Problematyka pracy związana jest z kwestią: jak podczas zajęć w przedszkolu wprowadzamy dzieci w świat sztuki? Zagadnienie, którego się podjęto ma charakter procesu, za właściwą więc uznano strategię jakościową, co umożliwiło przeprowadzenie jakościowego opisu oraz analizę badanych faktów. Wykorzystano dwie techniki prowadzenia badań: technikę obserwacji i wywiad, który miał na celu dopełnienie informacji oraz wyjaśnienie niektórych zachowań dzieci. Badania przeprowadzono w Polsce południowo- zachodniej we Wrocławiu, a więc w typowej aglomeracji miejskiej. Z analizy badań wynika, że dzieci podczas zajęć w przedszkolu poznają nowe słownictwo, co wpływa na zdolności komunikacyjne, kształtują świadomość własnego ciała, rozwijają koordynację wzrokowo-ruchową, zdobywają umiejętności słuchania ze zrozumieniem, a także kształtują kompetencje poznawcze tj.: spostrzeganie klasyfikowanie, współdziałanie w grupie czy też kształtują one emocjonalność i wrażliwość muzyczną. Dzieci poprzez śpiew, tańce, zabawy: ćwiczą zapamiętywanie, słuchanie ze zrozumieniem, współprace w grupie, a także umiejętność wyrażania myśli, szybkość reakcji czy też umiejętność wyboru i podejmowania decyzji. Z analizy przeprowadzonych badań wynika, że podczas różnych form aktywności przekazywane są im wartości społeczne, estetyczne, emocjonalne, a także poznawcze, które szczegółowo opisano w pracy. Natomiast szczególnie mocno dzieci odczuwają wydarzenia należące do typu imprez budujących przeżycia. W pracy zamieszczono również w jaki sposób formy pracy w przedszkolu uwzględniają zróżnicowany rozwój dzieci. Przedszkole w którym przeprowadzono badania uwzględnia różnorodny rozwój dzieci poprzez to, że nauczyciele: wykorzystują zróżnicowane metody, a także formy pracy z dziećmi, uwzględniają potrzeby dzieci oraz możliwości fizyczne, intelektualne czy też manualne, liczą się z zainteresowaniami przedszkolaków jak również biorą pod uwagę indywidualne podejście do każdego wychowanka. Wynika z tego słuszność że, wszelkie formy pracy w przedszkolu w dużym mieście w znacznym zakresie uwzględniają zróżnicowany rozwój dzieci. Potwierdza to fakt, że twórczość muzyczna, manualna czy taneczna to dziedziny wielopłaszczyznowe, wieloaspektowe, stąd też umożliwiają aktywność wszystkim dzieciom.

Głównym celem mojej pracy pod tytułem ,,Aktywny wypoczynek rodzinny w małym mieście’’ było zbadanie aktywnych form wypoczynku rodzinnego. Aktywny wypoczynek powinien stanowić nieodzowny element zdrowego stylu życia każdej rodziny. Na wiele różnych sposobów polepsza stan naszego zdrowia oraz samopoczucia. Przez aktywny wypoczynek niwelujemy stres czy napięcie nerwowe. Zatem aktywność w czasie wolnym wpływa na wszystkie sfery naszego organizmu. Aktywne formy wypoczynku sprawiają, że jesteśmy zdrowi, mamy więcej energii, siły i motywacji do działania. Aktywny wypoczynek rodziny wpływa na relacje między jej członkami jak również na relacje z otoczeniem. Brak aktywności w czasie wolnym prowadzi do bardzo wielu chorób czy schorzeń. Rezygnacja z jakiejkolwiek formy aktywnego wypoczynku może spowodować między innymi otyłość, wady postawy i wzroku, choroby krążenia czy złe samopoczucie. W obecnych czasach zarówno rodzice jak i dzieci posiadają wile obowiązków. Dzięki aktywnemu wypoczynkowi do którego zaliczamy szeroko pojęty ruch możemy zyskać siły aby stawić czoła wszystkim wyzwaniom, które przed nami stoją. Z tych ważnych powodów zajęłam się aktywnym wypoczynkiem rodziny. Moja praca zbudowana jest z czterech rozdziałów. W pierwszych dwóch rozdziałach teoretycznych podjęłam próbę wyjaśnienia najistotniejszych dla całej mojej pracy definicji i terminów. Rozdział pierwszy w całości poświęcony jest rodzinie. Możemy w nim znaleźć definicję rodziny jako podstawowej jednostki wychowawczej, różne modele rodziny współczesnej, funkcje rodziny czy podrozdział dotyczący zmian kreujących inny obraz rodziny. Rozdział drugi skupiony jest na aktywnym wypoczynku . Odnajdziemy w nim różne definicje aktywności fizycznej, rodzaje czy formy aktywnego wypoczynku, funkcje aktywnego wypoczynku oraz negatywne skutki wpływu nowych mediów na aktywny wypoczynek. Dwa ostatnie rozdziały dotyczą metodologii badań własnych. W rozdziale trzecim odnajdziemy cel i przedmiot badań, problemy badawcze i hipotezy, metody, techniki i narzędzie badawcze oraz opis środowiska badań i badanie pilotażowe. Ostatni rozdział, rozdział czwarty to analiza wyników badań własnych, przeprowadzonych za pomocą techniki ankiety. Z analizy zebranego materiału badawczego wynika, że rodziny postrzegają wypoczynek jako czas spędzony w gronie rodziny i przyjaciół, który służy zacieśnianiu więzi. Natomiast do form aktywnego wypoczynku zaliczają przede wszystkim spacery i piesze wycieczki. Z badań wynika również, że rodziny stawiają na aktywny wypoczynek, jednak z różną częstotliwością. Rodzice jak i dzieci różnią się pod względem wyboru form aktywnego wypoczynku. Rodzice stawiają na spacery i piesze wycieczki natomiast dzieci wybierają gry i zabawy ruchowe. Wpływ na wybór spacerów i pieszych wycieczek przez rodziców mają niskie nakłady finansowe na tego typy aktywność fizyczną. Sytuacja finansowa rodziny jak i koszty danej formy aktywnego wypoczynku determinują jej wybór. Na wybór formy aktywnego wypoczynku

Osoby z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym znajdują się na różnym poziomie samodzielności i zaradności osobistej. Uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej wykazują duże zróżnicowanie pod względem posiadanych kompetencji w zakresie podstawowych czynności dnia codziennego, takich jak dbanie o higienę osobistą, prowadzenie gospodarstwa domowego, umiejętności zrobienia zakupów czy korzystania z komunikacji miejskiej. Również pod względem kompetencji społecznych widoczne są dysproporcje pomiędzy osobami z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Głównie chodzi tu o umiejętność komunikacji, współdziałania z innymi osobami, a także umiejętności panowania nad swoimi emocjami czy dostosowania się do panujących norm i reguł. Warsztaty terapii zajęciowej mają za zadanie prowadzenie rehabilitacji społecznej i zawodowej, która ma na celu rozwój oraz poprawę umiejętności, które są niezbędne do niezależnego, w miarę samodzielnego oraz aktywnego życia w środowisku. Warsztaty terapii zajęciowej są bardzo ważne w życiu osób niepełnosprawnych, które nie mają możliwości podjęcia zatrudnienia i w swym codziennym funkcjonowaniu wymagają wsparcia ze strony osób drugich. Rehabilitacja społeczna prowadzona w warsztatach, ma za zadanie umożliwienie osobom z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym uczestnictwo w życiu społecznym. Przedmiotem badań własnych uczyniłam więc rolę warsztatów terapii zajęciowej w procesie usamodzielniania osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, ze szczególnym uwzględnieniem walorów warsztatów terapii zajęciowej w procesie uspołeczniania dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, czynników warunkujących proces usamodzielniania się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym oraz form i metod skutkujących usamodzielnianie się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Podejmując problematykę warsztatów terapii zajęciowej, jako jednej z form usamodzielniania się osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, przyjęłam określony ogląd teoretyczny badanych zagadnień. W efekcie moja praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiłam istotę niepełnosprawności umysłowej i jej genezę. Została ukazana klasyfikacja niepełnosprawności ze względu na każdy stopień upośledzenia umysłowego. Przedstawiłam także psychospołeczny kontekst funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także w jakim zakresie osoby z niepełnosprawnością umysłową wymagają wsparcia. W drugim rozdziale przybliżyłam zagadnienia procesu usamodzielniania osób niepełnosprawnych umysłowo w stopniu umiarkowanym. Scharakteryzowałam formy, które umożliwiają usamodzielnianie się osób niepełnosprawnych. Jeden z podrozdziałów poświęciłam także na szczegółowe opisanie samych warsztatów terapii zajęciowej. Wszystko zamykają ograniczenia w procesie usamodzielniania osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym.

