Rodzina potocznie określana jest mianem podstawowej komórki społecznej. To sformułowanie zawdzięczamy jednak twórcy socjologii Augustowi Comte. Twierdzi on, że rodzina to podstawowa grupa społeczna, na której opiera się całe społeczeństwo. Rodzina to „mikrosystem”, w którym człowiek trwa od urodzenia. W niej uczy się podstawowych czynności życiowych, nawiązywania relacji społecznych, rozwija się i dojrzewa. Rodzina jest bezpiecznym azylem, w którym zaspokajane są podstawowe potrzeby człowieka, takie jak potrzeba przynależności, więzi emocjonalnej, miłości, akceptacji i wsparcia. W sytuacji pojawienia się choroby psychicznej, jaką jest schizofrenia, w rodzinie, dotychczasowy wypracowany przez rodzinę i charakterystyczny dla niej system funkcjonowania zostaje naruszony. Budzi to u członków rodziny przeróżne emocje, takie jak niedowierzanie, sprzeciw, przerażenie, bezradność, irytację czy rozpacz. Pojawiają się pytania odnośnie schizofrenii: czym jest, skąd się wzięła, dlaczego pojawiła się akurat w tej rodzinie. Możemy odnaleźć obszerną literaturę na temat leczenia, rehabilitacji, pomocy i wsparcia osób z doświadczeniem schizofrenii. Jest to bowiem bardzo złożona choroba psychiczna, pozostawiająca badaczom wciąż wiele przestrzeni do odkrycia – wciąż nie znane są do końca jej przyczyny, przebieg choroby jest często nieprzewidywalny, a metody leczenia powinny być indywidualnie dopasowane do pacjenta. Natomiast mniej zbadanym obszarem jest pomoc rodzinie w sytuacji pojawienia się w niej osoby chorej na schizofrenię. Rodziny te znajdują się w trudnej sytuacji opieki nad osobą chorą na schizofrenię i potrzebują profesjonalnego wsparcia terapeutycznego. Odpowiednia atmosfera w rodzinie może być także czynnikiem zmniejszającym ryzyko występowania nawrotów choroby i szansą chorującego członka rodziny na powrotu do normalnego życia. Celem mojej pracy jest zwrócenie uwagi na ogromną wartość i potencjał jaki ma rodzina w przywracaniu zdrowia osoby z zaburzeniem psychicznym. Będzie to jednak możliwe, gdy członkowie rodziny osoby chorej na schizofrenię będą otoczeni profesjonalną opieką i będą współpracować z lekarzami i terapeutami. Specjaliści powinni przekazać rodzinom gruntowną wiedzę na temat schizofrenii, o jej objawach i przebiegu w ramach psychoedukacji. Z kolei rodzinne sesje terapeutyczne dają szansę na poznanie sposobów radzenia sobie z różnymi trudnościami wynikającymi z choroby psychicznej jednego z jej członków. Rodzina w trakcie profesjonalnych działań terapeutycznych może odnaleźć swoje mocne strony, dzięki którym łatwiej jest pokonać wszelkie problemy. Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym opisane są najważniejsze zagadnienia związane z fenomenem schizofrenii w oparciu o literaturę przedmiotu. Przedstawiam krótki rys historyczny schizofrenii, definicję choroby, jej postacie, charakterystyczne objawy, przyczyny jej powstawania, a także metody leczenia i przebieg. Drugi rozdział zawiera przegląd systemów teoretycznych, uwzględni

Głównym celem niniejszej pracy było przedstawienie pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej dzieciom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w opinii ich rodziców. Niniejsza praca ma charakter teoretyczno-badawczy i składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy poświęcony jest analizie zagadnień teoretycznych związanych z pomocą psychologiczno-pedagogiczną. Zawiera wyjaśnienie terminu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także określa cele, zadania i formy tej pomocy w świetle dostępnej literatury przedmiotu oraz obowiązujących przepisów prawa oświatowego. Drugi rozdział pracy szczególną uwagę poświęca specjalnym potrzebom edukacyjnym dzieci w wieku przedszkolnym oraz diagnozie tych potrzeb. Trzeci rozdział tej pracy ma charakter metodologiczny i omawia teoretyczne podstawy metodologii badań pedagogicznych: przedstawia takie pojęcia metodologiczne jak: cel i problematyka pracy, metody, techniki i narzędzia badawczych wykorzystywanych w badaniach. Rozdział ten formułuje również problemy badawcze i hipotezy weryfikowane następnie w czasie analizy przeprowadzonych badań. Czwarty rozdział pracy zawiera przedstawienie wyników badań i stanowi próbę odpowiedzi na postawione w pracy problemy badawcze. W tej części pracy przedstawione