Celem mojej pracy jest wparcie dzieci z placówki socjalizacyjnej w kwestii rozwoju współpracy w grupie. Zainteresowanie tym problemem nastąpiło, kiedy odbywałam praktyki, a później wolontariat w placówce socjalizacyjnej, gdzie zauważyłam problemy dzieci związane ze współpracą. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy w grupie, wskazując zarówno deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania, ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie współpracy w grupie. Zaplanowałam projekt działań, gdzie oparłam się głównie na metodach rozwijania współpracy w grupie przez gry i zabawy integracyjne. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016r, na zajęciach dodatkowych dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia drugie, dotyczące akceptacji osób w grupie, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówce socjalizacyjnej, świetlicy środowiskowej i świetlicy szkolnej.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwijania twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ uważam, że zajęcia w świetlicach szkolnym są powtarzalne i schematyczne. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Katolickiej Szkole Podstawowej w Sieradzu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie myślenia twórczego zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zabawy, rozmowy, dyskusji, a także opowiadania. Formy pracy z dziećmi podjęłam dwie: indywidualną oraz grupową. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła aktywność twórcza. Jednakże założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówce jaką jest świetlica szkolna.

W związku z tym, że zainteresowałam się problematyką bezpieczeństwa dzieci, celem mojej pracy było rozwinięcie u wychowanków w świetlicy szkolnej bezpiecznych zachowań i umiejętności, które pomogą im uchronić się przed niebezpieczeństwami i czyhającymi na nich zagrożeniami. Projekt skierowałam do dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ jest to szczególny czas, w którym wychowankowie zmieniają swoje środowisko na nowe, szkolne dlatego też opisałam rozwój oraz funkcjonowanie dzieci w tym wieku na wielu płaszczyznach: społecznej, moralnej, fizycznej, emocjonalnej oraz poznawczej. Dokonałam podstawowej analizy znaczenia pojęć: niebezpieczeństwa i zagrożenia na podstawie literatury przedmiotu, aby zrozumieć istotę problemu, a także wskazałam na możliwości rozwijania bezpiecznych zachowań i umiejętności u dzieci przy pomocy odpowiednich osób oraz wsparciu i współpracy innych instytucji, dzięki którym możliwe jest uchronienie najmłodszych przed zagrożeniami. W swojej pracy opisałam również funkcjonowanie świetlic szkolnych w oparciu o literaturę oraz akty prawne, a także swoją docelową placówkę, gdzie realizowałam projekt, co pozwoliło na zorientowanie się w metodach pracy z wychowankami a także nad umiejscowieniem mojego tematu pracy w programie zajęć świetlicowych. Dzięki wnioskom wysnutym po rozmowach z wychowawcami świetlicy, zaplanowałam cykl zajęć dotyczących bezpieczeństwa, dotykając takich sfer funkcjonowania, w których wychowankowie mogą przejawiać problemy, między innymi: bezpieczeństwo w domu, w szkole, na drodze, w kontaktach z innymi ludźmi oraz umiejętność wezwania pomocy. Aby rozwinąć u dzieci bezpieczne zachowania i umiejętności, pominęłam metodę pogadanki, natomiast zastosowałam takie metody, które miały na celu zaktywizować wychowanków i zachęcić do działania, między innymi: metody ćwiczeniowe, stawianie dzieciom zadań do wykonania, dramę, opierając się również na formie pracy grupowej. Zajęcia zrealizowałam w terminie od marca do kwietnia 2016 roku, każe z nich odbywało się raz w tygodniu, w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków znacznie rozwinęła się wiedza dotycząca bezpiecznych zachowań i umiejętności, radzenia sobie w sytuacji niebezpieczeństwa a duża ilość pytań od wychowanków kierowana w moją stronę także świadczyła o ich zainteresowaniu tematem bezpieczeństwa. Generalnie wcześniej założone cele zostały zrealizowane, udało mi się przeprowadzić wszystkie zajęcia, ponadto stwierdziłam, że gdybym miała ponownie prowadzić zajęcia, niektóre z zadań, ćwiczeń nieco bym zmieniła, jeszcze bardziej zwracając uwagę na pracę w grupach oraz stosując więcej metod aktywizujących.

Celem mojej pracy jest korekcja wad postawy u dzieci w wieku wczesnoszkolnym poprzez różnego rodzaju gry i zabawy ruchowe. Temat wydał mi się godny uwagi, ponieważ zauważyłam, że mimo, iż jest to ważny problem w wielu szkołach jest to obszar zaniedbany i wymagający uwagi. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju fizycznego, a następnie przeszłam do charakterystyki najczęściej występujących wad postawy u dzieci. Oparłam się głownie na metodach zadaniowej i bezpośredniej celowości ruchu. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 podczas pięciu spotkań. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła wiedza na temat wad postawy, a także poszerzyła się wiedza o tym, w jaki sposób się przed nimi uchronić lub je niwelować. Problem sprawiały ćwiczenia techniczne, które trzeba było często powtarzać, aby prawidłowo wykonać każdy krok. Dzieci czasami zniechęcały się. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć we wszystkich szkołach podstawowych dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii nieumiejętnego gospodarowania środkami finansowymi. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wychowankowie nie znają innych środków finansowych poza pieniędzmi, nie znają pochodzenia pieniędzy, ich wartości oraz nie wykazują wobec nich szacunku. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu nieumiejętnego gospodarowania środkami finansowymi, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Izbicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie gospodarowania środkami finansowymi zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na edukacji finansowej w pięciu obszarach: dochodu, budżetowania, dawania, oszczędzania i inwestowania oraz długu. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła wiedza na temat dysponowania ich własnymi finansami. Kilka ćwiczeń sprawiło trudność, zwłaszcza młodszym podopiecznym, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć mogę polecić do realizacji również w świetlicach środowiskowych, czy też domach dziecka.

