Swoją pracę poświęciłam zagadnieniu jakim jest autyzm, a dokładnie metodom dyrektywnym i niedyrektywnym w rehabilitacji osób z autyzmem. Powyższym zaburzeniem rozwojowym interesuję się od dwóch lat. Autyzm jest zaburzeniem coraz częściej występującym w populacji, stąd należy mu się szczególna uwaga. W pierwszym rozdziale skupiłam się na opisaniu autyzmu z perspektywy naukowej. Skupiłam się na definicjach, etiologii, diagnozie, klasyfikacji i typologii autyzmu. Opisałam ponadto funkcjonowanie psychospołeczne osób z autyzmem. Drugi rozdział poświęciłam terapiom dyrektywnym i niedyrektywnym. Scharakteryzowałam terapię behawioralną, holding, metodę opcji, floor time, RDI, GPS i terapię więzi i dialogu Hanny Olechnowicz. Na koniec opisałam również model TEACCH jako holistyczne ujęcie podejścia do rehabilitacji i edukacji osób z autyzmem. Trzeci zaś rozdział poświęciłam na zaprezentowanie doświadczeń własnych, które zdobyłam będąc wolontariuszką chłopca z autyzmem prowadzonego terapią niedyrektywną. Ponadto skupiłam się na owej niedyrektywności i jej podłożu naukowym, gdyż metody rehabilitacji oparte na terapiach niedyrektywnych są głównym przedmiotem moich zainteresowań naukowych.

W pracy znajdują się informacje dotyczące socjoterapii na gruncie psychiatrii, psychologii i pedagogiki. W swojej pracy posługuje się pojęciem socjoterapii w ujęciu Sawickiej. Przedstawiam główne cele socjoterapii. Odnoszę się do opisanych w literaturze socjoterapeutycznych sposobów pracy. Krótko opisuje charakter Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego, prezentuje charakterystykę wychowanka takiej instytucji. Odnoszę się również do stosowania socjoterapii wobec osób niedostosowanych społecznie. Opisuje cel i sposób przeprowadzenia badań w dwóch Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych. Analizuje zebrane informacje i we wnioskach odpowiadam na postawione pytania badawcze, dotyczące metod i technik socjoterapeutycznych stosowanych podczas zajęć, tematyki spotkań, oraz grup w jakich odbywa się ta terapia.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest Seksualność osób z zespołem Downa. Na początku poruszana jest tematyka odnosząca się do zarysu historycznego. Można w niej zapoznać się z opisem pierwszych zapisów istnienia osób z zespołem Downa oraz doniesień na temat ich położenia społecznego, a także rozwoju badań nad trisomią. Kolejny fragment dotyczy próby zdefiniowania tej aberracji chromosomowej, jej przyczyna jak również głównych objawów. Następnie przedstawione są informacje związane z rozwojem fizycznym, motoryczny, poznawczym i psychospołecznym. Kolejny rozdział pracy poświęcony został seksualności. Można w nim uzyskać informację na temat definiowania terminu "seksualizm", prawidłowego rozwoju u osób pełnosprawnych jak również przebiegu rozwoju seksualnego u osób z zespołem Downa. W tej części pracy także omawiana jest pokrótce tematyka wychowania seksualnego oraz postaw i wiedzy ludzi na temat rozwoju seksualnego. Pod koniec pracy została przeprowadzona analiza trzech rozmów na temat ich wiedzy o edukacji i rozwoju seksualnym, a także stosunku do osób z zespołem Downa.