W rodzinie dysfunkcyjnej zaburzona jest komunikacja między bliskimi, co wpływa na nieprawidłowe kształtowanie się obrazu własnej osoby i poczucia wartości jej członków, zwłaszcza dzieci. Rodzina ta nie ma zaspokojonej potrzeby bezpieczeństwa, miłości, akceptacji czy też szacunku. W takich właśnie rodzinach nie przekazuje się spójnego systemu wartości, a także często łamie się jej poczucie godności. Wszystko to, co wyzwala świadomość wstydu, złości i strachu przekłada się na sposób funkcjonowania rodziny w środowisku. W rodzinie dysfunkcyjnej zaburzona jest jej struktura. Uwaga krewnych skupia się na problemie, który jest przyczyną występującej dysfunkcji, są to m. in.: alkoholizm, narkomania, przemoc w rodzinie, ubóstwo, bezradność w sprawach opiekuńczo- wychowawczych czy prowadzenia gospodarstwa domowego. Pomoc udzielana rodzinom doświadczającym rozmaitych problemów związana jest na ogół ze wsparciem instytucjonalnym w celu przezwyciężenia występujących przyczyn i skutków dysfunkcji. Wsparcie udzielane rodzinie z niepoprawnym funkcjonowaniem w pokonywaniu ich trudności jest bardzo ważne, ponieważ rodzina ta nie potrafi sama sobie poradzić z dotykającym ją problemem. Celem niniejszej pracy jest porównanie rzeczywistego obrazu wsparcia udzielanego wybranym rodzinom dysfunkcyjnym z powiatu lubińskiego w odniesieniu do rozwiązań proponowanych w polskim systemie opiekuńczo-pomocowym. Tezą pracy jest ukazanie obrazu obecnej sytuacji wybranych rodzin dysfunkcyjnych z powiatu lubińskiego, które zmagają się z wieloma trudnościami w życiu codziennym, zarówno finansowymi, wychowawczymi, a także emocjonalnymi. Struktura formalna pracy składa się z czterech rozdziałów, poprzedzonych wstępem oraz zakończeniem. Rozdział pierwszy jest wprowadzeniem do ogólnego pojęcia rodziny, przedstawiono w nim jej modele, a także pełniące przez nią role, funkcje oraz to, jakie ma ona znaczenie w społeczeństwie. Zostały również ukazane przyczyny dysfunkcyjności rodzin, a także problemy, z którymi w głównej mierze borykają się rodziny dysfunkcyjne. Drugi rozdział przedstawia wsparcie i pomoc jaką zapewnia ustawodawca, czyli państwo polskie. Opisane zostały zadania obligatoryjne i fakultatywne instytucji wsparcia na terenie gmin i powiatów. Z kolei rozdział trzeci skupia się na metodologii badań. Określono w nim założenia badawcze, przedmiot i cel badań oraz problemy badawcze. Dodatkowo ujęto strategię badań oraz metodę, która umożliwiła szczegółowo przeprowadzić badanie z wybranymi rodzinami dysfunkcyjnymi z terenu powiatu lubińskiego. Ostatni, czwarty rozdział pracy dotyczy analizy i interpretacji badań. Ukazuje on obecną sytuację wybranych rodzin dysfunkcyjnych z powiatu lubińskiego, a także przyczyny ich dysfunkcji. Również przedstawiono ich relacje w środowiskiem lokalnym oraz rodzinnym. W końcowej fazie analizy ukazano oceny uzyskanego wsparcia przez badane rodziny. Rozdział zakończony został podsumowaniem badań, w którym przytoczono odpowiedzi na postawione prob

Tematem pracy jest analiza opinii rodziców dzieci z niepełnosprawnością, których dzieci uczestniczą w zajęciach z dogoterapii. Dogoterapia to forma terapii naturalnej i zarazem wspomagającej, która według wielu źródeł jest bardzo skuteczna i wykorzystywana m.in. w pracy z dziećmi autystycznymi, Zespołem Downa, czy Mózgowym Porażeniem Dziecięcym. Niniejsza praca ma na celu zbadanie opinii rodziców na temat skuteczności tej metody. Tematyka ta jest bardzo ważna, ponieważ nie ma zbyt wielu materiałów i badań dotyczących pozytywnych skutków dogoterapii. Większość źródeł prezentuje badania oparte na własnych doświadczeniach - zauważyłam również brak naukowego podejścia do tej formy terapii. By szerzej zbadać ten temat wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, a narzędziem badawczym jest kwestionariusz ankiety, który załączono jako Aneks w niniejszej pracy. Praca składa się z 4 rozdziałów: dwóch o tematyce teoretycznej i dwóch dotyczących metodologii oraz analizy badań. Rozdział pierwszy dotyczy zagadnień związanych z dogoterapią (terminologia, jej historia), dogoterapeutą, psami wykorzystywanych do tej pracy (odpowiednie szkolenia, kwalifikacje), a także czynników kwalifikujących do udziału w tej terapii i problemach z nią związanych. W drugim rozdziale można przeczytać o wybranych problemach dzieci z niepełnosprawnościami, niezbędnej terminologii oraz podejściu różnych autorów do tego tematu. Zaprezentowane zostały 3 rodzaje niepełnosprawności: Autyzm, Zespół Downa oraz Mózgowe Porażenie Dziecięce. Kwestionariusz ankiety kierowany był głównie do rodziców z dzieci powyższymi zaburzeniami. Trzeci rozdział pracy dotyczy metodologii badań i podejściu różnych autorów odnośnie tematyki badawczej z zakresu pedagogiki, natomiast czwarty poświęcony jest analizie badań i wyciągnięciu z nich odpowiednich wniosków.

Głównym tematem pracy magisterskiej było zaprezentowanie efektów w nauce oraz umiejętności i możliwości, jakie uzyskują uczniowie z dysfunkcjami ruchu uczący się w szkołach podstawowych ogólnodostępnych. Praca została podzielona na 4 rozdziały. W pierwszej części przedstawione zostały przyczyny niepełnosprawności ruchowej, opis najczęściej spotykanych dysfunkcji ruchu oraz formy rehabilitacji. Drugi rozdział został poświęcony możliwościom ucznia z niepełnosprawnością ruchową, dojrzałości do podjęcia nauki, relacji z koleżankami i kolegami oraz pomocy jaką uzyskują ci uczniowie od władz szkoły i gminy lub powiatu. W trzecim rozdziale pracy przybliżyłam metodologiczne podstawy pracy badawczej. Ostatnia część poświęcona jest ukazaniu wyników pracy badawczej, przeprowadzonej wśród uczniów z niepełnosprawnością ruchową uczęszczających do szkoły podstawowej ogólnodostępnej. Zostały opisane osoby z dysfunkcjami ruchu w roli uczniów, ich wyniki w nauce oraz inne osiągnięcia, relacje, jakie utrzymują z koleżankami i kolegami z klasy i szkoły oraz z nauczycielami, a także trudności, z jakimi muszą zmierzyć się rodziny tych dzieci z perspektywy badanych.

