Nawiązywanie kontaktów rówieśniczych, oraz słownictwo jakim posługuje się dziecko jest ważnym czynnikiem w rozwoju społecznym każdego człowieka. Pojęciem odnoszącym się do tematu i określającym dysfunkcję dzieci i młodzieży jest komunikowanie się międzyludzkie. Zarówno nieśmiałość, jak i wulgarne słownictwo doprowadzają do negatywnych postaw ludzi względem siebie. Dodatkowym elementem będącym utrudnieniem w relacjach ludzkich jest brak umiejętności wyrażania własnego zdania. Ważne, aby skupiać się na rozwoju tych umiejętności od wczesnych lat dziecka, w momencie jego pierwszego kontaktu ze społeczeństwem. Najlepszym okresem do kształtowania działania ucznia i dziecka jest późne dzieciństwo – wiek szkolny. Na tym etapie najważniejsze jest nadawania pozytywnego wzorca przez rodziców, nauczycieli i wychowawców. Umiejętność porozumiewania się z innymi rzutuje na przyszłe życie, między innymi w sytuacji poznawania nowych ludzi lub podejmowania pracy. Dziecko czerpie wiedzę poprzez naśladownictwo - to w jaki sposób rodzice porozumiewają się w domu mu bardzo duży wpływ na jego zachowanie i sposób komunikowania się z innymi. Należy wziąć pod uwagę fakt, iż dziecko może mieć do czynienia również z negatywnym źródłem relacji ludzkich, w miejscach publicznych, a najbardziej aktywnie w szkole, w środowisku rówieśniczym. Wtedy ważne jest uświadamianie go o fakcie odróżniania rzeczy dobrych od złych, podejmowania samodzielnych odpowiednich decyzji, oraz kulturalnego zachowywania się wobec innych. Kształtowanie asertywności u dzieci w okresie wczesnoszkolnym jest ważne dla dobra otoczenia młodych ludzi oraz ich samych ze względu na nie naruszanie praw i godności osobistej. Każdy z nas od najmłodszych lat powinien być uczony wyrażania własnego zdania, bez obrażania innych. Tematyka, którą poruszam w swojej pracy odnosi się do wychowawców i opiekunów placówek świetlicy środowiskowej. Chciałabym poruszyć problem obojętności na zachowania uczniów wobec innych rówieśników, oraz ukazanie i nakierowywania ich na prawidłowe komunikowanie się. Myślę, że wychowawcy, jak i rodzice bardzo rzadko skupiają się na takich czynnikach wychowawczych jak kształtowanie w dzieciach wyrażania własnej opinii, oraz poprawnego słownictwa w rozmowach, i przekazywaniu swojego zdania. Rodzice powinni być czujni na tym etapie edukacji, bowiem ze środowiska pierwotnego jakim jest dom, bardzo często młodzi ludzie wynoszą słownictwo wulgarne. Swój projekt opieram na przykładzie dzieci i uczniów przebywających w świetlicy środowiskowej w Piławie Górnej i obserwacji ich zachowania podczas odbytych przeze mnie praktyk. Temat komunikowania się i asertywności w tej placówce jest niestety problemem nie tylko dla wychowawcy, lecz dla otoczenia i samych uczestników. Motywacją do podjęcia przeze mnie tego tematu jest próba analizy problemu negatywnego zachowania dzieci wobec siebie samych i innych. Chciałabym wnieść do swojej pracy uwagi dotyczące rodziców jako głównego źródła i środowiska wychow

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „ Kształtowanie umiejętności radzenia sobie z nieśmiałościa u dzieci w wieku wczesnoszkolnym ( 6-8 lat ) w świetlicy szkolnej” Nieśmiałośc jest bardzo często spotykanym zjawiskiem. Szeroko rozpowszechniona cecha oznacza posiadanie trudności w nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi. Często bywa, że to rodzic są głównym powodem niskiego poczucia własnej wartości dziecka. Nieśmiałość określa się również jakos skrępowanie w obecności innych osób. Skromność , bojaźliwość najczęściej spowodowane są brakiem wiary we własne siły lub powodem mogą być również skomplikowane rodzinne schematy. Jest to zjawisko niezwykle złożone, zachodzą wówczas liczne zakłócenia w sferze samoorientacji i emocjonalnej . Nieśmiałośc stwarza spory problem w zyciu towarzyskim, uniemożliwia zawierania nowych znajomości , zawierania silniejszych więzi takich jak miłość lub przyjaźń. Problemem staje się czerpanie radości ze spędzania czasu z bliskimi osobami. Przeszkadza w publicznym wypowiadaniu się oraz podczas wygłaszania swojego zdania. Sprawia to, że inni nie zauważają mocnych stron osoby nieśmiałej, a w oczy rzuca się jedynie brak odwagi i wycofanie, często temu towarzyszy niestety szykanowanie, przez co dochodzi czasami nawet do samobójstw, które są następstwem depresji. Można to oczywiście zmienić, za pomocą licznych zajęć socjoterapeutycznych dziecko może nabrać doświadczenia w życiu społecznym i zyskać pewność siebie. Zmiany umożliwiają efektywniejszą współpracę w grupie. Celem mojej pracy jest ukształtowanie umiejętności poradzenia sobie z nieśmiałością wśród dzieci w świetlicy szkolnej, podniesienie ich poczucia wartości oraz dostarczenie dzieciom poczuia własnej wartości, bezpieczeństwa i optymistycznego podejścia do siebie i innych. Wymaga to dużo czasu, ale zapobieganie nieśmiałości wymaga odpowiedniego kształtowania osobowości wychowanków, a najważniejsze jest to , aby dbać o wpajanie prawidłowych ideałów, dopilnowanie aby stawiane wyzwania były na poziomie możliwości realizacji. Nieśmiałość izoluje od ludzi, znacznie utrudnia kontakt, niszczy poczucie koherencji, bardzo utrudnia wykorzystanie potencjału intelektualnego, w rezultacie prowadzi to do niskich ocen w szkole, odrzucenia przez rówieśników. Dzieci w wieku wczesnoszkolnym uczą się dopiero kontaktów z innymi dziećmi, posiadają wówczas wiedzę zasięgniętą z domu. Poprzez obserwację dziecko widzi, kto, czy i po co liczy się z jego zdaniem, zauważa wówczas, czy to co mówi ma jakiekolwiek znaczenie, czy ktoś się z nim liczy. Bardzo wiele zależy od sytuacji rodzinnej , różnych schematów obowiązujących w rodzinnym domu, jak domownicy się do siebie nawzajem odnoszą . Chciałabym zwrócić szczególną uwagę na wzmocnienie dzieci podczas moich zajęć . Znając swoje mocne strony można znacznie więcej zdziałać , Zachowanie dzieci jest pośrednio i bezpośrednio uzależnione od stopnia rozwoju, gdyż dzieci prawidłowo rozwinięte mają większe możliwości podcz

Tematem niniejszej pracy są zaburzenia odżywiania takie jak anoreksja, bulimia i otyłość na przykładzie autorskiego szkolenia dla rodziców. Omawiana materia jest niezwykle ciekawa, ponieważ zaburzenia odżywiania są aktualnym problemem dzisiejszych czasów. Należy zauważyć, że problematyka ta nie dotyczy jedynie ludzi cierpiących na zaburzenia łaknienia, ale również ich osób bliskich. Z tego powodu w pracy dużo uwagi poświęcono autorskiemu szkoleniu dla rodziców i opiekunów, których dzieci i podopieczni borykają się z analizowanym problemem. W pierwszej części pracy skupiono się na wprowadzeniu w temat poprzez opis historycznego aspektu zaburzeń odżywiania, definicje tego pojęcia oraz wskazanie jego dwóch najpopularniejszych klasyfikacji. W części drugiej dokonano charakterystyki rozpatrywanych zaburzeń i ich profilaktyki. Trzecia część poświęcona została przygotowaniu i prowadzeniu szkoleń. Istotnym dla tego zagadnienia aspektem jest metodyka dlatego też zwrócono na nią dużą uwagę. W czwartym rozdziale przedstawiono autorski projekt szkolenia dla rodziców i opiekunów. Został on oparty o metodę Cyklu Kolba, która polega na uczeniu się przez doświadczenie. Głównym celem opracowanego szkolenia jest zdobycie wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielenia wsparcia dla dziecka lub podopiecznego, które zmaga się z zaburzeniami odżywiania. Tematem przewodnim jest więc próba znalezienia odpowiedzi na pytanie jak pomóc dziecku? W niniejszej pracy skupiono się na powyższych aspektach aczkolwiek należy pamiętać, że poruszana problematyka jest niezwykle rozległa.