Prace napisałam pod wpływem swoich doświadczeń z mojego pierwszego pobytu w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii w okresie czerwiec-wrzesień 2014 roku. W trakcie swojej pracy w domu dziecka miałam okazję zaobserwować panujące tam stosunki dzieci zdrowych względem wychowanków z niepełnosprawnością. W pierwszym rozdziale swojej pracy skupiłam się na próbie zdefiniowania, określenia i sklasyfikowania problemu niepełnosprawności. Ponad to zwróciłam uwagę na historyczną ewolucję terminów określających osoby z niepełnosprawnością. Pochyliłam się również nad typologią, etiologią i epidemiologią niepełnosprawności. W ten sposób starałam się holistycznie podejść do niepełnosprawności i jej charakterystyki, by następnie móc mówić o postawach i zjawiskach społecznych, jakie są widoczne w społeczeństwie zarówno polskim jak i zambijskim. W drugim rozdziale podjęłam próbę zdefiniowania postaw społecznych, opisu ich powstawania i czynnikami je warunkującymi. Zwróciłam uwagę na etapy, jakie muszą zajść w jednostce, aby postawa się wytworzyła. W dalszej części poruszyłam również temat możliwości zmian postaw. Następnie opisałam proces marginalizacji społecznej osób z niepełnosprawnością, jako jeden ze skutków negatywnych postaw społecznych wobec nich, widoczny w każdej społeczności. Przedstawiłam również typowe stereotypy dotyczące osób niepełnosprawnych, jakie funkcjonują w naszym społeczeństwie oraz podałam kilka konkretnych przykładów ze świata mediów, które pokazują, że można je łamać, i że zdarza się to co raz częściej. W dalszej części poruszyłam również problem podmiotowości dziecka z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział jest opisem moich doświadczeń w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii. Przedstawiona została placówka, w której pracowałam, jej struktura, osoby w niej pracujące, charakterystyka dzieci tam przebywających, ich problemów oraz ogólny zarys warunków życia w Zambii. Ponadto nakreśliłam sposób funkcjonowania domu dziecka, typowy rytm dnia i problemy, z jakimi codziennie zmagają się pracownicy i dzieci. Opisałam pozycję dziecka niepełnosprawnego w społeczności lokalnej, dodatkowo stygmatyzowanego ze względu na sieroctwo. Następnie na tym gruncie opisałam dzieci niepełnosprawne, z którymi miałam okazję pracować na terenie domu dziecka oraz obserwacje na temat ich funkcjonowania społecznego. W podsumowaniu zawarłam wnioski wynikające z moich obserwacji i refleksje dotyczące promowania idei akceptacji osób niepełnosprawnych.

Przedmiotem zainteresowania w mojej pracy licencjackiej uczyniłem aktywność artystyczna ludzi starych. Wybrałem tą tematykę, ponieważ wiąże się ona z moimi zainteresowaniami. Jako uczeń Liceum Ogólnokształcącego byłem członkiem teatru w Nyskim Domu Kultury i tam grałem trzy lata. To doświadczenie zainspirowało mnie to tego, aby zacząć interesować się działaniami związanymi ze sztuką. Z racji tych zainteresowań chciałbym dowiedzieć się jak wygląda taka aktywność artystyczna w ostatnim okresie życia człowieka jakim jest starość. W tym celu zdecydowałem się na przeprowadzenia badań diagnostycznych w Szkole Tańca ,,Leodance” w Nysie.Moja praca składa się z trzech rozdziałów: teoretycznego, diagnostycznego oraz empirycznego. W rozdziale pierwszym znajdują się informacje dotyczące twórczości w teoriach sensu życia oraz skupiam się nad wyjaśnieniem terminu aktywności artystycznej i jej miejsca w sztuce. Rozdział ten kończą informacje dotyczące działań seniorów oraz wykaz placówek wraz z omówieniem gdzie osoby stare mogą spełniać się artystycznie. W drugim rozdziale zaprezentuję informacje dotyczące moich badań diagnostycznych oraz opis metody badawczej jaką wybrałem w celu zdobycia materiału empirycznego. Ponadto przedstawię informację na temat miejscowości, w której przeprowadzę badania oraz opis osób badanych. W trzecim rozdziale natomiast pokażę uzyskany materiał badawczy, a w ostatniej cząstce zaprezentuję interpretację oraz własną refleksję na temat przeprowadzonych badań. Moją pracę zakończy bibliografia oraz aneks. Kończąc swoją pracę licencjacką mogę z całą stanowczością stwierdzić, że było to dla mnie inspirujące doświadczenie. Pytania badawcze jakie postawiłem sobie w pracy mogę uznać za zrealizowane. Jest to wynikiem dokładnego zebrania materiału badawczego oraz jego analizy i interpretacji. Pragnę podkreślić, że wypowiedzi Narratorów częściowo różnią się one od zebranego materiału, który przedstawiłem w rozdziale pierwszym. Moi rozmówcy kładli nacisk przede wszystkim na formę spędzania wolnego czasu na emeryturze oraz możliwość integracji z innymi uczestnikami kursu tańca. Natomiast analiza literatury przedstawiona przeze mnie każe dostrzec, że aktywność artystyczna dotyczy również wyrażania emocji i pokazywania swoich talentów. Zdaniem moich rozmówców czas spędzony w kole tanecznym jest przede wszystkim formą aktywności. W mojej opinii temat jakiego się podjąłem powinien spotkać się z zainteresowaniem młodych osób po to, by zobaczyli jak istotnym okresem życia może być starość oraz w jaki sposób można ją barwnie przeżyć.

