Celem mojej pracy jest zachęcenie dzieci ze świetlicy środowiskowej do czytania książek drukowanych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ obecnie młodzi ludzie coraz rzadziej czytają książki drukowane, ograniczając się jedynie do lektur szkolnych lub ich streszczeń. Problemem jest również to, że nie lubią czytać, uważając ten sposób spędzania wolnego czasu za jego stratę. Niestety, coraz częściej można także zauważyć, że nie czytają dorośli, przez co dzieci nie przejmują nawyku czytania książek, zupełnie wykluczając ten sposób spędzania wolnego czasu. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam przeglądu i interpretacji podstawowych pojęć z zakresu wykorzystywania przez dzieci wolnego czasu i problem nieczytania książek drukowanych, wskazując na możliwości kompensacji tego problemu. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic środowiskowych, szczególną uwagę zwracając na działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki”, w której przeprowadziłam zajęcia. Obserwacja i rozmowy z podopiecznymi świetlicy wykazały, że dzieci nie lubią czytać książek w wolnym czasie, pomijając nawet zadane lektury szkolne. W związku z tym przygotowałam cykl zajęć mający na celu zachęcenie dzieci do czytania, ukazanie wartości i zalet wynikających z czytania książek oraz zapoznanie z ciekawymi zabawami, w których można wykorzystać różnego rodzaju dzieła. Zajęcia zrealizowałam w Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” w maju 2015 roku. Ukierunkowałam się na zapoznanie dzieci z różnymi rodzajami książek, możliwością korzystania z biblioteki, zaletami książek drukowanych, chociażby w kreatywnych zabawach wolnoczasowych (quizy, zagadki, zakładki do książek). Dzieci chętnie uczestniczyły w proponowanych zajęciach, w większości zabaw bardzo aktywnie brali udział. Podsumowując, mogę stwierdzić, że zrealizowałam założone w projekcie cele, a po ich przeprowadzeniu podopieczni świetlicy wykazywali większe zainteresowanie książkami drukowanymi.

W swojej pracy będę się skupiała na aspektach komunikacji i współpracy w grupie. Początkowo odwołuję się do literatury naukowej i opisuję różne fazy rozwoju dziecka w wieku 10-12 lat. W kolejnym rozdziale przechodzę do sedna problemu , omawiając komunikację i współpracę w grupie. Podczas opisu komunikacji skupiam się na istotnych aspektach dotyczących procesu porozumiewania się człowieka z otaczającym go światem. Poruszam ważną kwestię, jaką jest aspekt dotyczący procesu słuchania, który ma ogromny wpływ na przepływ informacji między nadawcą, a odbiorcą przekazywanych treści. Ponadto zajmuję się istotą współpracy oraz tym, jak wpływa ona na nasze życie. W rozdziale 3 opisuję specyfikę świetlicy szkolnej, jej genezę, podstawy prawne jej funkcjonowania, cele i funkcje, metody oraz formy pracy w niej stosowane. Mówię o dokumentacji, która jest w niej gromadzona oraz o samych wychowankach jak i wychowawcy świetlicy szkolnej. Rozdział 4 skupia się na placówce docelowej, czyli Szkole Podstawowej w Strzelcach. Na początku omawiam genezę szkoły oraz okoliczności jej powstania, jak i różnego rodzaju aspekty jej funkcjonowania. Zajmuję się również celami i funkcjami, jakie stawia sobie ona w wytyczonych ramach działania. W rozdziale zostaje opisana kadra nauczycielska Szkoły, jak i sylwetka samego wychowawcy świetlicy. Bardziej szczegółowo zostają przedstawieni wychowankowie z którymi przyszło mi pracować w czasie realizacji projektu. W dalszej części swojej pracy prezentuję projekt skupiający się na rozwijaniu umiejętności komunikacji i współpracy w grupie wśród wychowanków świetlicy szkolnej. Projekt składa się z cyklu 5 zajęć, obejmujących różne aspekty funkcjonowania jednostki w grupie. Pierwsze zajęcia są nakierowane na integrację grupy, pozwalają uczestnikom poznać się lepiej i otworzyć na dalsze zadania. Drugie zajęcia zwiększają poczucie własnej wartości wychowanków, zabawy dążą do zauważenia swoich mocnych stron przez samego uczestnika, jak i przez jego rówieśników. Kolejne zajęcia dotyczą mowy niewerbalnej i możliwości jej wykorzystania w codziennym życiu. Po mowie niewerbalnej przychodzi czas na mowę werbalną, gdzie poruszam kwestie tworzenia komunikatów, jak i ich odbioru. Dodatkowo skupiam się nad kwestią związaną z zakłócaniem poprawnego odbioru informacji. Ostatnie zajęcia zajmują się współpracą, nastawione są głównie na interakcje między uczestnikami i realne doświadczanie poczucia wspólnoty. Ważne jest doświadczanie siebie jako części większej całości i odczucie, że jest się jej ważnym elementem. Całość zakończona jest podsumowaniem przeprowadzonego toku zajęć oraz refleksjami dotyczącymi całego projektu.