Temat mojej pracy to „ Zachowania dewiacyjne młodzieży w świetle wybranych czynników rodzinnych”. Jest to praca badawcza, która zawiera w sobie trzy rozdziały. Rozdział pierwszy to część teoretyczna, w której zawarłam podstawowe definicje oraz teorie opisujące genezę zachowań dewiacyjnych a mianowicie teorię Mertona, Sutherlanda i Hirschiego. Drugi rozdział pracy to metodologia własnych badań zawierająca uzasadnienie stanowiska metodologicznego oraz problemy badawcze i hipotezy a także zmienne i wskaźniki. Badania zostały przeprowadzone na grupie respondentów w granicy wiekowej mieszczącej się w przedziale szkół ponadgimnazjalnych. Ankieta za pomocą, której przeprowadziłam badania to sondaż diagnostyczny, którym ogółem zostało zbadanych 424 respondentów. W trzecim rozdziale znajdują się wyniki badań zamieszczone w tabelach ustosunkowane osobno do kobiet i mężczyzn a także wyniki ogółu przebadanej populacji oraz analiza uzyskanych wyników z przeprowadzonych badań. Moja praca miała na celu przedstawienie czynników rodzinnych, które maja znaczący wpływ na zachowanie młodzieży. Czynniki te to wieź z rodzicami, kontrola rodzicielska oraz resiliens rodziny. Z przedstawionych wyników badań można stwierdzić, że pozytywne relacje w rodzinie oraz przedstawione powyżej czynniki mają istotny wpływ na zachowanie młodzieży, co znalazło potwierdzenie w przedstawionych przeze mnie tezach.

Pierwszy rozdział swojej pracy poświęciłam na osadzenie badań w konstrukcie teoretycznym, na który składa się generalną teorię napięcia Roberta Agnew, koncepcja kosztów psychologicznych oraz resiliencja indywidualna. Zachowania dewiacyjne wyjaśniam teorią zachowań problemowych autorstwa Jessorów. Dodatkowo pokrótce przedstawiłam zagadnienie samokontroli oraz stresu, jako że przewijają się one w związku z generalną teorią napięcia oraz koncepcją kosztów psychologicznych. Drugi rozdział zawiera metodologię, w której wyjaśniłam podstawowe pojęcia w oparciu o literaturę, oraz zbudowałam problem badawczy główny jaki i problemy szczegółowe, w związku z czym zawarłam w nim również hipotezę główną oraz hipotezy szczegółowe. W rozdziale tym przedstawiam również swoje zmienne zależne jak i niezależne. Rozdział trzeci poświęciłam w całości wynikom badań. Poziom doświadczanego napięcia diagnozowany jest przez cztery wskaźniki: koszty psychologiczne, sukcesy szkolne, resiliencja indywidualna oraz więź z rodzicami. W każdym podrozdziale przedstawiam inny typ zachowań problemowych, którymi mierzę swoje zmienne niezależne. Wyniki badań zostały również wyodrębnione ze względu na płeć, która nie zawsze okazuje się różnicującą cechą. Typ zachowań problemowych został mierzony konkretnymi pytaniami z arkusza ankiety. Zawiera on uprzednie zachowania jak i gotowość do nich.

Pracę moją poświęciłam działaniom profilaktycznym w placówce jaką jest Świetlica środowiskowa. Działania te mają na celu zapobiegać, hamować zachowania niepożądane u dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Wybrałam temat ten ze względu na obecną sytuację która dotyka dzieci oraz młodzież. W pierwszym rozdziale opisałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Jest to wiek kiedy dziecka najbardziej jest narażone na wszelkie zagrożenia ze środowiska. Następnie opisałam czym jest rodzina, jakie pełni funkcje. W pracy chciałam dotknąć tematyki dzieci z rodzin dysfunkcyjnych które są narażone na akty przemocy, agresji ze strony najbliższych. Dzieci te bardzo często nie potrafią zapanować nad swoimi emocjami, agresją. Następnie opisałam placówkę gdzie przeprowadziłam zajęcia z dziećmi. Opisałam jej cele, zadania. Opisałam jakie metody wykorzystałam w części projektowej. Część projektową przeprowadziłam w świetlicy nr 2 w Legnicy. Poprzez swoje zajęcia chciałam zapobiec oraz zahamować zachowania niepożądane u wychowanków. Po rozmowie z wychowawcą świetlicy wiedziałam że zajęcia powinny opierać się głównie na uświadomieniu oraz nauce ich czym są emocje i jak z negatywnymi sobie radzić.Kilkoro wychowanków miało już problemy z prawem. Chciałam aby wychowankowie potrafili sobie radzić w sytuacjach stresujących, są oni narażeni na takie w swoich domach, środowisku lokalnym. Uświadomiłam im czym są emocje, jak sobie poradzić z frustracją. Zajęcia upłynęły w bardzo miłej atmosferze.

Samotne macierzyństwo to zjawisko coraz bardziej powszechne w Polsce. Postrzegane jest jednak bardzo negatywnie na rozwój dziecka. Podjęcie takiego stylu życia nie zawsze wiąże się jednak z niepowodzeniami, lecz coraz częściej jest to świadomy wybór kobiet. W dzisiejszych czasach samotne macierzyństwo nie jest to sytuacja bez wyjścia. Wychowywanie samodzielnie dziecka przez jednego z rodziców jest w dzisiejszych czasach bardzo powszechnym zjawiskiem. Nie jest postrzegane jak dawniej za wykroczenie , lecz jest to wyraz niezależności kobiet . Celem niniejszej pracy jest przybliżenie zjawiska samotnego macierzyństwa, ale także ogólna rola matki w życiu dziecka, która bez wątpienia jest dla niego najważniejszą osobą, zwłaszcza kiedy jest to rodzina niepełna, pozbawiona ojca.

W społeczeństwie nie ma pełnej świadomości, jak bardzo szkodliwy jest alkohol dla rozwijającego się płodu. Spora ilość kobiet nie widzi problemu w spożywaniu podczas ciąży potraw z dodatkiem wina bądź leczeniu się ziołowymi nalewkami. Diagnoza FAS u nowonarodzonego dziecka to dla nich bardzo duże zaskoczenie. Alkoholowy zespół płodowy jest zestawieniem wad wrodzonych, neurologicznych oraz somatycznych powstałych w wyniku narażania jeszcze nienarodzonego dziecka na szkodliwe działanie alkoholu. Dzieci dotknięte zespołem FAS mogą wyróżniać się specyficznym wyglądem, a także rozwijać się z opóźnieniem (fizycznie oraz umysłowo) i mieć objawy, które wynikają z uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Nieprawidłowości rozwoju mogą być powodem przedłużonego pobytu w szpitalu w okresie noworodkowym, a w niemowlęctwie wymagają zapewniania dziecku specjalistycznej medycznej opieki. Tej opieki dziecko bardzo często nie otrzymuje, ponieważ rodzice są uzależnieni od alkoholu albo nie akceptują postawionej diagnozy FAS. W niniejszej pracy, w rozdziale pierwszym przedstawiono definicje oraz klasyfikację zespołu FAS, a także teratogenne działanie alkoholu. W rozdziale drugim opisano przyczyny oraz objawy zespołu FAS. W rozdziale trzecim zawarto opis sposobów pomocy i metod pracy w szkole z dzieckiem dotkniętym zespołem FAS oraz zachowanie tych dzieci w domu. Rozdział czwarty zawiera opis metodologii badań, a rozdział piąty opisuje projekt warsztatu metodą Kolba. FAS jest jednostką chorobową, która obejmuje nieprawidłowości neurobehawioralne i zmiany w budowie ciała, jak również w organach wewnętrznych. Zaburzenia te pojawiają się u dzieci na skutek spożywania przez ciężarną matkę alkoholu. Jedyna przyczyna zatem występowania owego zaburzenia to spożywanie alkoholu przez ciężarną kobietę. Zespół FAS może zdiagnozować każdy lekarz dzięki zebranej całej dokumentacji medycznej, która zawiera konkretne kryteria. Charakterystyczne cechy dla dzieci, które w okresie prenatalnym były narażone na działanie alkoholu, można podzielić zgonie z objawami fizycznymi i objawami psychicznymi oraz umysłowymi, które są wynikiem uszkodzenia mózgu. W rozwoju dzieci z FAS/FAE zachodzi spora odmienność między dojrzałością fizyczną, emocjonalną oraz społeczną. Bycie opiekunem dziecka z FAS/FAE jest bardzo dużym wyzwaniem i łączy się z odpowiedzialnością. Dzieci z FAS potrafią okazać wdzięczność i radośnie manifestować swe osiągnięcia, w których pomagają im osoby, które są odpowiedzialne za rozwój na miarę możliwości swoich podopiecznych. Z tego powodu ważne jest, aby rodzice mieli możliwość skorzystania z pomocy specjalistów, m. in. na szkoleniach.