Tematem pracy jest badanie postaw studentów w stosunku do przestępczości seksualnej Praca zaczyna się wstępem który odwołuję się do wątków historycznych dotyczących zwyczajów seksualnych ludzi, które występowały i do dziś występują w wielu kulturach świata. Zachowania będące u nas są surowo karane i społecznie dezaprobowane w innej kulturze są czymś normalnym i akceptowalnym. Pokazuje to jak elastyczne i manipulowane kulturowo mogą być nasze postawy a tym samym uczucia, przekonania i wiedza. Następnie w pracy omówione zostają podstawowe przestępstwa seksualne, ich klasyfikacje, regulacje prawne obowiązujące w Polsce. W I rozdziale są zawarte informacje na temat typologii sprawców, przyczyn ich postępowania, o skali występowania tych zjawisk o charakterystycznych niekiedy cechach czy predyspozycjach sprawców czy ich środowisk. Trzecia część pracy dotyczy terminologii postaw i wpływających na nie stereotypów. Na końcu również będzie omówiony problem wykluczenia i marginalizacji społecznej. Drugim rozdział zawiera metodologie, czyli opisuję on jakie przedmioty i cele badawcze wyznaczyłam tworząc tą prace i za pomocą jakich technik, metod i narzędzi będę badać wybraną społeczność. Przedmiotem moich badań są postawy studentów względem seksualnej przestępczości. Założyłam ze będę badać studentów na 3 płaszczyznach, więc jako cel przyjęłam badanie ich: emocji i uczuć, wiedzy i poglądów, propozycji działania w stosunku do przestępców. W tym celu posłużyłam się metodą sondażu diagnostycznego i jako narzędzie badawcze użyłam arkusza ankiety zawierającego 11 pytań – 6 zamkniętych i 5 otwartych. Z badań można wywnioskować iż studenci odczuwają negatywne uczucia do sprawców przestępczości seksualnej. Poziom ich wiedzy na temat przestępczości seksualnej jest dosyć przeciętny, nie pamiętają informacji na temat typologii pedofilii lecz umieją całkiem trafnie wymienić jej przypuszczalne przyczyny. W przypadku przekonań i działania większość z nich uważa iż należy pomagać tego rodzaju przestępcom i dać im szanse na poprawę. Większa część uważa kare za nieskuteczną w przypadku pedofilii i uznaje za lepsze rozwiązanie próbę leczenia. Ważne jest że z badań wynikło że ankietowani studenci wskazywali najczęściej ze to pedagodzy i szkoła może być najlepszym sposobem przeciwdziałania przestępczości poprzez odpowiednia edukacje, wychowanie i ochronę, co może świadczyć o ich poczuciu odpowiedzialności i ochrony. Był również nieduży procent studentów będących zwolennikami kary śmierci i kastracji w stosunku do pedofilii czy sprawców przestępstw popełnionych ze szczególnym okrucieństwem. Na koncu pracy załączony jest aneks ankiety którą posłużyłam się w swoich badaniach.