające funkcjonowanie w ich codzienności. Omówienie takich zagadnień, które mają znaczący wpływ na ludzkie życie jak: higiena osobista, prawidłowe nawyki żywieniowe, bezpieczeństwo jednostki i jej otoczenia, a także aktywny styl życia przybliża całą ideę warsztatów. Szczególną rolę w całej edukacji pełnią nauczyciele, ponieważ są odpowiedzialni za kreatywne organizowanie doświadczeń swoim podopiecznym, głównie poprzez działania o charakterze profilaktycznym. Właśnie te tematy, które w swoim założeniu nakłaniają do wybierania zdrowych, aktywnych form i stylów życia, powinny być poruszane od najmłodszych lat dziecka i kontynuowane w toku całej nauki. Realizacja projektu ma za zadanie wzbudzić zainteresowanie pierwszoklasistów, rozpoczynających dopiero swoją przygodę z edukacją, prozdrowotnymi zachowaniami. Jest to nowy etap w ich życiu, w którym poznają, co to znaczy być odpowiedzialnym za

Przemoc to zjawisko o charakterze globalnym. Przybiera rozmaite formy,które wraz z upływem czasu stają się coraz bardziej wyszukane. Bez względu na rodzaj tego zjawiska, każde zachowanie nacechowane agresją jest niezwykle krzywdzące dla ofiary. Spośród wielu rodzajów przemocy, najbardziej interesująca a zarazem niezwykle bolesna w skutkach jest przemoc emocjonalna. W przeciwieństwie do przemocy fizycznej nie pozostawia żadnych widocznych śladów, jest jednak równie niebezpieczna. Praca dotycząca pomocy kobietom - ofiarom przemocy psychicznej, składa się z czterech rozdziałów oraz warsztatu. Pierwszy rozdział dotyczy problematyki przemocy w świetle literatury przedmiotu. Znajduje się w nim ogólny opis zjawiska przemocy w kontekście społecznym, próba zdefiniowania, czym dokładnie jest przemoc oraz przeanalizowanie znaczenia tego pojęcia z punktu widzenia różnych dyscyplin naukowych. Rozdział ten zawiera także klasyfikację i przejawy zjawiska przemocy. Opisuje różne jego rodzaje, ich przyczyny oraz skutki jakie za sobą niesie. Ostatni element rozdziału stanowi krótka charakterystyka cyklu przemocy oraz błędnego koła przemocy. Drugi rozdział pracy opisuje zjawisko przemocy emocjonalnej wobec kobiet w bliskiej relacji interpersonalnej. Rozpoczyna się próbą zdefiniowania, czym jest bliska relacja interpersonalna, opisuje rodzaje związków, typy miłości oraz charakteryzuje czynniki, które wpływają na tworzenie się związków. Dalsza część rozdziału zawiera krótką charakterystykę oraz porównanie związku zdrowego i toksycznego. Opisuje fazy związku miłosnego, cechy, którymi powinna charakteryzować się satysfakcjonująca obu partnerów relacja, a także przejawy toksyczności w związku i charakterystykę zaburzonego partnera. Rozdział ten opisuje także etiologię zjawiska przemocy emocjonalnej, zawiera charakterystykę kliku jego najważniejszych przejawów oraz opis negatywnych skutków jakie niesie za sobą ten problem. Rozdział kończy się krótką charakterystyką sylwetki sprawcy i ofiary przemocy oraz wskazaniem przyczyn, dla których kobiety - ofiary przemocy emocjonalnej pozostają w toksycznej relacji z agresywnym partnerem. Trzeci rozdział pracy obejmuje problematykę pomocy kobietom- ofiarom przemocy psychicznej. Rozpoczyna się opisem podjęcia decyzji przez ofiarę o zakończeniu związku z toksycznym partnerem, krótką charakterystyką etapów składających się na ten proces oraz próbą uporania się z przeszłością i powrotem do równowagi. Dalsza część pracy opisuje główne założenia w pracy z kobietami, które doświadczyły zjawiska przemocy, zawiera charakterystykę i podstawowe cechy jakie powinna posiadać osoba pomagająca. W rozdziale trzecim jest również mowa o działaniach prewencyjnych, mających na celu zapobieganie występowaniu zjawiska przemocy oraz o różnych formach pomocy dla ofiar tego problemu świadczonych przez liczne instytucje (wsparcie edukacyjne, poradnictwo oraz dialog motywujący, mający na celu zachęcić ofiarę do podjęcia terapii). Rozdział ten zawiera takż

