Założeniem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy środowiskowej w kwestii wzmacniania współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ ważne jest ukierunkowywanie dzieci na bezkonfliktowe rozwiązywanie problemów oraz eliminowanie nadmiernej rywalizacji w grupie. W tym celu przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu możliwości wzmacniania współpracy w grupie, wskazując deficyty oraz obszary możliwej kompensacji. Opisałam także najważniejsze informacje dotyczące funkcjonowania świetlicy środowiskowej, w szczególności zaś działanie i strukturę Parafialnej Świetlicy Środowiskowej "Świetliki". Wychowankowie świetlicy wykazywali deficyty w organizacji współdziałania, nieumiejętność podziału pracy, a także mieli trudność w dobrej komunikacji, zaplanowałam cykl ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, odbywających się raz w tygodniu. W rezultacie po przeprowadzeniu zajęć, mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosła skuteczność współdziałania, zwiększyła się otwartość na nowe doświadczenia. Polepszeniu uległa również komunikacja i aktywne słuchanie. Podczas realizacji projektu natrafiłam na problemy wynikające z małej akceptacji niektórych osób w grupie, oraz niemożność pokonania nadmiernego dystansu względem wchodzenia w nowe role. Jednakże założenia projektu zastały w znacznej części zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach o podobnych problemach, a także wszędzie tam, gdzie istnieje ukierunkowanie na współdziałanie.

Celem pracy, której realizacji się podjęłam jest kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy, który dzięki swojej wszechstronności daje wiele możliwości na realizację obranego przeze mnie działania. Zajęłam się takim tematem, ponieważ na co dzień coraz częściej zauważyć można obojętność wśród ludzi. Unika się odpowiedzialności, czy to za swoje działania, czy też wobec innych. Warto jest zacząć kształtować umiejętności prospołeczne u jak najmłodszych dzieci, a wraz z wiekiem dbać o ich dalszą kontynuację i wzmagać oddziaływania, gdyż gwarantuje to odniesienie sukcesu. Podjęte działania dotyczą młodzieży w wieku od czternastu do szesnastu lat, uczęszczających do świetlicy środowiskowej. W pierwszym rozdziale skupiłam się na specyfice rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego w odniesieniu do wspomnianej grupy wiekowej. Podejmując jakiekolwiek działania, kluczową kwestią jest znajomość specyfiki rozwoju danej grupy wiekowej, co pomaga zaplanować dalsze działania. Drugi rozdział jest poświęcony umiejętnościom prospołecznym i objaśniającym je teoriom. Następnie w dwóch kolejnych rozdziałach zajęłam się specyfiką placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Rozdział piąty przedstawia ideę Związku Harcerstwa Polskiego oraz wartość harcerskiego systemu wychowawczego. W szóstym rozdziale swojej pracy, przedstawiam projekt, za pośrednictwem którego podjęłam realizację założonego celu, jakim było kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy. Po przeprowadzeniu zaplanowanych zajęć, mogę stwierdzić, iż udało mi się osiągnąć założony cel, ponieważ młodzież wyszła z zajęć z nową wiedzą i doświadczeniami. Polepszeniu uległy również ich, wątpliwe wcześniej, wzajemne relacje. Podczas zajęć można było zaobserwować częstsze podejmowanie współpracy i działań pomocowych w toku prowadzonych ćwiczeń.

