Tematem niniejszej pracy są reakcje na zdradę w związku i ich wybrane uwarunkowania. Praca została podzielona na trzy części. W części pierwszej przedstawiono definicję zdrady, poszczególne reakcje na zdradę oraz czynniki warunkujące występowanie powyższych zachowań. W części drugiej omówiono założenia metodologiczne badań własnych, cele oraz przedmiot badań, problemy badawcze i hipotezy. Następnie zostały omówione metody, technika oraz narzędzia badawcze użyte w badaniach własnych. W trzeciej części zaprezentowano wyniki badań własnych dotyczących wpływu poszczególnych czynników na reakcję na zdradę w związku. Dokonano analizy ilościowej badań, uzyskane wyniki omówiono, a dane ilościowe zostały przedstawione w postaci tabel. Celem głównym jest przedstawienie form reakcji na zdradę w związku oraz czynników warunkujących ich powstawanie. W pracy zostały przyjęte dwie hipotezy: osobowość jednostki warunkuje reakcję na zdradę w związku; wzorce zachowań ukształtowane w dzieciństwie mają odzwierciedlenie w dorosłym życiu. Do rozwiązania tego problemu zastosowano badania ankietowe. Narzędziem badawczym był specjalnie skonstruowany kwestionariusz ankiety. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, iż reakcje destruktywne warunkują cechy psychopatyczne oraz związany z nimi brak umiejętności nawiązywania głębszych relacji interpersonalnych. Natomiast reakcje konstruktywne wywołuje prawidłowo funkcjonująca rodzina, a także umiejętność jednostki do funkcjonowania w społeczeństwie mimo napotkanych trudności. Po przeprowadzeniu badań i przeanalizowaniu wyników postawione wcześniej hipotezy zostały potwierdzone.

W pracy analizowane są zagrożenia związane z nie wyczynową aktywnością sportową młodzieży. W badaniach wykorzystana została metoda sondażu diagnostycznego z zastosowaniem skali postaw oraz ankiety jako technik badawczych. Badania miały charakter ilościowy. Próba badawcza liczyła 54 osoby. Badania pozwoliły ustalić, że osoby regularnie uprawiające sport częściej, aniżeli osoby ćwiczące nieregularnie, przejawiają zachowania problemowe oraz ujawniają gotowość do takich zachowań w przyszłości. Odwrotna tendencja ujawniła się w odniesieniu do postaw wobec używania środków dopingujących – osoby systematycznie ćwiczące miały postawę mniej przychylną. W świetle uzyskanych rezultatów nie ma podstaw do przekonania o chroniącym wpływie aktywności sportowej na młodzież.

Celem pracy pod tytułem „Pozytywny rozwój młodzieży a udział w wolontariacie” było określenie związku pomiędzy udziałem oraz gotowością do wolontariatu a cechami pozytywnego rozwoju młodzieży i wybranymi czynnikami skorelowanymi z pozytywnym rozwojem dodatnio (uważność oraz funkcjonalność) i ujemnie (psychopatia). Badania zostały przeprowadzone przy użyciu metody sondażu diagnostycznego na próbie 82 osób. Hipotezy zweryfikowane były za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że zaangażowanie w wolontariat jest związane z wyższym nasileniem cech charakteru, wiary, troski, więzi oraz kompetencji, z niższym nasileniem cech zuchwałości, bezduszności oraz rozhamowania, z wyższym nasileniem cech opisywania, niereaktywności, nieosądzania, obserwowania i świadomej obecności oraz z wyższym nasileniem cechy funkcjonalności rodziny.

W pracy opisuję zjawisko resilience oraz zachowania ryzykowne. Tematem badań własnych jest ukazanie związku resiliencji indywidualnej i resiliencji rodziny z podejmowaniem i skłonnością do podejmowania zachowań ryzykownych przez młodzież. Wykorzystałam metodę sondażu diagnostycznego. Techniką były testy psychologiczne i ankieta. Dane analizowałam statystycznie (użyłam analizy wariancji). Rezultaty badań powalają przypuszczać, że wysokie poziomy resiliencji indywidualnej oraz resiliencji rodziny mogą chronić młodzież przed zachowaniami ryzykownymi i ich eskalacją w przyszłości.