są wyniki badań dotyczących opinii rodziców dzieci w wieku przedszkolnym na temat pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej w przedszkolach dzieciom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Na potrzeby pracy zostały przeprowadzone badania sondażowe na losowo wybranej grupie sześćdziesięciorga rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola. Badania przeprowadzone zostały z wykorzystaniem metody ankietowej na podstawie kwestionariusza ankiety zawierającego 26 pytań zamkniętych i półotwartych. Przeprowadzona ankieta miała charakter całkowicie anonimowy. Czwarty rozdział pracy zawiera dokładną analizę przeprowadzonych badań. Wyniki badań przedstawione są w formie wykresów. Rozdział ten przedstawia również dokładną weryfikację sformułowanych w pracy hipotez szczegółowych i hipotezy głównej.

Różne oblicza samotnego macierzyństwa na przykładzie autorskiego projektu warsztatów „Trudy samotnego macierzyństwa, czyli jak samotne mamy radzą sobie z problemami”. W pracy przedstawione zostały różne oblicza jakie posiada samotne macierzyństwo, jego specyfika oraz to z czym wiąże się samotne wychowywanie dzieci. Przyczyny, dla których matki muszą wychowywać potomstwo bez pomocy partnera oraz kłopoty z jakimi muszą się w związku z tym borykać. Zwracam uwagę również na to, jak można pomóc samotnym matkom w trudzie samotnego wychowywania dzieci. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale można odnaleźć informacje dotyczące przemian rodziny współczesnej, gdzie opisane są zmiany jakie zaszły na przestrzeni lat w funkcjonowaniu i w strukturze rodziny. W tym rozdziale ukazane jest jak wyglądał rozwój rodziny i w jakim kierunku obecnie zmierza. Następnie przedstawione są różne definicje macierzyństwa, które można odnaleźć w literaturze przedmiotu, jak również istota i wymiary macierzyństwa. Na koniec przedstawiony jest portret współczesnej matki, oraz wskazane zostają szanse i zagrożenia jakie wynikają dla kobiety, która jest matką. Rozdział zatytułowany „Różne oblicza samotnego macierzyństwa”, to rozdział w którym znajduje się opis i analiza definicji samotnego macierzyństwa, rodzaje samotnego macierzyństwa, jego przyczyny. Skupiam się również na problemach z jakimi muszą radzić sobie samotne matki. Rozdział trzeci zawiera informacje na temat możliwości i form pomocy dla samotnych matek, a także opis instytucjonalnych form pomocy m.in. takich jak: świadczenia alimentacyjne, zasiłki lub renty rodzinne, Domy Samotnych Matek, ale także pozainstytucjonalne możliwości wsparcia dla samotnych mam, np. pomoc rodziny i przyjaciół, grupy wsparcia, poradniki, czy blogi internetowe. Ostatni rozdział zawiera teoretyczne podstawy tworzenia warsztatu oraz krótki opis projektu warsztatu, jego cele, wygląd poszczególnych sesji oraz przewidywania rezultatów, które powinny pojawić się po przeprowadzeniu warsztatów.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z uwarunkowaniami terapii odwykowej osób z nakazu sądowego. Osoby uzależnione od alkoholu istnieją na całym świecie, we wszystkich środowiskach. Przyczyny motywy oraz skutki spożywania alkoholu przez wielu ludzi są zróżnicowane. Leczenie osób uzależnionych powinno być przeprowadzone w warunkach, które zapewnią choremu bezpieczeństwo oraz dystans niezbędny do radzenia sobie z problemem. Dlatego też zmierzano do poznania uwarunkowań terapii odwykowej osób z nakazu sądowego. Sprawdzenia jakie są formalne podstawy do wydania sądowego nakazu leczenia oraz jaka jest sytuacja rodzinna osoby uzależnionej a także jaka jest geneza, przebieg choroby alkoholowej i jak przebiega proces terapii. W badaniach opartych na metodzie analizy dokumentów z wykorzystaniem techniki formalnej analizy dokumentów wykorzystano 36 dokumentów pacjentów skierowanych na leczenie odwykowe w poradni leczenia uzależnień. Analiza wyników badań wskazuje, iż terapia odwykowa jest bardzo trudnym i długotrwałym procesem. Formalną podstawą do wydania sądowego nakazu leczenia jest wniosek skierowany do sądu przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Prokuraturę Rejonową. Sytuacja rodzinna osób uzależnionych jest trudna, gdyż bardzo często rodzice tych osób nadużywają alkoholu lub już nie żyją. Inicjacja alkoholowa osób badanych nastąpiła po uzyskaniu przez nich pełnoletności.