Celem mojej pracy jest rozwijanie współpracy w grupie u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Problem ten zainteresował mnie ponieważ kładzie, się teraz nacisk an rywalizację, samodzielne myślenie i samorozwój, a nie zwraca się tak dużej uwagi na współpracę u dzieci. W dorosłym życiu jednak wymaga się od każdego człowieka umiejętności współpracy z innymi ludźmi. W związku z powyższym przeanalizowałam literaturę z zakresu rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu grupy, grupy rówieśniczej, współpracy, wskazując przy tym możliwości rozwijania i uwarunkowania rozwoju współpracy. Opisałam uwarunkowania prawne funkcjonowania świetlic szkolnych, funkcje i zasady panujące na świetlicy szkolnej, metody, formy pracy a także organizację pracy świetlicy szkolnej. Poruszyłam także kwestie wychowanków i wychowawców świetlicy szkolnej. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki w zakresie umiejętności współpracy z innymi w grupie zaplanowałam cykl pięciu zajęć , który jest projektem działań ukierunkowanych na rozwijanie współpracy. Oparłam się głównie na metodach: zabawy, ćwiczeniowej, rozmowy kierowanej. Do technik jakich używałam zalicza się: Kwiat grupowy, Ćwierćland, Wrzuć strach do kapelusza. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku w świetlicy szkolnej w Brzeźniu. Były one realizowane dwa razy w tygodniu i każde trwały 45minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wychowankowie zintegrowali się i zaczęli ze sobą współpracować. Problemy sprawiły zajęcia, w których wychowankowie byli dobierani w pary w sposób losowy, jednak udało się ich przełamać i nakłonić by otworzyli się na nowe osoby w grupie. Założone cele i plan działania został w pełni zrealizowany. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w których wychowankowie mają problemy z współpracą i grupa nie jest zintegrowana.

Celem mojej pracy było rozwijanie umiejętności opiekuńczych wobec zwierząt domowych u dzieci w świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wiem, że edukacja prozwierzęca w szkole jest niewystarczająca. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych zagadnień z zakresu pojęcia opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Przeanalizowałam również działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 5 im. Mieszka I w Ostrowie Wielkopolskim, czyli placówki, w której realizowałam projekt. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki umiejętności w zakresie opieki nad zwierzętami, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Cykl pięciu zajęć zrealizowałam w terminie 10-19.05.2016r. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła znajomość specyfiki poszczególnych gatunków zwierząt domowych i umiejętności opiekuńczych wobec nich. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące bezpieczeństwa w kontakcie ze zwierzętami. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Projekt mogę polecić dla realizacji w świetlicach szkolnych szkół podstawowych.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w kwestii rozwijania umiejętności interpersonalnych. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na zaobserwowane podczas praktyk niewłaściwe zachowania dzieci. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu umiejętności interpersonalnych wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie umiejętności interpersonalnych, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodzie listu, zadaniowej, rozmowie, inscenizacji oraz mapie pojęciowej. Zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016 na zajęciach dodatkowych, w przeciągu pięciu dni roboczych, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom kompetencji społecznych. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące rozwiązywania konfliktów oraz asertywności. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych oraz szkołach podstawowych z grupą dzieci w wyżej wymienionej kategorii wiekowej. Ze względu na trudność niektórych ćwiczeń mogą się one sprawdzić w pracy ze starszymi dziećmi.

Niniejsza praca magisterska jest próbą odpowiedzi na pytanie, jaki wizerunek mężczyzny wyłania się ze współczesnych reklam telewizyjnych oraz co sprawia, że jest on efektywnie realizowany. Zjawisko szeroko pojętego wizerunku mężczyzn w spotach reklamowych nie skupia się jedynie na opisaniu ich wyglądu zewnętrznego, ale przede wszystkim określeniu tego, w jakich okolicznościach występuje ów męski bohater, co najchętniej lubi robić i z kim, a także które z ról społecznych są mu najbardziej bliskie. Elementem zgrabnie prezentującym obraz mężczyzny w reklamie telewizyjnej są także różnego rodzaju techniki i metody oparte na mechanizmach psychologicznych. Poprzez ich zastosowanie spoty z udziałem mężczyzn są bardziej atrakcyjne i przekonywujące dla potencjalnego odbiorcy. Wybór tematu pracy ściśle wiąże się z zainteresowaniami autora, dotyczącymi obszaru mediów, kultury popularnej oraz reklamy, a także chęć sprawdzenia, jaki obraz mężczyzn jest obecnie prezentowany w kierowanych do ludzkiej podświadomości przekazach telewizyjnych. Głównym celem powstałej pracy jest przyjrzenie się i zanalizowanie różnych wizerunków płci męskiej, jakie ukazywane są w spotach reklamowych, wraz z uwzględnieniem sposobu ich realizacji i prezentowania odbiorcom. Treść niniejszej pracy składa się z trzech części. Pierwsza z nich – teoretyczna, zawiera cztery podrozdziały, z których każdy przedstawia odmienne lecz równie ważne pojęcia, zagadnienia i zjawiska, będące podstawą do zrealizowania późniejszych badań. W tym rozdziale czytelnik może dowiedzieć się czym jest kultura popularna oraz poznać jej rolę, przeczytać skąd wywodzi się pojęcie reklama, w jaki sposób funkcjonuje i oddziałuje na widza, a także jak prezentuje się męskość w kulturze oraz czy obecnie istnieje współczesny kryzys męskości i dlaczego się pojawił. Część metodologiczna pracy podejmuje tematykę będącą elementem fundamentalnym do przeprowadzenia późniejszych badań własnych. Podzielona na pięć szczegółowych podrozdziałów prezentuje sporządzony przez autora cel i problem badawczy pracy, przedstawia występujące i dostępne w przestrzeni badań pedagogicznych paradygmaty, odróżnia strategie ilościowe od jakościowych oraz prezentuje metody badań jakościowych. Końcowym podrozdziałem jest wskazanie wybranej przez autora pracy techniki badawczej. Samodzielna analiza badań jest ostatnim rozdziałem niniejszej pracy. W tej części, na podstawie opracowania kilkudziesięciu reklam telewizyjnych z udziałem płci męskiej, które zebrane w danym terminie i w określonych stacjach telewizyjnych, pozwoliły stworzyć najczęściej występujące w spotach wizerunki mężczyzn. Przy analizie pomocne było posłużenie się wyżej wspomnianymi problemami badawczymi, które dokładnie opisane pozwoliły na bardziej holistyczne podejście do zagadnienia i precyzyjne ukazanie różnych obrazów płci męskiej. Dodatkowo badania umożliwiły zaobserwowanie mechanizmów, które podwyższają poziom atrakcyjności danego przekazu reklamowego i tym samym zwięk

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci z świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r w Lututowie w kwestii twórczego organizowania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci w tej świetlicy często nie wiedzą jak samodzielnie zorganizować sobie czas wolny w ciekawy sposób i przeważnie spędzają go na odrabianiu zadań domowych i nudzeniu się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r. w Lututowie. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie twórczego organizowania czasu wolnego zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na różnych formach ekspresji twórczej zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność samodzielnego i twórczego organizowania czasu wolnego podczas pobytu w świetlicy szkolnej. Problemy sprawiły zajęcia opierające się na twórczości werbalnej, ponieważ najmniej zaangażowały dzieci. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, ale również w świetlicy środowiskowej.