Bazując na doświadczeniach zawodowych w pracy z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną oraz podejmując studia magisterskie na kierunku Pedagogika ze specjalnością Poradnictwo i pomoc psychopedagogiczna dostrzegłem wielką potrzebę zbadania doświadczeń ojców w wychowaniu dziecka z niepełnosprawnością intelektualną. W rozdziale pierwszym skoncentrowałem swoją uwagę na roli ojca w ujęciu historycznym i socjologiczny. Podrozdział „Różnorodność ujęć pojęcia „ojcostwo” pozwolił poznać kształtowanie znaczenia ojcostwa na przestrzeni dziejów. Ta część pracy pozwala dostrzec zarys roli oraz funkcji jaką pełni mężczyzna w rodzinie. Pojawia się zatem obraz drugiego filaru rodziny, dopełnienia matczynej postawy oraz gwarant stymulowania rozwoju i bezpieczeństwa. Kolejny podrozdział zatytułowany „Wpływ przemian społeczno – kulturowych rodziny na ojcostwo na przełomie XX i XXI wieku” to ukazanie różnorodności zmian jakie dotknęły rodzinę w ciągu ostatnich stu lat. Trzeci podrozdział to „Rola i funkcje ojca we współczesnej rodzinie”. Autorzy literatury naukowej są zgodni iż tradycyjny, patriarchalny model rodziny ustępuję modelowi partnerskiemu. Rola ojca stale ewoluuje i jest niemożliwa do precyzyjnego określenia. W rozdziale drugim przybliżyłem prace naukowe na temat „Rozwoju i funkcjonowania dziecka z niepełnością intelektualną”. Rozdział ten to szerokie spojrzenie na wyzwania i charakter problemu jakim jest niepełnosprawność intelektualna dzieci. Poprzez pierwszy podrozdział dotyczący „ Pojęcia niepełnosprawności intelektualnej” przybliżyłem podstawowe definicje zawarte w źródłach naukowych na temat tego problemu. Z obszernej analizy mogłem wywnioskować iż jest to zagadnienie niezwykle złożone. Kolejna część porusza kwestie „Etiologii niepełnosprawności intelektualnej”. Różnorodne oddziaływania rozwojowe o nieregularnym nasileniu powodują iż rozważania w tym zakresie są bardzo nieprecyzyjne. Literatura przybliża jedynie zarys najbardziej prawdopodobnych czynników oddziałujących negatywne na dziecko. Trzeci podrozdział zatytułowany „Klasyfikacje niepełnosprawności intelektualnej” posłużył do ukazania podstaw kategoryzacji niepełnosprawności intelektualnej w oparciu o międzynarodowe ośrodki naukowe. Poprzez czwarty podrozdział w którym przeanalizowałem „Charakterystyka dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną” w ujęciu literatury przedmiotu w sposób precyzyjny wskazuje na trzy płaszczyzny pracy z osobami z niepełnosprawnością. Ostatnia część dotycząca „Sytuacji rodziny wychowującej dziecko z niepełnosprawnością intelektualną” to opis poglądów badaczy na postawy ojców wobec potomstwa z niepełnosprawnością. Rozległa i wnikliwa analiza relacji ojców z ich dziećmi umożliwia poznanie i zrozumienie drugiego filaru rodziny jakim jest ojcostwo. Temat ten jest jednak w literaturze niewyczerpany zatem budzi potrzebę dalszych poszukiwań informacji istotnych dla teoretyków i praktyków. W rozdziale trzecim skonstruowałem metodologiczne podstawy badań do

W pracy podjęto problematykę niepełnosprawności intelektualnej. Celem badań był opis i analiza sytuacji dziecka z niepełnosprawnością intelektualną w szkole podstawowej ogólnodostępnej. Praca składa się z czterech rozdziałów.W pierwszej teoretycznej części zamieszczono definicje, klasyfikację poruszonego zagadnienia. Zwrócono również uwagę na funkcjonowanie dziecka z niepełnosprawnością intelektualną w środowisku rodzinnym i rówieśniczym. W drugiej części pracy zaprezentowano problem z perspektywy szkolnej. Opisano metody i formy udzielanej pomocy uczniowi z tym zaburzeniem. Przedstawiono charakterystykę sylwetki nauczyciela oraz ucznia.Wyodrębniono strategie edukacyjne stosowane w systemie szkolnym wobec uczniów z niepełnosprawnością. W następnym rozdziale zajęto się metodologią badań własnych.Określono tam cel i przedmiot badań oraz problem badawczy. Opisano również zastosowaną w badaniach strategię oraz metody i techniki badawcze. W czwartym rozdziale przedstawiono analizę przeprowadzonych badań. Całość pracy podsumowano zakończeniem, w którym odpowiedziano na pytanie, czy dziecko z niepełnosprawnością intelektualną w szkole podstawowej ogólnodostępnej stanowi problem lub wyzwanie.

Niniejsza praca podejmuje problematykę doświadczenia śmierci rodzica w dzieciństwie w odbiorze dorosłej osoby. Śmierć jest pojęciem trudnym, dla wielu ludzi jest to temat tabu, na który nie wolno rozmawiać w towarzystwie a już na pewno nie w obecności dzieci. Niejednokrotnie konsekwencją takich sytuacji jest brak wsparcia dziecka ze strony rodziców i specjalistów. Dziecko pozostawione same sobie gubi się, nie radzi z emocjami przez co nie jest w stanie pożegnać się z ojcem lub matką i przejść procesu żałoby, do której i ono ma prawo. W rozdziale pierwszym teoretycznym ukazana została rodzina w świetle literatury. Wyjaśnione zostało pojęcie rodziny, funkcje oraz typy rodzin. Przedstawione zostały także postawy rodzicielskie i ich związek z wychowaniem dziecka, konsekwencje postaw rodzicielskich i stylów wychowawczych matki i ojca oraz znaczenie rodziny w życiu człowieka. Rozdział drugi zawiera ujęcie śmierci w wymiarze tanatologicznym. Przedstawione zostało także to, jak śmierć rozumiana jest przez dzieci. Poruszone zostały fazy adaptacji do śmierci ojca i matki, funkcjonowanie rodziny niepełnej oraz terapia i formy pomocy rodzinie. W rozdziale trzecim przedstawione zostały zagadnienia metodologiczne tj. cel i przedmiot badań, problemy badawcze, strategie, metody i techniki badań oraz dobór próby badawczej. W rozdziale czwartym doszło do analizy przeprowadzonych wywiadów narracyjnych. W tej części zostały opracowane zagadnienia sposobu przekazania informacji o śmierci rodzica, procesu żałoby, emocji doświadczanych przez osoby dotknięte śmiercią rodzica okresu szkolnego oraz znaczenia tego przeżycia w dorosłym życiu.

Autor podjął temat współczesnego ojcostwa, skupiając się na opisie i analizie doświadczeń ojców wychowujących dzieci z chorobą nowotworową. W części teoretycznej zawarto definicje ojcostwa, opis historycznie kształtującej się roli ojca w rodzinie oraz wybrane problemy współczesnej rodziny z uwzględnieniem niedostatecznej obecność ojców. W kolejnych rozdziałach autor umieścił podstawowe informacje o przewlekłych chorobach dziecięcych z wyróżnieniem najczęściej spotykanych chorób nowotworowych, takich, jak białaczka, guz mózgu i chłoniak. Poruszono też problematykę leczenia i opieki nad chorymi dziećmi, koncentrując się na roli ojców w tych trudnych dla całej rodziny sytuacjach. W dalszej części zebrano główne zagadnienia metodologiczne, związane z prowadzeniem badań pedagogicznych. Autor wskazał przedmiot i cel swoich badań oraz przedstawił problemy badawcze i przyjętą strategię badań. Opisano też sposób doboru grupy badawczej oraz metodę badań, zastosowaną do zbierania danych. Ostatnia część pracy to analiza i interpretacja uzyskanych wyników badań z uwzględnieniem następujących zagadnień: diagnoza choroby dziecka, faza zaangażowania się w proces leczenia i opiekę na dzieckiem, przyjęte strategie radzenia sobie z chorobą, stan po leczeniu i obecne relacje z dziećmi. W wyniku przeprowadzonych wywiadów autor zaprezentował szereg porad, wskazówek i sugestii dla ojców na temat tego, jak najlepiej poradzić sobie z chorobą nowotworową własnego dziecka. Badania potwierdziły, że niezmiernie istotna jest obecność przy chorym dziecku obojga rodziców. Każde z nich ma do wykonania swoje zadania. Ojcowie w wielu sprawach są wręcz niezastąpieni. Potrafią nieco bardziej trzymać emocje na wodzy, choć wcale nie wykazują się mniejszą wrażliwością. Autor podsumowuje, że ojcowie potrafią zaopiekować się swoimi dziećmi równie dobrze, a czasem i lepiej od swoich żon. A matki powinny bardziej zaufać swoim mężom w kwestii opieki na dziećmi i chętniej dzielić się z nimi obowiązkami.