Celem mojej pracy jest ukazanie istoty roli współżycia seksualnego w heteroseksualnym związku partnerskim, ponieważ współżycie seksualne jest istotnym elementem życia każdego człowieka, a jednocześnie składnikiem budującym każdy związek partnerski. W pierwszym rozdziale tej pracy, zagłębiam się w proces budowania relacji partnerskiej, definiuję pojęcie związku partnerskiego, opisuję jego fazy, charakteryzuję głęboką relację partnerską, przedstawiam różnice płci między kobietą, a mężczyzną a także obrazuję proces komunikacji interpersonalnej. W drugim rozdziale, przybliżam proces rozwoju sfery seksualnej człowieka, jego definicję, przebieg, oraz charakterystykę. Zwieńczenie mojej pracy natomiast, stanowi rozdział trzeci, poświęcony znaczeniu współżycia seksualnego w relacjach partnerskich. Opisuję w nim istotę współżycia seksualnego, występujące w nim przykładowe zaburzenia, a także terapię owych zaburzeń, pomocną w odbudowie więzi w związku partnerskim. Na końcu pracy zawarłam wątek poradniczy - wymieniłam placówki, w których partnerzy zmagający się z problemami w związku partnerskim związanych ze sferą seksualności jak i zaburzoną więzią mogą ubiegać się o pomoc w odbudowie relacji.

W swojej pracy skupiłam się na poszukiwaniu skutecznych sposobów komunikacji w związku małżeńskim. Praca składa się z czterech rozdziałów i autorskiego projektu warsztatu załączonego jako aneks. Pierwszy rozdział poświęciłam na omówienie jakże szeroko opisywanego w literaturze związku małżeńskiego. Prócz przedstawionych definicji przedstawiłam znaczenie małżeństwa dla życia ludzi oraz oczekiwania kobiet i mężczyzn dotyczące życia w tej wyjątkowej diadzie. W tym rozdziale można znaleźć także charakterystykę poszczególnych osobowości wyróżnionych przez Hipokratesa oraz osobowości specyficznych, które w szczególności mogą przyczynić się do zaburzenia relacji, gdy razem stworzą związek małżeński. Przedstawiłam również szeroką klasyfikację typów małżeństw oraz stadia rozwoju związku małżeńskiego. Drugi rozdział poświęciłam procesowi komunikacji i znaczeniu porozumiewania się w relacjach społecznych. Rozdział zawiera też definicję komunikacji i opis poszczególnych elementów owego procesu. Nie mogło także zabraknąć informacji o komunikacji niewerbalnej, która jest nieodłącznym elementem komunikacji werbalnej oraz tym sposobem komunikacji, który może „wyrazić więcej niż słowa”. W trzecim rozdziale skupiłam się na komunikacji w relacji małżeńskiej. Prezentując istotę owego skutecznego sposobu komunikowania się poszerzyłam ten rozdział o fragment dotyczący wagi komunikacji uczuć oraz umiejętności aktywnego słuchania w diadzie małżeńskiej. W tym rozdziale znalazłam także miejsce na scharakteryzowanie barier i zakłóceń, które najczęściej rujnują relacje i komunikacje w związku małżeńskim oraz na pomoc skierowaną ku małżonkom. Z kolei ostatni rozdział jest rozdziałem opisującym teoretyczne podstawy tworzenia warsztatu oraz szkolenia. Opisałam w nim wszelkie elementy niezbędne w procesie projektowania warsztatów i szkoleń. Natomiast druga część rozdziału obejmuje opis autorskiego projektu warsztatu, który ma na celu uświadomienie parom narzeczonym wagi skutecznego procesu komunikowania się między sobą.