Temat mojej pracy licencjackiej to “Niebezpieczeństwa, jakie może nieść ze sobą poradnictwo- projekt warsztatu profilaktycznego dla doradców”, który obejmuje kwestie zagrożeń związanych z profesją doradcy oraz działalnością poradniczą. Doradca w swoim zawodzie zmaga się z wieloma zagrożeniami, które wywołane są różnymi czynnikami zarówno zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi. Uważam, że jest to temat wart uwagi i wskazany dla osób, które wiążą swoją przyszłość z działalnością poradniczą. W trakcie kształcenia studenci poradnictwa zapoznają się z ogólnymi zagrożeniami, które pojawiają się w pracy doradcy. Jednak uważam, że temat ten powinien być bardziej rozwinięty i szczegółowo omówiony na uczelniach, ponieważ przyszli doradcy powinni być dobrze zapoznani z możliwymi niebezpieczeństwami poradnictwa. Taka wiedza pozwoli na wcześniejsze zauważenie sytuacji zagrażającej procesowi poradniczemu i ewentualną interwencję. Odpowiednie wyszkolenie doradców z metod i technik pracy zapobiegającym zagrożeniom pozwoli na sprawniejszą organizację poradnictwa oraz zwiększy prawdopodobieństwo sukcesywnego zakończenia procesu poradniczego. W mojej pracy opisałam główne założenia poradnictwa, a także obszary na jakich funkcjonuje. Przedstawiłam różnego rodzaju zagrożenia, które mogą mieć negatywny wpływ na proces poradniczy oraz relację doradcy z klientem. Wyróżniłam również kilka metod i technik pracy, które przeciwdziałają ryzykownym sytuacją procesu pomocowego. W zaprojektowanym przeze mnie warsztacie zaproponowałam działania mające na celu zapoznać przyszłych doradców z niebezpiecznymi sytuacjami jakie mogą mieć miejsce w trakcie trwania procesu poradniczego, a także kształtować ich postawę wobec przeciwdziałania zagrożeniom poradnictwa.

Tematem pracy są niektóre czynniki chroniące przed niepowodzeniami szkolnymi. Celem pracy było sprawdzenie czy istnieją korelacje pomiędzy niepowodzeniami szkolnymi uczniów i bezradnością intelektualną a częstotliwością pomocy udzielanej uczniom przez ich rodziców w sprawach dydaktyki, spójnością rodzin uczniów, poziomem adaptacyjności ich rodzin oraz indywidualną cechą resilience. Podjęłam się badań w tym obszarze, ponieważ uważam, iż odpowiednie rozpoznanie czynników chroniących dzieci przez czynnikami ryzyka może zapobiec licznym zaburzeniom w ich rozwoju i funkcjonowaniu. Badania przeprowadzone zostały w II klasach I Liceum Ogólnokształcącego w Jaworze. Próba badawcza wynosiła 70 osób (30 dziewcząt, 40 chłopców). Osiągnięcia szkolne i bezradność intelektualna uczniów były badane w ramach matematyki, języka polskiego i wiodącego języka obcego. Spośród otrzymanych wyników badań można dostrzec, iż indywidualna cecha resilience ma najlepszy wpływ na oceny licealistów oraz bezradność intelektualną w ramach trzech przedmiotów. Dane wykazały także, iż uczniowie, którym rodzice często pomagają w nauce osiągają niskie wyniki w nauce i prezentują dużą bezradność intelektualną w ramach matematyki, języka polskiego i języka obcego. Z badań wynika także, iż wysoka adaptacyjność rodzin sprzyja rozwojowi niepowodzeń szkolnych i bezradności intelektualnej. Z kolei w przypadku spójności rodziny wyniki badań wykazały, że jej wysoki poziom współwystępuje z dobrymi obecnymi uczniów i ich niską bezradnością intelektualną uczniów w ramach wybranych przedmiotów.

