Temat mojej pracy, skupia się wokół problematyki związanej z dorosłością osób niepełnosprawnych intelektualnie. Praca składa się z czterech rozdziałów, z czego dwa pierwsze poświęcone są części teoretycznej. W pierwszym z nich na podstawie literatury podmiotu przedstawiłam podstawowe pojęcia i terminologie z zakresu poruszanej problematyki, ogólnie przyjęte rodzaje, klasyfikacje a także stopnie niepełnosprawności intelektualnej. Rozdział drugi, również zaliczający się do części teoretycznej, porusza problematykę związaną z dorosłością. W trzecim rozdziale, opracowana została metodologia badań. Przedstawiłam: cel przyświecający niniejszej pracy, przedmiot, metodę i technikę podejmowanych działań badawczych. Rozdział czwarty, zawierający analizę badań własnych, przedstawia historię opisywanych przeze mnie dorosłych osób ze stwierdzoną niepełnosprawnością intelektualną. Ukazuje sytuację rodzinną, zdrowotną, a także stopień osiągniętej adaptacji społecznej. Na podstawie zebranych informacji, opisuje ich funkcjonowanie w zakresie podejmowanych działań i aktywności, pełnionych ról społecznych i wynikających z nich obowiązków.

W pracy scharakteryzowałam osoby z niepełnosprawnością wzrokową, przedstawiłam krótki rys historyczny opisany na przykładach pionierów tyflopedagogiki oraz niektóre z przyczyn niepełnosprawności wzrokowej. W pierwszej części swojej pracy skupiłam się również na rozwoju fizycznym, poznawczym, emocjonalno- społecznym oraz na udogodnieniach dla tej grupy osób. W drugiej części w pełni skupiłam się na czynnikach wpływających na funkcjonowanie osób z dysfunkcją wzroku. Czynniki, na których się skupiłam to: rodzina, samoocena niepełnosprawnego wzrokowo, społeczeństwo, rehabilitacja oraz bariery utrudniające funkcjonowanie. W trzeciej części przedstawiłam wpływ owych czynników na życie konkretnej osoby ociemniałej.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest Seksualność osób z zespołem Downa. Na początku poruszana jest tematyka odnosząca się do zarysu historycznego. Można w niej zapoznać się z opisem pierwszych zapisów istnienia osób z zespołem Downa oraz doniesień na temat ich położenia społecznego, a także rozwoju badań nad trisomią. Kolejny fragment dotyczy próby zdefiniowania tej aberracji chromosomowej, jej przyczyna jak również głównych objawów. Następnie przedstawione są informacje związane z rozwojem fizycznym, motoryczny, poznawczym i psychospołecznym. Kolejny rozdział pracy poświęcony został seksualności. Można w nim uzyskać informację na temat definiowania terminu "seksualizm", prawidłowego rozwoju u osób pełnosprawnych jak również przebiegu rozwoju seksualnego u osób z zespołem Downa. W tej części pracy także omawiana jest pokrótce tematyka wychowania seksualnego oraz postaw i wiedzy ludzi na temat rozwoju seksualnego. Pod koniec pracy została przeprowadzona analiza trzech rozmów na temat ich wiedzy o edukacji i rozwoju seksualnym, a także stosunku do osób z zespołem Downa.

Wprowadzenie obniżenia wieku rozpoczęcia Obowiązku szkolnego w Polsce wywołało wiele zaciętych dyskusji pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami zmian w szkolnictwie. Argumenty za i przeciw są bardzo różnorodne choć dotyczą tych samych obszarów. Zainteresowanie problemem zrodziło się z mojego własnego doświadczenie jako nauczycielki nauczania początkowego. Studiowałam i pracowałam jako nauczyciel w szkole podstawowej we Włoszech. Według włoskich przepisów prawnych rozpoczęcie obowiązku szkolnego dotyczy dzieci sześcioletnich a także i młodszych. W niniejsza praca przedstawia różnice kulturowe, społeczne i historyczne, które wpłynęły na uwarunkowania Obowiązku szkolnego Polsce i we Włoszech. Dokumenty dotyczące ustaw szkolnictwa włoskiego są oparte na moim własnym tłumaczeniu. Podobnie wszystkie pozycje włoskojęzyczne, które pojawiają się w mojej pracy magisterskiej. W rozdziale pierwszym ukazana jest powolna droga formowania się strony prawnej obowiązkowego nauczania, trudności i przeciwności historycznych i kulturowych, mających olbrzymi wpływ na kształtowanie świadomości społecznej i narodowej. „Dojrzewanie” idei powszechnego i obowiązkowego nauczania ma długą drogę w historii obu krajów. Podobnie także ostanie dziesięciolecia dla obu narodów naznaczone są poważnymi i ciągłymi reformami ustroju szkolnictwa. W rozdziale metodologicznym zostały przedstawione założenia badań własnych. Przede wszystkim warunki niezbędne do badań porównawczych w pedagogice. Następnie metody i techniki użyte przy zbieraniu i opracowywaniu materiału. Część trzecia to analiza porównawcza badań własnych. Badania zostały skierowane do osób, które są bezpośrednio związane z wypełnianiem obowiązku szkolnego: nauczycieli i rodziców. W badaniach uwzględniłam rodziców, którzy zdecydowali się na odroczenie obowiązku szkolnego oraz takich, którzy zgodzili się lub zaakceptowali wcześniejsze wypełnianie obowiązku szkolnego. Niestety nie udało mi się znaleźć rodzica w Polsce, który z własnej woli zdecydowałby się posłać dziecko do klasy pierwszej w wieku sześciu lat. Większość rodziców uczyniła to ponieważ nie miała innego wyjścia. Dziecko miało ukończony ustawowy wiek do rozpoczęcia nauki i rodzice akceptowali ten fakt. Jest to podstawowa różnica, ponieważ we Włoszech rodzic sam decyduje czy posłać dziecko młodsze, poniżej szóstego roku życia, do szkoły.

System pedagogiczny Marii Montessori jest rozpowszechniony w wielu krajach świata. W Polsce jego realizacja cieszy się równie ogromnym zainteresowaniem jak za granicą zwłaszcza w takiej placówce edukacyjnej, jak przedszkole. Większość z badaczy historii pedagogiki czy dydaktyki skupia się jedynie na opisaniu teoretycznych założeń systemu wychowawczego słynnej lekarki. Zaś moja praca stanowi próbę zbadania takiego problemu, jak realizacja metody Marii Montessori na przykładzie konkretnej placówki, jaką jest przedszkole Klub Krasnoludka znajdujące się we Wrocławiu. Zagadnienie to, jest moim zdaniem godnym poświęcenia mu uwagi. W moim mniemaniu, coraz więcej młodych rodziców poszukuje alternatywnych dróg edukacji dla swoich dzieci. W związku z tym można zauważyć, że we Wrocławiu powstaje coraz więcej placówek działających w oparciu o innowacyjne metody pracy z dziećmi. W pierwszym rozdziale czytelnik ma możliwość zapoznania się z założeniami teoretycznymi stanowiącymi podstawę systemu kształcenia montessoriańskiego. Warto podkreślić, że obszar rozważań dotyczących tegoż zagadnienia jest omawiany w literaturze bardzo obszernie. Dlatego też w swojej pracy przedstawiłam te aspekty koncepcji Marii Montessori, które były mi niezbędne do analizy działalności edukacyjnej badanego przedszkola. W drugim rozdziale czytelnik może zaznajomić się z metodologicznymi podstawami badań własnych opartymi na założeniach stworzonych przez znanych autorów literatury metodologicznej. Prezentacja ta, umożliwi czytającemu zapoznanie się nie tylko z celem i przedmiotem badań tejże pracy, ale i z metodą, technikami i narzędziami badawczymi, które służyły mi do realizacji mojego postępowania badawczego. Natomiast trzeci rozdział stanowi analiza badań przeprowadzonych w przedszkolu Klub Krasnoludka we Wrocławiu. Dzięki niej czytelnik dowie się, jakie elementy pedagogiki Marii Montessori wykorzystywane są w działalności badanej placówki.