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane ze zjawiskiem podkultury więziennej. Celem badań jest poznanie zjawiska podkultury więziennej w opinii pracowników zakładu karnego. Przebywanie w warunkach izolacji więziennej wiąże się z deprywacją potrzeb życiowych osadzonych, w efekcie czego mamy do czynienia z przejawami działalności podkulturowej. Dlatego też zmierzano do poznania przejawów podkultury więziennej, motywów przynależności osadzonych do podkultury więziennej, efektywności oddziaływań resocjalizacyjnych wobec osadzonych należących do podkultury więziennej oraz działań zapobiegających zjawisku podkultury więziennej. Badania empiryczne zostały oparte na metodzie sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje, iż podkultura więzienna to zjawisko negatywne, przejawiające się w głównej mierze swoistym stylem bycia osadzonych, tatuażami oraz grypsami. Głównym motywem przynależności osadzonych do podkultury więziennej jest ochrona przed wyobcowaniem. Osadzeni należący do podkultury więziennej deklarują, iż chcą odbywać karę pozbawienia wolności w systemie zwykłym co wiąże się z mniejszymi możliwościami resocjalizacyjnymi, jednakże odpowiednio dobrane metody i formy pracy z osadzonymi minimalizują negatywne skutki uczestnictwa osadzonych w podkulturze więziennej.

W mojej pracy licencjackiej zajęłam się tematyką związaną ze związkiem małżeńskim oraz pomocą małżonkom na różnych etapach trwania związku. Praca ta ma na celu ukazanie dynamiki związku małżeńskiego oraz różnorodność form pomocy małżeństwu, które na każdym etapie swojego rozwoju musi konfrontować się z licznymi problemami i trudnościami. Partnerzy muszą cały czas wypracowywać nowe rozwiązania, aby móc pokonywać kryzysy, które są nieodzownym elementem każdego etapu życia, przez który małżonkowie muszą przejść. Czasami jednak sami małżonkowie nie są w stanie sprostać piętrzącym się problemom i wówczas potrzebują pomocy specjalistycznej. Obecnie możemy zaobserwować pojawienie się wielu form pomocy małżeństwom, dlatego też w razie pojawienia się trudności bądź problemów w związku małżonkowie nie są skazani tylko i wyłącznie na siebie, mogą wybrać formę pomocy, która będzie dla nich najlepsza, dbać o swój związek oraz dążyć do tego, aby panowała w nim harmonia i spokój. Niniejsza praca jest złożona z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy przedstawia małżeństwo w świetle literatury przedmiotu, a mianowicie rys historyczny związku małżeńskiego oraz zmianę charakteru małżeństwa jaka dokonała się na przestrzeni wieków, a więc przejście od małżeństwa tradycyjnego do małżeństwa egalitarnego. W kolejnym podrozdziale przytoczyłam przykłady definicji związku małżeńskiego obecne w literaturze, następnie opisałam motywy zawierania małżeństwa oraz czynniki, które mają wpływ na relacje partnerów w małżeństwie. W ostatnim podrozdziale scharakteryzowałam różne typy małżeństw, powołując się przy tym na klasyfikacje wybranych autorów. Drugi rozdział mojej pracy skupia się na problemach, które pojawiają się na różnych etapach w związku. Pokrótce opisuję w nim jak związek małżeński ewoluuje w trakcie jego trwania, przedstawiam etapy rozwoju małżeństwa oraz nakreślam problemy, które często pojawiają się w poszczególnych fazach. Kolejną rzeczą jaką przedstawiłam w drugim rozdziale to obszary mogące generować problemy w związku. Ostatnią rzeczą jaką zrelacjonowałam w rozdziale drugim to problemy uniwersalne, które mogą pojawić się w każdym związku małżeńskim. Trzeci rozdział został poświęcony pomocy i wsparciu dla małżeństw. Opisuję w nim kolejno różne formy pomocy małżeństwom, zaczynając od poradnictwa małżeńskiego i rodzinnego, poprzez warsztaty dla małżeństw, kończąc na terapii małżeństw.