W związku ze zwiększającą się liczbą urodzeń dzieci, u których diagnozuje się różne choroby lub niepełnosprawności temat wczesnego wspomagania rozwoju dzieci jest niezwykle istotny. W pierwszym rozdziale zawarte zostały definicje i pojęcia związane z wczesnym wspomaganiem rozwoju. Wyodrębnione zostały terapie, stymulacje rozwoju, a także przedstawione zostały problemy rozwojowe oraz funkcjonowanie wczesnego wspomagania w otoczeniu dziecka. W drugim rozdziale uwzględnione zostały pojęcia związane z niepełnosprawnością intelektualną i jego przyczyny. Przedstawiono również obraz rodziny dziecka z niepełnosprawnością intelektualną. Trzeci rozdział jest rozdziałem metodologicznym. Wyodrębnione zostały w nim: przedmiot, cel i problemy badawcze. Czwarty rozdział dotyczy analizy i interpretacji wyników badań.

Tematem pracy magisterskiej były relacje rodzinne w percepcji dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Celem przeprowadzonych badań było poznanie obrazu relacji rodzinnych w odbiorze dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Natomiast cel praktyczny to opracowanie wskazań dla praktyki pedagogicznej dotyczących pracy z dziećmi, które wykazują problemy wychowawcze wynikające z zaburzenia relacji w rodzinie. A wskazując na cel teoretyczny to było nim opracowanie teorii dotyczących rozwoju dziecka oraz określenie znaczenia rodziny w jego rozwoju. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział w całości poświęcony był teoretycznemu ujęciu zagadnienia na podstawie wybranej przeze mnie literatury. Wyjaśnione zostały pojęcie rodzina, funkcje, postawy rodzicielskie i style wychowania, oraz typy rodzin. Ostatni podrozdział ukazuje przemiany w rodzinie od czasów najdawniejszych do współczesności. Drugi rozdział to opis edukacji wczesnoszkolnej. Charakterystyka wieku szkolnego i dojrzałości szkolnej. Opis prawidłowego rozwoju fizycznego, poznawczego i społecznego dzieci. A w ostatnim podrozdziale opisałam znaczenie rodziny dla prawidłowego rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Trzeci rozdział poświęcony jest metodologicznym podstawom moich badań. Zawarłam w nim sześć podrozdziałów, w których określiłam przedmiot i cel badań, problem badawczy, strategię, wskazałam metody i techniki, oraz teren i populację. Przedstawiłam również założenia teoretyczne. Czwarty rozdział to analiza wyników podjętych badań zawarta w czterech podrozdziałach. Pierwszy to opis relacji rodzinnych w wypowiedziach badanych. Kolejne to relacje przedstawione w projekcjach dziecięcych, czyli analiza rysunku i scenek dramowych. Trzeci podrozdział to znaczenie relacji rodzinnych nadawane przez badane dzieci. A czwarty to percepcja trudności w relacjach rodzinnych przez badane dzieci. Moje badania wskazały, iż relacje rodzinne w percepcji dziecka wczesnoszkolnego są bardzo ważne i znaczące dla prawidłowego rozwoju. Poprzez zastosowanie różnych technik badawczych mogłam sprawdzić jakie są te relacje.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich zawiera charakterystykę rodziny, jako czynnika chroniącego i ryzyka niedostosowania społecznego młodzieży. Odnosi się on do znaczenia rodziny w zaspakajaniu potrzeb dziecka, obszarów dysfunkcyjnych jak i rodzinnych uwarunkowań niedostosowania społecznego nieletnich. Drugi rozdział dotyczy założeń metodologicznych, na których oparto proces badawczy. Zawiera on cele, problemy, hipotezy badawcze oraz odnosi się do metod, charakterystyki terenu i grupy badawczej. Rozdział trzeci natomiast prezentuje wyniki badań i ukazuje strukturę rodzin, w których wychowywali się respondenci a także prezentuje ich opinię na temat relacji, kontaktów oraz wyobrażeń związanych z rodziną idealną – czyli taką, którą chcieliby w przyszłości założyć. W końcowej części pracy zostało zamieszczone zakończenie podsumowujące wszystkie zebrane w toku badań informacje. Intencją badań prezentowanych w niniejszej pracy była charakterystyka obrazu rodziny z perspektywy wychowanków Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych. Główną hipotezą jaka została założona w mniejszej pracy było przypuszczenie, że wychowankowie młodzieżowych ośrodków wychowawczych mają zaburzony obraz rodziny.

Praca dyplomowa dotyczy form wsparcia samodzielności życiowej osób z niepełnosprawnością intelektualną.Praca składa się z wstępu i trzech rozdziałów. W rozdziale pierwszym pracy zawarta jest problematyka niepełnosprawności intelektualnej i specyfika funkcjonowania osób dotkniętych niepełnosprawnością. Zostały przytoczone definicje niepełnosprawności oraz wyjaśniona terminologia z nią związana. Scharakteryzowane zostały stopnie niepełnosprawności intelektualnej. Obejmuje również zagadnienia dotyczące autonomii tych osób. Ujęto również kwestie barier, które utrudniają im normalne funkcjonowanie. Istotne było opisanie samodzielności tych osób i postaw społeczeństwa wobec nich. Ostatnim aspektem było przedstawienie form wsparcia i pomocy samodzielności życiowej tych osób. Opisano również modele życia osób z niepełnosprawnością intelektualną. Drugi rozdział obejmuje podstawy metodologiczne badań prezentowanych w pracy. Zawarto w nim uzasadnienie wyboru tematu. Sprecyzowano cele i problemy badawcze. Przedstawiona charakterystykę metod, technik i narzędzi badawczych oraz terenu badań i osób badanych. Rozdział trzeci stanowi analizę uzyskanych wyników badań własnych dotyczących form wsparcia samodzielności życiowej osób z niepełnosprawnością intelektualną. Zawiera wypowiedzi osób z niepełnosprawnością intelektualną i ich zdanie odnośnie poszczególnych problemów badawczych. Praca zawiera też wnioski i uwagi końcowe, bibliografię oraz aneks. Przedmiotem badań były formy wsparcia samodzielności życiowej osób z niepełnosprawnością intelektualną. Celem pracy było poznanie tych form wsparcia. Problematyka badawcza została zawarta w pytania badawcze szczegółowe: Jaka jest sytuacja rodzinna osób z niepełnosprawnością intelektualną?, Na jakie trudności napotyka osoba z niepełnosprawnością intelektualną w dążeniu do samodzielności życiowej?, Z jakich instytucjonalnych form pomocy korzystają w usamodzielnianiu się osoby z niepełnosprawnością intelektualną?, W jakich obszarach aktywności wykazują samodzielność osoby z niepełnosprawnością intelektualną? Do przeprowadzenia badań posłużono się metodą studium przypadku. Narzędziem, służącym o zgromadzenia materiału badawczego był wywiad jakościowy. Grupę badawczą stanowiło 10-ro uczestników Centrum Terapeutyczno- Rehabilitacyjnym we Wrocławiu.Były to osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim oraz w topniu umiarkowanym. Uzyskane wyniki badań pozwoliły na formułowanie wniosków końcowych. 1.Jaka jest sytuacja rodzinna osoby z niepełnosprawnością intelektualną? Sytuacja rodzinna osób z niepełnosprawnością intelektualną jest bardzo indywidualna. Duże znaczenie podczas dążenia do samodzielności życiowej ma postawa wychowawcza rodziców. Rodzice wykazujący się postawą zbyt opiekuńczą nie dopuszczają swoich dorosłych już dzieci, do podejmowania samodzielnych aktywności. Z kolei rodzice wykazujący się pozytywną postawą wobec dorosłości swojego dziecka wspierają je w dążeniu do bycia samodzielnym i niezależnym