W pracy opisuje zjawisko wypalenia uczniowskiego. Przedmiotem badań uczyniłam wypalenie uczniowskie powodowane stresem, jego wpływ na codzienne funkcjonowanie ucznia. Chciałam w swojej pracy wyjaśnić skąd bierze się wypalenie uczniów, jakie są jego konsekwencję oraz jak sobie z nim poradzić. Badania przeprowadziłam na uczniach klas liceów ogólnokształcących i techników. Łącznie 272 osoby zgodziły się na uzupełnienie ankiety, wśród nich 146 osób stanowiły kobiety, a 126 mężczyźni. Do badań wykorzystałam metodę sondażu diagnostycznego. Techniką były testy psychologiczne i ankieta. Dane analizowałam statystycznie - analiza wariancji. Rezultaty badań pozwalają przypuszczać, że wysoki poziom wypalenia prowadzi do rozchwiania emocjonalnego uczniów, słabej koncentracji oraz poczucia że nic w życiu dobrego ich nie spotka.

Praca ma charakter empiryczny. Celem badań było sprawdzenie struktury syndromu bezradności intelektualnej oraz powiązań bezradności z wybranymi zmiennymi. Badania na populacji 70 uczniów pokazały, że bezradność jest konstruktem jednowymiarowym, a jej występowanie jest parcjalne - syndrom kształtuje się odrębnie na różnych przedmiotach. Analizy korelacyjne dowiodły powiązań bezradności z ustosunkowaniem do przedmiotu i nauczyciela, poziomem stresu, poziomem motywacji do uczenia się i pesymistycznym myśleniem. Powiązania te są silniejsze w obszarze tego samego przedmiotu, a słabsze gdy bezradność i korelowana zmienna lokują się w obszarach różnych przedmiotów. Rezultaty te są zgodne z informacyjną koncepcją bezradności intelektualnej Sędka.

Przedmiotem analizy w mojej pracy uczyniłam porównanie subiektywnej oceny ryzyka związanej z aktywnością seksualną z wybranymi zmiennymi, płcią, miejscem zamieszkania stopniem religijności, funkcjonalnością rodziny, potrzebą stymulacji, cechą ADHD, zażywaniem narkotyków, presją rówieśniczą. A także cechą resilience jako wynik ogólny oraz podskalami cechy resilience czyli pozytywną koncepcją siebie, samokontrolą i kompetencjami społecznymi. W kwestionariuszu znajduje się również pięć podskal uważności - opisywanie, niereagowanie, nieosądzanie, obserwowanie i świadoma obecność. Podstawą teoretyczną była koncepcja zachowań problemowych, resilience, koncepcja uważności oraz inne teorie związane z podejmowaniem ryzykownych zachowań seksualnych. Badania zaplanowałam jako sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem testów osobowości oraz ankiety. Objęłam nimi populację osób w wieku 18-27 lat liczącą ogółem 106 osób. Hipotezy na temat subiektywnej oceny ryzyka związanej z aktywnością seksualną a wybranymi zmiennymi weryfikowałam za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji.

Praca licencjacka dotyczy odpowiedzi na pytanie "Dlaczego ludzie piją alkohol?" oraz powiązania tego pytania z poszczególnymi cechami psychopatii (zuchwałością, bezdusznością i rozhamowaniem). Moją grupę badawczą stanowili studenci w różnym wieku i studiujący na różnych kierunkach. Studenci zostali zapytani o oczekiwania odnośnie picia alkoholu oraz zostali przebadani kwestionariuszem badającym poziom cech psychopatii. Do realizacji badań posłużyłam się metodą badań ilościowych, gdyż interesowało mnie statystyczne ukazanie danego problemu. W przypadku zuchwałości i rozhamowania odkryłam sporo ciekawych zależności pomiędzy skutkami picia alkoholu a posiadaniem tych właśnie cech. Natomiast bezduszność jest w zasadzie bez istotnych powiązań z oczekiwaniami skutków picia.

