Podjęcie analizy tematu pomocy dorosłym osobom z dysleksją wydało się istotne, gdyż kwestia ta jest podejmowana w Polsce od niedawna. W obecnych czasach, umiejętność pisania i czytania jest konieczna, aby radzić sobie w życiu. Umiejętność radzenia sobie z wszechobecnym natłokiem informacji wymaga od osób z dysleksją efektywnego posługiwania się zdolnościami zaburzonymi. Specyficzne zaburzenia czytania i pisania są badane od wielu lat, jednak dokładne zdefiniowanie ich nastręcza wielu trudności. Dysleksja jest zaburzeniem heterogenicznym. Ten brak jednoznaczności wpływa na percepcję społeczną i budzi wiele kontrowersji. Dysleksja jest problemem przez całe życie, nie wyrasta się z niej. Doświadczenia osób z dysleksją z wieku szkolnego wpływają na ich dalsze życie. Symptomy zmieniają się wraz z wiekiem. Dorośli, inaczej niż dzieci, radzą sobie z trudnościami wynikającymi z dysleksji. W Polsce takie osoby, po ukończeniu szkoły średniej, nie są objęte instytucjonalną pomocą. Także sytuacja prawna takich osób nie jest uregulowana w żaden sposób. Pomimo to, u dorosłych zaburzenie to nie jest tak dostrzegalne, jak u dzieci. To sugeruje, że stosują oni wiele technik kompensacji. Obecnie, bardzo pomocne w radzeniu sobie z dysleksją mogą być podręczne urządzenia elektroniczne, takie jak: smartfony, tablety oraz czytniki książek elektronicznych. Istnieje wiele programów, które mogą znacznie poprawić funkcjonowanie dorosłej osoby z dysleksją. Godną uwagi jest aplikacja do zarządzania czasem Nozbe, która spełnia wiele wymagań osób z dysleksją, już od samej instrukcji korzystania. W szybko rozwijającym się świecie, efektywne uczenie się i gotowość do rozwoju są bardzo ważne. Poznanie swojego stylu uczenia się przez osoby z dysleksją znacznie ułatwi im te zadania. Aktualnie w Polsce istnieje jeden poradnik skierowany do dorosłych osób z dysleksją. Zawiera szereg wskazówek dotyczących radzenia sobie w różnych sytuacjach. Coraz większa świadomość dysleksji w Polskim społeczeństwie stwarza konieczność rozwoju poradnictwa skierowanego do dorosłych z tym problemem. W pracy został opisany przebieg autorskiego warsztatu na temat skutecznego pomagania osobom dorosłym z dysleksją, skierowany do studentów i absolwentów kierunków pedagogicznych i psychologicznych.

We współczesnym świecie permanentnych i burzliwych przeobrażeń cywilizacyjno-technologicznych oraz gospodarczo-społecznych, przy wzrastającej ilości problemów egzystencjalnych i społecznych ludzi żyjących w XXI wieku, koniecznością stało się podejmowanie aktywności edukacyjnej w trakcie całego życia jednostki. Potrzeba nieustannego wzbogacania oraz aktualizowania wiedzy jest obecnie jedną z kluczowych strategii Unii Europejskiej oraz głównym składnikiem polityki inkluzyjnej państw członkowskich Wspólnoty. Już dwadzieścia lat temu Stanisław Kaczor przekonywał, że „zaprzestanie uczenia się grozi wegetacją i regresem” . Pogląd ten jest jak najbardziej adekwatny odnośnie współczesnego świata. Obecny świata jest miejscem, w którym jeżeli jednostka pragnie mieć, ale i być musi konsekwentnie przez całe życie rozwijać się, jest miejscem, które oferuje człowiekowi wiele wcześniej niespotykanych możliwości, ale i wymaga od niego podjęcia wyzwania całożyciowego uczenia się. W pracy omówione zostało zagadnienie edukacji osób dorosłych, że szczególnym uwzględnieniem niezwykle nośnej współcześnie koncepcji całożyciowego uczenia się, jako idei kształtującej obecny obraz edukacji dorosłych. Koncepcja całożyciowego uczenia się od lat dziewięćdziesiątych XX wieku zdobywała coraz więcej zwolenników, a obecnie jest traktowana jako remedium na zagrożenia współczesnego świata. Celem pracy było