Tematem pracy są wybrane metody rehabilitacji dzieci z autyzmem. Pierwszy rozdział pracy poświęciłam opisaniu charakterystyki zaburzenia. Zawarłam w nim definicję, historię, etiologię autyzmu. Inne podrozdziały zawierają objawy, skutki oraz rozwój fizyczny, poznawczy i społeczno - emocjonalny. Drugi rozdział pracy wybrane metody rehabilitacji dzieci z autyzmem. W kolejnym rozdziale pracy opisałam obserwację terapii sześcioletniego chłopca oraz moje refleksje wynikające z obserwacji. Miałam na celu obserwację zachowania i funkcjonowania dziecka podczas zajęć przedszkolnych oraz w czasie terapii.

Praca pod tytułem "Integracja społeczna osób z mózgowym porażeniem dziecięcym poprzez zajęcia we wspólnocie „Muminki”". We wstępie uzasadniono wybór tematu oraz tej niepełnosprawności jako przedmiotu obserwacji. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich jest o mózgowym porażeniu dziecięcym. Przedstawione są tam główne definicje mózgowego porażenia dziecięcego, różne klasyfikacje, przyczyny, kryteria według których podejmuje się diagnozę, psychofizyczne skutki oraz specyficzne problemy z którymi zmagają się osoby z mózgowym porażeniem dziecięcym. Drugi rozdział poświęcony jest integracji społecznej osób z niepełnosprawnością. Zawiera on charakterystykę integracji społecznej, czyli jej definicje, rodzaje i formy. Następnie cele integracji oraz charakterystykę barier utrudniających integrację. W ostatnim podrozdziale opisane są różnego rodzaju zachowania i postawy względem osób z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział opisuje proces integracji, jaki zachodzi podczas obozu wspólnoty „Muminki”. Na początku opisana jest ta wspólnota, jej krótka historia i specyfika działań. Następnie przedstawiona jest charakterystyka trzech osób z mózgowym porażeniem dziecięcym- Adama, Joli i Konrada, którzy należą do tej wspólnoty. Dalej opisane są zajęcia i reakcje tych osób podczas zajęć. Na samym końcu przedstawione są refleksje z przeprowadzonych zajęć. Po ostatnim rozdziale jest krótkie zakończenie z refleksjami dotyczącymi wyjazdu, gdzie zauważyłam, że w naturalnych warunkach integracja zachodzi samoczynnie, jednak musi wystąpić ważny czynnik, którym jest pozytywne nastawienie osób pełnosprawnych do osób z niepełnosprawnością. Nie musimy specjalnie się przygotowywać, by zaistniał proces integracji, wystarczy tylko nasza dobra wola.

Niniejsza praca magisterska porusza tematykę postaw uczniów szkół ponadgimnazjalnych wobec osób dotkniętych niepełnosprawnością. Na samym początku przedstawiono część teoretyczną, która składa się z dwóch rozdziałów. W pierwszym rozdziale zostały opisane zagadnienia związane z niepełnosprawnością, czyli między innymi: znaczenie danego pojęcia według różnych autorów, modele postrzegania niepełnosprawności (model indywidualny i społeczny), kategoryzacje niepełnej sprawności, jej przyczyny i skutki oraz rehabilitacja, która stanowi metodę ograniczania konsekwencji niepełnosprawności. W dalszej kolejności przybliżono treści odnoszące się do edukacji osób pełnosprawnych i niepełnosprawnych w systemie integracyjnym. W drugim rozdziale zostało scharakteryzowane pojęcie postawy - definicje danego zagadnienia, jego komponenty i cechy strukturalne. Ponadto, w danym rozdziale przedstawiono teorie, które wyjaśniają kształtowanie się postaw i możliwości ich zmian. Na samym końcu zaprezentowano różne klasyfikacje postaw wobec osób o niepełnej sprawności. W następnej kolejności przedstawiono część metodologiczną. W danym rozdziale został sformułowany cel i przedmiot badań. Warto zaznaczyć, że badania miały na celu poznanie postaw prezentowanych przez uczniów uczęszczających do Technikum nr 5 i Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Integracyjnymi nr XXX we Wrocławiu wobec osób niepełnosprawnych ze szczególnym uwzględnieniem komponentu poznawczego, emocjonalnego i behawioralnego. Ponadto, w danym rozdziale określono problemy i hipotezy badawcze. W dalszej kolejności scharakteryzowano zmienne i ich wskaźniki oraz metody, techniki i narzędzia badawcze, jakie zostały wykorzystane w celu zebrania materiału badawczego. Na samym końcu opisano teren badań, dobór próby badawczej oraz organizację i przebieg badań. W ostatniej - części empirycznej - zostały zaprezentowane wyniki przeprowadzonych badań. Zebrany materiał badawczy potwierdził wszystkie założone wcześniej przypuszczenia zawarte w hipotezach. Analiza materiału badawczego wykazała, że istnieją wyraźne różnice w poszczególnych komponentach postaw przejawianych przez uczniów uczęszczających do Technikum nr 5 a Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Integracyjnymi nr XXX wobec osób dotkniętych niepełnosprawnością. Uczniowie mający w swojej szkole kontakt z osobami, które są pozbawione pełnej sprawności przejawiają bardziej pozytywne postawy wobec osób niepełnosprawnych.

Praca składa się z dwóch części: teoretycznej i badawczej. Część teoretyczna to podstawowe zagadnienia odnoszące się do wczesnego wspomagania rozwoju, m.in. klasyfikacja niepełnosprawności, etapy rozwoju dziecka, metody i formy pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym, zadania i cele wychowania przedszkolnego, współpraca ze środowiskiem rodzinnym. Metodologia badań własnych została skonstruowana na podstawie obserwacji funkcjonowania chłopca niedowidzącego, należącego do placówki przedszkolnej "Promyk Słońca". W badaniu zastosowane zostały trzy metody badawcze : analiza dokumentów, wywiad z nauczycielem i matką chłopca, obserwacja dziecka podczas zajęć w przedszkolu.