Przedmiotem badań w mojej pracy uczyniłam skłonność do zdrady w kontekście psychopatycznych cech osobowości. Podstawą teoretyczną była triarchiczna koncepcja psychopatii, a jej uzupełnieniem koncepcja pozytywnego rozwoju oraz koncepcja resilience. Badania zaplanowałam jako sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem różnych kwestionariuszy badających cechy osobowości oraz doświadczenia w związku. Badaniami objęłam populację osób w wieku wczesnej dorosłości liczącą ogółem 105 osób. Hipotezy weryfikowałam statystycznie za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania ukazały, że pozytywny stosunek do siebie, makiawelizm, próżność, a także więzi z otoczeniem społecznym oraz bezduszność mają związek ze skłonnością do zdradzania partnerów.

Praca dotyczy relacji pomiędzy kontrolą impulsów w zachowaniach problemowych. Badania miały charakter ilościowy. Metodą badawczą był sondaż, przeprowadzony na populacji 325 osób (z czego kobiety stanowiły 57%). Hipotezy były weryfikowane statystycznie za pomocą analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że kontrola impulsów ma istotne związki zarówno z przejawianiem zachowań problemowych przez młodzież w przeszłości, jak i z gotowością do takich zachowań w przyszłości. Silna kontrola impulsów chroni a słaba predysponuje do zachowań problemowych. Wniosek ten można odnieść do szerokiego spektrum zachowań z omawianej kategorii.

Przedmiotem badań mojej pracy jest zjawisko cyberbullyingu wśród młodzieży w kontekście funkcjonalności rodziny, agresji oraz indywidualnych wyznaczników pozytywnego rozwoju młodzieży. Podstawą teoretyczną było zjawisko cyberbullyingu i agresji, resilience rodziny oraz koncepcja pozytywnego rozwoju Lernera. Narzędziem badawczym, które posłużyło mi do napisania pracy, był sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem testów osobowości oraz krótkiej ankiety. Przeprowadziłam badania wśród populacji osób w wieku 16-20 lat liczącą ogółem 101 respondentów. Hipotezy na temat związku pomiędzy natężeniem cyberbullyingu a wybranymi cechami indywidualnymi weryfikowałam za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania pokazały, że natężenie cyberbullyingu ma związek z agresywnością, poczuciem własnej wartości i charakterem jednostki oraz więzią z otoczeniem.

Niniejsza praca ma za zadanie przybliżyć czytelnikowi mechanizmy mające wpływ na sposoby reagowania młodych dorosłych na niezadowolenie w związku. Znajdują się w niej zarówno teoretyczne informacje związane z poruszanym zagadnieniem, jak i wnioski skonstruowane w oparciu o zebrany przeze mnie materiał empiryczny.

Celem niniejszej pracy jest określenie związku pomiędzy używaniem substancji psychoaktywnych, a zdolnością do pozytywnej adaptacji młodzieży uczęszczającej do szkół średnich. W badaniach przeprowadzonych na potrzeby tejże pracy skupiono szczególną uwagę na substancjach takich jak: alkohol, marihuana oraz narkotyki twarde. Rozpatrywany jest związek pomiędzy zażywaniem tych środków, a elementami na które składa się pozytywna adaptacja młodzieży, takimi jak: pozytywny obraz własnej osoby, samokontrola, kompetencje społeczne oraz ogólny wskaźnik resilience. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy został poświęcony zjawisku używania substancji psychoaktywnych. Przedstawione zostały w nim definicje podstawowych pojęć związanych z tą tematyką,typologia, przyczyny sięgania po substancje uzależniające oraz konsekwencje wynikające z ich zażywania. W rozdziale pierwszym zostały również wymienione teorie naukowe wyjaśniające używanie substancji psychoaktywnych. W drugim rozdziale przedstawiono ujęcie teoretyczne koncepcji resilience. W trzecim rozdziale została zaprezentowana metodologia badań własnych. W ostatnim rozdziale zostały przedstawione wyniki badań własnych oraz ich omówienie.