Tematem pracy są formy współpracy nauczycieli z rodzicami w niepublicznej szkole podstawowej. Główną przyczyną wyboru takiego tematu pracy była odpowiedź na potrzeby i wyzwania obecnego czasu, w którym konieczne jest przezwyciężenie barier ograniczających współpracę rodziny i szkoły. Opracowanie tego tematu miało również na celu przedstawienie, jakie są rzeczywiste formy współpracy rodziców i nauczycieli w niepublicznej szkole podstawowej. Ponadto istotne było też wskazanie korzyści, jakie wynikają ze współpracy nauczycieli z rodzicami dla ogólnej efektywności edukacji dzieci, pracy szkoły i funkcjonowania rodziny. Podjęto się także próby zorientowania się, czego rodzice i nauczyciele właściwie chcieliby, oczekiwaliby od siebie nawzajem. Za warte zastanowienia uznano również, na ile i w czym oczekiwania nauczycieli wobec rodziców są zgodne z oczekiwaniami przedstawianymi przez rodziców wobec nauczycieli. Istotne było też zwrócenie uwagi na rangę współuczestnictwa rodziców we wszelkich możliwych działaniach szkoły. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich stanowi opis stosunków rodziny ze szkołą w kontekście potrzeb wynikających ze zmian, jakie zachodzą w rodzinach i rozwoju oświaty. Dalsza część przedstawia wyniki i wnioski z dotychczasowych badań diagnostycznych przeprowadzonych w szkołach niepublicznych. W rozdziale teoretycznym szczegółowo omówiona została rola rodziców w wychowaniu dziecka (funkcje rodziny, strategie w wychowaniu dziecka, postawy rodzicielskie, organizowanie czasu wolnego, udział w zajęciach pozalekcyjnych). Rozdział drugi ma charakter metodologiczny. W tej części został omówiony przedmiot i cel prowadzonych badań, sformułowano problemy i hipotezy badawcze, określono zmienne zależne i niezależne oraz wskaźniki, dokonano analizy wybranej metody oraz techniki badawczej, opisano konstrukcję narzędzia badawczego. Rozdział ten zawiera także charakterystykę grupy badawczej i terenu badań. Rozdział trzeci poświęcony jest analizie i interpretacji badań. Dane zostały ujęte w kategoriach ilościowych (wykresy słupkowe) a do każdego wykresu przygotowano opis. Ostatnia część pracy zawiera podsumowanie oraz wnioski wynikające z badań. Praca została napisana w oparciu o literaturę fachową dotyczącą współpracy szkoła – dom. Korzystano także z prac naukowych, które w zdecydowanej większości dotyczą problematyki rodziny, analizowano literaturę dotyczącą metodologii badań. Do napisania pracy posłużyły także artykuły, raporty z badań zamieszczone w czasopismach pedagogicznych bądź na stronach internetowych. Przeprowadzone badania pozwoliły na zgromadzenie obszernego zestawu danych, dzięki którym można było stwierdzić, jakie są w rzeczywistości formy współpracy nauczycieli z rodzicami w niepublicznej szkole podstawowej. W świetle wyników badań szkoła niepubliczna daje rodzicom więcej możliwości do podejmowania działań w ramach różnych form współpracy, w większym zakresie dostrzega umiejętności rodziców, którzy mają coraz bogatszą wie

Problem przemocy w rodzinie jest nam znany od pokoleń, ma ogromny wpływ na wszystkich członków rodziny. Jednak dzieci doświadczają przemocy w sposób szczególny. Są bezbronne i skazane na dorosłych, którzy zamiast wspierać rozwój dziecka mają destruktywny wpływ na jego życie i bezpieczeństwo. Rodzina jest dla człowieka podstawową grupą społeczną, przygotowującą go dożycia w społeczeństwie. Jej rola wychowawcza nie ogranicza się do wczesnych lat życia dziecka, ale trwa aż do osiągnięcia samodzielności, zdobycia wykształcenia i przysposobienia do zawodu. Niestety wiele rodzin nie wypełnia swoich funkcji właściwie, na co ma wpływ wiele czynników. W rodzinach dysfunkcyjnych dzieci są narażone na doświadczenia przemocowe, a także na zaniedbania ze strony swoich rodziców. To z kolei powoduje u dzieci brak poczucia bezpieczeństwa, nieprawidłowy rozwój emocjonalny, psychiczny, a także fizyczny. W dalszej perspektywie, już w życiu dorosłym napotykają one na trudności w nawiązywaniu relacji z innymi, a borykając się z nałogami powtarzają błędy swoich rodziców. Polityka społeczna wychodzi naprzeciw potrzebom rodzin Polskich a szczególnie rodzin niewydolnych wychowawczo oraz dysfunkcyjnych. Osoby stosujące przemoc wobec członków rodziny są karane na mocy Prawa. Natomiast pomoc społeczna oferuje wsparcie dla rodzin doświadczających trudności, a przez to wspiera rozwój dziecka. W badaniach został podjęty temat postrzegania dzieciństwa przez kobiety z doświadczeniem przemocy domowej. Ich dzieciństwo opierało się głównie na „balansowaniu” pomiędzy światem dziecka a światem dorosłych – pomimo tego, iż były dziećmi, musiały często wcielać się w role osoby dorosłej. Taka sytuacja nie może pozostać obojętna na przyszłe życie dziecka, pozostawia po sobie trwały ślad, który przejawiać się może w różnoraki sposób: wpadnięcie w nałóg, problemy socjalne, brak motywacji do nauki, problemy natury społecznej. Kobiety, których dzieciństwo w głównej mierze opierało się na walce o samą siebie, na zmaganiu się z problemem alkoholowym, nieporadnością życiową rodziców, często dochodzą do wniosku, że wolałyby zapomnieć o tamtym czasie i żyć dalej. Niemniej jednak zdobyte przez nie doświadczenie z dzieciństwa w jakiś sposób w dalszym ciągu do nich wraca. Kobiety te w wielu życiowych sytuacjach muszą zmierzyć się z piętnem, które pozostawiła na nich przeszłość. Nie tylko zmagają się z okrutnymi w wielu przypadkach wspomnieniami, ale przede wszystkim mają problemy natury psychosomatycznej, które utrudniają im prawidłowe funkcjonowanie zarówno we własnych rodzinach jak i w szeroko pojmowanym życiu społecznym. Pomimo iż „koszmar” dzieciństwa jest już dawno za nimi, to nadal odczuwają jego skutki w obecnym życiu. Wiele z nich nie potrafi zaakceptować siebie, nie widzi swoich zalet, co skłania je do często mylnej samooceny. Życie w rodzinie dysfunkcyjnej nie jest łatwe, obarczone jest wieloma problemami, z którymi zmagać muszą się przede wszystkim dzieci. Dlatego też system