Wraz ze zwiększającymi się procesami globalizacyjnymi można zaobserwować rosnące zjawisko migracji czyli wędrówek ludzi, poszukujących możliwości polepszenia swojego bytu na stałe lub okresowo. Wyjazdy zarobkowe Polaków mają długą historię, jednak w ostatnich latach polskich migrantów rosła, a Wielka Brytania była najchętniej wybieranym krajem zarobkowym. W niniejszej pracy ukazuję problemy życia polskich migrantów oraz staram się pokazać, w jaki sposób wykorzystać poradnictwo transnacjonalne, aby udzielać skutecznej pomocy i wsparcia w radzeniu sobie z nową sytuacją życiową i nową tożsamością. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym pt. „Sytuacja Polaków w Wielkiej Brytanii” omawiam zjawisko globalizacji i migracji. Ponadto, przedstawiam charakterystykę Polaków na emigracji, prezentuję, jak wygląda ich sytuacja na Wyspach, omawiam powody, dla których Polacy decydują się wyjeżdżać oraz jakiego wsparcia potrzebują. W rozdziale drugim pt. „Poradnictwo transnacjonalne jako pomoc dla migrantów” skupiam się na prezentacji koncepcji tego rodzaju poradnictwa. Stała się ona fundamentem dla budowania autorskiego warsztatu dla migrantów. Omawiam także instytucje pomocowe, do których można się zgłosić zarówno z problemami natury psychologicznej i emocjonalnej, jak i z problemem bezrobocia. Rozdział III pt. „Pomoc dla Polskich migrantów w wejściu na rynek pracy oraz radzeniu sobie ze zmianą – projekt autorskich warsztatów” zawiera część metodyczną dotyczącą projektowania działań warsztatowych oraz przedstawiam autorski projekt działań doradczych dla Polskich migrantów, który ma im pomóc w wejściu na rynek pracy oraz w radzeniu sobie ze zmianą, wynikającą ze zderzenia się dwóch różnych kultur.

W swojej pracy zajęłam się okolicznościami mającymi wpływ na podjęcie decyzji o zmodyfikowaniu własnego ciała. Interesują mnie powody, dla których ludzie to robią oraz jakie konsekwencje niesie za sobą ta decyzja. Wymienię formy modyfikacji opisując krótko ich historię i porównując z czasami współczesnymi. Przejrzane przeze mnie źródła i badania wskazują, że skłonności do zmiany ciała i chęci jego deformowania, czy przekształcania są zjawiskiem uniwersalnym. Ludzie eksperymentowali ze swoim ciałem od dawna próbując je udoskonalić, poprawić lub zmienić całkowicie. Chyba nie ma osoby na świecie, która nie miałaby żadnych zastrzeżeń, co do swojego wyglądu... Tak naprawdę nasze ciało naturalnie ulega różnym modyfikacjom od momentu jego powstania. Wraz z upływem czasu rośnie, rozwija się i nabiera kształtów, zmieniając się przez całe nasze życie. Bardzo duża część z nas w jakiś sposób modyfikuje swe ciała, malując je, ozdabiając, powiększając, czy pomniejszając. Wygląd wiele o człowieku mówi. Na jego podstawie możemy określić czyjąś płeć, wiek, status społeczny, wyznanie religijne, stan psychiczny. Człowiek od zawsze poszukiwał form ekspresji, wyrażania siebie, często traktując ciało jako płótno, nośnik symboli, poglądów, wewnętrznych treści… W swojej pracy zajmę się najbardziej popularnymi moim zdaniem modyfikacjami ciała takimi jak: tatuowanie, kolczykowanie, skaryfikacja oraz operacje plastyczne. Zachowania te coraz rzadziej postrzegane są jako temat tabu, czy świadectwo powiązań z zachowaniami przestępczymi. Jedno jest pewne, takie formy ekspresji będą zawsze miały zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Niektóre z modyfikacji są czasochłonne, kosztowne i wiążą się z ryzykiem trwałej utraty zdrowia, a nawet śmierci. Każdy, kto decyduje się na taki krok musi zdawać sobie sprawę z możliwych konsekwencji. Czy to nie odstrasza? Są ludzie, którzy przez większość swojego życia poddają się tego typu zabiegom na ciele. Rzadko kończy się na jednym kolczyku, czy tatuażu. Chodzą pogłoski, że to „wciąga”, dlaczego? Powstaje coraz to więcej salonów, klinik i gabinetów, gdzie można trwale udekorować swą skórę, czy przekształcić ciało. Miejsca te zyskują coraz więcej klientów. Myślę, że ponownie nastąpiła idea kultu ciała. Ludzie w dzisiejszych czasach mocno skupiają się na wyglądzie identyfikując się ze swoim ciałem. Chcą być ładni, zadbani, wiecznie młodzi, inni. Dlaczego część ludzi mocno krytykuje odmienny wygląd? Czy to za sprawą stereotypów?

Dziecko jest najwspanialszym skarbem, który dwójka ludzi może dostać od życia, dlatego też myślę, że warto zająć się analizą dziecka, wychowującego się w rodzinie niepełnej. Coraz częściej spotykamy się ze zjawiskiem niepełności rodziny. Nie wydaje mi się jednak, aby społeczeństwo posiadało wystarczającą wiedzę w tym temacie. Moja praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale prezentuję podstawowe definicje związane z niepełnością rodziny. Omawiam jej funkcje oraz ujęcie, jako grupy społecznej. Przedstawiam również, czym różni się rodzina niepełna od pełnej. W drugim rozdziale prezentuję różne typy rodzin niepełnych. Następnie przechodzę do kluczowej dla mojej pracy osoby – dziecka wychowującego się z jednym z rodziców. Poruszam również problemy zarówno ojców jak i matek, na które napotykają podczas samotnego macierzyństwa i ojcostwa. Trzeci rozdział poświeciłam na wiedzę teoretyczną dotyczącą prowadzenia szkoleń. Wspomniałam również i opisałam cykl Kolba. Czwarty rozdział obejmuje zaprojektowane przeze mnie szkolenie dla rodziców. Tematem szkolenia jest pustka, której dziecko doświadcza podczas rozwodu. Praca kończy się podsumowaniem oraz wyciągnięciem wniosków przez moją osobę.