Praca mam charakter badawczy. Zawiera ona analizę relacji czynników ryzyka i czynników chroniących z konsumpcją substancji psychoaktywnych. Skupiam się w niej na zmiennych ulokowanych w środowisku rodzinnym. Badania wykonałam na próbie 98 uczniów w wieku 17-18 lat. Podzieliłam ten zbiór na trzy podgrupy różne pod względem poziomu konsumpcji substancji psychoaktywnych. Każdą z nich porównałam pod względem zmiennych niezależnych (funkcjonalność wychowawcza rodziny, więź z ojcem, więź z matką, kontrola rodzicielska, oczekiwana reakcja rodziców na używanie substancji psychoaktywnych przez dziecko, bezpieczny styl przywiązania). Badania ukazały związek między konsumpcją substancji a słabą więzią z ojcem, słabą kontrolą rodzicielską oraz oczekiwaniem słabej reakcji rodziców na używanie substancji psychoaktywnych przez dziecko. Badania wskazują zatem znaczenie profilaktyczne czynników kontroli społecznej. Z powyższego wynikają kierunki oddziaływań prewencyjnych.

Moja praca prezentuje wyniki badań nad postawami młodzieży wobec przemocy rówieśniczej oraz jej uwarunkowaniami. Do zebrania materiału empirycznego zastosowałam sondaż diagnostyczny. Zbadałam 126 uczniów szkoły średniej. Głównymi zmiennymi objaśnianymi były trzy wymiary postaw wobec przemocy rówieśniczej: gotowość do informowania o dostrzeżonej przemocy, akceptacja agresji instrumentalnej i akceptacja agresji irracjonalnej. W analizach uwzględniłam obszerny zestaw predyktorów. Wyniki analizy ujawniły związek czynników indywidualnych z postawami wobec przemocy tj. poziom makiawelizmu, swobodnej ekspresji w szkole, skłonności do dewiacji i potrzeby stymulacji. Czynniki zewnętrzne tj. więzi z bliskimi osobami znaczącymi oraz funkcjonalność rodziny generacyjnej okazały się bez istotnego znaczenia.

W części teoretycznej omówiłam resocjalizację i jej cele oraz kluczowe dla mojej pracy pojęcie postawy. W badaniach chciałam powiązać postawy skazanych wobec pracy z cechami psychopatii, wielką piątką osobowości oraz zdolnością do pozytywnej adaptacji. Metodą badawczą w mojej pracy był sondaż. W nim cechy psychopatyczne (zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie) zostały zdiagnozowane za pomocą kwestionariusza TriPM, wymiary wielkiej piątki (ekstrawersja, ugodowość, sumienność, stabilność emocjonalna, otwartość/intelekt) badałam za pomocą skali TIPI. Zdolność pozytywnej adaptacji mierzyłam trzema narzędziami: skalą do pomiaru resiliencji, skalą do pomiaru poczucia koherencji oraz skalą do pomiaru funkcjonalności wychowawczej rodziny generacyjnej. Sformułowałam 11 hipotez. Zmienne, które wykazały istotny związek z postawą niechęci wobec pracy to: bezduszność oraz resiliencja, poczucie koherencji i funkcjonalność wychowawcza rodziny generacyjnej. Ich relacje z postawą wobec pracy były zgodne z treścią hipotez. Pozostałe zmienne – zuchwałość i rozhamowania oraz wszystkie cechy wielkiej piątki - okazały się nieistotne.