Tematem pracy są niektóre czynniki chroniące przed niepowodzeniami szkolnymi. Celem pracy było sprawdzenie czy istnieją korelacje pomiędzy niepowodzeniami szkolnymi uczniów i bezradnością intelektualną a częstotliwością pomocy udzielanej uczniom przez ich rodziców w sprawach dydaktyki, spójnością rodzin uczniów, poziomem adaptacyjności ich rodzin oraz indywidualną cechą resilience. Podjęłam się badań w tym obszarze, ponieważ uważam, iż odpowiednie rozpoznanie czynników chroniących dzieci przez czynnikami ryzyka może zapobiec licznym zaburzeniom w ich rozwoju i funkcjonowaniu. Badania przeprowadzone zostały w II klasach I Liceum Ogólnokształcącego w Jaworze. Próba badawcza wynosiła 70 osób (30 dziewcząt, 40 chłopców). Osiągnięcia szkolne i bezradność intelektualna uczniów były badane w ramach matematyki, języka polskiego i wiodącego języka obcego. Spośród otrzymanych wyników badań można dostrzec, iż indywidualna cecha resilience ma najlepszy wpływ na oceny licealistów oraz bezradność intelektualną w ramach trzech przedmiotów. Dane wykazały także, iż uczniowie, którym rodzice często pomagają w nauce osiągają niskie wyniki w nauce i prezentują dużą bezradność intelektualną w ramach matematyki, języka polskiego i języka obcego. Z badań wynika także, iż wysoka adaptacyjność rodzin sprzyja rozwojowi niepowodzeń szkolnych i bezradności intelektualnej. Z kolei w przypadku spójności rodziny wyniki badań wykazały, że jej wysoki poziom współwystępuje z dobrymi obecnymi uczniów i ich niską bezradnością intelektualną uczniów w ramach wybranych przedmiotów.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie młodzieży przebywającej w placówkach socjalizacyjnych we wzmacnianiu jej aspiracji życiowych. Zainteresowałam się tym problemem, gdyż wychowankowie przebywający w placówkach całodobowych mogą mieć zaburzony obraz swojej przyszłości, wartości, dążeń i należy ich wspierać w ich działaniach, gdyż po opuszczeniu placówki będą musieli potrafić samodzielnie pokierować swoim życiem, odnaleźć się w nowej dla nich rzeczywistości, w której to wychowawcy już nie będą sprawowali nad nimi opieki. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dzieci w okresie adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania aspiracji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej, czyli dawnego Domu Dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność mieszkania socjalizacyjnego, znajdującego się przy Podwalu 67/8, przynależącego do Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania, od 01 kwietnia 2015 roku, ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie samooceny, integracji i osiągnięć edukacyjnych. Zaplanowałam więc projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł ich poziom aspiracji, szczególnie aspiracji zawodowych, gdyż podopieczni potrafili podjąć próbę określenia tego, czym chcieliby zająć się po wyjściu z placówki. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania aspiracji edukacyjnych młodzieży, gdyż wychowankowie jawnie okazywali, że zajęcia te ich nie ciekawią. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych oraz w świetlicach środowiskowych.

Praca dyplomowa "kształtowanie logicznego myślenia u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w drugiej klasie" to praca projektowa, której głównym celem jest doskonalenie umiejętności logicznego rozumowania u uczniów na wyżej wymienionym etapie edukacyjnym. Grupą docelową projektu są uczniowie drugiej klasy Szkoły Podstawowej w Goszowicach. W skład logicznego myślenia, które w trakcie przeprowadzanych zajęć dydaktycznych było rozwijane wchodzi: zdolność do analizowania, wnioskowania, skupienia uwagi, dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych oraz łatwość i szybkość rozwiązywania problemów. Logiczne rozumowanie pełni kluczową rolę w życiu każdego człowieka a zwłaszcza w życiu dzieci, które rozpoczynają naukę szkolną i dopiero są wprowadzane w edukację. Bez doskonalenia tejże umiejętności zadowalający efekt nauczania i samokształcenia jest niemalże niemożliwy. Ze względu na wieloaspektowość tematyki praca została podzielona na trzy główne części. Pierwsza z nich opisuje zagadnienia z zakresu edukacji wczesnoszkolnej, których zadaniem jest uwydatnienie jak ważna w życiu dziecka jest dojrzałość szkolna oraz jakie znaczenie dla jego dalszego rozwoju mają pierwsze lata nauki. Nauczyciel pełni także ważną rolę w ich życiu, gdyż dba nie tylko o odpowiedni i precyzyjny przekaz wiedzy, ale jednocześnie troszczy się o ich całościowy rozwój. Ponadto wyeksponowane są tutaj zadania i treści edukacji wczesnoszkolnej oraz trudność logicznego rozumowania u dzieci , których realność została poparta analizą badań OBOUT- Ogólnopolskim Badaniem Umiejętności Trzecioklasistów. Kolejna część pracy zawiera zagadnienia z zakresu psychologii rozwoju oraz charakteryzuje zmiany rozwojowe zachodzące u dzieci w młodszym wieku szkolnym w wieku 8-9 lat, biorąc w szczególności pod uwagę rozwój procesów poznawczych i aspekt logicznego rozumowania. W trzecim rozdziale znajduje się teoretyczne podejście do metod i technik nauczania z uwzględnieniem ich definicji, klasyfikacji i zastosowania. Końcowa część pracy opiera się na konspektach zajęć, które są szczegółowo opisane i zanalizowane po przeprowadzeniu zajęć dydaktycznych z uczniami drugiej klasy Szkoły Podstawowej w Goszowicach w oparciu o założone cele dydaktyczne.