Praca dotyczy alternatywnej formy życia rodzinnego, jaką jest kohabitacja. Składa się ona z trzech rozdziałów i opiera się na jakościowej analizie wywiadu swobodnego. Rozpoczynam swoje rozważania od analizy literatury dotyczącej zagadnienia rodziny (jej definicji, pełnionych przez nią funkcji, jej typów oraz przemian społecznych, które przyczyniły się do jej obecnego kształtu). Istotna część mojej pracy obejmuje teoretyczne podstawy dotyczące związków nieformalnych. Kolejny rozdział to opis metodologii niniejszego opracowania. Ostatni fragment to prezentacja wyników badań, które poparte są cytatami z wypowiedzi respondentów.

Niniejsza praca podejmuje temat telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania oraz ich odbiorców. Spośród bogatej oferty medialnej zostały wybrane dwa według autorki najciekawsze, dobrze znane reality show – „Superniania” oraz „Surowi Rodzice”. Oba programy emitowane były przez prywatną polskojęzyczną stację telewizyjną TVN. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich obejmuje zagadnienia teoretyczne pracy, związane przede wszystkim z refleksją nad samym pojęciem kultury, która pojmowana jest jako zjawisko wszechobecne w dzisiejszych czasach. Stało się to podstawą być omówić fenomen szeroko pojmowanej kultury popularnej. W swoich rozważaniach autorka uznaje telewizję jako medium edukacyjne. Zwraca uwagę na jej edukacyjny potencjał. Szczególnie ważne dla autorki pracy są rozważania o istocie poradnika w kulturze popularnej, stąd też uwagę przywiązano do opisania zapośredniczonego typu poradnictwa, które charakterystyczne jest dla telewizyjnych programów z zakresu problematyki wychowania. Rozdział drugi to opis metodologicznych podstaw pracy. Postawiony w nim zostaje główny cel badawczy pracy oraz problem główny i problemy szczegółowe. Autorka zdecydowała się przeprowadzić badania w paradygmacie krytycznym. W części badawczej pracy zrealizowana została strategia jakościowa. Z racji, że temat pracy dotyczy zarówno programów telewizyjnych jak i ich odbiorców, autorka postanowiła, że rozdział trzeci pracy zostanie podzielony na dwie części. W pierwszej części nastąpi odwołanie do analizy treści wybranych programów telewizyjnych, natomiast w drugiej części zapytani o zdanie zostaną widzowie. Prócz osobistej analizy ich treści, szczególnie znaczące dla badań nad tematyką pracy, uznane zostały rozmowy z odbiorcami telewizyjnych programów wychowawczych. Autorka uznała taki podział za konieczny, by móc uzyskać większą wartość poznawczą dla opisania fenomenu telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania. Rozdział ten jest omówieniem wyników uzyskanych przez autorkę badań. Autorka za cel postawiła sobie przede wszystkim ukazać jakie znaczenie dla odbiorców mogą mieć telewizyjne programy poradnicze o wychowaniu. W pracy zwraca się uwagę na edukacyjny potencjał mediów. Kultura popularna uznana zostaje jako przestrzeń socjalizacji i edukacji. Istotne jest dostrzeżenie krytycznych postaw odbiorców treści medialnych. Osobista analiza treści pozwala dostrzec w jaki sposób telewizja kreuje obraz współczesnej rodziny, a wywiady z respondentami mogą udzielić odpowiedzi na pytanie: Dlaczego widzowie oglądają te programy? W pracy zostaje ukazane znaczenie instytucji poradniczych. Wśród nich charakter poradniczy zyskuje współczesna telewizja, gdzie obecnie programy poradnicze pełnią rolę doradczą. Niniejsza praca ukazuje jakie znaczenie dla odbiorcy mogą mieć treści prezentowane za sprawą telewizji oraz w jaki sposób staje się on współtwórcą przekazywanych komunikatów medialnyc

Celem mojej pracy jest rozwój sprawności manualnych u dzieci uczęszczających do świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na częste trudności dzieci w wieku wczesnoszkolnym związane z czynnościami samoobsługowymi i szkolnymi angażującymi motorykę małą. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sprawności manualnych, zaburzeń i dysharmonii rozwoju ruchowego oraz ich przyczyn, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji w tym zakresie. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży Nowy Dwór we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie grafomotoryki i posługiwania się nożyczkami zaplanowałam projekt składający się z pięciu zajęć, ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na technikach plastycznych rozwijających precyzyjne ruchy rąk: poprawianie po śladzie, mozaika, wycinanka, malunek. Zajęcia zrealizowałam kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w umiejętnościach takich jak: manipulowanie narzędziem pracy, klejenie oraz odrysowywanie. Problemy sprawiły zajęcia trzecie, podczas których dzieci miały za zadanie wycinanie małych elementów, ze względu na deficyt dzieci w tym zakresie oraz niespodziewany udział w zajęciach jednego z byłych wychowanków świetlicy. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, świetlicach szkolnych oraz klubach młodzieżowych. Myślę, że projekt znalazłby swoje zastosowanie nie tylko w małych grupach (tak jak było to w przypadku mojego projektu), ale także w grupach większych.