Streszczenie pracy magisterskiej pt. „Niektóre uwarunkowania awansu zawodowego w korporacji” Celem głównym niniejszej pracy jest opisanie niektórych uwarunkowań awansu zawodowego w korporacji. Celem szczegółowym jest scharakteryzowanie grupy pracowników korporacji, w szczególności czym cechuje się grupa zarządzających menedżerów niższego szczebla w odniesieniu do grupy pracowników niskiego szczebla. W obszarze badań w szczególności podejmuję tematy kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania pracowników w miejscu pracy i podejmowania przez nich starań o uzyskanie awansu zawodowego. Pragnę zbadać jak obie grupy radzą sobie ze stresem w miejscu pracy, czy można wyszczególnić konkretne modele zachowań charakterystycznych dla każdej z grup. Ponadto poruszyłam temat skłonność każdej z grup do podejmowania ryzyka oraz poziom koherencji wśród każdej z nich. Metoda, którą posłużyłam się w swojej pracy badawczej jest metoda sondażu diagnostycznego z zastosowaniem kwestionariusza ankiety, której celu było zebrania interesujących mnie informacji i opinii spośród pracowników firmy usługowo-handlowej należącej do korporacji. Badania na potrzeby niniejszej pracy zostały przeprowadzone z firmie usługowo-handlowej należącej do międzynarodowej korporacji na podstawie wykupionej licencji. Badania zostały przeprowadzone w marcu 2015 roku na terenie miasta Wrocław. Czas prowadzenia poszczególnego badania nie przekraczał 20 minut. Kwestionariusz ankiety zostały uzupełnione przez każdego z menedżerów pracujących w danym miesiącu w restauracji należącej do korporacji oraz przez połowę pracowników również zatrudnionych w tym okresie.

Moją pracę poświęcam zagadnieniu eurosieroctwa, gdyż jest to zjawisko coraz częściej spotykane w polskich rodzinach. Mowa tutaj głównie o ojcostwie. Jest to obowiązek rodzica, który, choć diametralnie się różni, to jest tak samo ważny jak macierzyństwo. Ojciec, coraz częściej doceniany przez społeczeństwo, a także ceniony przez pedagogów i psychologów, ma silny wpływ na dziecko. Brak jego obecności może skutkować m.in. negatywnym stanem psychicznym dziecka i rzutować zarówno na jego życie obecne, ale także i przyszłe.

