Tematem mojej pracy licencjackiej jest organizacja zajęć edukacji środowiskowej sprzyjających budowaniu świadomości ekologicznej. Podjęłam się analizy tego zagadnienia ze względu na osobiste obserwacje poczynione podczas realizacji praktyk pedagogicznych w placówkach edukacyjnych. Jak zauważyłam, rzeczywistość szkolna często rozmija się z założeniami metodycznymi regulującymi realizację zajęć edukacji środowiskowej, co znacząco wpływa na efektywność procesu nauczania - uczenia się. Zdecydowałam się na tę grupę wiekową, ponieważ szczególnie w edukacji wczesnoszkolnej dostrzegam zagrożenie nadmiernej koncentracji na poznawczej funkcji szkoły, ze stratą w sferach pozostałych funkcji. Moja praca ma charakter projektowy, składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia oraz bibliografii. Pierwszy rozdział teoretyczny stanowi analizę problematyki pracy w świetle literatury przedmiotu i został podzielony na 3 podrozdziały. W pierwszym podrozdziale omówiłam przebieg oraz uwarunkowania poszczególnych płaszczyzn rozwoju ucznia klas I-III. W drugim opisałam założenia edukacji środowiskowej, sposób jej realizacji oraz zdefiniowałam pojęcie świadomości ekologicznej. W trzecim podrozdziale opracowałam sylwetkę współczesnego nauczyciela-konstruktywisty z wyszczególnieniem jego kompetencji i zadań oraz historycznych konotacji tej grupy zawodowej. Rozdział drugi jest przedstawieniem autorskiego projektu działań edukacyjnych ,,Miasto żyje", którego głównym celem było wspieranie budowania przez uczniów świadomości ekologicznej na drodze bliższego poznania bogactwa i różnorodności miejskiej fauny i flory. Ten rozdział został podzielony na 3 podrozdziały. W pierwszym przedstawiłam teoretyczne założenia oraz cele projektu edukacyjnego, natomiast w drugim odniosłam teorię do autorskiego projektu omawiając cele, jakie postawiłam przed cyklem zajęć, który zamierzałam zrealizować z uczniami. Trzeci podrozdział opierał się na 5. autorskich scenariuszach zajęć zintegrowanych, w których zawarłam procedury osiągania celów, cel ogólny oraz cele szczegółowe oraz zakładany przebieg zajęć. W trzecim rozdziale celem moich rozważań była ewaluacja w procesie dydaktycznym, ten rozdział został podzielony na 4 podrozdziały. W pierwszym zaprezentowałam teoretyczne ujęcie procesu ewaluacji, wskazałam zasady jej przeprowadzenia oraz wynikające zeń wartości. W drugim podrozdziale omówiłam warunki realizacji projektu, opisując klasę, z którą pracowałam oraz zaplecze szkoły, w której odbywały się zajęcia, natomiast trzeci podrozdział stanowił dokładny opis przeprowadzonych zajęć w oparciu o skonstruowane przeze mnie scenariusze. W czwartym dokonałam autoewaluacji w oparciu o ocenę koleżeńską przekazaną przez nauczyciela-wychowawcę, opinie uczniów zebrane na drodze badania oraz moje własne odczucia i refleksje. Pracę wieńczy zakończenie, w którym odniosłam się do treści poruszanych w całej pracy, podsumowałam zrealizowany projekt własnych działań edukacyjnych oraz zamieściłam uwag