Praca pt."Formy terapii uczniów z zaburzeniami zachowania w percepcji nauczycieli" podzielona została na trzy główne części. Pierwszą część stanowią rozważania teoretyczne. Dotyczą one szkoły, która stanowi środowisko wychowawcze ucznia z zaburzeniami zachowania, a także roli nauczyciela w edukacji dziecka. Wyróżnione zostały także rodzaje zaburzeń zachowania, czynniki w których dopatrywać się można przyczyn zaburzeń zachowania oraz ich klasyfikacje. Ponadto w pierwszej części pracy zostały zawarte informacje na temat możliwych oddziaływań terapeutycznych wobec uczniów z zaburzeniami zachowania. Wyjaśnione zostało pojęcie terapii pedagogicznej, socjoterapii, a także terapii behawioralnej. Opisane zostały także czynniki, które warunkować mogą powodzenie terapii ucznia z zaburzeniami zachowania. Można także znaleźć w tej pracy informacje, które dotyczą konsekwencji zaburzeń zachowania. Drugą część niniejszej pracy stanowią wiadomości dotyczące metodologii badań. Można odnaleźć w niej informacje na temat celu badań, hipotez, zmiennych, wskaźników oraz przedmiotu. Opisane zostają także problemy badawcze oraz metody, techniki i narzędzia badawcze. Pojawia się także opis grupy badanej oraz terenu badań. Trzecią, ostatnią część pracy stanowi analiza badań własnych. Opisane zostają tam zebrane w toku badań dane. Zostają udzielone odpowiedzi na główny problem badań, który mieści się w pytaniu : jak nauczyciele postrzegają oddziaływania terapeutyczne podejmowane wobec uczniów z zaburzeniami zachowania. Poznana została opinia nauczycieli na temat zaburzeń zachowania i form terapii. Badania pozwoliły na zebranie informacji dotyczących także tego, jak wyglądają zmiany w zachowaniu uczniów, którzy zostali objęci terapią. Praca kończy się krótkim zakończeniem na temat badań.

Praca Magisterska o tytule "Relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego" obrazuje specyfikę instytucji izolacyjnej, w której osadzeni współdzielą swój los z innymi skazanymi. Opisano działania w jednostce penitencjarnej, które uwzględniają w szczególności warunki bytowe, socjalne, edukacyjne istniejące w społeczności więziennej. Przedstawiono kształtujące się w zakładzie wzajemne relacje pomiędzy skazanymi oraz pomiędzy skazanymi a osobami prowadzącymi działania penitencjarne. Celem badań były relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego. W prowadzonych badaniach skupiono się na postrzeganiu relacji między osobami osadzonymi przez pryzmat pracowników Aresztu Śledczego. Problematyka badawcza dotyczyła poniższych zagadnień: Jak funkcjonariusze postrzegają relacje między osadzonymi? Jakie osadzeni mają nastawienie do kontaktów z więźniami? Jakie osadzeni przejawiają zachowania wobec współwięźniów? Jakie czynniki warunkują poprawne relacje między osadzonymi? Jakie są źródła konfliktów między osadzonymi? Badania były realizowane poprzez sondaż diagnostyczny, zaś zastosowaną techniką była ankieta. Narzędzie, które wykorzystano podczas badań to kwestionariusz ankiety. Przedstawione w pracy badania odbywały się w Areszcie Śledczym w Ostrowie Wielkopolskim. Dokonano podziału respondentów ze względu na wiek oraz na stopień wykształcenia. Z przeprowadzonych badań wynika, że wiek, a co za tym idzie staż pracy oraz stopień wykształcenia niekiedy ma wpływ na różnice w postrzeganiu relacji między osadzonymi. W większości przypadków jednak funkcjonariusze Aresztu Śledczego reprezentują zbliżone stanowisko w określeniu relacji interpersonalnych między więźniami.

Celem badań podjętych w tej pracy jest ustalenie z jakich stron internetowych korzystają osoby badane oraz w jaki sposób Internet, formy wsparcia dostępne w sieci pomagają osobom uzależnionym od narkotyków w walce z nałogiem i w utrzymywaniu przez nie abstynencji. Niniejsza praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów: rozdziału teoretycznego, metodologicznego oraz analizującego i interpretującego wyniki badań własnych oraz z zakończenia. W części końcowej można również zapoznać się z bibliografią i aneksem. W pierwszym podrozdziale rozdziału teoretycznego poniższej pracy można zapoznać się z definicjami i pojęciami które odnoszą się do problemu jakim jest ogólnie uzależnienie. Zawarte są w nim informacje o rodzajach uzależnień i o przyczynach sięgania po narkotyki. Mieszczą się tu także fazy rozwoju uzależnienia od narkotyków oraz konsekwencje ich zażywania. W drugim podrozdziale owej pracy opisany został Internet jako źródło pomocy lub zagrożenia dla osób uzależnionych od narkotyków. Przedstawione w nim zostały cechy pozytywne oraz zagrożenia związane z korzystaniem ze stron internetowych, a także opisane zostały formy komunikowania się przez Internet ludzi na całym świecie, to jak on może pomóc osobom uzależnionym w walce ze swoją chorobą. W podrozdziale trzecim rozdziału teoretycznego zaprezentowane zostały metody leczenia osób uzależnionych oraz formy pomocy dla tych osób, dostępne w przestrzeni wirtualnej. Wymienione zostały dostępne typy placówek, ośrodków odwykowych, ambulatoryjnych oraz stacjonarnych, a także różnego rodzaju formy terapii. Na zakończenie rozdziału pierwszego opisane zostały formy terapii jakie są dostępne dla uzależnionych w sieci wirtualnej. W rozdziale drugim natomiast, zawarte zostały metodologiczne podstawy badań własnych. Przedstawiony tu został przedmiot i cel badań, sformułowany został problem ogólny, czyli z jakich form wsparcia dla osób uzależnionych korzystają w Internecie osoby badane oraz problemy szczegółowe. Następnie opisane zostały metody, techniki i narzędzie badawcze, jakie zostało wykorzystane w celu przeprowadzenia badań, czyli kwestionariusz ankiety. Część końcowa ukazuje miejsce badań jakim jest sieć wirtualna oraz grupę badaną, czyli osoby uzależnione od narkotyków korzystające z Internetowych form wsparcia. W ostatnim trzecim rozdziale zaprezentowana została analiza wyników badań własnych. Zaprezentowane zostały wykresy oraz tabele przedstawiające odpowiedzi badanych na pytania zawarte w kwestionariuszu ankiety, to jaką świadomość własnego nałogu mają osoby badane, które zmagają się z uzależnieniem i korzystają z internetowych form wsparcia. Przedstawione zostały także wyniki analizy dotyczące motywów dla jakich badani korzystają z portali przeznaczonych dla uzależnionych. A na zakończenie trzeciego rozdziału przeanalizowane zostały korzyści związane z uczestnictwem tych osób w wirtualnych wspólnotach dla osób zmagających się z uzależnieniem od narkotyków.