Tematem pracy jest: „Nieśmiałość, jako problem w funkcjonowaniu dzieci we wczesnym wieku szkolnym”. Założeniem projektu jest przybliżenie istoty nieśmiałości, jej przyczyn oraz wpływu na rozwój i aktywność dziecka. Praca składa się z dwóch głównych części: teoretycznej i praktycznej. W pierwszej części został scharakteryzowany wczesny wiek szkolny pod względem rozwoju fizycznego, motorycznego, emocjonalno- moralnego, kształtowania poczucia kompetencji i rozwoju procesów poznawczych (w tym uwaga, pamięć, myślenie). Rozdział drugi w całości poświęcony jest nieśmiałości. Na wstępie przedstawione są różne ujęcia pojęcia nieśmiałości oraz trudności w jej definiowaniu. W dalszej części pracy znajdziemy przyczyny zaburzenia z uwzględnieniem czynników biologicznych i środowiskowych oraz znaczenie nieśmiałości dla rozwoju i aktywności dziecka. Aby przeprowadzić zajęcia użyto metod dydaktycznych (pogadanka, wykład, opis, pokaz, objaśnienie, opowiadanie, metoda ćwiczeń przedmiotowych, inscenizacja, metoda sytuacyjna), jak i wychowawczych (perswazyjna, zadaniowa, nagradzania, oddziaływań grupowych). W drugiej części pracy pojawił się cykl 5 zajęć skupiający się w dużej mierze, na podnoszeniu poczucia własnej wartości. Założeniem jest uświadomienie uczniów o ich mocnych stronach, przynależności do grupy i ich integracja. Zadania w głównej mierze opierają się na pracy grupowej, gdzie każdy ma swój wkład. Przedstawiona jest również monografia placówki oraz ewaluacja zajęć, która zawiera własne refleksje i wnioski.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Nieśmiałość jako bariera kariery szkolnej dzieci w klasach I – III szkoły podstawowej”, która jest zjawiskiem powszechnym i uniwersalnym. Utrudnia ona uczniom realizacje stawianych sobie przez nich celów oraz uzyskiwanie osiągnięć szkolnych. Jest także źródłem niskiego poczucia własnej wartości, braku wiary we własne możliwości, a także sprawia trudność w nawiązywaniu kontaktów, ogranicza umiejętność współpracy. Dzieci nieśmiałe bardzo często podporządkują się innym, nie wypowiadając przy tym własnego zdania bądź opinii na dany temat. Poprzez lęk przed negatywną opinią innych, boją się one mimowolnie zgłaszać do odpowiedzi, prosić kolegów bądź nauczycieli o ponowne wytłumaczenie nie zrozumianego przez nich materiału lekcji. Tracą one przy tym bardzo dużo, co odzwierciedla się w postaci słabych ocen oraz niskiej samoocenie. Celem mojej pracy jest zwalczenie nieśmiałości u dzieci w taki sposób, aby mogły one cieszyć się swoim dzieciństwem. Ważne jest dla mnie to, aby osiągały sukcesy szkolne, posiadały wielu przyjaciół oraz aby śmiało wypowiadały własne zdanie nie bojąc się negatywnych opinii innych. Przeprowadzając opracowany przeze mnie projekt w Szkole Podstawowej nr 38 we Wrocławiu w klasie III b, do której uczęszcza czterech nieśmiałych uczniów stosowałam takie metody wychowawcze jak metody aktywizujące, dramę, pantomimę, burzę mózgów, mapę pamięciowa, zabawy ruchowe, zajęcia plastyczne oraz opis. Pracując na formach wychowawczych takich jak praca indywidualna, w parach oraz grupach, zachęciłam dzieci wstydliwe do aktywnego uczestnictwa z zajęciach i zabawach, które pokonują granicę nieśmiałości. Dzięki nim zwalczały one barierę z związku z wystąpieniami i wypowiedziami publicznymi, wzmocniły pewność siebie, poczucie własnej wartości oraz możliwości, rozwinęły umiejętność współpracy oraz komunikacji interpersonalnej. Wszystkie te wymienione, przeze mnie czynniki są bardzo istotne z zwalczeniu nieśmiałości u dzieci, ponieważ poprzez brak działań naprawczych, może się ona pogłębiać, czego skutki mogą ciągnąc się za dziećmi latami. Wszystkie dzieci chętnie brały udział w zaplanowanych przeze mnie zajęciach. Te bardziej nieśmiałe, początkowo niepewnie, nieco lękliwie podchodziły do wspólnych zabaw, lecz na drugich już zajęciach z pięciu zaplanowanych, stawały się pewniejsze siebie, bardziej otwarte na kontakty z innymi. Podczas ostatniego spotkania, trudno było już zauważyć, iż borykają się one z takim problemem jakim jest nieśmiałość.

Tematem niniejszej pracy jest autodestruktywność pośrednia oraz dokonywanie oszustw szkolnych przez uczniów. Praca została podzielona na trzy części: studialną, metodologiczną i badawczą. Celem pierwszej części – teoretycznej jest charakterystyka autodestruktywności, zwłaszcza pośrednich jej form oraz omówienie najistotniejszych związanych z tym pojęciem zagadnień takich jak cechy temperamentu predysponujące do autodestruktywności oraz rodzaje motywacji do szkodzenia sobie. Przedstawione zostały także mechanizmy samoopieki i ochrony szerzej omawiane przez Khantziana; opisany został również problem poziomu świadomości dokonywania zachowań pośrednio autodestruktywnych. Zakończeniem części pierwszej jest odniesienie oszustw uczniowskich do wybranych teorii kryminologicznych. Część druga zawiera założenia metodologiczne przyjęte na potrzeby badań. Natomiast w części trzeciej przedstawiona została analiza wyników badań. Badania te dotyczyły porównania poziomu autodestruktywności z pięcioma zmiennymi odnoszącymi się do nieuczciwości uczniów: uprzednimi zachowaniami nieuczciwymi, pozytywną postawą wobec nieuczciwości, gotowością do takich zachowań, dyspozycją do dokonywania oszustw szkolnych oraz dyspozycją do nieuczciwości. Nie wszystkie hipotezy okazały się słusznymi założeniami, jednak niektóre z nich znalazły potwierdzenie w materiale empirycznym, inne zostały potwierdzone tylko częściowo.