Tematem mojej pracy jest działalność nauczyciela sprzyjająca adaptacji dziecka trzyletniego do warunków przedszkola na podstawie projektu działań edukacyjnych. Problematyka pracy lokuje się w obszarze pedagogiki przedszkolnej i odnosi się zarówno do sfery emocjonalnej, społecznej jak i poznawczej dziecka trzyletniego. W części teoretycznej pracy dokonałam charakterystyki sylwetki rozwojowej dziecka trzyletniego, zwracając uwagę zarówno na rozwój fizyczny, emocjonalny jak i poznawczy. Przedstawiłam także istotę zagadnienia w świetle literatury pedagogicznej, poprzez przegląd różnorodnych definicji i teorii. W dalszej części zwracam także uwagę na rolę nauczyciela i organizację zajęć. Rozdział zamyka opis dni adaptacyjnych – przebiegu oraz ich wpływu na adaptację. W rozdziale drugim zaprezentowałam projekt działań edukacyjnych zatytułowany Przedszkole – mój drugi dom. Wskazałam cel główny projektu, którym jest wspomaganie dziecka trzyletniego w procesie adaptacji do warunków przedszkola. Uzasadniłam także dobór metod nauczania i zastosowanych strategii. Na projekt składają się cztery scenariusze zajęć zawarte w drugiej części pracy. Scenariusze zajęć zostały opracowane w oparciu o strukturę dnia aktywności, natomiast zakładane efekty to integracja grupy rówieśniczej i zbudowanie poczucia bezpieczeństwa dzieci w placówce edukacyjnej. Praca zawiera także podrozdział dotyczący kontekstu realizacji zajęć, w którym dokonałam charakterystyki placówki i grupy, w której przeprowadziłam projekt. Trzecią część pracy rozpoczyna podrozdział dotyczący ewaluacji. Korzystając z literatury, zwarłam w nim charakterystykę całego procesu odwołując się do rodzajów ewaluacji, jej etapów, a także technik. W ostatniej części pracy przyjęłam postawę refleksyjnego praktyka i z tejże perspektywy dokonałam oceny własnej działalności oraz aktywności dzieci. Pracę zamyka zakończenie zawierające wnioski oraz refleksję, a także zestaw bibliograficzny.

Tematem mojej pracy jest organizacja zajęć twórczych sprzyjająca rozwijaniu kreatywnego myślenia u dzieci w klasie trzeciej szkoły podstawowej. Spośród wielu możliwości postanowiłam zgłębić właśnie tę tematykę, ponieważ w dobie ciągłych zmian człowiek zmuszony jest do zachowania otwartego umysłu i poszukiwania nowych rozwiązań. Dlatego tak istotne jest pobudzanie wyobraźni uczniów oraz aktywizowanie ich twórczego myślenia i działania na kolejnych etapach edukacji. W części teoretycznej przedstawiłam wieloaspektowość zjawiska twórczości, ujawniającej się w wielu dziedzinach życia oraz jej powiązanie z kreatywnością. Przybliżyłam warunki jakie muszą zostać spełnione, by człowiek mógł wykorzystać swój potencjał twórczy, na podstawie najważniejszych koncepcji humanistycznych. Scharakteryzowałam także najważniejsze zmiany rozwojowe, zachodzące w okresie wczesnoszkolnym, które dają możliwość kreatywnej działalności podmiotu. W rozdziale II zaprezentowałam autorski projekt działań edukacyjnych „Poza schematami - w stronę kreatywności”, składający się z czterech scenariuszy zajęć oraz opisałam główne założenia projektu. W ostatnim rozdziale swojej pracy zestawiłam zakładane cele projektu z rzeczywistymi efektami kształcenia. Odtworzyłam kontekst sytuacyjny zajęć, nakreśliłam teoretyczne ujęcie ewaluacji wraz z opisem przebiegu działań edukacyjnych oraz dokonałam końcowej autoewaluacji.