Celem mojej pracy jest rozwijanie form twórczości poprzez zajęcia muzyczne u wychowanków świetlicy środowiskowej w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ podczas wolontariatu zaobserwowałam u dzieci uczęszczających do świetlicy niski poziom umiejętności muzycznych a także widoczne braki w edukacji muzycznej. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, zwracając uwagę na najważniejsze zmiany następujące w tym okresie życia. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczości oraz edukacji muzycznej, zwracając jednocześnie uwagę zarówno na bariery utrudniające pobudzenie dzieci do podejmowania działań twórczych, jak i na szereg możliwości dających szansę na rozwijanie twórczości już od najmłodszych lat. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Centrum Profilaktyki Dzieci i Młodzieży „Gawrosz” w Zgorzelcu. W związku z zaobserwowanym przeze mnie niskim poziomem umiejętności rytmicznych i wokalnych wśród podopiecznych świetlicy, zaplanowałam projekt działań, mających na celu wzmocnienie kompetencji dzieci w tym zakresie. Metodykę swojego projektu oparłam przede wszystkim na metodach aktywizujących: zadaniowej i ćwiczeniowej. Podczas prowadzenia zajęć korzystałam również z rozmowy kierowanej oraz objaśnienia słownego. W tracie realizacji zajęć najczęściej korzystałam z techniki pracy w małych grupach a także uszczegółowionych technik muzycznych, takich jak: śpiew, słuchanie muzyki, ruch przy muzyce, gra na instrumentach oraz tworzenie muzyki. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się 1, 2 razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu cyklu 5 zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w zakresie umiejętności wokalnych i rytmicznych oraz wzrosła wiedza teoretyczna z zakresu edukacji muzycznej. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, podczas których dzieci rozpoznawały oraz naśladowały dźwięki i odgłosy otoczenia, ze względu na małą ilość wychowanków uczestniczących w zajęciach. Drobne trudności pojawiły się również podczas zajęć czwartych, w trakcie których dzieci zapoznawały się z podstawowymi wartościami rytmicznymi, w związku z występującym u wychowanków niskim poziomem umiejętności rytmicznych. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Wychowankowie zapoznali się oraz nauczyli się rozróżniać otaczające ich dźwięki. Poznali również dźwięki gamy C-dur oraz podstawowe wartości rytmiczne. Dzieci znają już i rozróżniają 3 podstawowe rodzaje tempa: wolne, umiarkowane i szybkie. Podczas zajęć podopieczni poznali również elementy różnych form muzycznych: śpiewu, słuchania muzyki, ruchu przy muzyce, gry na instrumentach oraz tworzenia muzyki. Podczas projektu dzieci uczestniczyły w wielu zabawach i ćwiczeniach, dzięki którym mogły odkryć swoje mocne strony a także pobudzić swoją kreatywność. Mogę polecić taki cyk

Celem mojej pracy jest wsparcie młodzieży zamieszkującej placówkę socjalizacyjną Jutrzenka w Bardzie w kwestii wzmacniania zainteresowań. Zaciekawiłem się tym problemem podczas wolontariatu i praktyk pedagogicznych, które odbyłem na terenie wyżej wymienionej placówki, a podczas których zaobserwowałem, że młodzież nie potrafi zorganizować sobie czasu wolnego po szkole jak również nie umie zadbać o rozwój czy pielęgnowanie własnych zainteresowań. W związku z powyższym przeanalizowałem rozwój adolescentów w wieku gimnazjalnym na różnych płaszczyznach życia. Dokonałem analizy podstawowych pojęć z zakresu zainteresowań, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałem najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem i organizacją placówki opiekuńczo – wychowawczej typu socjalizacyjnego. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałem działalność placówki socjalizacyjnej Jutrzenka, na terenie której obecnie istnieją trzy grupy – Mali wspaniali, Sparta i Felicita. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność w zakresie rozwijania zainteresowań, podejmowania nowych aktywności jak również organizacji czasu wolnego, zaplanowałem projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. W zadaniach i ćwiczeniach przygotowanych w ramach projektu wzięło udział sześcioro wychowanków. Oparłem się głównie na zadaniach i działaniach praktycznych bazujących na metodach niedyrektywnych, poprzez oddziaływanie przykładem czy udziałem w ulubionych zajęciach. Realizacja poszczególnych zadań w ramach projektu miała zarówno charakter indywidualny, jak również wymagała pracy w parach czy mniejszych bądź większych grupach. Zajęcia zrealizowałem w maju 2016 roku w ciągu całego tygodnia. Odbywały się one w godzinach popołudniowo – wieczornych, po powrocie wychowanków ze szkoły i ewentualnym odpoczynku. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła świadomość tego, jak ważne są zainteresowania w życiu człowieka oraz jak warto jest podejmować nowe aktywności i pielęgnować już te nabyte. W czasie realizacji poszczególnych zajęć nie występowały większe problemy. Jedynie niektóre ćwiczenia z różnych powodów wymagały modyfikacji już na poziomie realizacji. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Projekt adresowany jest dla grupy gimnazjalistów, jednak po odpowiedniej modyfikacji ćwiczeń zajęcia dotyczące tematyki zainteresowań można także przeprowadzić zarówno z młodszą jak i starszą grupą. Dlatego też śmiało mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji zarówno w tego typu placówkach opiekuńczo – wychowawczych, jak również w innych formach opieki.

Tematem pracy licencjackiej jest „ Kompensowanie zaburzeń dysleksyjnych poprzez gry i zabawy wśród uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej.” W pierwszym rozdziale opisuję rozwoje dziecka. W rozwoju poznawczym opisywany jest ważny okres w życiu dziecka, ponieważ na tym etapie zaczyna się nauka i dziecko przyjmuje nową rolę – ucznia. W rozwoju moralnym dzieci zaczynają uświadamiać sobie, że istnieją reguły i zasady, które są z góry narzucone przez społeczeństwo i należy ich przestrzegać. Zaczynają tworzyć sobie hierarchię wartości, które przejmują od rodziców a także od znajomych. Jeśli chodzi o rozwój fizyczny, jest to wiek w którym zaczyna się wiele zmian w ciele dziecka, ale także w umyśle. Dzieci nabywają myślenia abstrakcyjnego oraz umiejętności refleksji. W tym czasie przezywają także tzw. okres buntu. Oczywiście nie każdy reaguje tak samo. Dla innych okres „ kryzysu tożsamości” może przebiec niezauważalnie. Jeśli chodzi o rozwój społeczny zmiany dotyczą wartości wewnętrznych jednostki. Dziecko zaczyna dostrzegać uczucia drugiej osoby. Ważna staje się dla nich pozycja w grupie, czują potrzebę akceptacji ze strony innych. Ostatni rozwój dotyczy emocji, dzieci na etapie średniego dzieciństwa mają największą zdolność do wyrażania emocji. Dzieci w tym wieku już zdają sobie sprawę z istnienia reguł i stosują się do nich, wiedzą jak się zachować w danej chwili i zapanować nad emocjami. Drugi rozdział dotyczy definicji i różnych rodzajów dysleksji. Uważa się, że dysleksja jest dziedziczna i jest ona wynikiem pewnych zakłóceń procesów umysłowych. Można wyróżnić różne źródła dysleksji: kłopoty z czytaniem, pisaniem, matematyką, koncentracją oraz ortografią. Każde z tych czynników sprawia uczniom trudności w nauce. Należy uzbroić się w cierpliwość i poświęcić takiemu dziecku więcej czasu, ponieważ, jest mu trudniej zrozumieć pewne informację, niż „ normalnym” dzieciom. Dziecko dyslektyczne powinno współpracować z terapeutą, nauczycielem oraz rodzicem. Ćwiczenia powinny być kreatywne i twórcze, aby nie zniechęciły się do nauki. Rozdział trzeci dotyczy edukacji w szkole podstawowej. Zawarte są w nim najważniejsze pojęcia oraz cele, zadania i funkcje szkoły. Wyróżnia się cztery główne funkcje: dydaktyczną, wychowawczą, opiekuńczą oraz środowiskową. Pierwsza z nich dotyczy kompletu zasad organizacyjnych nauczania i uczenia się. Funkcja opiekuńczo-wychowawcza ma za zadanie zaspokajanie codziennych potrzeb ucznia oraz rozwijanie wszechstronnego rozwoju ich osobowości. Najważniejszym środowiskiem wychowawczym jest rodzina, dlatego istotna jest także funkcja środowiskowa. Rodzice powinni współpracować ze szkołą, aby pomóc dziecku w edukacji. Rozdział czwarty dotyczy konkretnej szkoły: Szkoła Podstawowa im. Orła Białego nr 20 we Wrocławiu. Realizuje ona cele i zadania określone w ustawie o systemie oświaty, przestrzega regulaminów i wymaga tego samego od uczniów i rodziców. Kolejny rozdział dotyczy metod i technik stosowanych p