Aktualnie wiele mówi się o pladze autyzmu. Wynika to z faktu, iż coraz częściej się go diagnozuje u dzieci. Badania naukowe podają, iż zaburzenia ze spektrum autyzmu dotyczą 1 na 150 osób. Tak wysoka liczba zachorowań powoduje coraz częstsze przekazywanie wiedzy do społeczeństwa na temat tej choroby. Mimo iż coraz więcej mówi się o autystach i ich specyficznych zachowaniach, to bardzo rzadko porusza się temat rodziny dziecka autystycznego. A przecież osoba z autyzmem nie żyje sama, jest otoczona przez najbliższych i żyje w określonej społeczności lokalnej. Zaburzenie to ma ogromny wpływ na rodzinę i jej funkcjonowanie. Zgłębienie tej problematyki wydaje mi się być bardzo ciekawym doświadczeniem. W niniejszej pracy starałam się poruszyć wszystkie istotne kwestie dotyczące wsparcia rodziny z dzieckiem autystycznym. Podstawą rozważań było wyjaśnienie wszelkich kwestii dotyczących autyzmu, dlatego też w pierwszym rozdziale przedstawiłam rys historyczny tego zaburzenia. Dużo uwagi poświęciłam obecnemu sposobowi definiowania autyzmu powołując się między innymi na klasyfikację ICD-10 a także na Słownik pedagogiki specjalnej pod redakcją Małgorzaty Kupisiewcz. Aby móc szerzej poznać zaburzenia ze spektrum autyzmu, w krótkich opisach przedstawiłam autyzm atypowy, zespół Retta, zespół Aspergera, dziecięce zaburzenia dezintegracyjne oraz rozległe zaburzenia nie wyszczególnione w żaden inny sposób. Spory obszar pracy poświęciłam badaniom nad patomechanizmami autyzmu, które wciąż są nieznane, przedstawiłam najbardziej prawdopodobne obszary w mózgu mogące powodować to zaburzenia. Równie dokładnie starałam się opisać objawy autyzmu, które w skrócie można przedstawić w triadzie autystycznej – zaburzenia rozwoju społecznego, zaburzenia komunikowania się oraz stereotypowe wzorce zachowania i zainteresowań. W ostatniej części pierwszego rozdziału ukazałam twierdzenia obalające mity na temat autyzmu obecne w społeczeństwie. W następnych dwóch rozdziałach skupiłam się na rodzinie, w której jest dziecko z opisanym wcześniej autyzmem. Drugi rozdział napisałam w sposób analogiczny do chronologii wydarzeń w rodzinie, w której jest dziecko z zaburzeniem ze spektrum autyzmu. W pierwszej części przyjrzałam się procesowi diagnozowania autyzmu, z jakich metod się korzysta oraz dlaczego ten proces trwa tak długo. Następnie omówiłam etapy adaptowania się rodziców do diagnozy dziecka. Ostatnie dwa fragmenty drugiego rozdziału to kwestie problemów, jakie pojawiają się w tych rodzinach – syndrom wypalenia sił, stres, lęk, depresja a także problemy z przywiązaniem jakie zachodzi między dzieckiem a rodzicem. Nie można też zapomnieć o rodzeństwie osoby z autyzmem, tu także zachodzi wiele relacji mających wpływ na rozwój zarówno autysty jak i zdrowego rodzeństwa. Znając problemy, z jakimi mierzy się rodzina z dzieckiem autystycznym, w trzecim rozdziale skupiłam się na różnych form pomocy zarówno dziecku jak i rodzinie. W Polsce wciąż brakuje ośrodków dla autystów. Dlatego też ważnym