Organizacje pozarządowe są jednym z filarów społeczeństwa obywatelskiego. W Polsce liczba podmiotów trzeciego sektora na rok 2012 wynosiła 83,5 tys. Z roku na rok ich liczebność ciągle wzrasta, co nie byłoby możliwe bez zaangażowania obywateli w działania na rzecz sektora non-profit. Aktywni obywatele wpływają na rozwój społeczeństwa obywatelskiego, co więcej – są jego podmiotem. Edukacja obywatelska ma na celu przygotowanie obywatela do świadomego, czynnego udziału w życiu państwa. Miejscem, gdzie szczególnie znajduje ona przestrzeń do działania są organizacje pozarządowe. Podmioty trzeciego sektora realizują cele edukacji obywatelskiej na wiele sposobów, m.in. angażując obywateli do udziału w projektach dotyczących kształtowania świadomych postaw obywatelskich, a także umożliwiając podjęcie działań jako wolontariusze. W przypadku organizacji takich jak np.: Fundacja Edukacja dla Demokracji, Stowarzyszenie „Obywatele Obywatelom”, Centrum Edukacji Obywatelskiej można mówić o intencjonalnym działaniu na rzecz edukacji obywatelskiej. Realizują one szereg projektów z myślą o kształtowaniu w obywatelach postawy gotowości do działania na rzecz społeczności lokalnej i całego kraju. Jednak nieintencjonalne działania na rzecz edukacji obywatelskiej również występują, najczęściej ma to miejsce w organizacjach nie zawierających w swych statutach punktów określających działania na rzecz edukacji. Jednak przez sam fakt angażowania wolontariuszy dają możliwość bycia aktywnym, nastawionym do działania. Wolontariusze są grupą zróżnicowaną m.in. ze względu na motywy, którymi kierują się podejmując aktywność wolontariacką; wiek; miejsce zamieszkania; wykształcenie. Dane statystyczne pokazują pewne dominujące w tej grupie tendencje, jednak bardziej znaczące jest to co wspólne dla wszystkich - bycie wolontariuszem. Pomimo, że w potocznym rozumieniu słowo „edukacja” oznacza głównie naukę w szkolnych murach, to z andragogicznego punktu widzenia nie można nie zanegować takiego twierdzenia. Wraz ze wzrostem znaczenia całożyciowego uczenia się, wzrasta także ranga edukacji obywatelskiej.

Przedmiotem badań są orientacje życiowe cosplayerów. W pracy zostały zbadane specyfika i uwarunkowania aktywności cosplayerskiej, tożsamościowy kontekst aktywności cosplayerskiej, autokreacyjne walory cosplay’u, cele oraz priorytety życiowe cosplayerów, inne sfery aktywności badanych oraz ich role społecznych a także edukacyjne walory cosplay’u. W pracy została przedstawiona specyfika orientacji życiowych – to czym są, jakie są ich składowe oraz proces ich kształtowania się. Praca również podejmuję tematykę aktywności osób dorosłych. Problematyka badań, wymagała również wyjaśnienia tego, czym jest cosplay, z jakimi aktywnościami jest on związany oraz jak wpływa na styl życia osób zajmujących się nim. Badania zostały przeprowadzone w podejściu jakościowym, z użyciem metody wywiadu. Wywiady były jawne, standaryzowane oraz były przeprowadzane indywidualnie, przy pomocy komunikatora Skype. Ten sposób przeprowadzenia badań umożliwił dotarcie do 7 osób w różnym wieku w całej Polsce. W części empirycznej zawarte są informacje wyjaśniające czym jest cosplay, jak wpływa on na kreowanie wizerunku oraz tożsamość osób zajmujących się cosplay’em. Prócz tego, zostały przybliżone inne aktywności, którym poświęcają swój czas cosplayerzy, ich role społeczne a także umiejętności, które pozyskały osoby badane dzięki cosplayowi. Również w tej części zostały przybliżone cele i priorytety cosplayerów – zarówno te życiowe jak i te związane z ich pasją. Wyniki badań, są podstawą do określenia specyfiki aktywności cosplayerów, wyznaczników orientacji życiowych cosplayerów oraz walorów edukacyjnych cosplay’u, a także umożliwiają odpowiedź na pytanie badawcze.

Przedmiotem pracy jest poczucie osamotnienia dzieci rodziców aktywnych zawodowo. Obecnie samotność nie jest rzadko występującym zjawiskiem, jednak nie jest utożsamiana z dziećmi, ponieważ są one z natury istotami bardzo energicznymi i towarzyskimi. Społeczeństwo wydaje się nie dopuszczać do siebie myśli, że dzieci, tak samo jak osoby dorosłe, mogą czuć się osamotnione. Celem niniejszej pracy było ukazanie przyczyn i konsekwencji dziecięcego poczucia osamotnienia na podstawie trzech przeprowadzonych wywiadów z już dorosłymi osobami, które będąc dziećmi borykały się z tym problemem.

Poprzez niniejszą pracę postaram się wykazać, w jaki sposób zajęcia teatralne oddziaływują na wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego. Przeprowadzone przeze mnie badania przybliżyły efekty wynikające z uczestnictwa w warsztatach teatralnych, wyrażone miedzy innymi w zmianie funkcjonowania młodzieży w placówce oraz w społeczeństwie, a także w osiągnięciach edukacyjnych i osobistych. Główny problem badawczy dotyczy osiągania celów resocjalizacyjnych w toku zajęć teatralnych, dlatego pochyliłam się nad analizą najważniejszych założeń resocjalizacji i porównałam czy korelują one z założeniami dotyczącymi prowadzenia warsztatów teatralnych w ośrodku wychowawczym.