Niniejsza praca dotyczy roli bajki w życiu dziecka z perspektywy dorosłego czytelnika. Ujęcie historyczne i pedagogiczne bajki ukazują jak ważna jest jej obecność w życiu każdego człowieka. Rozdział pierwszy zawiera analizę podstawowych pojęć, niezbędnych do właściwego zrozumienia istoty problematyki. W kolejnym rozdziale przybliżam sylwetki najsłynniejszych autorów, którzy tworzyli dla dzieci. Rozdział trzeci porusza główny problem pracy, którym jest rola bajki w życiu dziecka. Spośród zagadnień wyróżniłam: etapy ewolucji bajki na przestrzeni dziejów; jej funkcjonowanie we współczesnym świecie; rolę bajki w ujęciu pedagogicznym; aspekty poznawcze, wychowawcze, terapeutyczne oraz twórcze bajki, a także identyfikację dziecka z bohaterami bajek. Rozdział metodologiczny składa się z definicji związanych z celami badań, problemami oraz strategiami badawczymi. Opisuje również metody, techniki i narzędzia badawcze, stosowane w metodologii badań pedagogicznych. Rozdział empiryczny zawiera analizę badań własnych, czyli wywiady przeprowadzone z wybraną grupą respondentów oraz ich podsumowanie.

Streszczenie W pracy zostaną zawarte treści dotyczące tematu niepełnosprawności, a ponadto zostaną poruszone różne kwestie w dużej mierze łączące się z tym tematem. Opowiem o tym jak na przestrzeni ostatnich dekad zmieniło się pojmowanie pojęcia niepełnosprawności, jakiego znaczenie nabrał proces rehabilitacji osób niepełnosprawnych, z jakimi rodzajami rehabilitacji mają do czynienia osoby niepełnosprawne,( najczęściej mamy tutaj do czynienia z rehabilitacją leczniczą, społeczną czy zawodową). W pracy zostaną poruszone takie tematy jak różne sposoby pojmowania pojęcia niepełnosprawności, Najczęstsze przyczyny niepełnosprawności oraz różne aspekty tego zjawiska. W następnej części pracy zwrócę uwagę na kwestię edukacji integracyjnej, a także po części na temat integracji społecznej. A ponad to na problem jakim jest dominacja w społeczeństwie negatywnego stereotypu, dotyczącego osoby niepełnosprawnej oraz jakie są przyczyny tego smutnego i niepokojącego zjawiska. Poświęcę uwagę integracji dzieci niepełnosprawnych w szkołach z oddziałami integracyjnymi oraz temu jak edukacja integracyjna jest realizowana w tych placówkach. Ostatnia część pracy zostanie poświęcona badaniom na temat funkcjonowania dzieci i młodzieży niepełnosprawnej w placówkach integracyjnych. Do opracowania i zrealizowania tych badań pomogły mi takie metody i techniki jak chociażby metoda indywidualnych przypadków, wywiad swobodny oraz obserwacja. Wywiadów udzielili mi pedagodzy specjalni, zatrudnieni w przedszkolach z oddziałami integracyjnymi, natomiast indywidualne przypadki poświęcone zostały przedszkolakowi z zespołem Downa, który uczęszcza do podobnej placówki oraz absolwentce takich oddziałów, która obecnie jest osobą dorosłą. Badanie okazały sią bardzo ciekawe, tym samym pomagając mi szczegółowo opracować ten temat. Przyniosły one wiele interesujących i pomocnych informacji na temat edukacji integracyjnej.

Tematem pracy jest rola zabawy w rehabilitacji dziecka z zespołem Downa. Pierwszy rozdział pracy poświęciłam scharakteryzowaniu zespołu Downa. Skupiłam się w nim między innymi na definicji, etiologii, częstości występowania oraz historii tego zespołu. W kolejnych podrozdziałach zawarłam również rozwój fizyczny i motoryczny oraz emocjonalny i społeczny tych osób. Ostatni podrozdział poświęciłam na opisanie najciekawszych metod terapii. W drugim rozdziale mojej pracy skupiłam się na zabawie. Na definicji, klasyfikacji oraz wpływie zabawy na rozwój dziecka niepełnosprawnego. W ostatnim rozdziale mojej pracy opisałam przeprowadzone przeze mnie. Brały w nim udział dzieci z zespołem Downa oraz grupa przedszkolna do której uczęszczają. Miałam na celu obserwacje reakcji dzieci z zespołem Downa podczas zabaw, oraz wpływu tych aktywności na rozwój tych dzieci.

Tematem pracy jest: „Wpływ postaw rodzicielskich na funkcjonowanie psychospołeczne dzieci z zespołem Downa”. W rozdziale pierwszym przedstawiona jest ogólna charakterystyka zespołu Downa, jako choroby uwarunkowanej genetycznie oraz złożony zbiór zaburzeń rozwojowych. Istotny jest fakt, że choroba ta powstaje w wyniku wady genetycznej. Jedyną potwierdzoną przyczyną wystąpienia tej wady jest wiek matki. Zespół Downa charakteryzuje się grupą specyficznych objawów zewnętrznych. Najbardziej charakterystyczne cechy tych osób to wzrost poniżej normy, wąskie szpary powiekowe, płaski grzbiet nosa oraz niedługa szyja. Wada ta wiąże się również z licznymi zmianami w rozwoju biologicznym tych osób. Zmagają się one między innymi z wadami serca, wadami postawy, większym prawdopodobieństwem zachorowalności na Alzhaimera. Charakterystyczne są też nieprawidłowości w rozwoju zmysłów wzroku i słuchu, niedoczynność tarczycy. Rozwój psychomotoryczny jest opóźniony oraz słabiej wykształcony niż to bywa normalnie. Z zespołem Downa nie odłącznie wiąże się niepełnosprawność intelektualna, zazwyczaj osoby te funkcjonują na poziomie niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym i znacznym. Rozwój społeczno – emocjonalny jest poniżej normy. Funkcjonują lepiej w sferze społecznej niż intelektualnie mniej więcej o 3 lata. Nie osiągają zazwyczaj pełnej samodzielności. Postrzegane są przez społeczeństwo, jako osoby ciepłe, przyjazne. Metody terapii mają na celu poprawę, jakości życia tych osób, niwelują skutki powstałych zaburzeń. Przykładem kompleksowej terapii jest Wrocławski Model Usprawniania, który obejmuje współpracę z rodziną, rehabilitację ruchową, farmakologię i wiele innych. Zakłada on także metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Metodę Dobrego Startu. Kojący wpływ na funkcjonowanie tych osób ma także muzykoterapia i hipoterapia. W rozdziale drugim zaprezentowano charakterystykę środowiska rodzinnego. Omówiono zadania i role, jakie podejmuje rodzina. Przedstawienie modelu rodziny z dzieckiem pełnosprawnym i niepełnosprawnym daje ogląd całej sytuacji, różnic, jakie zachodzą w poszczególnych sferach życia rodzinnego. Stres rodzicielski oraz adaptacja do sytuacji narodzin dziecka z niepełnosprawnością ma duży wpływ na postawy rodziców. Ich stosunek do dziecka, zależy od tego na ile są pogodzeni z sytuacją. Postawy te mogą być pozytywne i negatywne. Rodzice mogą akceptować swoje dziecko lub je odtrącać. Rodzic dokonuje wyboru czy chce współdziałać ze swoim dzieckiem, czy przyjmuje postawę unikającą. Może też przesadnie chronić swoje dziecko, albo dać mu rozumną swobodę. Rodzice uznają prawa swoich dzieci lub przeciwnie za dużo od nich wymagają. Rozdział trzeci poświęcony jest własnym doświadczeniom. Omówiono w nim konkretne dziecko w odniesieniu do środowiska rodzinnego, w jakim przebywa. Przedstawiono wpływ postaw rodzicielskich na funkcjonowanie mającej zespół Downa, 12 – letniej Olgi. Wpływ rodziców jest nie zastąpiony w rozwoju dziecka z n