Niniejsza praca skupią się na odżywianiu uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej, którzy uczęszczają do świetlicy szkolnej. Ukazuje problem, jaki nurtuje dziś coraz większą liczbę rodziców i wychowawców – niewłaściwie dobrana do potrzeb organizmu dieta. Dzieci często jadają zbyt mało wartościowych posiłków, a zdecydowanie za dużo chipsów, słodyczy czy fast foodów. Nie mając świadomości, jakie zagrożenia mogą wyniknąć z takiego typu odżywiania się myślą, że jest to dobry sposób. Dzieje się tak, ponieważ często także rodzice nie zwracają uwagi na to, co jadają ich dzieci. W pracy zawarłam opis stadium rozwoju, w jakim są uczniowie uczęszczający do klas IV-VI szkoły podstawowej. Począwszy od rozwoju fizycznego przez rozwój intelektualny i społeczno – moralny po rozwój emocjonalny. Założyłam bowiem, że każda z tych sfer ma wpływ na sposób odżywiania się dziecka. Aby określić prawidłową dietę nastolatka należy ustalić, jakie są nieprawidłowości w dotychczasowym sposobie odżywiania. Mogą one doprowadzić do rozwinięcia się chorób. Nieprawidłowe odżywianie może także iść w przeciwnym kierunku – dziecko może jeść za mało i wtedy może grozić mu niedożywienie a nawet anoreksja. To ile kalorii powinien spożyć w ciągu dnia zależy od jego masy ciała i aktywności fizycznej oraz płci. W kolejnej części przedstawiłam opis świetlicy szkolnej, jako instytucji – jej genezę, podstawy prawne oraz stosowane metody i formy pracy. Zawarłam też informacje na temat funkcji tej placówki oraz informację o tym, kto może być wychowawcą świetlicy i charakterystykę wychowanków placówki. W oparciu o ten plan opisałam świetlice w Szkole Podstawowej im. Władysława Bartkowiaka w Jutrosinie. Aby uświadomić wychowanków świetlicy stworzyłam program obejmujący pięć zajęć, z których każde dotyczą odżywania. Są to zajęcia, które przybliżają dzieciom wiedzę na temat: piramidy zdrowego żywienia, składników odżywczych w pokarmach, szkodliwości jedzenia typu fast food, zasady zjadania pięciu posiłków dziennie oraz w ramach zajęć praktycznych samodzielnie przygotowywały sałatkę owocową. Projekt zrealizowałam w maju 2015 roku. Nauczyłam wychowanków, czym jest zdrowe odżywianie i dlaczego warto tak się odżywiać. Dzieci miały okazję samodzielnie przygotować niekonwencjonalny dla nich, bo zdrowy posiłek oraz ułożyć menu na cały dzień. Nauczyły się także jak zastępować niezdrową żywność zdrowszym jedzeniem, przygotowanym w domu. Mam nadzieje, że ta wiedze zachęci je do rozważnych wyborów produktów spożywczych i pomoże im w zmianie nawyków żywieniowych.

Tematem mojej pracy jest radzenie sobie ze stresem szkolnym przez licealistów i jego wybrane uwarunkowania. Podczas pisania mojej pracy, badałam młodzież, wchodzącą w trudny okres jakim jest dojrzewanie., a co za tym idzie huśtawek nastroju i zmian hormonalnych. Przy pomocy dobranej literatury, starałam się określić jakie są uwarunkowania poszczególnych zachowań młodzieży w sytuacjach stresogennych.W celu precyzyjnego wyjaśnienia i dogłębnego opracowania tematu mojej pracy, posłużyłam się wieloma pojęciami i definicjami, dotyczącymi uwarunkowań jakie mają znaczący wpływ na zachowania młodzieży,podczas sytuacji, które ją stresują. Opierałam się na definicjach wielu autorów z dziedziny psychologii, pedagogiki, medycyny, psychiatrii, które pomogły mi zbadać uwarunkowania tych zachowań. Jednym z bardzo istotnych pojęć, które starałam się dogłębnie wyjaśnić w mojej pracy było pojęcie stresu, widziane z perspektywy różnych autorów. Następną rzeczą w mojej pracy jaką uznałam za stosowne wykonać, po wyjaśnieniu czym jest pojęcie stresu, było określenie tego jakie są czynniki warunkujące określone zachowania, podczas sytuacji stresogennych.Kolejną istotną rzeczą jaką poruszyłam podczas pisania mojej pracy była teoria homeostazy. Jest ona ważną teorią, ponieważ to od niej zależy równowaga i stałość jednostki. Między innymi na tej teorii opierałam się, pisząc moją pracę. Ważną rzeczą jaką uznałam za stosowne poruszyć, podczas pisania mojej pracy była teoria sytuacji trudnych Tomaszewskiego, ponieważ przy pomocy udało mi się zobrazować i wyjaśnić rozbieżność reakcji wśród młodzieży na sytuacje stresujące. Pisząc swoja pracę opierałam się, jak wcześniej wspomniałam na wielu teoriach, np. na istocie wsparcia społecznego jednostki i jego uwarunkowaniach w przezwyciężaniu stresu, tym jakie są więzi rodzinne danej jednostki, poruszyłam również pojęcie resiliencji i wiele innych teorii, które opisane są w mojej pracy. Po omówieniu najważniejszych zagadnień w mojej pracy, poruszyłam metodologię, która potrzebna mi była do części badawczej. Opisałam w niej zmienne zależne oraz zmienne niezależne. Kolejną rzeczą w mojej pracy była część badawcza, w której wprowadziłam przy pomocy tabelek wyniki moich badań, czyli zmienne, omówiłam je, co pomogło mi dokładniej zobrazować jakie są uwarunkowania młodzieży na konkretne zachowania w danych sytuacjach trudnych. Na końcu podsumowałam moją pracę, omawiając wyniki i wyciągając z nich wnioski.

W dzisiejszych czasach pełnym sprzecznych wartości, szerzącego się konsumpcjonizmu, egoizmu, pogoni za dobrami materialnymi dość popularnym zjawiskiem wśród młodzieży stają się zachowania przejawiające się poprzez agresję, konflikty z prawem, zażywanie substancji psychoaktywnych, ucieczki z domu czy przedwczesne podejmowanie współżycia seksualnego. Są to tylko nieliczne przykłady tak zwanych zachowań o charakterze dewiacyjnym. W mojej pracy tłumaczę je teorią zachowań problemowych autorstwa Państwa Jessorów, która jawi się jako multidyscyplinarne podejście do tego zjawiska. W mojej pracy próbuję poprzez teoretyczne rozważania i badania empiryczne określić, czy istnieje korelacja pomiędzy zachowaniami problemowymi młodzieży a ich mechanizmami samokontroli. W celu wyjaśnienia pojęcia samokontroli czy jej deficytów, nad którymi najwięcej uwagi poświęcam, wykorzystuję wiele różnych teorii czy koncepcji takich jak koncepcji kierowania uwagi, teorię wyczerpywania się ego. W moich rozważaniach na temat samokontroli oraz zachowań problemowych nie sposób pominąć osobowość. Zdolność do kontrolowania swoich emocji czy reakcji odnosi się przecież do indywidualnych cech jednostki wynikających z jej struktury osobowości. McCrea i Costa najlepiej ujmują ją w swoim modelu „Wielkiej piątki”. Rozważania teoretyczne podparłam badaniami, w których dokonuję sprawdzenia czy deficyt samokontroli ma istotny związek z angażowaniem się młodzieży w tego typu zachowania. W moich badaniach istotnie wyłoniły się pewne czynniki takie jak samokontrola, skłonność do dewiacji, sumienność i rozhamowanie, które to tworzą integralny trzon samokontroli służący do diagnozy jej poziomu. Analiza wyników wykazała, że istnieje współzależność pomiędzy zaburzonym poziomem samokontroli a przejawianiem zachowań problemowych przez młodzież ponadgimnazjalną. I tak na przykład osoby, u których samokontrola funkcjonuje prawidłowo rzadziej zażywają marihuanę czy posługują się agresja werbalna w stosunku do nauczycieli. Statystyka pokazała, iż płeć jest istotną cechą różnicującą. Badania były nastawione na wyłonienie gotowości do przejawiania takich zachowań jak także uprzednich doświadczeń.

Praca licencjacka dotyczy zajęć teatralnych dla grup w wieku od 6 – 12 lat w Ognisku Wychowawczym nr 6 we Wrocławiu . Praca ma charakter projektowy i skupiam się w niej przede wszystkim na wytłumaczeniu jak ważna dla rozwoju emocjonalnego dziecka w wieku 6 – 12 lat jest edukacja artystyczna. W mojej pracy odwołuję się do teatru jako jednej z lepszych form rozwoju artystycznego u dzieci, ponieważ związane jest to z moimi zainteresowaniami i pracą. Teatr jest według mnie jedną z najbardziej rozwijających dziedzin sztuki, które kształtują dziecko nie tylko twórczo, kreatywnie i artystycznie, ale przede wszystkim pomagają mu się otworzyć, poznać własne psychiczne słabości i wypracować „sposoby” na ich zwalczanie. Teatr uczy dzieci także komunikacji, pracy w grupie i wyrażania emocji. Do realizacji mojego projektu wybrałam grupę dzieci w wieku 6 – 12 lat z Ogniska Wychowawczego nr 6, ponieważ jest to młodzież bardzo zdolna i chętnie aktywizująca się w proponowanych im zajęciach teatralnych. Większość z tych dzieci ma już problemy z akceptacją siebie, otwarciem i komunikacją a także wyrażaniem emocji. Moja praca składa się z sześciu rozdziałów, przy czym rozdział ostatni jest już opisem części projektowej mojej pracy. W rozdziale pierwszym skupiam się na psychologii rozwojowej dziecka w młodszym weku szkolnym, w kontekście rozwoju poznawczego, fizycznego, moralnego, społecznego i emocjonalnego. W rozdziale drugim koncentruje się już na edukacji artystycznej i teatrze jako formie wyrażania siebie. Wyjaśniam czym jest edukacja artystyczna, jakie ma znaczenie dla rozwoju dzieci i młodzieży. Odwołuję się również do historii teatru i jego znaczenia w dzisiejszej edukacji artystycznej. Rozdział trzeci i czwarty opisuje placówkę, w którym przeprowadzałam mój projekt, skupiając się na funkcjonowaniu tego miejsca, jego strukturach, formach, celach, kadrze i wychowankach. Ponieważ Ognisko Wychowawcze nr 6 podlega pod Zespół Ognisk Wychowawczych, to w rozdziale III opisywałam dokładnie funkcje i zadania ZOWu, zaś w rozdziale IV skupiłam się już na samym Ognisku nr 6 i jego strukturze. Rozdział V w mojej pracy dotyczy metod i technik jakie wykorzystywałam w realizowanym przeze mnie projekcie teatralnym. Rozdział VI dotyczył już opisu mojej pracy projektowej, kolejności przeprowadzonych zajęć, dołączonych konspektów a także ewaluacji i podsumowania realizacji projektu.