Aktualnie wiele mówi się o pladze autyzmu. Wynika to z faktu, iż coraz częściej się go diagnozuje u dzieci. Badania naukowe podają, iż zaburzenia ze spektrum autyzmu dotyczą 1 na 150 osób. Tak wysoka liczba zachorowań powoduje coraz częstsze przekazywanie wiedzy do społeczeństwa na temat tej choroby. Mimo iż coraz więcej mówi się o autystach i ich specyficznych zachowaniach, to bardzo rzadko porusza się temat rodziny dziecka autystycznego. A przecież osoba z autyzmem nie żyje sama, jest otoczona przez najbliższych i żyje w określonej społeczności lokalnej. Zaburzenie to ma ogromny wpływ na rodzinę i jej funkcjonowanie. Zgłębienie tej problematyki wydaje mi się być bardzo ciekawym doświadczeniem. W niniejszej pracy starałam się poruszyć wszystkie istotne kwestie dotyczące wsparcia rodziny z dzieckiem autystycznym. Podstawą rozważań było wyjaśnienie wszelkich kwestii dotyczących autyzmu, dlatego też w pierwszym rozdziale przedstawiłam rys historyczny tego zaburzenia. Dużo uwagi poświęciłam obecnemu sposobowi definiowania autyzmu powołując się między innymi na klasyfikację ICD-10 a także na Słownik pedagogiki specjalnej pod redakcją Małgorzaty Kupisiewcz. Aby móc szerzej poznać zaburzenia ze spektrum autyzmu, w krótkich opisach przedstawiłam autyzm atypowy, zespół Retta, zespół Aspergera, dziecięce zaburzenia dezintegracyjne oraz rozległe zaburzenia nie wyszczególnione w żaden inny sposób. Spory obszar pracy poświęciłam badaniom nad patomechanizmami autyzmu, które wciąż są nieznane, przedstawiłam najbardziej prawdopodobne obszary w mózgu mogące powodować to zaburzenia. Równie dokładnie starałam się opisać objawy autyzmu, które w skrócie można przedstawić w triadzie autystycznej – zaburzenia rozwoju społecznego, zaburzenia komunikowania się oraz stereotypowe wzorce zachowania i zainteresowań. W ostatniej części pierwszego rozdziału ukazałam twierdzenia obalające mity na temat autyzmu obecne w społeczeństwie. W następnych dwóch rozdziałach skupiłam się na rodzinie, w której jest dziecko z opisanym wcześniej autyzmem. Drugi rozdział napisałam w sposób analogiczny do chronologii wydarzeń w rodzinie, w której jest dziecko z zaburzeniem ze spektrum autyzmu. W pierwszej części przyjrzałam się procesowi diagnozowania autyzmu, z jakich metod się korzysta oraz dlaczego ten proces trwa tak długo. Następnie omówiłam etapy adaptowania się rodziców do diagnozy dziecka. Ostatnie dwa fragmenty drugiego rozdziału to kwestie problemów, jakie pojawiają się w tych rodzinach – syndrom wypalenia sił, stres, lęk, depresja a także problemy z przywiązaniem jakie zachodzi między dzieckiem a rodzicem. Nie można też zapomnieć o rodzeństwie osoby z autyzmem, tu także zachodzi wiele relacji mających wpływ na rozwój zarówno autysty jak i zdrowego rodzeństwa. Znając problemy, z jakimi mierzy się rodzina z dzieckiem autystycznym, w trzecim rozdziale skupiłam się na różnych form pomocy zarówno dziecku jak i rodzinie. W Polsce wciąż brakuje ośrodków dla autystów. Dlatego też ważnym