W pracy przedstawione są sposoby komunikacji osób z niepełnosprawnością słuchową. W pierwszym rozdziale opisane jest dziecko z ubytkiem słuchu, jego rozwój poznawczy, fizyczny i psychiczny. Przedstawione są różne klasyfikacje uszkodzeń słuchu oraz szeroko rozumiana definicja tych uszkodzeń. W rozdziale drugim wyjaśniony jest termin komunikacji oraz komunikacji alternatywnej. Opisany jest także wpływ tej niepełnosprawności na komunikację dziecka z wadą słuchu. Omówione są różne, bardziej i mniej znane metody komunikacji osób niesłyszących z szerszym zarysem metody migowej. Trzeci rozdział przedstawia przeprowadzone zajęcia w Dolnośląskim Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Nr 12 dla Niesłyszących i Słabosłyszących we Wrocławiu oraz wnioski z tych zajęć.

Celem pracy jest zidentyfikowanie wizerunków kobiet kreowanych w drukowanych mediach adresowanych do kobiecej części publiczności oraz poznanie opinii czytelniczek na temat promowanych wzorców kobiecości w trzech typach prasy kobiecej. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział ma charakter teoretyczny, drugi metodologiczny, natomiast trzeci i czwarty empiryczny. W pierwszym rozdziale opisywane są kwestie mediów, prasy oraz reklamy. W rozdziale drugim opisane zostało: cel i przedmiot badań, problemy, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz charakterystyka terenu badań. W rozdziale trzecim opisane zostały periodyki- Twój Styl, Cosmopolitan, Tina. Również znajduje się w nim zapis przeprowadzonych badań. W czwartym rozdziale przeprowadzona została analiza opinii czytelniczek na temat wzorców promowanych w powyższej prasie.

Rodzina ujmowana jest jako pierwotne i najważniejsze środowisko rozwoju, wychowania i życia. Środowisko rodzinne jest więc wspólnotą, w której zachodzą wzajemne interakcje i oddziaływania pomiędzy wszystkimi członkami rodziny. Rodzina jest niezastąpionym środowiskiem człowieka, w którym zaczyna się jego biografia i kształtuje osobowość. Rodzina wywiera więc wpływ na całe późniejsze życie jednostki; wprowadza dziecko w świat społeczny, przygotowuje je do samodzielnego życia przekazując wzory zachowań, normy i wartości. Dobrze funkcjonująca rodzina sprzyja prawidłowemu rozwojowi oraz poczuciu bezpieczeństwa, natomiast nieprawidłowo wypełniająca swoje zadania i obowiązki, źle oddziałuje na dziecko. Mające obecnie miejsce przeobrażenia społeczne oraz kulturowe w znacznym stopniu wpływają na funkcjonowanie współczesnej rodziny. W środowisku rodzinnym pojawiają się liczne problemy i trudności, które zaburzają prawidłowe funkcjonowanie całego systemu rodzinnego. Współczesne rodziny doświadczają kryzysów o różnym podłożu. Coraz częściej w rodzinach mają miejsce wydarzenia, które pozostawiają po sobie nieprzewidziane w skutkach ślady. Praca ta ma więc na celu ukazanie ważnych problemów z zakresu funkcjonowania współczesnej rodziny. Patologiczne zachowania, zaburzone więzi emocjonalne, przyjmowanie niewłaściwych postaw rodzicielskich oraz negatywna atmosfera rodzinna wpływają w znacznym stopniu na problemy i trudności, z jakimi borykają się dzieci. Wszystkie te czynniki mają destrukcyjny wpływ na funkcjonowanie jednostki w życiu społecznym. Rodzina wychowująca dziecko w niesprzyjających warunkach i otoczeniu, negatywnie oddziałuje na jego rozwój. Wszelkie nieporozumienia, kłótnie, niestabilność emocjonalna, zachowania agresywne i stosowanie przemocy w rodzinie skutkują skłonnością do antyspołecznych zachowań jednostki. Powtarzalność i nasilanie się tego typu sytuacji może doprowadzić do zaburzeń w sferze osobowości dziecka. Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów. Pracę rozpoczyna rozdział „Rodzina i jej wychowawcza rola w życiu dziecka”. Celem niniejszego rozdziału jest ukazanie kondycji, funkcjonowania oraz sytuacji współczesnych rodzin. Rozpoczynając rozważania na temat rodziny, dokonałam zestawienia jej tradycyjnego i współczesnego ujęcia. Umożliwiło mi to przejście do dalszych zagadnień związanych z wychowaniem w rodzinie oraz jej wpływem na postawy, zachowania i wybór drogi życiowej przez dziecko. Rodzina jest odpowiedzialna za rozwój młodego człowieka i dostarczenie mu odpowiednich bodźców do prawidłowego rozwoju. Jednakże nie zawsze tak jest, dlatego też zobrazowałam profil rodziny w kryzysie, by dostrzec negatywny wpływ środowiska rodzinnego na kształtowanie się osobowości dziecka. W drugim rozdziale „Instytucje wspierające funkcjonowanie rodziny” pokrótce opisuję instytucje udzielające pomoc rodzinie w trudnej dla niej sytuacji. W rozdziale tym opisane zostały przeze mnie placówki i pracujący w nic

Celem mojej pracy jest wskazanie i scharakteryzowanie poszczególnych aspektów, tj.: wychowawczego, społecznego oraz kulturowego w relacji człowiek-zwierzę. Wszystkie te elementy składają się na to, w jaki sposób funkcjonujemy w świecie równolegle do zwierząt. Przywołałam najważniejsze poglądy filozoficzne, nawiązania do wierzeń i religii, zapisy prawne, spojrzenia pedagogiczne, świadczące o złożoności problematyki tego stosunku. Świat nieustannie się rozwija, zmienia, natomiast nie zawsze znajduje to odzwierciedlenie w sposobie traktowania innych gatunków. W niniejszej pracy postaram się wskazać na czynniki, które mogą mieć wpływ na taki stan rzeczy, a także zastanowię się nad rolą i znaczeniem nauczania edukacji przyrodniczej w klasach III i IV szkoły podstawowej. Część badawczą oparłam na analizie podręczników szkolnych oraz rozmowach z nauczycielkami, prowadzącymi zajęcia z zakresu przyrodniczego. Wszystkie powyższe elementy tworzą realizację tematu mojej pracy.