Głównym tematem pracy magisterskiej było zaprezentowanie efektów w nauce oraz umiejętności i możliwości, jakie uzyskują uczniowie z dysfunkcjami ruchu uczący się w szkołach podstawowych ogólnodostępnych. Praca została podzielona na 4 rozdziały. W pierwszej części przedstawione zostały przyczyny niepełnosprawności ruchowej, opis najczęściej spotykanych dysfunkcji ruchu oraz formy rehabilitacji. Drugi rozdział został poświęcony możliwościom ucznia z niepełnosprawnością ruchową, dojrzałości do podjęcia nauki, relacji z koleżankami i kolegami oraz pomocy jaką uzyskują ci uczniowie od władz szkoły i gminy lub powiatu. W trzecim rozdziale pracy przybliżyłam metodologiczne podstawy pracy badawczej. Ostatnia część poświęcona jest ukazaniu wyników pracy badawczej, przeprowadzonej wśród uczniów z niepełnosprawnością ruchową uczęszczających do szkoły podstawowej ogólnodostępnej. Zostały opisane osoby z dysfunkcjami ruchu w roli uczniów, ich wyniki w nauce oraz inne osiągnięcia, relacje, jakie utrzymują z koleżankami i kolegami z klasy i szkoły oraz z nauczycielami, a także trudności, z jakimi muszą zmierzyć się rodziny tych dzieci z perspektywy badanych.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu w kwestii osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w trakcie praktyk studenckich w tej placówce zauważyłam, że dzieci nie potrafią funkcjonować bez używania siły we wzajemnych kontaktach, stosowania wyzwisk i obrażania się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zachowania agresywne w zakresie umiejętności współpracy, rozwiązywania konfliktów i wzajemnych relacji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach gier i zabaw ruchowych, zajęcia zrealizowałam w miesiącu maju 2018 rok, w trakcie zajęć dodatkowych raz lub dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności współpracy w grupie i rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z emocjami oraz życzliwości we wzajemnych kontaktach. Problemy sprawiły zajęcia związane z akceptowaniem wyboru innych i osiąganiem celu bez użycia siły. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, środowiskowej lub socjoterapeutycznej.

Celem mojej pracy jest osłabianie zachowań agresywnych poprzez relaksację. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na jego powszechność wśród dzieci uczęszczających do szkół podstawowych. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu agresji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej osłabiania. Opisałam również najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem dziecka w świetlicy szkolnej. Szczególnie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej w Chrząstawie Wielkiej. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie agresji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na osłabianie zachowań agresywnych. Opierając się głównie na technikach relaksacyjnych, zrealizowałam zajęcia w maju 2018 roku z dziećmi, które uczęszczały do świetlicy. Spotkania odbywały się po skończonych zajęciach lekcyjnych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć stwierdzam, że wychowankowie nauczyli się, w jaki sposób mogą osłabiać napięcia związane z występowaniem zachowań agresywnych. Uważam, że cykl zajęć przebiegł pozytywnie, a założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę także stwierdzić, że relaksacja jest skutecznym sposobem na walkę z zachowaniami agresywnymi. Największy problem sprawiły mi jednak zajęcia ruchowe oparte na technikach relaksacyjnych. Polecam taki cykl zajęć do realizacji z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w placówkach takich jak szkoła podstawowa, świetlica środowiskowa czy dom dziecka.