W niniejszej pracy przedmiotem podjętych przeze mnie badań jest aktywność artystyczna w resocjalizacji wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego. Z literatury przedmiotu wynika, że aktywność artystyczna pozytywnie wspiera proces resocjalizacji, przede wszystkim poprzez to, że pozwala na konstruktywne wyrażenie swoich emocji i odreagowanie złości czy też stresu. W celu poznania aktywności artystycznej wychowanków MOW-u przeprowadzono wywiady z wychowankami oraz wychowawcami dwóch Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych. W pracy postawiono następujące pytania badawcze: Jaka jest charakterystyka środowiska rodzinnego i pozarodzinnego w percepcji wychowanków MOW-u? Jakie są główne zainteresowania wychowanków MOW-u? Jakie korzyści przynosi wychowankom MOW-u aktywność artystyczna? W jakich zajęciach artystycznych uczestniczą wychowankowie MOW-u? Jaka jest rola wychowawcy w motywowaniu wychowanków MOW-u do podejmowania aktywności artystycznej? Na podstawie analizy przeprowadzonych badań można wysunąć kilka zasadniczych wniosków: wychowankowie MOW-u w większości pochodzą z rodzin niepełnych czy rekonstruowanych i nie mieli dobrych relacji ze swoimi rodzicami czy opiekunami prawnymi. Aktywność artystyczna dzięki działaniu wyciszającemu trudne emocje i zwiększającemu empatię, w znaczący sposób przyczyniła się do poprawy stosunków wychowanków z ich rodzinami. Jeżeli chodzi o środowisko rówieśnicze, większość wychowanków miało starszych kolegów i koleżanki, aktualnie większość z nich nie utrzymuje kontaktu ze swoimi dawnymi znajomymi. Wychowankowie uczęszczają na zajęcia muzyczne, plastyczne, teatralne i taneczne. Głównymi zainteresowaniami wychowanków MOW-u są przede wszystkim zajęcia plastyczne, zwłaszcza decoupage i rysunek, ale również interesują się muzyką, tańcem czy teatrem. Korzyści płynące z uczestnictwa w zajęciach artystycznych stanowią przede wszystkim rozładowanie emocji, nabycie umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, pokonanie barier związanych z nieśmiałością oraz lękiem. Korzyścią jest również wzrost poczucia własnej wartości oraz możliwość zaprezentowania znajomym czy rodzinie, że wychowanek jest wartościową i utalentowaną osobą, potrafiącą stworzyć z niczego coś pięknego. Dużą rolę odgrywa też wychowawca, który pokazuje, zachęca i wspiera do uczestnictwa w zajęciach artystycznych. Często wychowawca zastępuje wychowankom rodzinę wspierając i doceniając starania dziecka.

W niniejszej pracy przedmiotem podjętych przeze mnie badań jest wpływ wychowywania się Dorosłych Dzieci Alkoholików w rodzinie pierwotnej na tworzenie i życie własnej rodziny. Praca została podzielona na trzy rozdziały, a każdy z nich składa się z poszczególnych podrozdziałów niezbędnych do opracowania podjętego przez badacza problemu. Rozdział pierwszy zawiera literacki obraz dysfunkcjonalności rodzin alkoholowych, wyjaśnienie terminu syndromu Dorosłego Dziecka Alkoholików oraz ukazuje, w jaki sposób można pomóc osobom dotkniętym tym problemem. Drugi rozdział poświęcony jest metodzie, technice i narzędziu badawczym wybranym do przeprowadzenia badań w poniższej pracy. Niniejszy rozdział zawiera także opis organizacji badań i przebiegu realizacji wywiadu z indywidualnym przypadkiem. W trzecim rozdziale opisane zostały doświadczenia osób z syndromem DDA, które mają trudności w życiu dorosłym, w tworzeniu i funkcjonowaniu rodziny własnej. W tym rozdziale podjęto próby analizy obrazu rodzin badanych. Problemy, z jakimi zmagają się dzieci alkoholików są często niedostrzegalne dla społeczeństwa, a ich wewnętrzne cierpienie i brak perspektywy na zmiany są przytłaczające. Zjawisko alkoholizmu jest znane całemu społeczeństwu. Jest wiele pozycji, w których omawia się sposoby pomocy alkoholikom, jednak rzadko zauważa się dzieci alkoholików. To one bardzo często są najbardziej zagrożone nieodpowiedzialnością uzależnionych rodziców. Niniejsza praca przedstawia zagrożenia i konsekwencje jakie niesie nadużywanie alkoholu. Pokazuje dokładny sposób degradacji rodziny i dzieci. Ukazuje konsekwencje, które ponoszą dzieci za picie rodziców. Celem niniejszej pracy jest ukazanie złożoności zjawiska alkoholizmu i negatywnego wpływu uzależnienia rodziców na dzieci. W pracy postawiono następujące problemy badawcze: W jakim stopniu wychowywanie się w rodzinie z problemem alkoholowym wpływa na życie osób z syndromem DDA? Jak wygląda życie małżeńsko - rodzinne dorosłych dzieci alkoholików? Jak wygląda życie zawodowe dorosłych dzieci alkoholików? Czy osoby z syndromem DDA same nadużywają alkoholu? W jaki sposób DDA oceniają swoje dotychczasowe życie? Na postawie analizy przeprowadzonych badań można wysnuć kilka zasadniczych wniosków: większość DDA definiuje swoje dzieciństwo jako pozbawione poczucia bezpieczeństwa. DDA w obecnym życiu dostrzegają problem polegający na tendencji do sięgania po substancje uzależniające, są lub byli uzależnieni. Większość DDA ocenia swoje obecne życie osobiste jako przeciętne. Często dzieje się tak przez traumę z dzieciństwa, której nie można zapomnieć. Życie prywatne i zawodowe jest uwarunkowane stanem emocjonalnym i trzeźwością badanych. Dorosły posiadający syndrom DDA, niejednokrotnie nie wie, jak prawidłowo zbudować szczęśliwy związek. Obawia się wchodzenia w bliższe relacje, boi się miłości, oraz odczuwa strach przed zaangażowaniem, które w jego mniemaniu może odebrać racjonalność w podejmowanych działaniach i przywróci dawny n

Praca magisterska opisująca, czym jest zjawisko wielokulturowości? Jak na przełomie stuleci wielokulturowość ewoluowała i jak wpłynęła na postrzeganie przez społeczeństwa homogeniczne, związków i rodzin różnokulturowych.

„Specyficzne trudności w uczeniu się” posiadają bardzo ogromny zasięg w naszym społeczeństwie. Nad dysleksją prowadzi się wiele badań, mimo to do końca nie możemy sobie wytłumaczyć skąd tak naprawdę biorą się te problemy rozwojowe i edukacyjne. Podczas badań, przeprowadzonych wywiadach narracyjnych, moi rozmówcy udzielili mi wiele interesujących informacji dotyczących ich funkcjonowania z dysleksją w obszarze edukacji nieformalnej i pracy zawodowej. Dyslektycy w różnym stopniu radzą sobie ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, w życiu codziennym. Kłopoty dyslektyczne nie znikają niestety razem z zakończeniem nauki w szkole, lecz towarzyszą one przez całe życie i w różnych jego aspektach. Osoby z dysleksją wypracowują i korzystają z wielu strategii zachowań, aby prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Dysleksja u dorosłych jest tematem mniej znanym i opisywanym w literaturze przedmiotu, dlatego bardzo mnie zainteresował i postanowiłam przeprowadzić badania w tym kierunku. W moich badaniach posłużyłam się kwestionariuszem wywiadu, który składa się z trzech części. Pierwsza część odnosi się do ogólnego zagadnienia dysleksji, o życiu, zainteresowaniach danej osoby, odbytej edukacji, posiadanym orzeczeniu lub opinii z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, o różnych sytuacjach w codziennym funkcjonowaniu, gdzie specyficzne trudności odgrywały istotną rolę i przynosiły różne skutki. Podczas układania pytań do wywiadu skupiłam się również nie tylko na „słabych stronach”, lecz też na „mocnych stronach” osób dyslektycznych. Moją uwagę w pierwszej części wywiadu przyciągnął temat akceptacji przez społeczeństwo oraz traktowanie osób ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu w instytucjach publicznych, oraz wiedza i świadomość dyslektyków na aspekt sytuacji prawnej w Polsce, pomoc ze strony na przykład poradni, czy pracodawców. W drugiej części mojego wywiadu użyłam testu przesiewowego, dzięki któremu można zbadać dysleksję u osób dyslektycznych - Kwestionariusza Objawów Dysleksji u Dorosłych Michaela Vinegrada, który składa się z 20 pytań (odpowiedzi TAK/NIE). Ostatnia część - trzecia dotyczyła szczegółowych pytań związanych z odbytą edukacją w szkole podstawowej, gimnazjum, w szkole średniej, funkcjonowaniu w szkole przed i po diagnozie oraz doświadczeń dotyczących pracy zawodowej i „odnalezienie się” na rynku pracy osób ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Przeprowadziłam 20 wywiadów narracyjnych z różnymi osobami, w tym 12 ze zdiagnozowanymi trudnościami w nauce pisania i czytania oraz 8 osobami, które podejrzewają u siebie dysleksję, lecz nigdy nie zostały dokładnie zdiagnozowane na żadnym etapie szkolnym. Wszystkie te osoby są świadome swoich problemów i podzieliły się ze mną swoją historią związaną z dysleksją.