W swojej pracy eksploruję kwestie dotyczące świadomości praw i obowiązków rodziców względem swoich dzieci oraz jej powiązań z jakością współpracy z nauczycielem. W pracy zostało przedstawione zestawienie prac i obowiązków rodziców w świetle aktualnych aktów prawnych oraz rodzaje postaw rodziców i ich znaczenie dla współpracy wychowawczej. Ponadto zostały omówione założenia metodologiczne badań, problematyka badań własnych, cele i problemy badawcze oraz wybrane metody i techniki badawcze. W podsumowaniu zawarte są przekonania osób ankietowanych na temat praw i obowiązków, zależność między znajomością praw i obowiązków a jakością współpracy nawiązanej przez rodziców z nauczycielem. Reasumując badania wykazały,że odpowiedź na pytanie stanowiące problem główny: Czy znajomość praw i obowiązków rodziców dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych oddziaływuje na ich postawy względem nauczycieli i edukacji wczesnoszkolnej? jest twierdząca. Znajomość praw i obowiązków wpływa na postawy jakie przyjmują. Rodzice o znacznym poziomie wiedzy i świadomości swoich praw przyjmują postawy pozytywne w stosunku do nauczycieli i szkoły. Chętnie angażują się w życie szkoły, nie są roszczeniowi, doceniają pracę wychowawcy, potrafią wyznaczać granice swoim dzieciom i pokazywać im obowiązki. Rodzice o niskiej świadomości i niewielkim stanie wiedzy na temat praw i obowiązków wobec dzieci przyjmują postawę negatywną. W stosunku do nauczycieli i szkoły bywają wrogo nastawieni, nie wykazują chęci współpracy, najchętniej całą odpowiedzialność wychowawczą zrzuciliby na instytucje oświatową. Rodzice postrzegają siebie jako osoby posiadające wiedzę na temat praw i obowiązków rodzicielskich, co potwierdziła analiza badań. Rodzice uważają siebie jako partnera w edukacji dziecka, jednakże przyjęte przez nich postawy negatywne utrudniają podjęcie współpracy na płaszczyźnie szkoła- dom. Wynika to z nieznajomości swoich praw oraz braku czasu i zrzucaniu odpowiedzialności za wychowanie dziecka w stronę edukacji. Można stwierdzić, że należy podjąć kroki, aby nastąpiła zmiana widzenia relacji pomiędzy szkołą a rodziną. W gestii nauczycieli jest podjęcie ich w ten sposób, aby poprawić znajomość obowiązujących praw rodziców. Tak, aby obrali sobie wspólny cel jakim jest wychowanie, kształcenie i wspieranie rozwoju dzieci.

Temat pracy „Społeczno-kulturowe aspekty adaptacji studentów zagranicznych z Ukrainy na uczelniach wrocławskich” jest dośc aktualny przez obecność na terenie Polski dużej iłości studentów z Ukrainy, którzy poszukują lepszych warunków uczenia się i perspektyw pracy. Społeczno-kulturowa adaptacja ma na myśli dostosowanie jednostki (czy grupy) do warunków nowego społeczno-kulturowego środowiska, a więc i do nowych orientacjom wartościowym, normom postępowania, tradycjom, rytuałom tak, by pomyślnie istnieć w nowym kulturalnym środowisku. Celem pracy jest analiza form pomocy i wsparcia w adaptacji studentów z Ukrainy w Polsce. Aby osiągnąć cel główny wyodrębniono cele szczegółowe: - Dowiedzieć się, czego się boją i jak sobie radzą z lękami i trudnościami badani; - Określić, co pomaga badanym radzić sobie ze stresem akulturacji; - Dowiedzieć się, w jaki sposób przeżywali szok kulturowy. Problem badawczy pracy: Jakie są osobliwości adaptacji studentów zagranicznych w Polsce? - Jak sobie radzą z adaptacją studenci zagraniczni z Ukrainy w Polsce w trakcie studiów oraz ci, którzy już skończyli naukę? - Jakie trudności najczęściej występują w procesie adaptacji społeczno-kulturowej studentów z Ukrainy na wrocławskich uczelniach? - Jakie mogą być formy wsparcia psychologicznego wobec studentów zagranicznych z Ukrainy w Polsce? W pracy zastosowano metodę sondażu diagnostycznego Metoda sondażowa została wybrana dlatego, że badanie ma na celu zbiór danych dotyczące trudności w przystosowaniu studentów z Ukrainy we Wrocławiu oraz danych o tym, w jaki sposób każdy z badanych ułatwiał sobie proces adaptacji, jak radził sobie w innym kraju, żeby na podstawie zebranych danych opracować pracę grupową, treść której będzie zawierała pomoc i formy wsparcia dla młodych ludzi z Ukrainy, którzy chcą przeprowadzić się do Polski. W badaniu zastosowano szczególnie indywidualny wywiad częściowo ustrukturowany (semi –ustrukturalizowany), kiedy prowadzący pracuje z jedną osobą i nie ma konkretnego zestawu pytań, lecz podąża za tematem dyskusji. Wywiad został prowadzony z trójką Ukrainców, którzy znajdują się na terenie Polski przez różny okres. Wybór badanych jesy uzasadninony tym, że oni się znajdują na różnych fazach procesu adaptacji, więc wyniki rozmowy z nimi będą podstawą dla wypracowania metod i sposobów wspierania i pomocy studentom z Ukrainy, które przyjęli decyzję emigrować do Polski.

W mojej pracy eksploruję kwestie dotyczące funkcjonowania dzieci z zaburzeniami mowy w grupie rówieśniczej. Przeprowadzone badania pozwoliły także na poznanie działań wspomagających rozwój mowy oraz sposobów przezwyciężania trudności u dzieci z wadą mowy stosowanych przez rodziców oraz nauczycieli. W rozdziale pierwszym przedstawione zostało pojęcie i funkcje mowy oraz jej rozwój. Przytoczono przyczyny powstawania wad mowy oraz ich klasyfikacje, a także ukazano konsekwencje wad mowy u dziecka z perspektywy społecznej, psychologicznej oraz pedagogicznej. W rozdziale drugim przybliżono sytuację dzieci w wieku przedszkolnym z zaburzeniami mowy w świetle relacji interpersonalnych, zarówno z grupą rówieśniczą, jak i nauczycielem. W trzecim rozdziale omówiono założenia metodologiczne badań, problematykę badań własnych, cele oraz wybraną metodę i techniki badawcze. Scharakteryzowano tu także placówkę oświatową, do której uczęszcza dziecko z przeprowadzonego studium indywidualnego przypadku. W ostatnim dokonano studium przypadku trójki dzieci z wadą mowy, dziewczynki Poli z sygmatyzmem interdentalnym i lateralnym, chłopca Pawła z rotacyzmem oraz dziewczynki Zofii z dyslalią wieloraką. Przeprowadzono analizę genezy wady mowy wraz przedstawiono propozycję rozwiązań problemu oraz efekty oddziaływań. Ukazano istotę funkcjonowania tego dziecka w grupie rówieśniczej. Rozważania podsumowuje zakończenie i próba sformułowania odpowiedzi na pytania badawcze.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane ze środowiskowymi uwarunkowaniami niedostosowania społecznego gimnazjalistów. Zostały wyszczególnione trzy środowiska, które mają znaczący wpływ na przejawy niedostosowania społecznego gimnazjalistów czyli środowisko rodzinne, środowisko szkolne oraz środowisko rówieśnicze. Dlatego też zmierzano do poznania sytuacji młodzieży szkolnej w rodzinie, relacji z rodzicami, atmosfery w domu oraz zachowań w szkole czy w grupie rówieśniczej. W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyli uczniowie gimnazjum. Analiza wyników badań wskazuje, iż młodzież gimnazjalna przejawia symptomy niedostosowania społecznego. W środowisku rodzinnym najwięcej badanych sądzi, że ich relacje z rodzicami są dobre lub poprawne. Najczęstszą przyczyną ucieczki z domu jest przemoc, a osobą najczęściej ją stosującą jest ojciec. W środowisku szkolnym bardzo wielu respondentów ma kłopoty w szkole z powodu złych ocen oraz wagarów, a najwięcej badanych wagaruje poprzez namowę kolegów i koleżanek. Gimnazjalistom imponuje u swoich rówieśników przebojowość, ubiór i humor.