Praca dotyczy opisu osób z niepełnosprawnością wzrokową (słabowidzący, niewidomi, ociemniali, głuchoniewidomi)oraz ich poziomu, rodzajach, oraz sposobie kształtowania się samooceny oraz postrzegania swojej osoby, skupiając się na okresie adolescencji. Opisane są bardzo dokładnie wszystkie rodzaje, przyczyny oraz skutki niepełnosprawności wzrokowej, z wyszczególnionym podziałem na rozwój fizyczny, poznawczy oraz społeczno-emocjonalnym. Samoocena została opisana pod kątem jej teoretycznej definicji, oraz różnych spojrzeń naukowych na nią, jej proces kształtowania się w każdym okresie rozwojowym, skupiając się głównie na adolescencji. Istotny tez jest wpływ samooceny na funkcjonowanie jednostki, analizując każdy poziom (samoocena zaniżona, umiarkowanie wysoka oraz bardzo wysoka). W pracy znajduje się również przebieg rozmów z wychowankami Ośrodka Specjalnego dla Osób Niewidomych i Słabowidzących dotyczących ich poziomu samooceny, postrzegania siebie nie tylko na tle rówieśników słabowidzących i niewidomych ale także pełnosprawnych.

W mojej pracy zajęłam się zagadnieniem komunikacji wspierającej i alternatywnej (AAC) w rozwoju dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, które stanowią dużą i bardzo zróżnicowaną grupę użytkowników AAC. Pierwszy rozdział dotyczy mózgowego porażenia dziecięcego. Przytoczone zostały definicje tego schorzenia i wyszczególnione przyczyny według podziału ze względu na czas powstania uszkodzenia. W następnej kolejności zostały przedstawione typologie mózgowego porażenia dziecięcego według różnych autorów oraz różne zaburzenia współwystępujące. Rozdział zawiera też opis rozwoju psychofizycznego dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń mowy. Drugi rozdział rozpoczyna się opisem funkcji mowy i języka w życiu człowieka, a szczególnie w rozwoju dziecka. Następnie zwracam uwagę na kwestię wczesnej interwencji przy zaburzeniach mowy i języka oraz na to, że porozumiewać się można także niewerbalnie. W dalszej części rozdziału opisuję, czym jest komunikacja alternatywna i wspomagająca, jakie są jej założenia, kto może z niej korzystać i w jakim celu. Przedstawiam także przykładowe systemy i zestawy AAC wykorzystywane w Polsce: Symbole Blissa, PCS, Słownik Makaton oraz Piktogramy. Nawiązuję do diagnozy AAC, warunków koniecznych do efektywnego z niej korzystania, dostępnych pomocy, różnych udogodnień. Opisuję techniki korzystania z systemów, sposób doboru słownictwa i korzystania z niego. Trzeci rozdział został poświęcony dwójce dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym – Ninie (lat 11) i Jakubowi (lat 12). Zawiera opis placówki edukacyjnej, do której uczęszczają, zebrane informacje o dzieciach, w tym o ich poziomie i sposobie komunikacji oraz opis przeprowadzonych działań – obserwacji podczas lekcji w szkole wraz z czynnym uczestnictwem w zajęciach, podczas których wykorzystywana była komunikacja alternatywna i wspomagająca. Rozdział kończy się refleksją na temat roli komunikacji alternatywnej i wspomagającej w rozwoju i codziennym życiu opisywanych dzieci. Reflekcje zostały sformułowane na podstawie obserwacji oraz rozmów z matkami i nauczycielkami dzieci.

W pracy zostały opisane prawa i obowiązki osoby pozbawionej wolności oraz wymienione prawa człowieka. Została opisana struktura organizacyjna zakładu karnego z uwzględnieniem obowiązujących aktów prawnych i rozporządzeń. Szczegółowo został opisany status prawny skazanego oraz umieszczono informacje o skargach pisanych przez więźniów. W niniejszej pracy wymieniono i opisano organy zajmujące się ochroną praw skazanego. Ponadto w ostatniej części pracy opisano cele i zadania pedagogiki resocjalizacyjnej oraz szanse i zagrożenia dla procesu resocjalizacji. Opisano personel więzienny oraz środki oddziaływania penitencjarnego potrzebne w realizowaniu procesu resocjalizacji oraz wykonywania kary pozbawienia wolności.