Celem mojej pracy jest wsparcie nastolatków z Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu w kwestii rozwijania zdolności twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem ponieważ współczesne społeczeństwo wymaga od młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie kreatywności, twórczej postawy i oryginalności, ale ten aspekt jest bagatelizowany w trakcie tradycyjnej edukacji szkolnej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 -16 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali małe umiejętności w zakresie ekspresji twórczej, kreatywnych działań i aspiracji życiowych. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach Treningu Twórczości oraz na metodach Twórczego Rozwiązywania Problemów. Zajęcia zrealizowałam w czerwcu 2015; na zajęciach dodatkowych odbywających się co drugi dzień. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków rozwinęła się wyobraźnia, mają oni dużo nowych pomysłów. Potrafią dążyć do rozwiązania problemu nowymi drogami, z różnych punków widzenia, a także są świadomi że twórcze podejście do życia jest wartością samą w sobie. Problemy sprawiły zajęcia przedostatnie, podczas których przeprowadzane ćwiczenia wymagały od uczestników nie tylko umiejętności elastycznego myślenia, ale także wnikliwego dostrzegania problemów i dotyczyły konkretnych technik, wspomnianych już metod TRoP. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych, ale także w rodzinnych formach opieki, świetlicach środowiskowych i świetlicach szkolnych.

Patriotyzm jest umiłowaniem Ojczyzny, poczuciem więzi ze swoim narodem oraz silnym przywiązaniem do swojego kraju, tradycji i kultury. Jest wartością często zaniedbaną w czasie wychowania. Sens kształcenia postawy patriotycznej tkwi we wzbudzeniu emocji podczas zajęć, aby móc dosadnie trafić zarówno do świadomości jak i do serca. Globalizacja, konsumpcjonizm i ciągła pogoń za hedonizmem gubi wiele cennych wartości, które powinny być fundamentem w życiu człowieka. Przypomnienie o wartościach narodowych można odnaleźć w utworach hip-hopowych. Te, które zostały wykorzystane w czasie realizacji projektu opisują postacie historyczne kierujące się w swoim życiu wartościami takimi jak: wierność, lojalność, braterstwo, czy przyjaźń. Kształtowanie postawy patriotycznej wiąże się z uświadomieniem młodzieży o tym, jak istotna jest pamięć oraz szacunek do ludzi i ich bohaterskich czynów. W blokowiskach rap jest najpopularniejszym rodzajem muzyki. Niestety, nie wszystkie utwory przedstawiają postawy godne naśladowania. Dodatkowo wielu słuchaczy nie do końca rozumie sens treści, który niejednokrotnie ma drugie dno. Warto zatem poszerzyć horyzonty młodych ludzi z pomocą tych wykonawców, których przekaz niesie za sobą wartości pozytywnie wpływające na młodzież.Temat patriotyzmu jest ponadczasowy, towarzyszy nam od najmłodszych lat. Temat patriotyzmu w obecnej chwili jest na topie. Promują go artyści uliczni za pomocą profesjonalnych obrazów graffiti, muzycy, a nawet kibice (chociaż w dość kontrowersyjny sposób). Tym samym pomoc w interpretacji oraz w zrozumieniu wielu treści zawierających wartości patriotyczne jest potrzebny, aby móc poznać i zrozumieć aspekty związane z historią naszego narodu oraz uniknąć nacjonalistycznego toku myślenia. Kształtowanie postawy patriotycznej pozwala odnaleźć swoją tożsamość, poczuć przynależność do społeczeństwa. Ponadto ciekawostki historyczne mogą wzbudzić zainteresowanie, pasję, stanowić alternatywę dla młodzieży z blokowiska, która swój czas bardzo często spędza pod blokiem, co stanowi krótką drogę do demoralizacji. Z praktycznego punktu widzenia zajęcia