przybliżenie roli, jaką obecnie pełni edukacja w życiu człowieka dorosłego, przedstawienie szerokiego obrazu uwarunkowań, w jakich realizowana jest idea całożyciowego uczenia się, jak i również omówienie przyczyn wpływających na to, iż współcześnie systematycznemu kształceniu przypisuje się tak istotną rolę. W części pierwszej pracy zarysowany został rys historyczny kształcenia się osób dorosłych od czasów starożytnych do czasów współczesnych. Zgłębiając pracę czytelnik przekona się, iż poglądy głoszące konieczność kształcenia się ludzi dorosłych nie zrodziły się w ostatnich dziesięcioleciach, lecz sięgają początkom narodzin człowieka rozumnego. Następnie w pracy przedstawiono przyczyny, dlaczego ową konieczność, czy wręcz wymógł ciągłego nabywania nowych kompetencji obecnie tak bardzo się podkreśla. Omówiono znaczenie i rolę jaką pełni edukacja w życiu człowieka XXI wieku oraz przybliżono uwarunkowania współczesnego świata. Wskazano założenia koncepcji całożyciowego uczenia się głoszone przez przedstawicieli tejże idei, oraz przybliżono problemy z jakimi zmaga się obecnie edukacja dorosłych. W trzeciej części pracy omówiono trzy wymiary kształcenia się osób dorosłych, czyli kształcenie formalne, pozaformalne oraz nieformalne. Szczegółowo przedstawiono różnorodne formy edukacji, w ramach których człowiek dorosły może obecnie podjąć aktywność edukacyjną. Przytoczono również badania Głównego Urzędu Statystycznego oraz badania przeprowadzone w ramach projektu Bilans Kapitału Ludzkiego diagnozujące uczestnictwo dorosłych Polaków w edukacji. Ostatnim punktem w tej części pra

Praca poświęcona jest problematyce bezrobocia wśród młodych dorosłych. Jest to temat ważny i bardzo aktualny, zarówno dla realiów naszego kraju, jak i także całej Unii Europejskiej. Młodzi kończąc kształcenie formalne, stają się częścią rynku, walcząc o zdobycie zatrudnienia. Z powodu, iż nie posiadają doświadczenia, są grupą, której najtrudniej znaleźć etat. Praca Licencjacka podzielona jest na trzy rozdziały. W rozdziale pierwszym ukazano teoretyczne rozważania o bezrobociu. Przedstawiono dwie próby zdefiniowania tego zjawiska, wskazując różnorakie spojrzenie na kwestię bezrobocia z perspektywy wszelakich dziedzin nauki. Psychologia, pedagogika i socjologia rozpatrują tę problematykę, kładąc środek ciężkości na podmiotowym charakterze tego zjawiska. Inaczej jest w przypadku nauk prawnych i ekonomicznych, gdzie rozpatruje się bezrobocie w ujęciu przedmiotowym. W niniejszym rozdziale ukazano także próby podziału bezrobocia w oparciu o przeróżne kryteria. Każdy z jego rodzaj jest destruktywny zarówno dla jednostki nim dotkniętej , jak i także gospodarki kraju. Zaznaczyć należy, iż można dopatrywać się wielu przyczyn powstawania tego zjawiska. Dla Polski przełomową datą był rok 1990. Zapoczątkowane wówczas zmiany ustrojowe i gospodarcze ukazały panujące w tym czasie bezrobocie ukryte. W literaturze przedmiotu wskazywane są także takie przyczyny, jak m.in. mała ruchliwość przestrzenna ludzi, wygórowane postulaty płacowe osób nieposiadających zatrudnienie, wysoki poziom zasiłków dla bezrobotnych, a także postęp technologiczny. Zwrócić uwagę trzeba także na fakt, iż zawody, w których kształcą się młodzi, nie są dostosowane do zapotrzebowań obecnego rynku pracy. Skutki, jakie niesie za sobą bezrobocie, można rozpatrywać na płaszczyźnie ekonomicznej, społecznej, politycznej. Aspekt finansowy jest najbardziej dotkliwy dla jednostki. Wiąże się on bowiem z ograniczeniem możliwości korzystania z dóbr konsumpcyjnych. Wpływa to niejednokrotnie na złe samopoczucie bezrobotnego, przyczyniając się do odczuwania przygnębienia, upokorzenia, niekiedy