Pracę licencjacką napisałam na temat kształtowania i rozwijania kreatywności i wyobraźni u dzieci w klasach 4-6. Projekt miał na celu pokazanie dzieciom, jak ćwiczyć i pracować aby nasza wyobraźnia działała lepiej. Dodatkowo wszystkie przeprowadzone zadania miały udowodnić fakt, że właściwe używanie wyobraźni, może ułatwić nasze życie i funkcjonowanie. Duży nacisk położyłam też na pojęcie twórczego rozwiązywania problemów, który niewątpliwie jest potrzebny dzieciom wchodzącym w okres dojrzewania. W pracy dyplomowej poruszyłam różnorodne aspekty pedagogiki twórczości. Opisałam powód wybrania tego tematu, zawarłam teoretyczne koncepcje i najważniejszych twórców, rozwinęłam temat metodologii a także samodzielnie stworzyłam scenariusze zajęć i opisałam na ich podstawie wnioski. Scenariusze warsztatów to szeroko opisana i bardzo twórcza część całej pracy. Stworzyłam 5 konspektów, które zajmowały około 60-90 minut. W każdym z nich, chciałam zawrzeć ćwiczenia, które zainteresują dzieci i będą im pomocne w późniejszym życiu. Dodatkowo chciałam aby były one na tyle różnorodne by każde dziecko mogło znaleźć coś dla siebie. W związku z tym w moich scenariuszach znajdują się zarówno zajęcia plastyczne, jak i muzyczne, problemowe i grupowe. Ćwiczenia te oddziałują na większość zmysłów dziecka i dodatkowo- rozwijają je. Dzieci zachęcane były do patrzenia, słuchania, mówienia, dotykania, myślenia i pisania. Tak różnorodny program miał duży wpływ na zaangażowanie dzieci i na ich osobisty rozwój w sferze twórczości. Realizacja części praktycznej projektu, bardzo mnie zadowala. Uważam, że poradziłam sobie w większości sytuacji a dzieci były bardzo zainteresowane tematem. Myślę, że pomogło to uczniom, inaczej patrzeć na problemy, szukać pomocy grupy, myśleć abstrakcyjnie i nie bać się próbować. Schematyczność działania szkół nauczyła dzieci niepewności, stawiania na typowe rozwiązania i wycofania. Obserwując dzieci obiektywnie, mogę stwierdzić, że większość z nich, otworzyła się na nowe pomysły, stała się bardziej odważna i chętna do samorozwoju. Zawarte we wstępie domniemania, potwierdziłam w zakończeniu pracy.

Projekt ten dotyczy emocji. Można w niej znaleźć opis samego pojęcia emocje, ale też historię badań nad nimi. Znajduje się też opis rozwoju dziecka z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Jest to bardzo ważne ponieważ bez wiedzy jak dziecko się rozwija i jakie ma predyspozycje w danym wieku nie jesteśmy w stanie dobrze zaplanować zajęć dla nich. W projekcie znajduje się też opis metod oraz technik, które zostały wykorzystane do przeprowadzenia zajęć z dziećmi. Jest również opis szkoły, jako placówki oraz opis Szkoły Podstawowej w Długołęce, w której przeprowadzone zostały zajęcia z trzecią klasą. Celem niniejszej pracy było poszerzenie wiedzy na temat emocji u dzieci w klasach III szkoły podstawowej, poprzez stworzenie własnego projektu. Projekt zawiera scenariusze czterech zajęć. Każdy scenariusz odnosił się do innej dziedziny, ale wszystkie dotyczyły emocji. Cel pracy został osiągnięty poprzez planowe działanie, wykorzystanie różnego rodzaju metod oraz technik, które były starannie dobrane. Dzieci nauczyły się nazywać emocje oraz poznały sposoby jak je rozpoznawać u samych siebie, ale też u innych. Dzięki temu w przyszłości dzieci będą miały ułatwione kontakty z drugim człowiekiem. Uczniowie dowiedzieli się również, że emocji jest bardzo wiele i że doświadcza ich w różnych sytuacjach swojego życia. Poznali też podział emocji na pozytywne i negatywne oraz metody jak radzić sobie z nimi. Dowiedzieli się co mogą zrobić, kiedy czują silną emocję, żeby ją rozładować. Na koniec poruszyliśmy temat o emocjach innego człowieka. Dzieci dowiedziały się, że każdy człowiek jest tak samo ważny, choć wszyscy się od siebie różnimy. Każdy zasługuje na szacunek bez względu na to jak wygląda. Dzięki projektowi dzieci miały okazję doświadczyć w świadomy sposób różnych stanów emocjonalnych. Poszerzyły one swoją wiedzę w tym zakresie oraz uzyskały nowe zdolności, które wpłyną na ich kompetencje społeczne. Poprzez zrealizowanie tego projektu dzieci miały okazję dowiedzieć się czegoś nowego w sposób niestandardowy - zostały wykorzystane różnorodne metody, które były inne od tych stosowanych na lekcjach. Dzieci miały okazję dowiedzieć się nowych rzeczy o samych sobie oraz o koleżankach i kolegach z klasy. Poprzez różne formy pracy dzieci musiały ze sobą współpracować, wymieniać się poglądami i doświadczeniami. Mieli oni okazję do tego, by porozmawiać ze sobą a inny temat niż gry komputerowe czy zabawki. Cały projekt spełnił swoje zadanie i cele postawione na początku zostały osiągnięte.