Tematem niniejszej pracy jest proces usamodzielniania się wychowanków placówek opiekuńczo – wychowawczych typu rodzinnego oraz socjalizacyjnego. Głównym celem prezentowanych treści oraz badań jest przedstawienie, analiza oraz wyjaśnienie procesu oraz sytuacji osób, które w nim uczestniczą, uwzględniając przy tym okoliczności, problemy czy też możliwości wsparcia ich w tym niekiedy trudnym dla nich czasie. Poza literaturą przedmiotu w pracy zawarte są subiektywne uczucia, doświadczenia, przeżyte sytuacje oraz osobista ocena wychowanków względem procesu, w jakim uczestniczą. Praca składa się z czterech rozdziałów, odnoszących się do: problemu sieroctwa w literaturze przedmiotowej, w którym zawarłam takie zagadnienia jak znaczenie rodziny, przyczyny i skutki sieroctwa, pomoc i opieka nad dziećmi osieroconymi oraz możliwe formy jego kompensacji, sylwetkę opiekuna- wychowawcy; usamodzielnianie wychowanków prezentujące owy proces, jego program, formy mu sprzyjające, osoby wspierające wychowanków oraz problemy z nim związane; metodologiczne podstawy pracy przedstawiają założenia procesu badawczego, cel jakim jest analiza, wyjaśnienie, dociekanie prawd dotyczących procesu usamodzielniania się, będący przedmiotem moich badań, określa problem badawczy, wyjaśnia strategie ilościowe oraz jakościowe, metody i techniki, etapy procesu badawczego, a także charakterystykę terenu badań oraz badanej populacji; ostatni rozdział prezentujący treści odnoszące się do analizy badań własnych, opartych na metodzie indywidualnych przypadków oraz technice wywiadu częściowo ustrukturalizowanego, odpowiada na postawione przeze mnie problemy badawcze wyszczególniając tym samym rozwój emocjonalny i społeczny wychowanków, przygotowanie do życia w rodzinie, społeczeństwie i do zawodu, wsparcie instytucji w procesie usamodzielniania się, problemów wychowanków placówek opiekuńczo – wychowawczych uczestniczących w owym procesie, a także ich subiektywną ocenę odnośnie niego. Prezentowane przeze mnie zagadnienie jest niezwykle obszernym, złożonym i wymagającym bieżącej analizy, ulepszeń i rozwoju, celem poprawy jakości życia osieroconych dzieci. Przedstawione treści odnoszą się zarówno do pozytywnych jak i negatywnych aspektów przebiegu procesu usamodzielniania się wychowanków placówek opiekuńczo – wychowawczych typu socjalizacyjnego oraz rodzinnego, co daje możliwość dogłębnego, obiektywnego oraz wieloaspektowego poznania procesu, jaki był przedmiotem mojej pracy.

Przeobrażenia więziennictwa zmierzają w kierunku humanizacji i zwiększania znaczenia poprawczej funkcji kary kryminalnej. Służyć temu mają zindywidualizowane, programowane oddziaływania penitencjarne ukierunkowane na osadzonych. Wśród nich istotną rolę w resocjalizacji uwięzionych pełni edukacja. Nauczanie odbywa się w specjalnie tworzonych i odpowiednio wyposażonych szkołach działających przy zakładach karnych. Jest ono obowiązkowe w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjalnej. Głównym celem podjętych badań było poznanie form aktywności edukacyjnej podejmowanej przez osadzonych w zakładach karnych. Do realizacji zamierzeń badawczych wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego oraz technikę ankiety. Ogółem w badaniach uczestniczyło 52 skazanych odbywających karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym we Wrocławiu. Z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału empirycznego wynika, iż badani skazani byli najczęściej przeciętnymi uczniami. Zdecydowana większość z nich ma wykształcenie zawodowe, są pozytywnie nastawieni do podjęcia kształcenia w toku odbywania kary pozbawienia wolności. Zasadniczym motywem podjęcia nauki była możliwość zatrudnienia po wyjściu na wolność. Najczęściej wybierają zajęcia o charakterze kulturalno-oświatowym. Według nich zdobycie kwalifikacji zawodowych, które uwzględniają aktualne potrzeby rynku pracy ma znaczący wpływ na życie po wyjściu na wolność.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z postawami młodzieży szkolnej wobec osób niepełnosprawnych. Osoby niepełnosprawne istnieją na całym świecie, we wszystkich środowiskach. Przyczyny oraz skutki niepełnosprawności wielu ludzi są zróżnicowane. Wobec osób niepełnosprawnych wyszczególnia się dwie przeciwstawne postawy: pozytywną oraz negatywną. Dlatego też zmierzano do poznania postaw młodzieży szkolnej wobec osób niepełnosprawnych. Sprawdzenia skąd młodzież czerpie wiedzę na temat niepełnosprawności oraz poznania zachowań jakie przejawiają młodzi ludzie w kontaktach z osobami niepełnosprawnymi a także czynników, które determinują postawy młodzieży wobec tych osób. W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyli uczniowie liceum i technikum. Analiza wyników badań wskazuje, iż młodzież w wieku szkolnym wobec osób niepełnosprawnych przejawia pozytywną postawę. Najwięcej młodych ludzi postrzega osobę niepełnosprawną jako człowieka potrzebującego pomocy, niezaradnego oraz niesamodzielnego. Większość respondentów widząc osobę niepełnosprawną czuje litość oraz chęć niesienia pomocy.