Celem mojej pracy jest wykorzystanie alternatywnych pomocy edukacyjnych, które dają wiele możliwości oraz pozwalają na powtórne wykorzystanie materiałów, aby wesprzeć dzieci w wieku 6-12 lat i rozwijać ich kreatywność oraz twórcze myślenie w świetlicy środowiskowej. Pozwala to ograniczyć wydatki tej instytucji, a także rozwinąć wszelkie umiejętności twórcze, przez co nauka jest o wiele łatwiejsza i przyjemniejsza dla uczestników zajęć. U dzieci rozwijane są relacje społeczne i umiejętności kreatywnego myślenia, a praca w grupie pozwala rozwinąć relacje między rówieśnikami. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w tym okresie życia. Dokonałam także analizy podstawowych pojęć, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej Caritas w Świdnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność twórczego myślenia i brak pomysłowości, oparłam się na metodach zabawowych, które umożliwiały realizację konkretnych zadań polegających na tworzeniu alternatywnych pomocy edukacyjnych. Do tego celu wykorzystałam różne techniki plastyczne. Zajęcia zrealizowałam na piciu spotkaniach, w pierwszej połowie maja 2016 roku. Problemy sprawiły zajęcia grupowe i podział dzieci w zespoły, jednakże założone cele zostały zrealizowane. Przeprowadzony przeze mnie cykl zajęć umożliwia podejmowania samodzielnych decyzji w oparciu o zdanie innych uczestników zespołu oraz kształtuje umiejętności osiągania kompromisów. Poprzez twórczą zabawę, dzieci wykazują się pomysłowości, twórczym myśleniem oraz pobudzają wyobraźnię, dlatego ważne jest, aby wprowadzać jak najbardziej kreatywne formy pracy, oraz umożliwić podopiecznym warunki i atrybuty, aby mogli kształtować umiejętności twórcze. Uważam, że wykorzystywanie alternatywnych pomocy edukacyjnych daje wychowankom świetlicy środowiskowej takie możliwości, a także pozwala na rozwój oraz osiągnięcie indywidualnych korzyści.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii kształtowania u nich nawyków zdrowego żywienia. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ sama borykałam się z nadwagą i po wielu analizach oraz później, po obserwacjach w placówce, stwierdziłam, iż problem tkwi w nieprawidłowej edukacji wczesnoszkolnej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, czyli od 6 do 9 roku życia, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu zdrowego odżywiania, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Dziadowej Kłodzie. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w wiedzy z zakresu zdrowego odżywiania, a także w większości wykazywali nieprawidłową masę ciała w stosunku do wieku, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach zadaniowych, zabawach ruchowych, aktywizujących, pogadance, dramie a także aktywnościach plastycznych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie miesiąca, od 31 maja do 7 czerwca na świetlicy szkolnej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u moich wychowanków wzrosła świadomość w zakresie zdrowego odżywiania. Dzieci zdobyły potrzebną wiedzę, która spowoduje, iż będą zwracały uwagę na wygląd swoich posiłków. Nauczyły się takich terminów jak zdrowa dieta, fast- food oraz czynny wypoczynek, potrafią scharakteryzować i rozróżnić popularne warzywa i owoce oraz posiłki typu fast food, wiedzą już co to piramida żywieniowa, potrafią przypisać poszczególne produkty do konkretnych jej poziomów, znają również składniki pokarmowe, które w pozytywny sposób wpływając na ich organizm. Znają już wiele dyscyplin sportowych, wiedzą również jak ważny jest sport w ich życiu a także jakie konsekwencje ich czekają po całkowitym braku ruchu. Dzieci potrafią też wykonać samodzielnie sałatkę owocową oraz z łatwością wymienią zasady zdrowego żywienia. Żadne z zajęć nie sprawiły mi problemów, jedynymi kwestiami, z którymi miałam trudności, była zbyt mała sala do zabawy w berka „ fast foodka”. Moim błędem był również niejasny komunikat, odnośnie pokrojenia owoców do sałatki, który spowodował chwilowe zamieszanie. Jednakże założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej i na godzinach wychowawczych.