opierające się na muzyce hip-hopowej są mobilizacją do poszerzania swojej wiedzy historycznej, ciekawym doświadczeniem, które bez wątpienia odróżnia się od tradycyjnych form przekazywania wiedzy. Ponadto daje możliwość zmniejszenia dystansu społeczeństwa wobec tej subkultury, która w naszym kraju jest napiętnowana przez pozostałe kręgi kulturowe.Oprócz wychowania w duchu patriotycznym zajęcia takie dadzą młodym ludziom poczucie zrozumienia i satysfakcji; pozwolą uświadomić młodzieży, że ich styl bycia i zainteresowania są dla grona pedagogicznego istotne. Zajęcia przedstawione w projekcie mogą być wykorzystane zarówno w świetlicach środowiskowych jak i opiekuńczo-wychowawczych. Placówki o charakterze resocjalizacyjnym są również dobrym miejscem, aby urozmaicić czas młodych ludzi oraz zainteresować ich tematyką historyczną. Godziny wychowawcze w szkole gimnazjalnej s

Temat mojej pracy brzmi: „Wyuczona bezradność, jako konsekwencja doświadczania w dzieciństwie przemocy fizycznej ze strony rodziców”. Na początku swojej pracy piszę o tym, czym jest dzieciństwo oraz przemoc. Wyjaśniam więc pojęcie dzieciństwa, wymieniając przy tym wszystkie jego okresy. Następnie opisuję zjawisko przemocy a więc jej fazy i formy. Przedstawiam także po krótce różnice pomiędzy przemocą a agresją. W drugiej części swojej pracy skupiam się na przemocy fizycznej. Opisuje więc, czym jest przemoc fizyczna czynna i bierna oraz jakie są jej konsekwencje, skupiając się przy tym przede wszystkim na bezsenności i zespole stresu pourazowego. Trzecia część mojej pracy mówi o wyuczonej bezradności. Podaję w niej definicje wyuczonej bezradności oraz opisuję badania nad wyuczoną bezradnością, różnice pomiędzy wyuczoną bezradnością a depresją a także etapy jej terapii. Następnie w czwartej części swojej pracy opisuje swoje badania. Przedstawiam, więc sposób prowadzenia swoich badań, a także historie osób badanych. Na koniec przeprowadzam analizę przytoczonych historii i przedstawiam wnioski ze swoich badań.

Praca składa się z czterech rozdziałów. Każdy z nich porusza inny aspekt dotyczący syndromu Tourette`a. W 1 rozdziale przybliżam krótko postać Gillesa de la Tourette oraz historię choroby, która rozsławiła jego nazwisko na cały świat. Oprócz tego przedstawiam również najważniejsze informacje dotyczące syndromu, więc osoby, które nie wiedzą nic o danej jednostce chorobowej zdobędą podstawową wiedzę, przydatną w kolejnych częściach pracy. Będą to m.in.wiadomości dotyczące pierwszych objawów chorobowych, klasyfikacja tików oraz etiologia syndromu. Drugi rozdział pracy dotyczy percepcji społecznej osób chorych na zespół Tourette`a. Analizuję w nim sposób kreowania jednostek chorych w mediach oraz kinie. Przykłady kreacji tychże osób podaję na podstawie popularnego programu telewizyjnego Rozmowy w toku oraz trzech filmów fabularnych- amerykańskiego, niemieckiego i polskiego. Dodatkowym źródłem wiedzy na temat funkcjonowania chorej jednostki w społeczeństwie były rozmowy z dwoma chorymi mężczyznami. Trzecia część poświęcona jest szansom edukacyjnym oraz specjalnym potrzebom dziecka z zespołem Tourette`a w instytucji szkolnej. Opisuję jakie problemy napotkać może uczeń z powodu swojej choroby oraz wskazuję na możliwe metody i techniki pracy nauczyciela z dzieckiem. Niejednokrotnie podkreślam tu znaczenie cech osobowościowych oraz umiejętności psychospołecznych wychowawcy w kontakcie z chorym uczniem. Są to moim zdaniem jedne z kluczowych czynników umożliwiających jednostce osiągnięcie sukcesu edukacyjnego. Omawiany rozdział pracy kończy lista znanych(niekoniecznie w Polsce) osób chorych na zespół Tourette`a oraz ich