Streszczenie Tutoring jest metodą dydaktyczno-wychowawczą, której zadaniem jest rozwijanie potencjału ucznia oraz motywowanie go do samodzielnej pracy. „Polega na regularnych, indywidualnych spotkaniach tutora z podopiecznym, w ramach których pracują oni wspólnie nad rozwojem potencjału młodej osoby. Tutoring daje to, czego zwykle nie mogą zapewnić masowe systemy edukacji i wychowania: uważność na konkretnego wychowanka i możliwość dostosowania ścieżki rozwoju do jego specyficznej sytuacji. Tutoring jest również znakomitą metodą służącą rozwojowi talentów i mocnych stron.” Tutor jest opiekunem wychowanka, dba „o pełne wykorzystanie potencjału podopiecznego, motywujący go do refleksji nad własnym rozwojem i wspiera go swoim doświadczeniem.” Spotkania tutora z wychowankiem określa się mianem tutoriali, są one okazją do zdobywania i poszukiwania wiedzy, wymiany doświadczeń, poglądów oraz doskonalenia między innymi umiejętności logicznego myślenia. Korzystanie z metody tuttoringu przynosi wiele korzyści, najważniejsza jest zdolność samodzielnego, refleksyjnego myślenia, ponadto z powodzeniem może być wykorzystywany w procesie rozwoju talentów, jej indywidualny charakter pozwala na trafne określenie potencjału ucznia. Jedną z form tutoringu jest tutoring rówieśniczy, który opiera się na idei uczenia się od siebie nawzajem, uczniowie wspólnie dysponują szeroką pulą różnych zasobów stanowiących narzędzia do rozwiązywania stawianych przed nimi zdań. Dzieci na przemian wcielają się w rolę tutora i ucznia, cały przebieg procesu tutoringu rówieśniczego nadzoruje tutor-wychowawca. Motywem podjęcia się tego tematu było poszukiwania odpowiedzi na pytania: w jaki sposób tutoring rówieśniczy może wspiarać młodych ludzi w rozwoju? Interesuje mnie czym różni się tutoring od poradnictwa, jaki powinien być tutor, czym charakteryzuje się proces tutoringowy. W efekcie moich poszukiwań, postanowiłam zaprojektować działania, które mieściłyby się w tym obszarze pomocy. Praca składa się z trzech rozdziałów, jej celem jest przedstawienie głównych założeń tutoringu rówieśniczego oraz zaprojektowanie warsztatu adresowanego do młodzieży, który pozwoliłby na wykorzystanie tej formy w codziennych sytaucajch edukacyjnych. W rozdziale pierwszym pt. Wprowadzenie do tutoringu omawiam podstawowe definicję tutoringu, poszczególne etapy tutoringu, kim jest tutor, wybrane narzędzia, metody, techniki pracy tutora, opór w relacji tutorskiej oraz wskazuję na różnicę między tutoringiem a poradnictwem oraz coachingiem. W rozdziale drugim pt. Tutoring rówieśniczy prezentuję definicję tutoringu rówieśniczego, tutora jako opiekuna grupy, proces powstawania grupy, rolę komunikacji w grupie, konflikty grupowe, korzyści płynące z tutoringu rówieśniczego oraz różnicę między tutoringiem rówieśniczym a doradztwem koleżeńskim. Rozdział trzeci pt. Razem nauczymy się więcej! – projekt warsztatu dla młodzieży zawiera wybrane zagadnienia projektowania warsztatów (definicje, opis cyklu Ko

Praca dyplomowa „rozpoznawanie emocji wśród dzieci, kreowanych przez muzykę i dramę” jest projektem pedagogicznym, dotyczącym dziecięcych emocji. Głównym celem jest przyswajanie przez dziecko wiadomości o własnych i cudzych emocjach, uczuciach i nastrojach, a także uczenie się prawidłowych reakcji emocjonalnych i nabycie wiedzy o ich nazewnictwie. Grupą docelową projektu pedagogicznego są uczniowie w młodszym wieku szkolnym, uczęszczający do klasy III Szkoły Podstawowej w Chocianowie. W pracy dyplomowej uwzględnia się różne definicje emocji i rozwoju, gotowość szkolną dziecka i