Kreowanie własnej tożsamości płciowej przez dziecko nie jest łatwym zadaniem. Szczególnie w czasach globalizacji, płynności znaczeń oraz zatracenia niegdyś aktualnych wartości. Dodatkowo, dziecko w młodszym wieku szkolnym, funkcjonuje w wielu przestrzeniach socjalizacyjnych, a każda z nich w mniejszym lub większym stopniu determinuje jego rozwój płciowy. Wielość czynników oddziałujących na dziecko w tym okresie stwarza szansę lub zagrożenie dla kreowanego przez nie światopoglądu. Niniejsza praca ma na celu przyjrzenie się tej problematyce, ocenę procesu tworzenia się dziecięcych poglądów odnośnie ról płciowych oraz pytania o genezę ostatecznie przyswojonych przez nie wzorców. Pierwszy rozdział analizuje zagadnienie sfer doświadczania ucznia w młodszym wieku szkolnym. Rozpoczynając od dokładnego opisu potencjału rozwojowego dziecka w tym okresie, szczególną uwagę poświęca się analizie wyzwań rozwojowych, jakie dziecko wtedy napotyka. Nie bez przyczyny więc okres ten znawcy przedmiotu nazywają „wiekiem pracowitości”, biorąc pod uwagę wielość i ważność kompetencji, które uczeń powinien wtedy posiąść. Kolejnym zagadnieniem jest istota uczniowskiego doświadczania w jego uwarunkowaniach. Analizie poddany zostaje wpływ środowiska społecznego na rozwój dziecka w tym okresie oraz niekwestionowana rola „znaczącego dorosłego” w podejmowaniu różnych aktywności rozwojowych przez dziecko. W ten sposób następuje przejście do tematyki uczniowskich kompetencji, gdzie rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny i moralny rozpatrywany jest w kontekście dojrzewania dziecka do pełnienia ról płciowych. Rozdział drugi poświęcony jest tematyce socjalizacji dzieci do pełnienia ról płciowych. Rozpoczyna się opisem płciowości w socjalizacji i wychowaniu dziecka. Zawiera omówienie stosunku płci biologicznej do kulturowej. Kolejnym zagadnieniem są role płciowe kobiet i mężczyzn w przestrzeniach doświadczania dziecka, gdzie szczególnie dokładnie analizowane są wszystkie przestrzenie socjalizacyjne ucznia – rodzina, grupa rówieśnicza, szkoła, kultura oraz język. Dzieci będąc zanurzone w socjalizacji, internalizują wzorce atrybutów płci kobiet i mężczyzn. Stąd też wymagane jest porównanie stereotypów funkcjonujących w kulturze z faktycznymi (biologicznymi) różnicami pomiędzy kobietami i mężczyznami. Niejako, studium to ukazuje genezę stereotypów oraz demaskuje nonsens wielu z nich. Rozdział zakończony zostaje analizą płciowej inności w codzienności dziecka. Proces następującej globalizacji skutkuje przemianom tożsamości płciowych kobiet i mężczyzn. Ta tendencja niesie ze sobą wiele konsekwencji, choćby w zatarciu niegdyś aktualnych wartości czy powstawaniu nowych form rodzin. Niestety w wielu przypadkach, konsekwencje współczesnych przemian najbardziej odczuwane są przez dzieci. Trzeci rozdział – empiryczny, opisuje metodologiczne podstawy badań, a zatem proces badawczy, rodzaje podejść badawczych, przedmiot, cele, problem oraz hipotezy badawcze. Dodatkowo, zawiera anali

Przedmiot mojej pracy dotyczy problematyki partycypacji dziadków w funkcjonowaniu młodej rodziny. Moim dociekaniom badawczym poddałam sfery oraz zakres uobecniania się dziadków w życiu młodej rodziny. Niniejsza praca składa się z dwóch części: teoretycznej oraz empirycznej.Część pierwsza składa się z dwóch rozdziałów, które zostały napisane w oparciu o przegląd literatury pedagogicznej. Poruszane w nich zagadnienia dotyczą między innymi: zmian zachodzących w obrębie współczesnych rodzin, ich funkcji oraz modeli, przekazu międzygeneracyjnego w rodzinie,rodzajów aktywności podejmowanych przez seniorów oraz wpływu dziadków na socjalizację młodego pokolenia.Część druga składa się z rozdziału metodologicznego, w którym określiłam przedmiot i problematykę badań własnych, cele, obszary badawcze oraz metody i techniki zastosowane podczas przeprowadzania badań. Ponadto, w części empirycznej ujęte zostały wyniki badań, jak również ich analiza i wysunięte na jej podstawie wnioski. W ramach pracy wykonałam badania jakościowe, które polegały na przeprowadzeniu wywiadów z młodymi rodzicami oraz dziadkami. Ich uzupełnieniem była analiza rysunków dziadków, wykonanych przez dzieci z badanych rodzin. Przeprowadzone badania pozwoliły mi na sformułowanie wniosków odnośnie podjętej problematyki, które ukazują, iż partycypacja dziadków w życiu młodej rodziny może być okazjonalna lub codzienna. Dziadkowie najczęściej wspierają młodą rodzinę w wychowaniu i opiece nad wnukami oraz prowadzeniu gospodarstwa domowego. Pomoc udzielana przez dziadków może dotyczyć także wsparcia materialnego i emocjonalnego. Uobecnianie się dziadków w funkcjonowaniu młodej rodziny wpływa na realizację jej funkcji przy jednoczesnej aktywności zawodowej obojga rodziców.

Praca dotyczy tatuażu w procesie kreowania się tożsamości adolescentów. Praca ma charakter teoretyczno-badawczy, składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych, rozdziału metodologicznego oraz rozdziału badawczego. W rozdziale pierwszym poruszona została istota okresu adolescencji. W rozdziale tym przedstawiony jest rozwój adolescentów, proces kształtowania się tożsamości nastolatka, przedstawiona została istota buntu młodzieńczego oraz specyfika życia nastolatków. Rozdział drugi poświęcony został historii i symbolice tatuażu. Przedstawiony został tatuaż w przestrzeni społecznej, przesłanki tatuowania ciała oraz tatuaż jako przejaw młodzieżowych kontestacji. W rozdziale metodologicznym przedstawiony został cel i przedmiot badań własnych, problem badawczy oraz obszary eksploracji badawczej. Rozdział czwarty poświęcony został analizie i interpretacji badań własnych w oparciu o przeprowadzone wywiady. Wypowiedzi badanych zostały uporządkowane w czterech obszarach: specyfika tatuażu i tatuowania się, tożsamościowe konotacje tatuażu, społeczne konsekwencje tatuowania się oraz walory i ograniczenia wynikające z tatuowania się. We wnioskach znajdują się odpowiedzi na pytanie badawcze oraz zostały dookreślone cele.

Praca dotyczy postaw studentów kierunków pedagogicznych i niepedagogicznych wobec osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną. Składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych, metodologicznego i empirycznego. W pierwszym rozdziale wyjaśniona została terminologia, istota i przyczyny niepełnosprawności intelektualnej, możliwości rozwojowe osób z niepełnosprawnością intelektualną, środowiskowe uwarunkowania funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz stereotypizacja osób z niepełnosprawnością intelektualną. Drugi rozdział teoretyczny odnosi się do zagadnień związanych z charakterystyką okresu dorosłości i specyfiki relacji społecznych odpowiadających temu etapowi. Zawiera opis istoty i rodzajów postaw społecznych w okresie dorosłości oraz nawiązuje do istotnej roli nauczyciela w trakcie kształtowania się postaw społecznych. W rozdziale metodologicznym przedstawione zostały założenia metodologiczne badań, ich przedmiot i problematyka. Wyszczególnione zostały cele, zmienne badawcze i ich wskaźniki, metoda, techniki i narzędzia badawcze oraz charakterystyka badanej populacji. W ostatnim rozdziale zaprezentowana została analiza wyników badań własnych, wykonanych za pomocą kwestionariusza ankiety oraz określone zostały postawy badanych studentów wobec osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną.