Zamierzonym celem mojej pracy było sprawdzenie czy poziom samokontroli wśród młodzieży ma wpływ na postawy wobec zażywania substancji psychoaktywnych. Praca pozwoli mi również sprawdzić związek normy subiektywnej z tymi właśnie środkami. W badaniach, które przeprowadziłam udało mi się odpowiedzieć na pytania czy samokontrola pomaga pohamować impulsy, które popychają młodzież do spożywania środków odurzających. Praca ma wymiar teoretyczno- empiryczny i składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział to część teoretyczna. Przedstawione zostały w nim poglądy na temat samokontroli według kilku autorów. W części tej znajduje się opis działania samokontroli, przestawione zostały jej zaburzenia oraz klasyfikacja. W rozdziale pierwszym opisałam także skutki zażywania substancji psychoaktywnych oraz przedstawiłam opis osobowości ludzkiej. Drugi rozdział poświęcony został przedstawieniu metodologii badań własnych. Przedstawione zostały w nim metody, wskaźniki i zmienne uwzględnione w mojej pracy. Zawarłam w nim również problemy i hipotezy, które sprawdziłam i potwierdziłam w kolejnym rozdziale. W rozdziale trzecim przedstawiłam wyniki, podsumowanie oraz własne wnioski na temat przeprowadzonych badań. Ankieta była przeprowadzona wśród młodzieży ze szkół ponadgimnazjalnych, liczebność grupy wynosiła 424 osoby. W badaniach brałam pod uwagę kontrolę emocjonalną i kontrolę nad zachowaniem w stosunku do substancji psychoaktywnych. Prace podsumowuje zakończenie i zamyka bibliografia.

Praca licencjacka dotyka problemu podejmowania skutecznych działań wychowawczych, skoncentrowanych na rozwoju sfery emocjonalnej w warunkach opieki instytucjonalnej z dziećmi w młodszym wieku szkonym. W pracy zostały przeanalizowane najpopularniejsze teorie Inteligencji Emocjonalnej (IE) oraz wynikające z nich kompetencje emocjonalne. Na podstawie analizy literatury ustalono najczęściej spotykane deficyty w zakresie zdolności emocjonalnych u dzieci przebywających w instytucjonalnych formach opieki oraz podęto próbę przeciwdziałania ich powstaniu poprzez rozwijanie zdolności posiadanych przez dzieci. W przeprowadzonym cyklu zajęć skoncentrowano się na poszerzaniu wiedzy dotyczącej emocji, budowaniu świadomości emocjonalnej w dzieciach oraz wzmacnianiu skłonności do refleksji.

"Cechy antysocjalności a zażywanie dopalaczy” Zażywanie substancji psychoaktywnych przez młodzież jest zjawiskiem stosunkowo powszechnym. Młodzi ludzie odczuwają potrzebę eksperymentowania z używkami takimi jak alkohol, papierosy czy właśnie narkotyki. Dosyć często zdarza się jednak, że eksperyment prowadzi do uzależnienia psychicznego oraz fizycznego. Zarówno narkotyki jak i dopalacze są ogromnym zagrożeniem dla dzieci oraz młodzieży. Nowe substancje psychoaktywne są słabo zbadane, pojawiają się coraz to nowsze substancje i kombinacje ich mieszania, a dostępność do nich jest stosunkowo łatwa. Antyspołeczne zaburzenie osobowości jest przyczyną wielu problemów przez jakie przechodzi człowiek. Osoby cierpiące na to zaburzenie mają problemy m.in.: w pracy/szkole, w kontaktach społecznych a także z przestrzeganiem norm prawnych. Przyczyn zażywania substancji psychoaktywnych może być wiele. W niniejszej pracy postaram się odpowiedzieć na pytanie czy cechy antysocjalnego zaburzenia osobowości/ psychopatii mają wpływ na zażywanie dopalaczy przez młodzież. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwsza część pracy poświęcona jest zagadnieniu jakim jest antyspołeczne zaburzenie osobowości. W tej części pracy opisane są cechy, możliwe przyczyny oraz rozwój tego zaburzenia. Następnie została podjęta próba odpowiedzi na pytanie czym są dopalacze, jakie są możliwości ich nabycia oraz jakie są przyczyny sięgania po nie przez młodzież. Część metodologiczna zawiera m.in.: wyjaśnienie terminów metodologicznych takich jak metoda badawcza, zmienna czy wskaźnik; zostały postawione hipotezy i problemy badawcze, zmienne oraz przedstawiono wykorzystaną metodę i technikę. Główną hipotezą jest stwierdzenie, że osoby z cechami antysocjalnymi częściej sięgają po dopalacze niż osoby nie posiadające cech antysocjalnych. W części badawczej zostały przedstawione wyniki badań oraz weryfikacja wcześniej sformułowane hipotezy. Głównie interesowały mnie, jak zażywanie dopalaczy wpływa na młodzież oraz jak cechy psychopatii wiążą się z zażywaniem dopalaczy. Na podstawie wyników badań starałam się odpowiedzieć na nurtujące mnie pytania.

Ojciec jest niezwykle ważną osobą w życiu dziecka. i choć często pomijany uważam, że zaczyna się to zmieniać. Coraz bardziej doceniana jest jego rola w czasie ciąży i podczas porodu i kobiety coraz bardziej oczekują jego pomocy po narodzinach dziecka. Mocno oddziałuje on na rozwój zarówno synów, jak i córki dlatego jego nieobecność jest bardzo niekorzystna dla dzieci. Stworzenie prawdziwej, pełnej rodziny w dzisiejszych czasach nie jest łatwe. Liczba rozwodów rośnie z roku na rok i to w zastraszającym tempie. Coraz więcej ludzi emigruje za granicę. Często jest tak, że matka zostaje w domu z dzieckiem a ojciec wyjeżdża w celach zarobkowych. Również sama postawa mężczyzn wydaje się często mało dojrzała i nieodpowiedzialna, aby w ogóle stać się dobrym ojcem, zwłaszcza jeżeli to nastolatkowie muszą nagle zmierzyć się z rolą rodziców. Ojcostwo niezaprzeczalnie przechodzi kryzys. Niemniej jednak do wychowania dziecka i jego prawidłowego rozwoju potrzebni są obydwoje rodzice. I ważne jest, nawet kiedy nie są razem, aby wspólnie wychowywali swoje dzieci, bo one potrzebują nie tylko bezinteresownej miłości matki, ale również tej drugiej ojcowskiej. Jedynie ojciec może dostarczyć dziecku tych bodźców, których matka nie jest w stanie. To on popycha dzieci do próbowania swoich sił, możliwości i nauki skomplikowanych rzeczy. To także on poprzez odpowiednią opiekę nad dziećmi i kobietą już od momentu poczęcia dziecka daje rodzinie bezpieczeństwo. Jego obecność jest niezbędna i niemożliwa do zastąpienia. Celem mojej pracy jest zgłębienie mojej wiedzy na tematy związane z obecnością ojca i jego wpływem na rozwój i wychowanie dziecka, a także sprawdzenie jak duże szkody w tym zakresie może wyrządzić jego brak spowodowany różnymi czynnikami. W mojej pracy postaram się wyjaśnić kim jest ojciec oraz spróbuję wyjaśnić inne zagadnienia związane z tym tematem. Zgłębię tematykę ojcostwa i macierzyństwa w naszych czasach, a także pokrótce opiszę rolę matki i sytuacje samotnego macierzyństwa matek-nastolatek. Będę także pisać o znaczeniu obecności ojca, skutkach jego braku i wpływu na psychikę, rozwój i wychowanie dziecka oraz w jaki sposób matka może pomóc, bądź zaszkodzić w takich sytuacjach. Następnie omówię wybrane przeze mnie zagadnienia dotyczące prowadzenia i projektowania szkoleń, m.in. przyczyny zapotrzebowania na szkolenia, rodzaje szkoleń, etapy szkolenia czy metody wykorzystywane podczas projektowania szkolenia. Na końcu przedstawię mój pomysł na projekt warsztatu dla pedagogów pt. „Nieobecny ojciec a wspieranie dziecka – rola pedagoga i pomoc psychopedagogiczna” i postaram się wyciągnąć wnioski z napisanej przeze mnie pracy oraz sprawdzę czy osiągnęłam zamierzony cel.