osiągnięcia, zajmowane stanowiska pracy. Ma być ona argumentem potwierdzającym myśl przewodnią,którą poprzez ten rozdział usiłuję przekazać, a mianowicie, że syndrom Tourette`a nie jest wyrokiem braku samodzielności, przyszłego bezrobocia lub samotności. To jak dana osoba poradzi sobie w szkole, w pracy czy w kontaktach interpersonalnych zależy od wielu czynników, w tym np. od tego jakich wychowawców spotka na swojej początkującej ścieżce edukacyjnej. Spotka ją zrozumienie czy odrzucenie? Ostatni rozdział dotyczy pomocy i wsparcia dla chorych oraz ich rodzin. Zapoznałam się i przedstawiłam jedną z najnowszych technik łagodzenia zespołu Tourette`a- operacją głębokiej stymulacji mózgu oraz opisałam 3 formy terapii stosowanej u chorych- farmakoterapię, terapię behawioralną oraz filmoterapię. Istnieje więcej metod leczenia, jednak wymieniłam formy stosowane najczęściej lub po prostu te, które wydały mi się ciekawe (jak filmoterapia). Bardzo ważną formą wsparcia psychicznego i emocjonalnego dla chorych i ich najbliższych jest Polskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette`a, które intensywnie rozwija się od 1997r., jemu poświęcony został ostatni podrozdział mojej pracy.

Projekt pedagogiczny o tytule ,,Rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku 9-10 lat" skupia się na zagadnieniu poznawania i odkrywania przez dzieci rzeczy nieznanych, niestandardowych oraz tworzenie prac i sytuacji niepowtarzalnych i nieprzewidywalnych. Jest to projekt, którego realizacja jest możliwa na terenie każdej placówki oświatowej. Udział w projekcie jest szansą na uaktywnienie niepoznanych umiejętności, wzbudzenie ciekawości innością, a także rozbudzenie wyobraźni, pomysłowości oraz doskonalenie zdolności pracy w grupie poprzez aktywne w niej uczestnictwo i wypracowywanie kompromisów. Pierwszy rozdział pracy dotyczy właściwości w rozwoju u dzieci w okresie późnego dzieciństwa. W części tej omówione zostały takie zagadnienia jak rozwój motoryczny dziecka, ze zwróceniem szczególnej uwagi na jego drugą fazę, rozwój procesów poznawczych, w tym omówienie znaczenia uwagi, pamięci i myślenia dla poruszanego tematu, rozwój języka i sprawności komunikacyjnych, rozwój emocjonalny, rozwój moralny, skupiający się na koncepcji Jean'a Piageta oraz Lawrence'a Kohlberga, a także rozwój osobowości. W kolejnym rozdziale zostały zawarte zagadnienia dotyczące pedagogiki aktywności twórczej. Szczegółowej analizie został poddany temat definicji twórczości, proces rozwoju pedagogiki twórczości, skupiający się głównie na jej ewaluowaniu w Polsce. Część ta zawiera również analizę znaczenia aktywności twórczej w pedagogice, z uwzględnieniem jej zapotrzebowania we współczesnym szkolnictwie i wpływie na rozwój dziecka. Na rozdział III pracy składają się metody i techniki pracy wykorzystane w toku zajęć z ich analizą oraz scenariusze zajęć grupowych. W rozdziale tym zawierają się takie metody jak drama, metoda pracy z grupą oraz techniki: pantomima, collage, opowiadanie, czy technika zdań niedokończonych. Następnie umieszczone zostały opracowane scenariusze zajęć grupowych do przeprowadzenia z dziećmi w wieku 9-10 lat. Ich celem jest zastosowanie omawianych wcześniej zagadnień w praktyce i późniejsze odniesienie się do ich rezultatów oraz skuteczności. Pracę zamyka refleksja pedagogiczna oraz zakończenie. Zawarty tu został opis placówki wraz z celami jej działalności, charakterystyka wychowanków, uczestniczących w zajęciach realizowanych w ramach projektu, a także refleksje, przemyślenia i uwagi na temat zrealizowanych zajęć. Zakończenie stanowi odpowiedź na zagadnienia i twierdzenia poruszane we wstępie.