Praca pt. „Osoba ze spektrum autyzmu jako bohater filmowy”. Głównym celem pracy było uzyskanie wiedzy na temat sposobu przedstawienia osób ze spektrum autyzmu w literaturze filmowej, na przykładzie serialu „Atypowy”. Praca jest podzielona na cztery części. W pierwszej zostały opisane definicje oraz klasyfikacja niepełnosprawności. Występuje również opis niepełnosprawności intelektualnej oraz stereotypy, które występują w społeczeństwie. Następnie została przedstawiona krótka historia autyzmu oraz przykładowe koncepcje powstawania tego zaburzenia. W kolejnym rozdziale opisano charakterystykę osób ze spektrum autyzmu, natomiast ostatni podrozdział zawiera informacje na temat terapii osób autystycznych w Polsce. W drugiej części zostały podjęte tematy związane z mediami. W pierwszym podrozdziale opisano charakterystykę mediów, sposoby komunikacji, rodzaje mediów. Następnie został przedstawiony wizerunek osób niepełnosprawnych w literaturze filmowej na przestrzeni lat. Kolejna część zawiera zagadnienia związane z metodologią badań własnych. Występuje tam charakterystyka nauki oraz metodologii badań. W kolejnych podrozdziałach został opisany przedmiot oraz cel badań, a także problemy badawcze, strategie oraz schematy badawcze, metody, techniki i narzędzia badawcze, a także etyka badań naukowych. W ostatnim rozdziale pracy zostały opisane wyniki oraz interpretacja badań własnych. Na początku występuje przebieg badań, następnie opisano charakterystykę postaci występujących w serialu „Atypowy”. Kolejne podrozdziały poświęcono analizie obszarów, które zostały wyodrębnione w problemach badawczych, czyli relacje rodzinne, funkcjonowanie, nietypowe zachowania, empatia, sposoby komunikacji oraz możliwości terapeutyczne występujące w serialu „Atypowy”.

Głównym celem pracy jest przeprowadzenie rozważań o tym w jaki sposób studenci resocjalizacji postrzegają osadzonych w Zakładach Karnych. Podstawowym zadaniem studiów resocjalizacyjnych jest przygotowanie studentów do pracy ze skazanymi. Terapia by była skuteczna musi być prowadzona w sposób rzetelny i wolny od jakichkolwiek osobistych uprzedzeń ze strony terapeuty. Stąd też autorka pracy za istotne uznała przyjrzenie się zjawisku jakim jest podejście osób, które swą przyszłość zawodową wiążą z pracą w wymiarze sprawiedliwości, a w szczególności jednostkach penitencjarnych. Praca została podzielona na część teoretyczną oraz część badawczą. W części teoretycznej za wstęp posłużyło studium ewolucji kary. Autorka przyjrzała się aspektowi prawnemu w kontekście historycznym, chociażby kształtowaniu się podstawowych dla prawa karnego instytucji i zasad takich jak nullum crimen, nulla poena sine lege czy rozwojowi praw człowieka – od zakazu stosowania tortur po dbałość o humanitarne i godne warunki wykonywania kary. Następnie ukazana została charakterystyka osób pozbawionych wolności zarówno pod kątem demograficznym czy społecznym jak i pod kątem rodzajów popełnianych przestępstw i orzekanych za nie kar. W dalszej części pracy autorka wskazała na zjawisko stygmatyzacji osób pozbawionych wolności, rozważając przy okazji genezę zjawiska, jego przebieg oraz potencjalne skutki, jakie niesie ono za sobą dla osadzonych, a także ewentualnych sposobów radzenia sobie z tym zjawiskiem. Rozdział drugi poświęcony został charakterystyce studentów resocjalizacji. Zbadana została motywacja przyświecająca ludziom, którzy postanowili wybrać właśnie ten, a nie inny kierunek studiów, motywy chęci ich rozwoju w tym zakresie, a także czynniki wpływające na wybór przyszłej ścieżki zawodowej. Ze względu na niezwykłą wartość jaką jest terapeutyczna praca nad osadzonymi ważnym jest, aby studenci kształceni byli w sposób kompleksowy i interdyscyplinarny. Praca ukazuje w jaki sposób studenci nabywają wiedzę, z jakich zakresów i dziedzin, a także formułuje postulaty dotyczące zmian w systemie nauczania tak, aby jakość kształcenia była jeszcze wyższa. Część teoretyczną zamyka refleksja na temat rozeznania studentów resocjalizacji na temat osób pozbawionych wolności. Wskazano przy tym na największe zagrożenia płynące z braku doświadczenia praktycznego, a także gdzie tkwi największy potencjał rozwoju tej dziedziny nauki i tego jak podchodzą do tematu sami studenci. Druga część pracy ma charakter badawczo – praktyczny. W rozdziale trzecim autorka omówiła metodologię przeprowadzonych przez nią badań, mających charakter ankiety, która przedstawiona została 150 studentom resocjalizacji. Dużą część pracy stanowią zagadnienia teorii badań, w tym tego, czym jest badanie, czym jest jego cel w zależności od dziedziny nauki, w której formułowane jest pytanie czy wreszcie podział problemów badawczych. Autorka przytacza tu bogatą literaturę przedmiotową wskazując na złożoność i niejednoznacznoś