Celem pracy jest sprawdzenie czy między cechami psychopatii (zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie, zimny makiawelizm, gorący makiawelizm, ogólny makiawelizm) a cechami wielkiej piątki (ekstrawersja, ugodowość, stabilność, sumienność, otwartość) występują istotne związki. Badania przeprowadziła na populacji osób dorosłych (N=100). Metodą badawczą w mojej pracy był sondaż diagnostyczny. W nim cechy psychopatyczne zostały zdiagnozowane za pomocą kwestionariusza TriPM, wymiary wielkiej piątki badałam za pomocą skali TIPI. Do określenia wiarygodnościuogólnienia wynikówzostały użytetesty statystyczne. Badania ujawniły, że ekstrawersja koreluje z wysokim poziomem zuchwałości, z niskim poziomem bezduszności, rozhamowania oraz gorącego makiawelizmu. Ekstrawersja zatem nie sprzyja rozwojowi psychopatii. Ugodowość koreluje z niskim poziomem bezduszności, rozhamowania, zimnego makiawelizmu, gorącego makiawelizmu oraz ogólnego makiawelizmu. Wysoki poziom ugodowości chroni przed rozwojem psychopatii. Sumienność natomiast skorelowana jest z niskim poziomem rozhamowania. Stabilność koreluje z wysokim poziomem zuchwałości, bezduszności oraz zimnego makiawelizmu, natomiast z nikim poziomem gorącego makiawelizmu. Oznacza to stabilność emocjonalna różnie wpływa na różne cechy psychopatii – niektórym sprzyja, a inne redukuje. Podobna sytuacja występuje w przypadku otwartości, która pozytywnie koreluje z zuchwałością, a negatywnie z bezdusznością, rozhamowaniem oraz gorącym makiawelizmem. Wielka piątka odzwierciedla biologiczne podstawy cech osobowości. W związku z powyższym psychopatię również należy uznać za biologicznie uwarunkowaną.

Praca dotyczy związku uważności ze strategiami reagowania na niezadowolenie w relacjach partnerskich/małżeńskich. Chciałam ukazać rolę uważności na tle innych zmiennych. Uważność zbadałam skalami Pięciowymiarowego Kwestionariusza Uważności (FFMQ). Reakcje na niezadowolenie zmierzyłam skalami dialogu, lojalności, zaniedbania i wyjścia skrócona wersją skal zaprojektowanych przez Rusbult. Badania przeprowadziłam ankietą internetową. Próba liczyła 117 osób między 20 a 28 rokiem życia będących w związku co najmniej 2 lata. Zmiennymi istotnymi dla strategii reagowania na niezadowolenie okazały się: ugodowość z pięciowymiarowego modelu osobowości (pomiar podskalą TIPI), resiliencja indywidualna (skala RESIL6), kontrola rodzicielska i wieź z ojcem (skale promotora mojej pracy) oraz poczucie koherencji (skala SOC9). Jednak przede wszystkim badania ujawniły związek uważności ze skłonnością do reagowania strategiami dialogu i lojalności. Oznacza to, że uważność może sprzyjać trwałości związku.

Empatia to istotne zjawisko dla funkcjonowania społecznego człowieka. Jest ona ważna, ponieważ umożliwia nam rozumienie i przewidywanie zachowań innych ludzi, sprzyja kooperacji z innymi, czyni nas zdolnymi do działań pomocnych a ogranicza skłonność do przemocy. Z tego powodu warto ją badać i analizować w kontekście pedagogiki. Interesują nas jej uwarunkowania i konsekwencje. W mojej pracy badam relacje między wrażliwością empatyczną a więzią społeczną jako zbiorem czynników wyznaczających poziom przystosowania społecznego. Praca ma więc standardową strukturę pracy badawczej. Teoretyczne aspekty omawiam w pierwszym rozdziale. Drugi rozdział poświęcam na omówienie wątków metodologicznych. W trzecim rozdziale przedstawiam wyniki badań własnych wykonanych na populacji 158 osób. Każda zależność między empatią a składnikami więzi społecznej testowana była statystycznie w całej próbie objętej badaniem oraz osobno w podzbiorach kobiet i mężczyzn. Każda zależność między empatią a składnikami więzi społecznej testowana była statystycznie w całej próbie objętej badaniem oraz osobno w podzbiorach kobiet i mężczyzn. Badania ujawniły związek czynników więzi społecznej z wrażliwością empatyczną kobiet, nie ujawniły się te zależności w populacji męskiej.