depresji, a nawet samobójstwa. Autorzy analizowanej literatury wskazują także, iż osoba bez zatrudnienia ma większe skłonności do uzależnień od alkoholu, narkotyków. Częściej wchodzą w konflikt z prawem oraz wchodzą w skład różnych gangów i destruktywnych subkultur. Takie zachowanie powoduje całkowite przewartościowanie życia osoby bezrobotnej. Rozdział drugi ukazuje teoretyczne podstawy postępowania diagnostycznego w badaniach pedagogicznych. Postawy te następnie zostały przełożone na opis własnych działań diagnostycznych. Metoda dialogowa jest tą metodą, z pomocą której zostały zebrane wszelkie dane, niezbędne do zrealizowanego w tym rozdziale przez badacza celu. Znajduje się tu także charakterystyka osób poddanych diagnozie. Ostatni, trzeci rozdział pracy, ukazuje zebrany materiał badawczy. Następnie poddany on został analizie i interpretacji, odwołując się do treści znajdujących się w rozdziale pier

Niniejsza praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób muzyka rockowa staje się przestrzenią kreowania świata? Przedstawione zostały w niej również podstawowe pojęcia związane z muzyką popularną oraz kulturą masową, a także funkcje, które pełni muzyka popularna we współczesnym świecie. Ponadto praca została wzbogacona o badania dotyczące oddziaływania muzyki rockowej na jej odbiorców. W pierwszym rozdziale poruszony został problem niestabilności definicyjnej muzyki popularnej, spowodowanej jej przeobrażeniami zaistniałymi na przestrzeni wieków. Dalej znajdują się rozważania teoretyków takich jak Pierre Bourdieu, William Chappel, czy Thedor Adorno, na temat wartościowania muzyki, a także specyfiki samej muzyki uznawanej za popularną. Muzyka popularna zostaje przedstawiona jako zjawisko, które wyrosło na tle kultury masowej, uznawanej za kulturę niską, pozbawioną kontekstów historycznych, czy społecznych. Stąd też sama muzyka popularna, która jest jej wytworem uważana jest za wystandaryzowaną, wykorzystującą modę i tematykę kontrowersyjną, aby przyciągnąć słuchaczy. Jednak pomimo tego, iż muzyka popularna staje się współcześnie obiektem ostrej krytyki, w szczególności wśród środowisk naukowych, pełni ona wiele funkcji. W rozdziale pierwszym opisana została jej funkcja komunikacyjna, integracyjna, ekskluzywna, perswazyjna, estetyczna, a także fatyczna. Drugi rozdział koncentruje się wokół konkretnego stylu wpisującego się w muzykę popularną, a mianowicie na muzyce rokowej. Pokazuje on w jaki sposób muzyka rockowa powstała oraz przeobraziła się w symbol buntu i obyczajowej rewolucji. W dalszej części znalazły się interpretacje tekstów muzyki rockowej oraz ich analiza pod względem przekazywanych wartości. Część tekstów powstała w czasach burzliwego komunizmu i odzwierciedlają one piekło tamtych czasów, ale też pokazują w jaki sposób rockowi artyści starali się wspierać ludność w walce o wolny kraj. Drugi rozdział prezentuje również teorię społecznego uczenia się jednego z najwybitniejszych polskich psychologów – Alberta Bandury. Stanowi refleksję nad tym, czy muzyka rockowa jest na tyle silnym zjawiskiem, aby mogła wpływać na zachowania i działania człowieka. W rozdziale trzecim przedstawiono teoretyczne podstawy własnych działań diagnostycznych. Pojawiły się w nim kluczowe pojęcia związane z diagnozą oraz samymi metodami i technikami diagnostycznymi. Przede wszystkim jednak w trzecim rozdziale wyjaśniony został cel napisania niniejszej pracy oraz postawiono pytania badawcze, które były motywem przeprowadzonych badań. Czwarty rozdział zawiera opisy przeprowadzonych przeze mnie wywiadów oraz ich analizę i interpretację. Jest również refleksją nad całym postępowaniem badawczym oraz moją rolą badacza.