Uważam, że aspekt świadomości, czyli inaczej mówiąc umiejętności pozyskania i zastosowania wiedzy w konkretnej dziedzinie życia jest bardzo interesujący. Wybrałem taki temat pracy, ponieważ jako przyszły pedagog uważam, że to na rodzicach leży obowiązek prawidłowego wychowania dziecka. To od nich zależy w jakich warunkach dziecko będzie się rozwijało i dorastało. Jest to oczywiście uwarunkowane osobistymi doświadczeniami obojga partnerów jak i tym co udało im się przyswoić poprzez edukację. Bardzo ważną kwestią jest również czas, w którym para decyduje się na dziecko. Pierwsze dni i miesiące życia dziecka są bardzo istotne z punktu widzenia psychologii rozwoju. Dlatego też, decyzja o poczęciu dziecka powinna być dobrze przemyślana przez rodziców. Rodziców, którzy mają właśnie tę świadomość tego kim jest dziecko, jak działa i jak należy je „obsługiwać”. Bycie rodzicem to niesamowicie odpowiedzialne zadanie. Nic dziwnego w tym, że w dzisiejszych czasach można zaobserwować niepokojące zjawisko par bezdzietnych z wyboru. W pierwszym rozdziale swojej pracy zajmę się istotą pojęcia Świadomego rodzicielstwa. Na podstawie dostępnej literatury będę starał się je zdefiniować. w dalszej części tego rozdziału odniosę się do kilu ważnych aspektów które są bezpośrednio powiązane z tematem mojej pracy. Będą nimi: rodzicielstwo, wychowanie, macierzyństwo, ojcostwo oraz partnerstwo. Są to pojęcia, które przenikają się wzajemnie. W rozdziale drugim wspomnę o tym, czym jest rodzina, jakie są jej funkcje oraz wymienię funkcjonujące w życiu społecznym modele rodziny. Następnie scharakteryzuję rodzicielstwo w każdym w wymienionych wcześniej modeli rodziny. Kolejny rozdział mojej pracy w całości zostanie poświęcony tematowi szkolenia. Omówię czym jest szkolenie, do czego służy, jakie można wyróżnić metody prowadzenia szkoleń, oraz opiszę proces projektowania szkolenia. W przygotowanym przeze mnie szkoleniu, które będzie zwieńczeniem mojej pracy teoretycznej chciałbym zwrócić uwagę na aspekt związku łączącego rodziców jako uczucia i relacji, wrażliwości na potrzeby, które sygnalizuje dziecko oraz kompetencje związane z aktywnym słuchaniem i odpowiednim prezentowaniem i egzekwowaniem postaw sprzyjających rozwojowi człowieka.

Moja praca nosi tytuł: Wybrane wady wymowy w wieku przedszkolnym na przykładzie autorskiego szkolenia „co rodzic o wadach wymowy wiedzieć powinien?”, zawarłam w mojej pracy licencjackiej same niezbędne wiadomości na temat zagadnienia „wady wymowy”. Moją pracę można podzielić na dwie części, każda część zawiera dwa rozdziały; pierwsza część opiera się na wiedzy dotyczącej wad wymowy oraz logopedii, natomiast druga część opiera się na szkoleniu. Rozdział „czym jest szkolenie?” opiera się na wiedzy merytorycznej, ostatni rozdział to konspekt szkolenia do przeprowadzenia. W pierwszym rozdziale omówiłam niezbędne definicje i pojęcia, które bardzo często występowały w moim wywodzie, następnie opracowałam rozwój dziecka w wieku przedszkolnym oraz prawidłowy rozwój mowy na podstawie środowiska w jakim się wychowuje, a następnie wspomniałam jak rozwijać mowę dziecka oraz podałam kilka zasad dydaktycznych w pracy logopedycznej w drugim rozdziale zajęłam się opracowaniem wad wymowy u dzieci w wieku przedszkolnym; dyslalia, sygmatyzm, rotacyzm, wymowa beźdzwięczna, kappacyzm, gammacyzm, betacyzm, lambdacyzm, nosowanie oraz palatolia. Omawiając podane wady chciałam przybliżyć definicje i specyfikę danych wad wymowy. W przedostatnim rozdziale poruszyłam zagadnienie szkolenia; podstawowe definicje i rodzaje szkoleń, cykl uczenia się przez doświadczenie oraz etapy cyklu szkoleniowego. w ostatniej części mojej pracy stworzyłam konspekt projektu autorskiego szkolenia, dla rodziców, co powinni wiedzieć o wadach wymowy.

Tematem mojej pracy jest rozwijanie postaw twórczych u dzieci poprzez zajęcia z fotografią, w której głównym celem było zapoznanie ich z owym pojęciem oraz zastosowaniem go w życiu codziennym. Za nim przeszłam do głównego tematu opisałam również w swojej pracy rozwój: poznawczy, emocjonalny, moralny, społeczny i fizyczny dziecka w przedziale wiekowym 10-13. Dzięki tej wiedzy mogłam dostosować swoje zajęcia, tak, aby były one adekwatnie do wieku uczniów. W II rozdziale skoncentrowałam się na scharakteryzowaniu subdyscypliny pedagogiki, jaką jest pedagogika twórczości, która skupiona jest na warunkach i metodach, które pobudzając nasz potencjał twórczy oraz postawie, która ukierunkowana jest na niesieniu pomocy dzieciom i dorosłym a także związanymi z nią kluczowymi pojęciami. Ważne są w tym temacie również pojęcia takie jak: pojęcie twórczości oraz myślenia twórczego, które nie posiadają głównej definicji natomiast są one dużym obiektem zainteresowań wielu naukowców. Oczywiście ważna jest również przy tym postawa twórcza, którą określa się mianem „ dyspozycji do tworzenia” i od której oczekuje się umiejętności: spostrzegania, rozumienia, reagowania, stawiania pytań i angażowania się w konkretne działania. Należy również wspomnieć jak ważne są cechy charakteru takie jak: wytrwałość, otwartość na świat, koncentracja, odpowiedzialność, pewność siebie, determinacja, które stanowią warunek pracy twórczej. Jak wspomniałam na początku rozwijanie owej postawy w mojej pracy oparte jest również na zajęciach związanych z fotografią, która jest środkiem ekspresji swobodnej. Fotografią pasjonuję się od kilku lat, dlatego uważam, iż jest to świetna forma wyrażania swoich, emocji, cech charakteru, punktu widzenia za pomocą zdjęć. Przybliżyłam w skrócie historię fotografii, w której częstym tematem prac była architektura sakralna i renesansowa, dzięki której wciąż szukano nowych inspiracji, co skutkowało często zmianą własnego stylu do otaczającego nas świata. Zauważono również, iż to, co nas otacza nie tylko można wyrazić poprzez uchwycenie architektury, ale również poprzez ukazanie w inny sposób natury, przedmiotów oraz otaczających nas ludzi. W III rozdziale skupiłam się głównie na historii polskiego szkolnictwa , którą Okoń definiuje jako: ,, instytucje oświatowo-wychowawczą, która zajmuje się kształceniem dzieci, młodzieży oraz dorosłych, odpowiednio do przyjętych w danym społeczeństwie celów i zadań oraz koncepcji oświatowo-wychowawczych i programów, aby osiągnąć te cele potrzebna jest odpowiednio wykształcona kadra pedagogiczna, nadzór oświatowy, baza lokalowa, wyposażenie i zabezpieczanie budżetowe skarbu państwa oraz samorządów lub innych źródeł. Szerzej nasze szkolnictwo opisałam w IV rozdziale, który poświeciłam opisaniu konkretnej wybranej przez siebie instytucji, jaką jest szkoła podstawowa nr 113 we Wrocławiu, w której zamieściłam konkretne cele i zadania, jakie spełnia moja placówka. Natomiast ostatnie dwa rozdziały były poświęcone głownie meto