Praca dotyczy psychopatii i jej związku z przestępczością. Składa się z ona z trzech części. W pierwszej opisałam psychopatię w kontekście teoretycznym oraz antysocjalność w klasyfikacjach chorób i zaburzeń (ICD-10, DSM5). Druga część ma charakter metodologiczny, opisuję w niej główne zmienne i formułuję pytania badawcze. W trzeciej części omawiam wyniki badań. Dokonuję porównań przestępców z nie przestępcami pod względem 9 cech psychopatycznych: zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie, zimny i gorący makiawelizm, makiawelizm ogólny, ADHD, skłonność do dewiacji, potrzeba stymulacji. Badania pozwalają sądzić, że przestępcy wykazują wyższy poziom następujących cech: bezduszność, rozhamowanie, zimny makiawelizm, ADHD.

Celem pracy było sprawdzenie zależności pomiędzy wypaleniem szkolnym, a jego uwarunkowaniami. Badania zostały przeprowadzone na populacji uczniów w liczbie 179 osób. Badania pozwoliły ustalić związek pewnych zmiennych niezależnych na wypalenie. Wypalenie szkolne jest tym wyższe im wyższy jest poziom stresu, czy wiktymizacji w szkole. Wyniki badań ukazują również, że wypalenie szkolne jest tym wyższe im niższy jest poziom resiliencji, kontroli rodzicielskiej, więzi z ojcem i matką, funkcjonalności rodziny, więzi z nauczycielami, poczucia koherencji, stabilności emocjonalnej, sumienności, ugodowości, ekstrawersji, skłonności do dewiacji, potrzeby stymulacji, motywacji do nauki. Wraz ze wzrostem cechy jaką jest otwartość wzrasta poziom wypalenia.