nowe zadania jakim musi sprostać w związku z nową sytuacją. Zawarte są różne aspekty rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, mające znaczenie w prawidłowym rozwoju emocjonalnym. Zmiany rozwojowe jakie zachodzą w tym czasie. Jakie znaczenie ma rozwój emocjonalny i społeczny. Jak kształtuje się rozwój poznawczy oraz rozwój moralny dziecka, a także jak rozwija się jego osobowość. W pracy projektowej zaznaczyłam rodzaje reakcji emocjonalnych. Są to reakcje wegetatywne, ruchowe oraz procesy umysłowe. Formy te mogą przejawiać się na różnych poziomach, indywidualnie u każdego dziecka, pokrywając się ze sobą. Rozdział I to także wpływ emocji na funkcjonowanie człowieka, różnice jakie zachodzą pomiędzy emocją a nastrojem, przede wszystkim różnice w odczuwaniu i trwaniu. Emocja jest krótkotrwała, zaś nastrój utrzymuje się dłużej. Kształtowanie się inteligencji emocjonalnej, która jest niezwykle ważna w procesie wyrażania i rozumienia swoich emocji, ale również poprzez obserwację cudzych. Uchwycone są tutaj także zaburzenia rozwojowe. Najczęściej dojść może do agresji, lęków bądź tłumienia emocji. Może to być przyczyną nieprawidłowego rozwoju emocjonalnego i powodować wiele problemów. Są to również różne zaburzenia psychoruchowe, tiki nerwowe, nierozumienie swoich emocji, nieumiejętność wyrażania ich, czy też nieprawidłowe i nieadekwatne reakcje emocjonalne. W pracy dyplomowej podkreślone są zadania pedagoga, wychowawcy na drodze prawidłowego kształtowania się rozwoju emocjonalnego. Na co powinien zwracać uwagę i jak postępować w swoim działaniu. Druga część pracy dyplomowej to rozdział metodyczny. Przytoczona tu jest definicja metody nauczania oraz uwzględniony podział metod. Są to metody oparte na słowie, obserwacji i czynności praktycznej. Największy obszar zajmuje tutaj opis metody dramy i muzyki, poprzez którą kreowane są emocje w projekcie pedagogicznym rozpoznawania emocji. Czym jest drama, na czym polega, w jaki sposób można ją wykorzystać. Drama jest metodą opartą na rolach fikcyjnych, jednak rożni się ona od teatru. W metodzie tej uczeń nie ma określonego tekstu, lecz liczy się jego własna kreatywność. Nie ma narzuconych schematów. Sam decyduje w jaki sposób daną rolę chciałby odegrać. Uwzględnione są również zasady pracy dramą, czyli brak oceny dziecka, podmiotowe traktowanie, szacunek, poważanie. Ważne jest tutaj oddziaływanie na dziecko grupy rówieśników. Meto

Celem mojego projektu jest przedstawienie sposobów rozwijania umiejętności twórczego myślenia u dzieci w wieku ośmiu-dziewięciu lat oraz zaprezentowanie teoretycznej podstawy zasadności owego założenia. W rozdziale pierwszym zajmuję się opisem rozwoju dziecka w okresie młodszego wieku szkolnego. Szczególną uwagę zwracam na scharakteryzowanie portretu ośmio i dziewięciolatków. Przedstawiam rozwój, jakiemu w tym wieku podlega aktywność twórcza dziecka oraz charakteryzuję procesy zachodzące w jego wyglądzie, myśleniu, zachowaniu oraz relacjach. Kolejny rozdział stanowi próbą zdefiniowania pojęcia umiejętności twórczego myślenia. Ukazuję twórczość, jako plastyczną cechę podlegającą zmianie. Próbuję przedłożyć zjawisko kreatywności poprzez podejście naukowe weryfikując jego potoczne rozumienie. Rozdział trzeci zawiera opis metod i technik zaproponowanych przeze mnie w scenariuszach pracy z dziećmi. Blok pięciu zajęć opiera się na ćwiczeniach artystycznych i umysłowych mające na celu trenowanie potencjału twórczego. Ostatni rozdział zawiera refleksję pedagogiczną będącą syntezą doświadczeń zdobytych podczas praktycznej realizacji projektu.