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „ Kształtowanie postaw humanitarnych wobec zwierząt w klasach IV – VI szkoły podstawowej. Rozwój dzieci w tym wieku a mianowicie od 10 do 12 lat jest bardzo ważny, gdyż dziecko powoli zaczyna wkraczać w dorosły świat. Rozwojowi podlegają wszelkie obszary funkcjonowania człowieka, jedne w większym stopniu, niektóre w mniejszym jednak każde z nich jest równie istotne. W mojej pracy zostały omówione takie płaszczyzny rozwoju jak fizyczny, poznawczy, społeczny oraz moralny. Rozwój moralny odgrywa największą rolę jeśli chodzi o temat mojej pracy. Jest on bowiem bazą do kształtowania postaw humanitarnych wobec zwierząt. Postawę możemy określić jako ukształtowany pogląd, który rozwinął się w nas na podstawie różnych doświadczeń, przeżytych emocji oraz wiedzy a także dyspozycji do oceniania i emocjonalnego reagowania na przedmiot w stosunku, do którego wykazujemy określoną postawę. W tym etapie rozwoju moralnego dochodzi do formowania się wśród dzieci moralności autonomicznej nie opartej na karze czy nagrodzie lecz na własnych przekonaniach o słuszności danego postępowania, na tym czy coś jest właściwe. Dziecko na tym etapie zaczyna tworzyć własne standardy zachowania według, których postępuje. Myślę, że jest to bardzo dobry moment aby zakorzenić w dzieciach przyjazny i emocjonalny stosunek do zwierząt aby ich relacja człowiek – zwierze opierała się na empatycznym spojrzeniu na naszych pupili, na przyjaźni oraz chęci niesienia pomocy w potrzebie. Kształtowanie wśród dzieci postawy humanitarnej wobec zwierząt zwiększy ich wrażliwość na cierpienie i zaniedbania nie tylko jeśli chodzi o zwierzęta lecz również w stosunku do ludzi. Część projektowa mojej pracy składa się z pięciu scenariuszy zajęć poświęconych tematyce zwierząt, które zostały przeze mnie zapożyczone ze strony internetowej projektu edukacyjnego „Psubraty – ochrona humanitarna zwierząt.” Każdy z użytych przeze mnie konspektów poruszał problematykę sytuacji zwierząt, ich problemów oraz tego co my możemy zrobić aby im pomóc. Moim celem było zmuszenie dzieci do refleksji na temat potrzeb i uczuć zwierząt. Chciałam uświadomić im, że zwierzęta są bardzo podobne do ludzi oraz, że pewnymi działaniami możemy nawet nieświadomie uczynić im krzywdę. Uważam, że kształtowanie w dzieciach postawy humanitarnej jest bardzo ważne ponieważ to jak je traktujemy jest świadectwem naszego człowieczeństwa.

Celem pracy jest przedstawienie autorskiego projektu szkolenia pt.: „Dogoterapia w teorii i praktyce – co pedagog wiedzieć powinien?”. Pierwszą poruszaną w pracy kwestią jest zaprezentowanie teoretycznego aspektu dogoterapii, jej celów oraz zadań. Przedstawiono także podstawowe terminy związane z terapią z udziałem zwierząt, rys historyczny dogoterapii, a także społeczny wizerunek psa. Następnie scharakteryzowano psychikę oraz zmysły psa, które mają wpływ na wykorzystywanie go w terapii. Opisano funkcjonowanie zwierzęcia w społeczeństwie oraz w etapach rozwoju człowieka. Oprócz tego zaprezentowano cechy, jakie powinien posiadać pies terapeuta oraz zaprezentowano najodpowiedniejsze rasy. Przedstawiono sylwetkę psiego przewodnika – jak można nim zostać oraz jakie cechy osobowości powinien posiadać. Kolejnym poruszonym aspektem jest pojęcie szkolenia i jego rodzaje. Scharakteryzowano podstawowe elementy potrzebne do prawidłowego przygotowania szkolenia tj.: wybór celów, treści, materiałów i pomocy, metod, prowadzącego, uczestników, czasu, miejsca oraz promocji szkolenia. Ponadto opisano wybrane metody wykorzystywane w przeprowadzaniu szkolenia oraz sposoby prowadzenia kursu. Ostatnim z zagadnień poruszanym w pracy jest autorski projekt szkolenia. Na początku przedstawiono cele i treści, prowadzącego, uczestników oraz pomoce i materiały zaplanowane do przeprowadzania kursu. Następnie opisano czas i miejsce szkolenia oraz styl zaplanowanych sesji. Na zakończenie scharakteryzowano szczegółowo poszczególne sesje szkolenia.

Każde dziecko od najmłodszych lat wymaga stymulacji rozwoju mowy, to niestety niektóre z nich już od urodzenia potrzebują dużo więcej uwagi ze strony nie tylko rodziców, ale także specjalistów z różnych dziedzin. Rozszczepy są najczęstszą wadą twarzoczaszki, a problem ten jest bardzo złożony i dotyka wielu kwestii. Po pierwsze nie ma jednoznacznie ustalonych przyczyn ich powstawania. Kolejna kwestią jest czas, w którym najlepiej przeprowadzić operację oraz sposób jej wykonania. Wszystkie wyżej wymienione czynniki mają ogromny wpływ na życie dziecka i rodziny. Bowiem wizualny mankament jest jedynie szczytem góry problemów. Dzieci z ta wadą nie mogą być np. karmione piersią, czy też tradycyjnie ułożone w łóżeczku. W niniejszej pracy przybliżę pojęcia rozszczepu wargi i/lub podniebienia, ich klasyfikację, przyczyny, sposób leczenia, a także przedstawię jak wpływa to na funkcjonowanie dziecka w codziennym życiu.

Moja praca licencjacka składa się z dwóch części. Pierwsze dwa rozdziały ściśle wiążą się z tematem mojej pracy, natomiast kolejne obejmuje tematyka szkolenia. W rozdziale pierwszym skupiłam się na ważnych w niniejszej pracy definicjach. Opisałam czym jest mowa i co się na nią składa, a także przedstawiłam terminy wad i zaburzeń mowy według różnych autorów. Jako, że tematem mojej pracy są wady i zaburzenia wymowy u dzieci w wieku przedszkolnym, scharakteryzowałam dziecko przedszkolne i poszczególne etapy według których przebiega rozwój mowy. Był to okres melodii, wyrazu, zdania i swoistej mowy dziecięcej. Poruszyłam również kwestię wpływu środowiska na kształtowanie się mowy najmłodszych i podkreśliłam jak ważne jest przekazywanie prawidłowych wzorców. W następnym rozdziale opisałam klasyfikację, przyczyny, a także wady i zaburzenia wymowy, które najczęściej występują w wybranym przeze mnie etapie. Była to dyslalia na którą składa się sygmatyzm, mowa bezdźwięczna, rotacyzm, kappacyzm, gammacyzm, lambdacyzm, betacyzm, rynoalia, palatolalia, a także afazja, opóźniony rozwój mowy oraz jąkanie. W drugiej części wyjaśniłam przyczynę zapotrzebowania na szkolenia, przedstawiłam niezbędne definicje, a także opisałam cykl Kolba według którego konstruowałam warsztat szkoleniowy. W końcowej części zaprezentowałam szkolenie dla rodziców pt. "Wada wymowy- nie taka straszna", którego nadrzędnym celem było przekazanie rodzicom podstawowej wiedzy dotyczącej wad wymowy oraz zachęcenie ich do stymulowania rozwoju mowy dziecka.