W pracy zajmuję się związkiem między makiawelizmem a poglądami na wychowanie. W części teoretycznej, odwołując się do literatury przedmiotu, omawiam zagadnienia takie jak: wychowanie, edukacja, postawy rodzicielskie, styl wychowawczy, styl rodzicielski, antypedagogika, wychowanie autokratyczne, liberalne oraz demokratyczne. Makiawelizm wybrałam jako jedno z możliwych uwarunkowań poglądów na wychowanie, gdyż cecha ta określa skłonność i zdolność do manipulacji interpersonalnej. Tymczasem dopuszczalność manipulacji (a nawet przemocy mniej lub bardziej zakamuflowanej) w procesie opieki i wychowania jest jedną z głównych kontrowersji pedagogicznych, którą można odnaleźć również w potocznych koncepcjach wychowania. W pracy wyodrębniłam na drodze empirycznej - za pomocą analizy czynnikowej - trzy koncepcje wychowania: (1) orientację na integrowanie zmian i różnorodności kulturowej; (2) orientację na adaptację i umacnianie tradycji oraz (3) orientację na wspieranie kompetencji emancypacyjnej (w pewnym sensie odpowiadają one liberalnej, konserwatywnej i demokratycznej wizji wychowania). W badaniach szukałam powiązań między tymi orientacjami a trzema czynnikami określającymi makiawelizm wg koncepcji zaproponowanej przez Draheima (makiawelizm zimny –zimach, gorący – gomach oraz ogólny – machog). Badania mają charakter korelacyjny, uwzględniam w nich kontekst płci. Ciekawiło mnie bowiem, czy ewentualne relacje między makiawelizmem a poglądami na wychowanie przedstawiają się tak samo w przypadku obu płci, czy płeć nadaje specyfikę tym relacjom. Potwierdziła się hipoteza, iż im wyższy zimny makiawelizm, tym niższy jest poziom orientacji wychowawczej na integrowanie zmian i różnorodności kulturowych. Hipoteza o związku zimnego makiawelizmu z nasileniem orientacji na wzmacnianie kompetencji emancypacyjnej znalazła potwierdzenie w materiale empirycznym tylko w jednym zbiorze - dla badanej grupy kobiet. W przypadku ogólnego makiawelizmu hipoteza o związku z nasileniem orientacji na integrowanie zmian i różnorodności została potwierdzona w jednym zbiorze - dla całej badanej grupy. Koreluje także z nasileniem orientacji na adaptację i umacnianie tradycji, hipoteza potwierdzona została w dwóch zbiorach – dla całej grupy badawczej oraz dla grupy kobiet.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest zbadanie wybranych uwarunkowań psychopatii w populacji dorosłych. Praca została podzielona na trzy rozdziały, w pierwszym z nich zawarto informacje teoretyczne na temat zaburzenia. Metodologia badań została zamieszczona w rozdziale drugim. Rozdział trzeci dotyczy badań własnych, których celem jest próba odnalezienia związku pomiędzy cechami wielkiej piątki-pięcioczynnikowego modelu osobowości, na który składają się ekstrawersja, ugodowość, sumienność, stabilność i otwartość, a cechami psychopatii: zuchwałością, bezdusznością, rozhamowaniem, zimnym makiawelizmem, gorącym makiawelizmem i ogólnym makiawelizmem. Metodą badawczą jaką zastosowałam jest sondaż diagnostyczny. Wyniki badań wskazują na istnienie silnej, ujemnej korelacji pomiędzy poziomem ugodowości a cechami psychopatycznymi, wysokie nasilenie ugodowości nie sprzyja rozwojowi zaburzenia. Można zaobserwować istotny statystycznie związek pomiędzy sumiennością a większością cech psychopatii - rozhamowaniem, gorącym makiawelizmem, skłonnością do dewiacji i potrzebą stymulacji. Silnie skorelowana z ekstrawersją i otwartością spośród wszystkich cech psychopatii jest jedynie zuchwałość. Uzyskane wyniki mogą świadczyć o tym, że psychopatia rozwija się na bazie pewnych zadatków osobowościowych, które mają istotne tło biologiczne (ponieważ cechy wielkiej piątki są w duże mierze zdeterminowane biologicznie).

Celem pracy było stwierdzenie czy przestępcy są bardziej psychopatyczni niż osoby nie popełniające przestępstwa. Badania miały charakter sondażowy. Cechy psychopatyczne były mierzone kwestionariuszami. Badania zostały wykonane w dwóch celowo wybranych grupach: osób odbywających karę pozbawienia wolności i osób które zadeklarowały niepopełnienie przestępstwa. Porównanie tych dwóch grup pozwoliło ustalić ze przestępcy w porównaniu z nie-przestępcami wykazują wyższy poziom bezduszności, rozhamowania, zimnego makiawelizmu, gorącego makiawelizmu, ogólnego makiawelizmu, deficytu samokontroli oraz potrzeby stymulacji. Nieoczekiwanym wynikiem był niższy poziom zuchwałości u przestępców niż w grupie porównawczej.

Moja praca dotyczy wybranych uwarunkowań psychopatii. Badania miały charakter ilościowy. Próba liczyła 88 osób. Analizy korelacyjne wykazały istotne powiązanie psychopatii z wysokim poziomem potrzeby stymulacji a niskim poziomem motywacji do nauki, ugodowości i sumienności. Poza tym psychopatia korelowała z niskim nasileniem resiliencji indywidualnej i ekstrawersji a z wysokim nasileniem cech ADHD. W przypadku tych trzech czynników korelacje występowały z niektórymi cechami psychopatii. Badania ujawniły poza tym, że bezduszność, rozhamowanie czy przejawy makiawelizmu inaczej korelowały z cechami osobowości aniżeli zuchwałość. Może to świadczyć o tym, że zuchwałość nie jest esencjalną cechą psychopatii lub że pomiar zuchwałości nie był trafny. Związek psychopatii z cechami osobowości i temperamentu może świadczyć o jej biologicznych źródłach.