Współczesny człowiek wydaje się zagubiony i bezradny wobec wielości zadań, które ma na co dzień do wykonania. Chcąc efektywnie funkcjonować zarówno w sferze zawodowej, jak i w sferze prywatnej potrzebuje pewnej równowagi pomiędzy nimi. Dostrzeżenie tego faktu zaowocowało zrodzeniem się koncepcji Work- Life Balance, która kładzie akcent na poczucie, iż wszelkie podejmowane przez ludzi działania powinny być zgodne z ich wartościami. Równowaga między pracą a życiem osobistym możliwa jest wtedy, gdy obie te sfery będą postrzegane jako komplementarne wobec siebie, nie zaś jako przeciwstawne. Wiele osób jednak z trudem osiąga taki stan, dlatego też wciąż istnieje zainteresowanie różnymi formami pomocy. Obecnie, obok tradycyjnych form wsparcia, takich jak: treningi interpersonalne, psychoterapia, czy poradnictwo, pojawia się także coaching jako metoda wspierania klienta w osiąganiu zakładanych celów. Podejście coachingowe bardzo często aplikowane jest także w poradnictwie kariery, dlatego też w swojej pracy staram się ukazać możliwości wykorzystania metod coachingowych w pracy nad osiągnięciem równowagi życiowej. Moja praca składa się z trzech głównych rozdziałów oraz Aneksu. W pierwszym pt. „Work- Life Balance- czyli jak osiągnąć równowagę życiową”, omawiam na czym polega koncepcja WLB, jak można realizować ją na co dzień, a także jak ma się ona w stosunku do umiejętności zarządzania swoim czasem, delegowania zadań, a także systemu wartości człowieka. W drugim rozdziale pt. „Coaching, czyli proces stawiający na rozwój”, przedstawiam różne sposoby definiowania coachingu, jego odmiany i modele, a także skupiam się na istotnych kompetencjach, jakie powinien posiadać profesjonalny coach. Pokazuję także dlaczego to właśnie coaching będzie odpowiedni przy próbie osiągnięcia równowagi życiowej. W trzecim rozdziale pt. „Projekt wsparcia coachingowego w dążeniu do osiągnięcia Work – Life Balance", omawiam Model GROW, na bazie którego stworzyłam projekt sesji coachingowych, które również opisuję w tej części pracy. Aneks zawiera projekt 5 indywidualnych sesji coachingowych dla pracowników poszukujących równowagi pomiędzy życiem osobistym, a zawodowym.

Zapotrzebowanie na poradnictwo we współczesnym świecie nie maleje, a jego znaczenie coraz bardziej się zwiększa. Jednak samo poradnictwo, które rozwinęło się jako forma profesjonalnej pomocy, dziś zmienia swoją postać. Z poradnictwa deryktywnego przekształca się w poradnictwo liberalne. Jedna z istotnych przyczyn tych zmian może być rozwijący się nurt psychologii pozytywnej, która rozwinęła się dopiero pod koniec 1998. Martin Seligman (prezes Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego) zaproponował nowe podejście do badania ludzkiej psychiki, w oparciu o realistyczny optymizm. W swoich założeniach koncentruje się ona na zwykłym człowieku, któremu pomimo trudności udaje się prowadzić szczęśliwe i sensowne życie. Poradnictwo może pomagać w budowaniu pozytywnej samooceny, która jest niezbędna w funkcjonowaniu człowieka we współczesnym świecie oraz w osiągnięciu i pokonywaniu nowych celów i wyzwań. Szczególnie jeśli uzwględni założenia psychologii pozytywnej może stać się nową formą pomocy. Moja praca zawiera trzy rozdziały. W pierwszym rozdziale pod tytułem „Pozytywna wizja człowieka” ukazuję źródła psychologii pozytywnej oraz obraz jednostki, przedstawiam podstawowe pojęcia oraz możliwości wykorzystywania założeń psychologii pozytywnej w poradnictwie. Wskazuję mechanizmy umożliwiające zrozumienie podłoża radzenia sobie z emocjami oraz jak psychologia pozytywna pomaga odnaleźć siebie, swoje możliwości, stworzyć cele i drogę ich osiągnięcia. W drugim rozdziale pt. „Pozytywna samoocena jako warunek efektywnego funkcjonowania człowieka we współczesnym świecie” przedstawiam definicje samooceny, z jakich elementów składa się pozytywny wizerunek siebie, co to jest idealny obraz siebie i w jaki sposób zwiększyć własną skuteczność . Rozdział III to prezentacja autorskiego projektu warsztatu „Budowanie Pozytywnej Samooceny”, który adresuję do studentów. Projekt działań edukacyjnych opracowałam zgodnie z modelem uczenia się przez doświadczenie D. Kolba.