Osiąganie przez dziecko gotowości szkolnej jest długotrwałym procesem związanym z jego rozwojem neuromotorycznym oraz dojrzałością układu nerwowego. Niewygaszone odruchy pierwotne mogą powodować nieprawidłowe przetwarzanie informacji, które mogą być przyczyną trudności w uczeniu się dziecka. W mojej pracy skoncentrowałam się na ukazaniu problemu niedojrzałości neuromotorycznej dziecka przedszkolnego spowodowaną niewygaszonymi odruchami pierwotnymi. Opisałam również sposób diagnozowania niewygaszonych odruchów pierwotnych oraz ich terapię. Eksperyment jaki przeprowadziłam ukazuje jaki wpływ na uzyskanie dojrzałości szkolnej mają przetrwałe odruchy pierwotne.

Na przestrzeni lat nierówności społeczne są coraz bardziej zauważalne w polskich szkołach. Problem ma kilka płaszczyzn, gdyż nie dotyczy określonego obszaru. Świat z roku na rok coraz bardziej się rozwija. Problem nierówności społecznych dotyczy głownie dóbr materialnych. Innymi kryteriami są wyznanie, nacja, kultura czy narodowość. Rodzice, niekiedy, przejawiając ksenofobiczne zachowania kształtują w dzieciach wrogie nastawienie co do „inności”. W swojej pracy dążę do przekształcenia schematów myślowych wśród dzieci odnośnie innych warstw społecznych. Ważnym założeniem jest dla mnie to, aby ukształtować postawę, która powszechnie postrzeganą wadę będzie czynić w atut danej osoby.

Temat mojej pracy brzmi Niwelowanie lęków dziecięcych poprzez wykorzystywanie elementów bajkoterapii na przykładzie autorskiego projektu działań edukacyjnych w najstarszej grupie przedszkolnej. Jest to ważna problematyka z punktu widzenia rozwoju dziecka. Bajki terapeutyczne umożliwiają zrozumienie dziecku problemów przewijających się w życiu, z jakimi nie miały styczności, ale pomagają również w tym, aby dziecko było w stanie poradzić sobie z lękami, z jakimi się boryka, poprzez odkrywanie i zrozumienie własnej osoby. Praca licencjacka ma charakter projektowy. Przedstawione w niej zagadnienia zostały opracowane na podstawie wnikliwej analizy aktualnej literatury przedmiotu. Autorski projekt działań edukacyjnych pt.: "Żadne lęki nie stanowią nam udręki" składa się z trzech scenariuszy, które są zaplanowane do przeprowadzenia w określonej kolejności, stanowiąc pełną całość. Projekt zrealizowany został w całości w trybie stacjonarnym w Zespole Szkół i Przedszkoli w Niedźwiedziu w terminie od 01.03.2021 do 11.03.2021. Przeprowadzenie zajęć odbyło się zgodnie z zasadami reżimu sanitarnego. Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia, bibliografii, netografii oraz aneksu. Pierwszy rozdział „Problematyka badawcza w świetle literatury przedmiotu” zawiera w sobie informacje dotyczące sylwetki rozwojowej dziecka w wieku przedszkolnym, definicji oraz rodzajów lęków dziecięcych, powstawania i charakterystyki wybranych lęków, bajkoterapii i znaczenia książek w życiu dziecka, roli nauczyciela we wspieraniu rozwoju dziecka w przedszkolu. W drugim rozdziale „Autorski projekt działań edukacyjnych” znalazły się teoretyczne podstawy projektu, scenariusze zajęć edukacyjnych oraz warunki realizacji projektu. Trzeci rozdział „Ewaluacja projektu działań edukacyjnych” poświęcony został teoretycznemu ujęciu procesu ewaluacji oraz autorefleksji pedagogicznej.