Człowiek, jako jedyny gatunek na Ziemi, wypracował specyficzny kod porozumiewawczy: język. Bez komunikacji nie byłby w stanie funkcjonować w dzisiejszym świecie. Kontakt z drugą osobą jest mu potrzebny we wszelkich sytuacjach codziennego życia. Zdarza się, że tę komunikację coś zaburza, utrudnia. Komplikacje mogą wynikać z czynników środowiskowych, takich jak duży hałas. Często jednak bywa, iż czynnikami ograniczającymi kontakty międzyludzkie są pewne uwarunkowania wewnętrzne, indywidualne. Do takich czynników należą zaburzenia mowy. Jednym z nich jest jąkanie, zwane także niepłynnością mowy. Jąkające się osoby powszechnie uważane są za niepewne siebie, ciche, skryte i nieśmiałe. Stereotypy, z jakimi na co dzień się spotykają, potęgują ich poczucie zagubienia w środowisku, w którym funkcjonują. Nowe kontakty podejmują niechętnie. Wolą słuchać, aniżeli mówić. Obserwując liczne problemy osób jąkających się, postanowiono podjąć pewne działania w celu poprawy ich niełatwej sytuacji. W niniejszej pracy dokonano analizy kluczowych pojęć, tj. „jąkanie” i „osoba publiczna”. Następnie, trzymając się metodologicznego reżimu, zaplanowano i przeprowadzono badania z trzema osobami, mającymi trudności komunikacyjne w sytuacjach ekspozycji społecznej. Na podstawie badań, sformułowano adekwatne wnioski. Ich sednem są sposoby radzenia sobie z jąkaniem osób, biorących aktywny udział w życiu publicznym, gdzie komunikacja interpersonalna ma kluczowe znaczenie.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej są osoby z niepełnosprawnością w kampaniach społecznych. Celem pracy jest ukazanie przedstawianego w kampaniach społecznych wizerunku osób z niepełnosprawnością. Problemy badawcze koncentrują się wokół czynników warunkujących dany wizerunek osoby z niepełnosprawnością, zmian owego wizerunku w zależności od rodzaju kampanii społecznej oraz tego jaki powinien być wizerunek osoby z niepełnosprawnością w kampaniach społecznych. W części teoretycznej pracy omówione zostały podstawowe pojęcia związane z tematyką niepełnosprawności i marketingiem społecznym. Ponadto scharakteryzowane zostały modele rozumienia niepełnosprawności, stosunek społeczeństwa do osób z niepełnosprawnością na przestrzeni wieków oraz przedstawiony na przykładzie kilku kampanii wizerunek osoby z niepełnosprawnością. Narzędziem badawczym wykorzystanym w pracy jest samodzielnie opracowany kwestionariusz ankiety. Analiza i interpretacja badań własnych pozwoliły na określenie następujących czynników warunkujących dany wizerunek osoby z niepełnosprawnością w kampanii społecznej: doświadczenie w kontaktach z osobami z niepełnosprawnością, stereotypy o niepełnosprawności, wiedza o niepełnosprawności, cechy przypisywane tej grupie osób oraz problemy osób z niepełnosprawnością poruszane przez kampanie społeczne. Wizerunek osoby z niepełnosprawnością zmienia się w zależności od rodzaju kampanii społecznej, co jest spowodowane przede wszystkim różnorodnością zadań kampanii społecznych. Odpowiednie przedstawianie osób z niepełnosprawnością w kampaniach społecznych jest istotne ze względu na ciągłe rosnące znaczenie i dostępność środków masowego przekazu oraz znaczenie jakie przypisuje się kampanią społecznych w zmienianiu postaw społeczeństwa wobec osób z niepełnosprawnością.