Praca pt. „Zagrożenia płynące z gier komputerowych dla dzieci w wieku szkolnym”, przybliża zagadnienie negatywnego oddziaływania gier komputerowych na rozwój dziecka w wieku szkolnym. Rozdział pierwszy zaznajamia czytelnika ze zjawiskiem gry komputerowej. Przedstawia jej historię, analizuje klasyfikacje i definicje gry komputerowej występujące w literaturze przedmiotu. Następnie opisane są platformy sprzętowe, czyli rodzaje sprzętu, które umożliwiają korzystanie z gier komputerowych. Na końcu rozdziału pierwszego czytelnik zapozna się z charakterystyką i opisem istniejących gatunków gier komputerowych. Rozdział drugi poświęcony jest zagadnieniu rozwoju dziecka w wieku szkolnym. Począwszy od porównania definicji wieku szkolnego i ujęć różnych autorów, w tym rozdziale scharakteryzowany został rozwój psychiczny i fizyczny dziecka w wieku szkolnym a także wpływ jego jakości na dalsze życie dziecka. Kwestia dojrzałości szkolnej również zostaje poruszona w tym rozdziale. Rozdział trzeci w całości skupia się na oddziaływaniu gier komputerowych na całościowy sposób funkcjonowania dziecka, zarówno w środowisku rodzinnym, szkolnym jak i w grupach społecznych. Rozdział ten rozpoczyna się od próby wyjaśnienia fenomenu gry komputerowej. Poprzez opisanie jej własności, podejmuję próbę odpowiedzi na pytanie: dlaczego ta forma rozrywki staje się coraz popularniejsza wśród młodych użytkowników oraz co stanowi o jej atrakcyjności. Następnie zaprezentowana jest analiza różnorodnych zagrożeń wynikających z użytkowania gier komputerowych i ich znaczenie dla dzieci w wieku szkolnym. Przytaczając wyniki badań i eksperymentów, dotyczących zagadnienia przemocy i aktów agresji zawartych w grach komputerowych, naświetlone zostają potencjalne zagrożenia, wynikające z użytkowania tego typu gier. Użytkowanie gier komputerowych może powodować szereg zaburzeń psychicznych i fizycznych. Wpływ, na jakość kontaktów społecznych, samoocenę, sposób postrzegania norm i wartości społecznych a także poważne zaburzenia sfery emocjonalno – motywacyjnej, oraz szereg dolegliwości fizycznych, to tylko niektóre z potencjalnych zagrożeń dla młodego użytkownika. Nadmierne użytkowanie komputera i gier komputerowych może przyczyniać się do kształtowania osobowości anty społecznej, podnosić poziom agresywności i posługiwania się agresją w życiu codziennym. W obliczu silnych dowodów przemawiających za faktem, iż coraz więcej dzieci gra w gry wypełnione przemocą, zjawisko to wydaje się prawdziwie niepokojące dla rodziców i wychowawców. Znaczy to, że nieumiejętne używanie gier komputerowych może mieć fatalne w skutkach konsekwencje rozwojowe – a co za tym idzie niekorzystny wpływ na osiągnięcia i sukcesy dziecka oraz jego satysfakcję z życia w dorosłości. W ostatnim paragrafie tego rozdziału, omówione zostają gry dydaktyczne i ich aspekt edukacyjny. Te, jako pozytywne narzędzie w rękach nauczycieli, szkoleniowców i terapeutów, cieszą się dużym uznaniem i dowodzą, że gra komputerowa sama w so

Moja praca magisterska zatytułowana jest "Jąkanie jako czynnik utrudniający relacje rówieśnicze". Pierwszy rozdział jest wprowadzeniem do tematu jąkania. Na początku przybliżyłam czytelnikom pojęcie jąkanie, wyjaśniłam definicje, pokazałam, jak często ono występuje. Następnie skupiłam się na objawach jąkania: na niepłynności mowy, będącą najbardziej dominującym objawem, napięciu psychicznym i współruchach. W kolejny podrozdziale opisałam, jakie są przyczyny jąkania. Istnieje na ten temat wiele teorii: fizjologiczna, psychologiczna, lingwistyczna, biocybernetyczna i mieszana. Każda z nich przedstawia inne płaszczyzny, z których mogło rozwinąć się to zaburzenie. W ostatnim podrozdziale piszę o rozpoznawaniu objawów jąkania. Tutaj również jest kilka modeli według, których można prowadzić tą diagnozę: medyczny, psychologiczny, logopedyczny, terapeutyczny. Najczęstszymi objawami jąkania są: często powtarzania głosek, sylab i słów, przeciąganie ich, niemożliwość wydobycia głosu, rewizje i niepotrzebne wtrącenia oraz lęk i stres podczas mówienia, ściszanie głosu, nadmierny wysiłek fizyczny i dodatkowe ruchy ciała. Wielość teorii na temat przyczyn i diagnozy jąkania pokazuje, jak skomplikowane jest to zaburzenie, jak wielu aspektów życia dotyczy i jak różne są sposoby podejścia do problemu. Następny rozdział traktuje o komunikacji i relacjach interpersonalnych. Na początku wyjaśniłam definicje komunikacji, jej charakterystyczne cechy, pokazuję, co się na nią składa oraz dzielę na dwa główne rodzaje: komunikację werbalną i niewerbalną. Opisując komunikację werbalną skupiłam się na języku, jego cechach i funkcjach. Pisząc o drugim rodzaju komunikacji wymieniłam elementy mogące się na nią składać (kinezjetyka, parajęzyk, samo prezentacja, dotyk, proksemika, chronemika, elementy otoczenia) i opisywałam je oraz wymieniam jej funkcje. Na końcu tego rozdziału znajduje się zestawienie różnic między tymi dwoma typami porozumiewania się. W przedostatnim podrozdziale opisywane są relacje rówieśnicze. Są w nim zawarte informacje o grupach rówieśniczych, celu ich tworzenia, charakterystyka na różnych etapach życia i zyski dla jej członków. Ostatni podrozdział jest jednym z najważniejszym w mojej pracy- wyjaśniam w nim wpływ jąkania na proces komunikacji z innymi ludźmi i oraz przytaczam rodzaje relacji, które mogą tworzyć osoby jąkające się. Kolejny rozdział dotyczy metodologii badań własnych. W nim opisywałam najważniejsze pojęcia w metodologii i przedstawiam z jakiej metody i techniki badawczej będę korzystać. Zdecydowałam się na wywiad częściowo ustrukturyzowany, ponieważ pozwala on na poruszenie zagadnień (zadanie pytań), które dadzą badaczowi możliwość rozwiązania problemów badawczych, a jednocześnie ukaże rozległy opis danego zjawiska widzianego oczami osoby badanej. Ostatni rozdział nosi nazwę „Jąkanie jako czynnik utrudniający relacje rówieśnicze - analiza i interpretacja wyników badań”. W nim prezentowałam sylwetki badanych osób oraz analizowałam wyniki