Opracowanie dotyczy coachingu jako nowej formy profesjonalnej pomocy w opiniach doradców i ich klientów. Zawarto w nim teoretyczne omówienie coachingu - historię, definicje, rodzaje, założenia i charakterystykę zawodu wraz z kompetencjami zawodowymi coacha. Omówiono narzędzia w pracy coacha z klientem, a także etykę zawodu coacha. Została omówiona rola coachingu we wspomaganiu rozwoju klienta na tle innych dostępnych form profesjonalnego wsparcia. Scharakteryzowano klientów korzystających z form profesjonalnej pomocy. Omówiono proces pomocowy oraz bariery korzystania ze wsparcia specjalistów. Opracowanie zawiera metodologię badań własnych - podejście jakościowe. Przedstawiono cel i przedmiot badań, organizację badań i charakterystykę grupy badawczej. W ostatniej części opracowania zaprezentowano analizę badań własnych, tj. wywiadów z coachami i wywiadów z klientami. Przeprowadzona analiza literatury przedmiotu oraz rezultatów badań własnych pozwoliła na wyciągnięcie wniosków i odpowiedź na pytania badawcze. Dowiedziono, że coaching jest skuteczną metodą pozwalającą na udzielenie realnej pomocy klientowi w jego drodze samorozwoju.

Coraz częstszym zjawiskiem we współczesnej rodzinie się wcześniejsza rezygnacja z urlopu macierzyńskiego czy wychowawczego młodej mamy. Współczesna kobieta musi dostosować się do wymagań rynku pracy i gdy pracodawca tego wymaga zrezygnować z urlopu kosztem dziecka. Coraz częściej też słyszy się o kobietach, które świadomie nie zostały z dzieckiem do końca urlopu ze względu na chęć rozwoju osobistego i rozwoju zawodowego. Nadal rzadko w takich sytuacjach opiekę nad dzieckiem przejmują ojcowie dzieci. Skutkiem tych działań jest pozostawienie dziecka pod opieką innych osób. Jednym z poważniejszych problemów rodziców staje się wybór najlepszej formy opieki nad ich pociechą. Dlatego też pojawił się pomysł na zbadanie zaufania rodziców do różnych form opieki. Przedmiotem badań było zaufanie rodzicielskie w stosunku do dostępnych form opieki nam małym dzieckiem, a więc do żłobka, niani czy dziadków w roli opiekunów. w związku z tym, celem badań było poznanie opinii rodziców na temat ich zaufania do dostępnych form opieki nad małym dzieckiem. Aby jednak dobrze przeprowadzić rozmowy z badanymi rodzicami, należało odpowiednio zapoznać się z tematyką zarówno opieki, jak i zaufania. Jak już wspomniałam, w dzisiejszych czasach coraz więcej kobiet decyduje się na szybki powrót do pracy po urodzeniu dziecka. Decyzja ta czasem jest spowodowana wpływem pracodawcy, który sugeruje, że powinna ona wrócić, bo na jej miejsce są inne chętne osoby, wtedy pod wpływem presji wiele kobiet wraca do pracy. Czasem to słabsza sytuacja finansowa zmusza młode matki do powrotu do pracy, gdyż mogą pracować na dodatkowo płatne nadgodziny, dostają premie motywacyjne itp., co jest istotne dla ich budżetu domowego. Są sytuacje, gdzie matki przed urodzeniem dziecka były bezrobotne, a kilka miesięcy po urodzeniu dostają ofertę pracy. Zdarza się, również coraz częściej, że kobieta wcale nie chce spędzić z dzieckiem na urlopie macierzyńskim, a później wychowawczym dwóch czy trzech lat życia, a wręcz pragnie jak najszybciej wrócić do pracy, aby dalej realizować się zawodowo, zdobywać kolejne szczeble kariery zawodowej. Niezależnie od tego, z jakiego powodu młoda matka decyduje się na powrót lub podjęcie pracy, musi zmierzyć się z wyborem formy opieki nad jej małym dzieckiem. Gama możliwości jest obecnie dość szeroka. Po wejściu w życie Ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, rodzice mogą skorzystać z kilku możliwości. Dotychczas legalnie funkcjonowały jedynie żłobki, a nianie pracowały bez umowy. Dziś rodzice mogą zapisać dziecko do żłobka lub jego mniejszego odpowiednika czyli klubu dziecięcego. Następnie mogą poprosić o pomoc dziadków dziecka w opiece nad ich wnukiem (mogą ich zatrudnić choćby w celu odprowadzania składek emerytalnych do czasu nabycia praw emerytalnych). Jest również możliwość zatrudnienia niani czy opiekunki do dziecka, która mogłaby przychodzić do ich domu czy zabierać dziecko do swojego lokum, a zakres jej obowiązków i wynagrodzenie ok

Tematem pracy jest funkcjonowanie dziecka jąkającego się w wieku 6 – 12 lat w środowisku szkolnym, rodzinnym i rówieśniczym w opiniach rodziców i logopedów. Praca składa się z pięciu rozdziałów oraz wniosków końcowych i zakończenia. Rozdział pierwszy, drugi i trzeci stanowią część teoretyczną pracy, w których na podstawie literatury przedmiotu została zawarta wiedza na temat zaburzenia mowy, jakim jest jąkanie; funkcjonowania dziecka jąkającego się w poszczególnych środowiskach oraz terapii specjalistycznej skierowanej do dzieci w przedziale wiekowym od 6 do 12 lat. W rozdziale pierwszym zawarto pojęcie i klasyfikację wad wymowy, definicję jąkania oraz jego przyczyny. Ponadto w niniejszym rozdziale omówiono etapy procesu diagnostycznego jąkania oraz przybliżono metody, jakie stosuje się w tejże diagnozie. Rozdział drugi stanowi omówienie sposobów funkcjonowania dziecka z zaburzeniem tempa i płynności mowy zarówno w środowisku szkolnym, rówieśniczym, jak i rodzinnym. W rozdziale trzecim poruszono kwestię terapii jąkania podejmowanej względem dzieci w wieku od 6 do 12 lat. W niniejszym rozdziale omówiono etapy i zakres terapii specjalistycznej, pośrednie i bezpośrednie metody terapeutyczne oraz przybliżono możliwe efekty terapii. Rozdział czwarty stanowi omówienie metodologii badań własnych. Pierwsza część niniejszego rozdziału dotyczy podejścia badawczego i paradygmatu badań. W dalszej części niniejszego rozdziały omówiono cel i przedmiot prowadzonych badań. W trzecim podrozdziale rozdziału czwartego wyszczególniono problemy badawcze. Niniejszy rozdział poświęcony jest również metodom, technikom oraz narzędziom badawczym wykorzystanym na potrzeby niniejszych badań. W dalszej części niniejszego rozdziału omówiono przebieg badań i ich organizację oraz przedstawiono charakterystykę badanej grupy. W ostatnim podrozdziale skupiono się na etyce badań własnych, omówieniu zasad, jakie powinny być przestrzegane przez osoby przeprowadzające badania naukowe. Piąty, ostatni rozdział obejmuje analizę i interpretację wyników badań, bowiem na potrzeby pracy przeprowadzono badania jakościowe, którego grupę badawczą stanowili rodzice dzieci jąkających się oraz logopedzi. Następnie przedstawiono wnioski, wynikające z przeprowadzonych badań, a także zakończenie. Całość pracy zamykają: bibliografia, spis tabel i wykresów oraz aneks.