W niniejszej pracy zostanie opisane trudne macierzyństwo, macierzyństwo kobiet wychowujących swoje dzieci w zakładach karnych. Kobiety te muszą skupić się na byciu matką, a także na własnej resocjalizacji. Jest to zdecydowanie istotna problematyka. Po pierwsze, macierzyństwo w przestrzeni penitencjarnej ma zupełnie inny charakter i wymaga od kobiety większego zaangażowania. Można zadać sobie pytanie czy sprzyja ono resocjalizacji czy wręcz odwrotnie, a także jak owo środowisko i fakt przebywania w zakładzie karnym ze swoim maleństwem wpływa na skazane matki. Po drugie istotną kwestią jest samo dziecko, jak nade wszystkim to, czy warunki, w jakich przebywa, są humanitarne oraz czy oddziaływania zakładu karnego nie wywołają u dziecka negatywnych skutków. Jest to nie tylko ciekawy temat, ale także kontrowersyjny. W kolejnych rozdziałach, zostanie zaprezentowana problematyka kobiet przebywających w zakładzie karnym w kontekście ich resocjalizacji. Osiąganie bowiem dojrzałości macierzyńskiej jest procesem w takcie, którego kobieta zmienia się, nabiera nowych cech, a jej zachowanie często ulega zmianie. Podobnie jest z resocjalizacją, która również jest procesem mającym na celu modyfikacje osobowości jednostki. Skazane matki mają o tyle trudniejsze zadanie, iż muszą przejść przez te dwa złożone procesy. Jednak jeden z nich, mianowicie macierzyństwo, może być znaczący i pomocny w przejściu przez drugi proces-proces resocjalizacji. Przedmiotem badań tejże pracy uczyniłam zatem macierzyństwo skazanych w procesie ich resocjalizacji. Praca składa się z czterech rozdziałów, mianowicie: I Wymiary współczesnego macierzyństwa II Kobieta osadzona w jednostce penitencjarnej III Metodologiczne podstawy badań własnych IV Macierzyństwo kobiet odbywających karę pozbawienia wolności w kontekście ich resocjalizacji

Praca magisterska porusza problematykę zadań domowych w procesie nabywania przez uczniów kompetencji twórczych. W części teoretycznej poruszona została problematyka uczniowskich predyspozycji do uczenia się, a także specyfika procesu nauczania - uczenia się w szkole podstawowej oraz wzajemne zobowiązania uczniów i nauczycieli w procesie edukacji. Kolejny rozdział niniejszej pracy dotyczy pozaszkolnych możliwości nabywania kompetencji twórczych przez uczniów, z uwzględnieniem specyfiki tychże kompetencji. W rozdziale empirycznym opisana została procedura badawcza z uwzględnieniem problematyki, celów oraz przedmiotu badań własnych. Rozdział czwarty stanowi analizę i interpretację wyników badań własnych, systematyzuje zebrany materiał. Na koniec zaprezentowane zostały wnioski z badań oraz praktyczne wskazówki na temat rozwijania uczniowskich kompetencji twórczych poprzez zadania domowe.

Przedmiotem badań niniejszej pracy są aspiracje rodziców przedszkolaków tancerzy. Wybrana tematyka pracy, pozwoliła bliżej przyjrzeć się zjawisku jakim są rodzicielskie aspiracje. Niniejsze opracowanie obejmuje 4 rozdziały. W rozdziale pierwszym zostały omówione kwestie dotyczące rozwoju przedszkolaka. Znalazły się tam informacje o sprawności motorycznej przedszkolaka, jego kompetencjach poznawczych, dojrzewaniu emocjonalnym, a także o procesie uspołeczniania. W rozdziale tym jest również mowa o środowiskowych uwarunkowaniach rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Rozdział drugi opisuje aspiracje rodzicielskie w kontekście aktywności artystycznej przedszkolaka. W tym rozdziale opisałam istotę i uwarunkowania aspiracji rodzicielskich, a także jakie oczekiwania mają rodzice wobec osiągnięć swoich dzieci. Skupiłam się również na aspekcie dotyczącym aktywności artystycznej dziecka w wieku przedszkolnym, a także na walorach aktywności tanecznej. Rozdział trzeci dotyczy metodologicznych podstaw badań własnych, gdzie opisałam przedmiot i problematykę badań własnych, a także procedurę badawczą. Natomiast rozdział czwarty charakteryzuje rodzicielskie aspiracje w świetle badań własnych. W tym rozdziale opisałam, czego dotyczą zainteresowania badanych przedszkolaków oraz jakie są ich osiągnięcia edukacyjne. Następnie opisałam w jaki sposób rodzice postrzegają aktywność taneczną dzieci oraz jakie mają oczekiwania względem podejmowanej aktywności przez przedszkolaków.

Rodzina jest podstawowym środowiskiem wychowawczym dziecka. To w niej początkowo kształtuje się jego osobowość i charakter, choć niekiedy ta rodzina jest zaburzona, jest jedyną, którą zna. W okresie adolescencji szczególnie trudnym dla nastolatka jest odnaleźć wewnętrzną równowagę, ponieważ hormony sprawiają, że naraz odczuwa różne emocje i uczucia, często sprzeczne ze sobą, nie rozumie tego i nie potrafi nad tym zapanować. W tym czasie poszukuje miejsc i ludzi, w których będzie mógł robić to w czym czuje się dobry, a inni będą dla niego wsparciem, którego nie otrzymuje w domu. Jednym z obszarów może być aktywność sportowa, która pozwoli mu na uwolnienie się od napięć i wiarę we własne możliwości. Pierwszy rozdział pracy został poświęcony rodzinie, a dokładniej charakterystyce funkcjonowania w niej nastolatka, podkreślając jej znaczenie w budowaniu tożsamości oraz spełnianiu podstawowych potrzeb jej członków. Wyjaśniona została także istota i geneza rodziny dysfunkcyjnej, dynamika więzi oraz psychospołeczne konsekwencje funkcjonowania w niej nastolatka. W kolejnej części znajduje się historia sportu, przedstawione zostają jego rodzaje oraz funkcje. Badania zostały przeprowadzone w paradygmacie jakościowym, ze względu na przeprowadzenie dokładnej analizy obszarów aktywności każdego z badanych. Z uwagi na przedmiot badań, jakim są kompensacyjne walory sportu na przykładzie nastolatków wywodzących się z rodzin dysfunkcyjnych, potrzebne było całościowe spojrzenie na ten temat, uwzględniając środowisko wychowawcze badanych oraz podejmowaną przez nich aktywność sportową. Przedstawiona analiza oraz wnioski stanowią potwierdzenie postawionych wcześniej celów. Wyniki badań wskazują na rozmaitość kompensacyjnych walorów, jakie prezentuje aktywność sportowa, m. in. korygowanie wad postawy, pozbycie się wewnętrznych napięć, oraz podniesienie poczucia własnej wartości.