Niezbędnym warunkiem wejścia na rynek pracy jest efektywne przejście przez proces rekrutacji, który często składa się z wielu etapów rozłożonych w czasie. Znajomość istoty procesu rekrutacji, stosowanych metod i narzędzi ułatwia kandydatom zdobycie zatrudnienia. Działania podejmowane w ramach poradnictwa kariery mogą pomóc zwiększyć szanse na pozytywne przejście procesu selekcji kandydatów do pracy. W swojej pracy koncentruję się na analizie znaczenia komunikacji niewerbalnej w procesie rekrutacji oraz prezentuję autorski projekt działań edukacyjno-doradczych, umożliwiających lepsze przygotowanie się do stawienia czoła wymaganiom stawianym przez pracodawców. W rozdziale pierwszym opisuję specyfikę procesu rekrutacji, analizuję jego etapy oraz wskazuję znaczenie komunikacji niewerbalnej na każdym z nich. Szczególnie koncentruję się na rozmowie kwalifikacyjnej, ponieważ na tym właśnie etapie komunikacja niewerbalna odgrywa największą rolę. Uważnie przedstawiam to jak wygląda proces przygotowania się do rozmowy kwalifikacyjnej zarówno od strony kandydata, jaki i przedsiębiorstwa, które pozyskuje nowych pracowników. W rozdziale tym zajmuję się również ukazaniem znaczenia pomocy w ramach poradnictwa kariery, a szczególnie przedstawiam instytucje pomocowe. Zwracam uwagę na formę pracy doradców świadczących taką pomoc, którą krótko charakteryzuję. Rozdział drugi poświęcony jest komunikacji niewerbalnej. Staram się zdefiniować pojęcie komunikacji jako takiej, po czym przechodzę do opisu pojęcia komunikacji niewerbalnej. Omawiam jej funkcje oraz ukazuję zachowania niewerbalne. Zwracam szczególną uwagę wpływowi, jaki wywiera komunikacja na zachowanie kandydata podczas uczestnictwa w rozmowie kwalifikacyjnej. Poruszając tematykę rozmowy kwalifikacyjnej zajmuje się też autoprezentacją oraz jej technikami. Podkreślam też jej znaczenie w pojęciu kapitału personalnego. W rozdziale ostatnim prezentuję projekt warsztatu stworzonego na potrzeby tej pracy, który skonstruowałam opierając się na modelu uczenia się przez doświadczenie D. Kolba. Szczegółowy scenariusz opracowanego projektu zamieszczam w Aneksie.

Tematem pracy jest wpływ wybranych cech osobowościowych na gotowość do resocjalizacji. Głównym celem badania była analiza zależności między stosunkiem do subkultury przestępczej oraz identyfikacji z autorytetem, rozpatrywanej jako czynniki wskazujące na gotowość do resocjalizacji, a takimi cechami osobowości jak: potrzeba silnych wrażeń, empatia, makiawelizm i prężność. Badania zostały przeprowadzone w Zakładzie Poprawczym w Jerzmanicach-Zdroju, w których udział wzięło 40 wychowanków. Badani wypełniali przygotowany zestaw kwestionariuszy. Spośród otrzymanych wyników można dostrzec związek między makiawelizmem a postawą wobec autorytetu wychowawcy. Wychowankowie, którzy odznaczali się wysokim natężeniem makiawelizmu deklarowali brak poszanowania i zgodności z autorytetem wychowawcy. Dane wykazały także, iż osoby, które odznaczają się sprężystością psychiczną deklarują szacunek dla autorytetu wychowawcy. Stwierdzono także, iż wychowankowie, którzy charakteryzują się dużą lękliwością, odczuwają słabą identyfikacją z autorytetem wychowawcy- nie są zobligowani do darzenia ich szacunkiem i poszanowaniem.