W mojej pracy poruszam temat dyskryminacji osób o orientacji homoseksualnej. Mimo tego, że orientacja psychoseksualna jest tylko jedną z cech osobowości człowieka, środowiska gejowskie i lesbijskie postrzegane są najczęściej jedynie pod względem własnej seksualności. Geje i lesbijki, którzy doświadczają w swoim życiu wielu przykrych sytuacji z powodu swojej „inności”, nie wiedzą często gdzie mogą szukać pomocy i wsparcia. Z powodu nietolerancji panującej w naszym społeczeństwie obawiają się ujawniania swoich skłonności do osób tej samej płci, dlatego przeżywają problemy w samotności, mając również nadzieję, że ich homoseksualizm jest przejściowy oraz, że w końcu nadejdzie moment, że „staną się” heteroseksualni. W pierwszym rozdziale swojej pracy przedstawiłem ogólny zarys zjawiska homoseksualizmu. Skupiłem się na przedstawieniu podstawowych informacji na temat kształtowania się orientacji homoseksualnej. Wyjaśniłem pojęcie seksualności człowieka, orientacji seksualnej oraz wyodrębniłem najczęściej spotykane stereotypy, homoseksualizmu. Wspomniałem również o dyskryminacji oraz homofobii, jednak te pojęcia dokładnie zostały rozwinięte w rozdziale drugim. Natomiast w rozdziale drugim dokładnie przedstawiłem zjawisko homofobii. Przedstawiłem rady dla gejów i lesbijek oraz ich rodziców, którzy decydują się na pierwszą rozmowę, która jest bardzo trudna dla każdej ze stron. Następnie przedstawiłem stosunek społeczeństwa do osób z odmienną orientacją psychoseksualną. Wyjaśniłem również przyczyny homofobii oraz przedstawiłem formy dyskryminacji osób homoseksualnych. W trzecim rozdziale poruszałem najważniejsze aspekty poradnictwa. M.in. w oparciu o książkę Alicji Kargulowej - „O teorii i praktyce poradnictwa” - wyjaśniłem czym jest poradnictwo oraz przedstawiłem podmiot poradnictwa - czyli klienta oraz doradcę oraz przedmiot działania poradniczego, czyli problem, z którym przychodzi radzący się. Wspomniałem również o cechach skutecznych doradców oraz o doradcach, którzy nadal stosują metody i praktyki doradcze mające na celu „wyleczenie” z homoseksualizmu. W tym rozdziale głównie korzystałem z literatury psychologiczno-pedagogicznej, która w dokładny sposób pozwoliła mi pogłębić wiedzę na temat doradców i klientów w relacji poradniczej. Bycie doradcą, terapeutą, pedagogiem to trudny zawód. Laicy, którzy w życiu codziennym nie mają do czynienia z pomaganiem, nie zdają sobie sprawy, że jest to proces długotrwały i oprócz cierpliwości oraz osobistych predyspozycji niezbędna jest wiedza oraz znajomość metod i sposobów, dzięki którym pomoc będzie efektywniejsza i trwalsza. Terapeuci powinni być świadomi, że do pracy z gejami i lesbijkami nie wystarczy tylko ogólna wiedza dotycząca poradnictwa, ale także ważne jest ich nastawienie do odmiennej orientacji psychoseksualnej. Jeśli podejmują się pracy z gejem bądź lesbijką powinni przed rozpoczęciem współpracy pogłębić wiedzę na temat środowisk homoseksualnych – ich zainteresowań, miejsc spotkań, etc.