Praca magisterska traktuje o problematyce choroby nowotworowej. W całości dotyczy nowotworu sutka, powszechnie nazywanego rakiem piersi. Praca została podzielona na dwie części: teoretyczną oraz empiryczną. W pierwszej części zostają omówione kwestie dotyczące sytuacji choroby nowotworowej. Tutaj zostaje wyjaśnione zagadnienie istoty i rokowań w chorobie, ograniczeń, jakie ona niesie ze sobą. Można także przeczytać o uwarunkowaniach adaptacji do sytuacji choroby nowotworowej oraz zakresie i rodzaju wsparcia kobiety. Kolejny rozdział dotyczy środowiska rodzinnego. Przedstawione zostają tu klasyfikacje funkcji rodziny. Opisuję się również rodzinę jako system. Rozważeniu zostaje poddana kwestia klimatu jako przestrzeni wsparcia oraz choroby jako czynnika dynamizującego funkcjonowanie rodziny. Praca została wzbogacona o badania własne, w których posłużono się metodą jakościową, a mianowicie użyto wywiadu narracyjnego. Pytanie badawcze brzmiało: Jakie są rodzinne uwarunkowania adaptacji Amazonek do sytuacji choroby nowotworowej? By móc na nie udzielić odpowiedzi, przeprowadzono 10 wywiadów narracyjnych z Amazonkami. W ciągu godzinnej rozmowy z każdą kobietą, opowiadały one o okolicznościach, w jakich dowiedziały się o chorobie, o samoocenie, o dynamice funkcjonowanie środowiska rodzinnego w czasie choroby nowotworowej, o zakresie wsparcia, które udzieliła rodzina oraz o swoich planach na przyszłość. Badane musiały także odnieść się do pytania dotyczącego jakości własnego życia podczas choroby. W świetle uzyskanych wyników można stwierdzić, że choroba nowotworowa jest czynnikiem silnie destabilizującym funkcjonowanie rodziny. Ponadto bliskie osoby mają duży wpływ na proces adaptacji kobiety do sytuacji choroby. Już samo przebywanie, rozmowy i bliskość pomaga Amazonce w walce, dodaje jej sił. To właśnie krewni służą kobiecie w tym czasie najbardziej poprzez zapewnienie wsparcia oraz pomocy.

Okres poprzedzający moment opuszczenia zakładu karnego, jest dla osadzonego bardzo ważny i zarazem trudny. Mimo, iż jest to chwila przez niego pożądana i wyczekiwana, jest ona również źródłem podwyższonego napięcia psychicznego. Świadomość wyjścia na wolność często wywołuje u niego sprzeczne emocje. Z jednej strony skazany odczuwa radość z bliskiej perspektywy odzyskania wolności, z drugiej jednak pojawiają się obawy i strach przed ponownym wejściem w rolę narzuconą przez normy społeczne, przed zadaniami, którym będzie musiał sprostać, a także przed tym jak zostanie przyjęty w środowisku. Pojawienie się obaw w przedmiotowym okresie, jest tym silniejsze, im dłużej skazany przebywał w zakładzie karnym i im bardziej osadzony zaadaptował się do warunków więzienia. Odbywanie kary pozbawienia wolności niesie bowiem za sobą wiele negatywnych implikacji, określanych mianem tzw. następstw pozasądowych. Przebywanie w warunkach izolacji wymusza pewne zmiany w sposobie funkcjonowania jednostki, które mogą występować zarówno w charakterze świadomych działań, jak i w nieuświadamianych sobie przez człowieka procesów, które mają istotny wpływ na przebieg readaptacji społecznej. Obecna wykładnia opieki postpenitencjarnej ma zatem za zadanie złagodzić dolegliwości zakładu karnego, wspierać skazanego i jego najbliższe otoczenie działaniami o charakterze doraźnym, jak i długotrwałym, i tym samym ułatwić osadzonemu opuszczającemu zakład karny funkcjonowanie w środowisku wolnościowym, zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi i społecznymi. Z uwagi na istotę powyższego problemu, w niniejszej pracy skupiono się na rozpoznaniu sytuacji skazanych i ich obaw w związku z opuszczeniem jednostki penitencjarnej, a także na rozpoznaniu form i dostępności pomocy i wsparcia skazanych w ramach opieki postpenitencjarnej. Ponadto dokonano także spostrzeżeń na temat ewentualnych rozwiązań zaistniałych problemów. Praca składa się z trzech części. Rozdział pierwszy i drugi mają charakter teoretyczny. Druga część przedstawia metodologiczne podstawy badań własnych, natomiast ostatnia część pracy ma charakter empiryczny. Całość pracy kończą wnioski stanowiące podsumowanie rozważań omawianej problematyki.

Niniejsza praca ma na celu zaprezentowanie muzyki hip-hopowej jako przestrzeni dyskursu wykraczającej poza ramy rapu oraz na rozpowszechnieniu prywatnej filozofii zawartej w tekstach rapera Bisza. Analiza świata opisywanego w twórczości artysty stanowi doskonałą szansę na dogłębne poznanie przemyśleń twórcy, a pewien sposób także zdemaskowanie w nim przedstawiciela pedagogiki krytycznej. Celem dokonania rzetelnej analizy treści, w pracy omówiona została kwestia związków kultury popularnej i edukacji. W szczególności dotyczyła ona aspektów edukacyjnego i socjalizacyjnego potencjału kultury popularnej oraz dostrzeżenia w niej przestrzeni dyskursu. Ważnym dla całości pracy tematem jest także historia i specyfika hip-hopu oraz kwestie związane z pedagogiką krytyczną. Po zanalizowaniu 125 utworów, postawiony główny problem badawczy dotyczy tego, jak opisywany jest świat w twórczości rapera Bisza. Problemy szczegółowe, omówione w kontekście założeń pedagogiki krytycznej, zogniskowane są wokół opisywanych przez Bisza kwestii układów władzy, obrazu świata kultury i mediów, edukacji oraz promowanego przez niego podejścia do życia. W pracy przedstawiono sposób przeniesienia przez rapera założeń pedagogiki krytycznej na pole rapu, czego konsekwencją jest popularyzacja takiego podejścia patrzenia na edukację.