Praca dotyczy jakości życia osób z zespołem Downa. W pierwszym rozdziale opisuję charakterystykę tej wady chromosomowej. Na początku przedstawiona jest historia zespołu Downa, cechy charakterystyczne oraz zagadnienia związane z diagnostyką. W dalszej części opisany jest rozwój fizyczny i motoryczny oraz psychiczny. Drugi rozdział dotyczy jakości życia. Wytłumaczone jest w nim pojęcie autonomii oraz jakości życia. Opisane są również trudności, z jakimi zmagają się osoby z zespołem Downa. Poruszona jest też kwestia jakości życia rodziny osoby niepełnosprawnej, która ma duży wpływ na jej funkcjonowanie. Rozdział trzeci ma charakter praktyczny. Opisana jest moja obserwacja podopiecznych ośrodka Bargfelder Hof w Niemczech pod kątem jakości ich życia.

Temat mojej pracy dotyczy wolontariatu młodych dorosłych. Zagadnienie to jest bardzo ważne i aktualne w dzisiejszych czasach, ponieważ obecnie wiele instytucji i organizacji korzysta z pomocy wolontariuszy, w rozwiązywaniu różnych problemów społecznych. Stanowi on jedną z form aktywności społecznej, przyczyniając się jednocześnie do budowania świadomego i odpowiedzialnego społeczeństwa obywatelskiego. Wolontariat wyzwala siły społeczne, pobudzając różne grupy do działania na rzecz własnych społeczności lokalnych. Aktywność w wolontariacie bardzo dużą rolę odgrywa również dla samych wolontariuszy. Staje się niepowtarzalną okazją do rozwoju szczególnie młodych dorosłych, którzy dzięki pracy na rzecz innych mogą zdobyć cenne doświadczenie, poszerzyć swoje umiejętności i kompetencję oraz nawiązać nowe kontakty. Aktywność w wolontariacie kształtuje prospołeczne postawy, przyczyniając się do poprawy życia społecznego. Celem głównym mojej pracy było poznanie opinii młodych dorosłych zaangażowanych w działalność Centrum Edukacji Społecznej we Wrocławiu, na temat pełnionego przez nich wolontariatu. Biorąc pod uwagę moje pozytywne doświadczenia z pracy w wolontariacie, chciałam poznać opnie innych młodych osób, spełniających się w tej roli. Pytanie główne jakie sobie postawiłam brzmiało: Jak młodzi dorośli postrzegają swoją aktywność wolontariacką w Centrum Edukacji Społecznej we Wrocławiu? W uzyskaniu odpowiedzi na to pytanie, pomogły mi wyznaczone przeze mnie cztery pytania szczegółowe: Co motywuje młodych dorosłych do zaangażowania się w działalność wolontariacką? Jaka atmosfera panuje w Centrum? Czym charakteryzuje się praca wolontariuszy? Jakie znaczenie dla rozwoju młodych osób, odgrywa realizowany przez nich wolontariat? Aby uzyskać odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania, zdecydowałam się na procedurę diagnostyczną. Realizację założonego przeze mnie celu umożliwiło mi wykorzystanie techniki wywiadu swobodnego ukierunkowanego, przyjętej za K. Koneckim. W wywiadzie tym badacz dysponuje ogólnie określoną listą potrzebnych mu informacji. Wykorzystywane są pytania otwarte, które dotyczą najczęściej tematów szczegółowych. Badacz natomiast może swobodnie zmieniać ich formę i kolejność. Prowadzący wywiad może również przygotować sobie wzory pytań do ewentualnego wykorzystania, których treść i język musi dostosować do respondenta. Zapis wywiadu dokonany przez badacza może być rejestrujący lub relacjonujący. W mojej diagnozie przeprowadziłam cztery wywiady z wolontariuszkami działającymi na rzecz Centrum Edukacji Społecznej. W oparciu o przygotowane wcześniej pytania szczegółowe opracowałam listę pytań do moich rozmówczyń. Podczas prowadzenia własnych wywiadów wykorzystałam zapis przy pomocy dyktafonu. Dane z rozpoznania diagnostycznego pozwoliły mi zrealizować cel, który sobie postawiłam w mojej pracy. W świetle uzyskanych danych mogę stwierdzić, że badane w bardzo pozytywny sposób wypowiadały się na temat pełnionego przez nie wolontariatu, pos