Praca podejmuje problematykę agresji. Poruszone zostały aspekty dotyczące jej uwarunkowań interpersonalnych, środowiskowych oraz skutków, jakie może za sobą nieść. Ujęte zostały także możliwe działania, które mają na celu zapobieganie i przeciwdziałanie tego typu zachowaniom. Agresja jest tematem powszechnym. Problem wydaje się być jeszcze bardziej palący, w dobie Internetu i innych mediów, bowiem niejednokrotnie dzieci i młodzież spotykają się tam ze scenami przedstawiającymi akty agresji. Częste stykanie się z tego typu obrazami, może prowadzić do stopniowego obniżania się wrażliwości na tego typu zachowania u młodych ludzi. Projekt ukierunkowany jest na pracę z dziećmi w wieku szkolnym. Praca składa się z części teoretycznej oraz projektowej. W pierwszym rozdziale jest mowa o rozwoju dzieci w wieku szkolnym. Następny rozdział odnosi się do samej problematyki, zawiera ujęcie definicyjne i ogólne przedstawienie problemu w literaturze. Kolejny rozdział prezentuje placówkę, w której zrealizowany został projekt, czyli Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży przy ul. Słowiańskiej 17 we Wrocławiu. Druga część pracy to scenariusze zajęć. Są one nastawione na poszerzenie wiedzy dzieci na temat emocji, rozróżnienie między złością a agresją oraz przedstawienie dzieciom sposobów radzenia sobie z agresją w sposób akceptowany społecznie. Dalej opisane zostały metody i formy pracy z grupą. Ostatni element to ewaluacja wraz z refleksją pedagogiczną.

Problematyka niniejszej pracy dotyczy skutecznej komunikacji w rodzinie oraz zastosowania metody Nonviolent Communication- Porozumienia bez Przemocy. Komunikacja to nieodłączny element codziennego funkcjonowania człowieka i w mojej ocenie, jest to istotny element budowania relacji między rodzicami, a dziećmi. W literaturze jest wiele definicji słowa komunikacja oraz rodzina, co skłania do rozpatrzenia tego tematu w niniejszej pracy pod wieloma znaczeniami i aspektami. Praca licencjacka składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia, bibliografii oraz Aneksu. Rozdział pierwszy pt. „Skuteczna komunikacja w rodzinie”, stanowi analizę znaczenia komunikacji dla człowieka, barier w komunikacji interpersonalnej oraz szeroko pojmowanej grupy społecznej jaką jest rodzina. W tym rozdziale opisuję również modele komunikacji. Przedstawiam także różnorodne ujęcia komunikacji- psychologiczne, pedagogiczne oraz socjologiczne. W kolejnym rozdziale pt. „Nonviolent Communication jako metoda skutecznej komunikacji i możliwości jej wykorzystania w poradnictwie”, zaprezentowane jest Nonviolent Communication jako metoda komunikacji oraz jej cztery podstawowe elementy. Następnie przedstawiam niezbędne kompetencje doradcy, które są jednocześnie warunkami skutecznej komunikacji według Porozumienia Bez Przemocy. W drugim rozdziale opisuję również metody wykorzystywane w Nonviolent Communication. W ostatnim rozdziale pt. „Nonviolent Communication jako metoda skutecznej komunikacji w rodzinie” - projekt warsztatów dla rodziców, opisuję podstawy metodyki projektowania i prowadzenia warsztatu, analizuję rodzaje szkoleń oraz wykorzystanie cyklu Davida Kolba w projektowaniu i prowadzeniu warsztatu. Następnie skupiam się na opisie autorskiego warsztatu „Zamień kłótnie na zrozumienie - Nonviolent Communication jako metoda skutecznej komunikacji w rodzinie”. Pracę zamyka Aneks, w którym znajduje się scenariusz autorskiego warsztatu skierowanego do rodziców, pod tytułem: „Zamień kłótnie na zrozumienie - Nonviolent Communication jako metoda skutecznej komunikacji”.