Celem pracy jest przybliżenie sylwetki ucznia zdolnego z uwzględnieniem różnych koncepcji zdolności oraz przedstawienie propozycji warsztatu dla nauczycieli i pedagogów mającego na celu zapoznanie ich z dostępnymi metodami pracy z uczniem zdolnym. W rozdziale I niniejszej pracy zostaną przedstawione definicje ucznia zdolnego według różnych autorów, zostaną również opisane modele oraz rodzaje zdolności. Charakterystyka zdolności zostanie zamknięta opisem potrzeb dzieci ze zdolnościami, ponieważ niezależnie od rodzaju zdolności, istnieją podobne trudności, z którymi mierzą się opisani uczniowie, a także ich nauczyciele oraz rodzice. W rozdziale II zostanie opisana droga postępowania z uczniem przejawiającym wybitne umiejętności w jednej lub więcej dziedzinie. Najpierw zostanę przedstawione nieformalne i formalne elementy identyfikacji i diagnozy ucznia. Następnie zapoznać się będzie można z koncepcjami pracy z dzieckiem zdolnym z uwzględnieniem różnych jego potrzeb oraz rodzajów zdolności. Ostatnia część tego rozdziału będzie poświęcona wybranym szkolnym programom wspierania zdolności i pracy z uczniami uzdolnionymi. Rozdział III będzie przygotowaniem do części warsztatowej niniejszej pracy. Zostanie w niej przybliżona koncepcja uczenia się przez dorosłych, którzy są adresatami prezentowanego warsztatu. W rozdziale tym będzie również opisany sposób przygotowania warsztatu oraz techniki, które zostaną w nim wykorzystane. W rozdziale IV nastąpi prezentacja warsztatu dla nauczycieli i pedagogów mającego na celu zapoznanie ich z koncepcja zdolności i sposobami pracy z uczniem zdolnym. W ramach tej prezentacji zostaną opisane cele warsztatu i poszczególnych sesji oraz konspekty sesji warsztatowych.

Niewłaściwe postępowanie uczniów szkół ponadgimnazjalnych ujawnia się poprzez spożywanie środków niedozwolonych – substancji psychoaktywnych. Kłopotliwe zjawisko wymaga natychmiastowej, dogłębnej diagnozy. Konieczna jest również interwencja. Substancje psychoaktywne działają na percepcję każdego człowieka. Długość, intensywność oddziaływania na jednostkę jest zależna od sposobu oraz ilości zażywania środków. Najbardziej rozpoznawalne substancje, jakie zażywają uczniowie nazywane są soft drugs, czyi narkotyki miękkie (marihuana, przetwory konopii indyjskich, tj. haszysz, olej haszyszowy). Analizowane zjawisko określane jest jako jeden z najtrudniejszych problemów w społeczeństwie, dlatego że uczniowie mają bardzo nieuodpornioną wrażliwość psychiczną. Główny problem wychowanków stał się interdyscyplinarny. Zjawisko weryfikowane zostało na podstawie wybranych teorii, wyjaśnionych pojęć oraz przeprowadzonych badań. Przedstawiona została analiza badań nad uczniami szkół ponadgimnazjalnych, która koreluje się z wybranymi zjawiskami.

Celem mojej pracy było przeciwdziałanie cyberprzemocy wśród uczniów szkoły podstawowej w Piotrkowicach, a zwłaszcza u uczniów klasy VI, którzy dopuścili się do tego typu agresji w swojej klasie. Przez nieumyślne działania stali sie jednocześnie sprawcą i ofiarą tej przemocy. Związku z tym, istotne było poszerzenie ich wiedzy oraz pokazanie im w jaki sposób to zjawisko krzywdzi niewinne osoby. Aby zrealizować mój cel stworzyłam część teoretyczną i projektową pracy dyplomowej. W części teoretycznej miałam za zadanie nakreślić problem cyberprzemocy występującej wśród młodych osób. Związku z tym, część I składała się z 5 rozdziałów, które były wzajemnie sie łączyły i uzupełniały. W rozdziale I opisałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny oraz moralny dziecka w okresie wczesnej adolescencji. Istotne było szersze wyjaśnienie rozwoju emocjonalnego oraz społecznego. Miało to na celu wyjaśnienie dlaczego dorastająca młodzież powiela wiele różnych destruktywnych zachowań. Rozdział drugi dotyczył teorii z zakresu aktu cyberprzemocy. Ważne było wyjaśnienie czym jest ta przemoc, jakie ma rodzaje, formy, czym charakteryzuje się cyberprzestrzeń, a także do czego ona prowadzi młodych ludzi. Istotne było nakreślenie jaką rolę ma sprawca oraz świadek w tej przemocy. Na podstawie tego rozdziału oraz przeczytanej literatury mogłam stworzyć konspekty, w których zawarłam najważniejszą wiedzę do przekazania uczniom. Kolejny III rozdział wyjaśniał czym charakteryzuje się szkolnictwo w szkole podstawowej. Wymieniłam zadania, funkcje oraz opisałam role nauczyciela w polskiej oświecie. W rozdziale IV opisałam placówkę, w której realizowałam zajęcia. Wymieniłam najważniejszą dokumentacje szkolną zadania, formy, metody pracy, a także uwzględniłam kadrę pedagogiczną. Istotny był podrozdział dotyczący samych uczniów szkoły podstawowej w Piotrkowicach. Dzięki istotnym informacją przekazanych od wychowawcy, mogłam stworzyć konspekty w których uwzględniłam odpowiednie zajęcia dla tej grupy. Ostatni V rozdział dotyczył metod oraz technik wykorzystanych podczas realizacji zajęć. Dokładne opisanie ich, pomogło mi dopasować odpowiednie cele, dzięki którym po każdych zajęciach uczniowie zdobywali stosowną wiedzę. Część II projektowa stanowi strukturalny element mojej pracy. To w niej na podstawie części I-teoretycznej mogłam stworzyć pięć konspektów zajęć. Każde zajęcia miały za zadanie wzbogacić uczniów w konkretne wiadomości z zakresu cyberprzemocy. Uczniowie sami stworzyli definicje cyberprzemocy, poznali jej rodzaje, formy, motywacje sprawcy. Oprócz tego tworzyli katalogi, listy zachowań w różnych sytuacjach dotyczących tego typu agresji. Wymieniali uczucia, emocje, jakie towarzyszą ofiarą cyberprzemocy oraz tworzyli ulotki, w których zachęcali do aktywnego spędzania czasu zamiast siedzieć przed komputerem. Zajęcia miały charakter nie tylko profilaktyczny, ale miały też za zadanie zbliżyć do siebie grupę, z czym klasa też miała problem. Poprzez zorganizowanie za

Tematem mojej pracy jest zjawisko radzenia sobie młodzieży z problemami życiowymi, problemy te często wynikają z sytuacji w której znalazła się młodzież oraz związane są z systemem funkcjonowania ich rodzin. Dzieci, które wchodzą w okres dojrzewania i podejmowania samodzielnych decyzji, muszą wyznaczyć sobie pewnego rodzaju hierarchie wartości, właśnie wtedy zaczynają tworzyć własne cele i priorytety dla nich ważne. W większości przypadków pomocą przy tworzeniu swojej własnej ścieżki życia jest rodzinna. To właśnie ona ukierunkowuje nas i przekazuje nam swoje doświadczenie, w tym ważnym okresie naszego życia. W mojej pracy szczególną uwagę poświęciłam zbadaniu wpływu systemu rodzinnego na funkcjonowanie dziecka oraz jego zaradność życiową. Zwróciłam uwagę na problemy występujące w systemach rodzinnych oraz ujęłam teorie wpływające na rodzinę. Największym oparciem dla mojej pracy był model kołowy Olsona, dzięki któremu wyjaśniłam rodzaje rodzin oraz ich struktury. Ważnym aspektem w mojej pracy są także koszty psychologiczne i pojęcie reziliencja, które bardzo dokładnie wyjaśniłam w początkowej części mojej pracy. Po wyjaśnieniu najważniejszych pojęć oraz zagadnień związanych z moją pracą, omówiłam metodologię potrzebną do części badawczej, wyjaśniłam pojęcia zmiennych niezależnych i zależnych aby dokładnie omówić tematykę mojej pracy. Kolejnym etapem w pracy jest część badawcza. W części badawczej wprowadziłam tabele dotyczące zmiennych oraz ich wyjaśnienia, które pomogły mi zbadać wpływ rodziny na zaradność dziecka oraz podsumowałam całą prace omawiając wyniki badań.