Głównym celem pracy magisterskiej było wskazanie deklarowanych postaw Internautów wobec osób z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to praca badawcza, w której został wykorzystany arkusz ankiety umieszczony w Internecie. Dzieli się ona na 4 rozdziały, a każdy z nich na kolejne podrozdziały. Praca przedstawia jakie postawy deklaruje 200 respondentów. Pierwszy rozdział dotyczy podstaw teoretycznych zagadnienia niepełnosprawności intelektualnej. Podzielony jest on na 4 podrozdziały . W pierwszy wyjaśniam pojęcie niepełnosprawności, w drugim wymieniam jej klasyfikację. Trzeci dotyczy przyczyn powstawania zaburzenia, a w czwartym opisuję funkcjonowanie osób z niepełnosprawnością. Kolejny rozdział przedstawia opis teoretyczny zagadnienia postaw, on również został podzielony na cztery podrozdziały, z czego pierwszy tyczy się zarówno pojęcia jak i komponentów. Drugi charakteryzuje zjawisko z punktu widzenia interpersonalnego. W trzecim postawy zostały sklasyfikowane, a czwarty dotyczy bezpośrednio takich, które dotykają osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Następny rozdział to zarys projektu badawczego, który pomoże zdiagnozować jakie postawy rzeczywiście deklaruje wybrana część społeczeństwa. Jest on podzielony na 6 podrozdziałów, pierwszy opisuje teoretycznie czym są cele, główny został podany na początku streszczenia, i przedmiot badań, którym tutaj są Internauci. Kolejny opisuje czym są problemy, tutaj problemem głównym jest pytanie o to, jakie postawy wobec osób z niepełnosprawnością intelektualną deklarują Internauci, z niego wychodzi kolejnych siedem szczegółowych problemów, z których wynikają postawione w późniejszej części założone hipotezy. Trzeci podrozdział to teoria dotycząca zmiennych i wskaźników, zostają w nim podane te, które zostały użyte w niniejszej pracy magisterskiej. Czwarty opisuje czym są narzędzia, metody i techniki badawcze, jak wcześniej wspomniano, zastosowano tutaj ankietę przy użyciu odpowiednio przygotowanego arkusza. Ostatni jest opisem teoretycznym badanej społeczności, jaką są Internauci. Rozdział czwarty dotyczy analizy wyników badań, podzielony on został na pięć kolejnych podrozdziałów. Pierwszy prezentuje jacy ludzie udzielali odpowiedzi na pytania. Kolejne trzy odnoszą się do komponentów postaw, do wiedzy, uczuć i zachowań. Z badań wynikło, że głównie odpowiadały osoby młode z dużych miast, będące studentami. Ogólna wiedza dotycząca niepełnosprawności intelektualnej przedstawia się obiecująco, ludzie potrafili wskazać i opisać czym ona jest. Badane społeczeństwo okazało się być pozytywnie nastawione wobec osób z tym zaburzeniem, jedyne większe zastrzeżenia pojawiały się przy pytaniu dotyczącym posiadania przez nich dzieci. Przyjęte hipotezy miały głównie negatywny charakter, zostały one obalone, co zostało przedstawione w zakończeniu, które zamyka całą pracę magisterską.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej jest „Wczesne wspomaganie rozwoju dzieci z zaburzeniami słuchu”. Za główny problem badawczy uznaje się stwierdzenie jak uczestnictwo w programie oddziaływało na dzieci objęte nim w przeszłości, które obecnie uczęszczają do placówek edukacji ciągłej. Przebadano rodziców dzieci, które uczestniczyły w programie od roku 2007 do 2014. Metoda badań przyjęta w pracy to metoda indywidualnych przypadków, natomiast techniką - kwestionariusz otwarty. Problematyka badań tejże pracy poruszana była przez licznych badaczy, którzy oceniali skuteczność rozpoczęcia działań pomocowych pod nazwą Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dzieci, pionierką w ocenie tych badań jest Teresa Serafin, a także Beata Cytowska i Barbara Winczura. Zawarte w pracy treści wyjaśnią czym są zaburzenia słuchu, i jak je klasyfikujemy. W pracy zwraca się także szczególną uwagę na etiologię zaburzeń słuchu u dzieci. Z racji na fakt pozostawania rodziców w kręgu dociekań badawczych, praca ta dostarcza wielu informacji odnośnie współudziału rodziców w rehabilitacji dzieci, jak i ich pozycji w rodzinie z dzieckiem niepełnosprawnym. Informacji na ten temat dostarczają odpowiednie podrozdziały w rozdziałach ogólnych o nazwie Charakterystyka dziecka z wadami słuchu oraz Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju, a w szczególności rozdział, który prezentuje wyniki badań. Wszelkie informacje o programie zawarte są w rozdziale drugim, który wyczerpuje wiedzę dostępną w literaturze i ustawach, a także rozporządzeniach. W rozdziale tym przedstawione zostają zalety wczesnego wspomagania rozwoju, które wynikają z krytycznej analizy literatury, informacje te zostają poddane weryfikacji w rozdziale o podobnym tytule w sprawozdaniu z badań. Wnioski z badań można odnaleźć w poszczególnych podrozdziałach, a także w podsumowaniu badań, gdzie zwraca się uwagę na ich charakter praktyczny.

Od wieków człowiek i pies przemierzali wspólnie świat w poszukiwaniu lepszego życia. Ich relacja ciągle się zmieniała, a ludzkość latami zgłębiała wiedzę dotyczącą tych czworonożnych istot. Kształtowało się to na przełomie tysięcy lat i w dzisiejszych czasach psy stały się nieodłącznym towarzyszem nas, ludzi. Korzystając z ich wielkiej chęci do współpracy z człowiekiem, zaczęto je przystosowywać do poszczególnych zadań. Jednym z rodzajów pomocy jest właśnie dogoterapia, która dopiero powoli zyskuje zwolenników i zaczyna być stosowana w coraz to większej ilości placówek. Specjalne potrzeby edukacyjne charakteryzują dzieci, które z różnych powodów mają problemy z uczeniem się. Pojęcie to obejmuje swoim zakresem wiele zaburzeń, które dotykają dzieci i uniemożliwiają im normalny i prawidłowy rozwój. Miedzy innymi zaliczają się do nich: mutyzm wybiórczy, nadpobudliwość psychoruchowa, autyzm i Zespół Downa. Na przykładach dzieci przejawiających objawy wyżej wymienionych dysfunkcji przeprowadziłam badania do mojej pracy. Dogoterapia jest metodą, która polega na włączaniu w działania terapeutyczne psa. W Polsce jest jeszcze stosunkowo nowa, ale powoli zyskuje na uznaniu. Możliwość jej szerokiego zastosowania powoduje, że jej odbiorcą może być każdy człowiek bez względu na wiek czy rodzaj problemów. Ważnych czynnikiem tych zajęć jest pies, który musi być specjalnie przygotowany do takiej pracy oraz mieć stworzone do tego odpowiednie warunki. Jednak największa odpowiedzialność spoczywa na przewodniku, dogoterapeucie, który musi posiadać wszechstronną wiedzę na temat dzieci, konkretnych zaburzeń, a także potrzebach i komunikacji psów. Gdy dziecko nie ma przeciwskazań do udziału w zajęciach z psem, odpowiednie przygotowanie przewodnika może pomóc w osiąganiu dużych efektów terapii. Chcąc odpowiedzieć sobie na pytanie problemowe jakim jest: Jak dogoterapia oddziałuje na rozwój dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?, posłużyłam się badaniami jakościowymi. Pomogły mi w tym również pytania szczegółowe, które zdefiniowałam następująco: - Jaką różnicę w zachowaniu się dzieci można dostrzec podczas zajęć z udziałem psa? - Jak temperament psa wpływa na zaburzenia jakie prezentuje dziecko? - Jak osiągnięcia terapeutyczne przekładają się na codzienne życie badanych dzieci? - Na który rodzaj zaburzeń prezentowanych przez dzieci dogoterapia wpływa najkorzystniej? W badaniu uczestniczyło pięcioro dzieci. Moje dłuższe obserwacje wraz z wywiadami, przeprowadzonymi z nauczycielkami oraz dogoterapeutą pozwoliły na dokładne sprawdzenie tego, jak rzeczywiście dogoterapia wpływa na ich rozwój. Szybko dało się zauważyć zdecydowaną zmianę w zachowaniu dzieci w obecności psa. Sprawiał, że były bardziej aktywne i chętne do podejmowania wszelkich działań. Dodatkowo odpowiednie dobranie psa do osobowości i temperamentu danego dziecka, pozwoliły na lepszą współpracę pomiędzy podopiecznym a psem, co w konsekwencji przeniosło się na większe osiągnięcia terapeutyczne.