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Narzeczeństwo jako okres przygotowania do małżeństwa.” Wybrałam ten temat, ponieważ wielką wartością jest dla mnie rodzina, a każda z nich ma swój początek w narzeczeństwie, w okresie poprzedzającym zawarcie małżeństwa. Ciężko wyobrazić sobie, żeby w dzisiejszych czasach człowiek mógł robić coś odpowiedzialnego bez rzetelnego przygotowania. Zatrważająca jest więc myśl, że wielu młodych ludzi nie podejmuje trudu wzajemnego, pełnego poznania przed zawarciem związku małżeńskiego, które jest kluczową sprawą szczęścia w życiu swoim i swoich dzieci. Wszelkie informacje dotyczące przygotowania do małżeństwa, przygotowania do roli żony i męża są bardzo często odrzucane na bok lub sprowadzane do dobrych rad przyjaciół czy rodziców. Brakuje tu miejsca na profesjonalne i celowe podejście do kwestii małżeństwa. Młodzi ludzie bardzo często wchodzą w role żony i męża pełni własnych oczekiwań i marzeń, wierząc, że ich miłość wystarczy. Niestety w dzisiejszych czasach ludzie nie zgłębiają świadomości własnych uczuć, nie czują się odpowiedzialni za drugiego człowieka, a także interpretują miłość na własny, indywidualny, często oryginalny sposób. Sprawia to, że ludzie, zwłaszcza młodzi czują się zagubieni i nie wiedzą z jakim nastawieniem podchodzić do tematów rodziny i małżeństwa. Powodem takiej postawy mogą być złe wzorce wyniesione z domu lub natłok zbieżnych informacji jakie przekazuje dzisiejszy świat, media, różne kultury i wyznania. Celem tej pracy jest ukazanie jak wielką wagę ma czas wzajemnego poznania, czas narzeczeństwa jako przygotowania do małżeństwa. Moja praca zawiera cztery rozdziały. Pierwszy nosi tytuł „Małżeństwo jako istotny etap w życiu człowieka.” Wyjaśniam w nim definicje, istotę, przymioty, funkcje oraz cele małżeństwa. Wyróżniam i opisuję także stadia i etapy cyklu rozwoju małżeństwa. W rozdziale pierwszym skupiam się na trudnościach jakie mogą towarzyszyć związkowi małżeńskiemu oraz ukazuję wartość małżeństwa. W drugim rozdziale mojej pracy zatytułowanym „Obyczajowość przedmałżeńska” przybliżyłam znaczenie i obyczajowość narzeczeństwa w okresie od starożytności do czasów współczesnych. Trzeci rozdział nosi tytuł „Przygotowanie do małżeństwa.” Przedstawiam w nim aspekty narzeczeństwa: pochodzenie rodzinne, kryteria doboru partnera do małżeństwa, motywacja do zawarcia związku małżeńskiego, seksualność w narzeczeństwie oraz komunikacja w narzeczeństwie. Znaczną część tego rozdziału poświęcam etapom przygotowania do małżeństwa. Ostatni, czwarty rozdział zatytułowany „Podstawy metodyki projektowania warsztatów” poświęcam na omówienie zaprojektowanego przeze mnie warsztatu dla narzeczonych. Przedstawiam w nim podstawy metodyki projektowania warsztatów. Opisuję proces uczenia się w oparciu o cykl Davida Kolba oraz wybrane metody szkoleniowe. Omawiam także zaprojektowany przez siebie przebieg sesji warsztatowych przygotowania do małżeństwa.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z funkcjonowaniem instytucji Policji, jako jednego z organów publicznych powołanych do zapewnienia ładu społecznego. Ze względu na charakter powierzonych jej zadań i obowiązków służbowych, związanych m.in. z prewencją kryminalną i zwalczaniem przestępczości budzi zrozumiałe zainteresowanie. Działania prowadzone w tym zakresie wywołują różne reakcje oraz ocenę pracy funkcjonariuszy wśród społeczeństwa, od pozytywnych po skrajnie negatywne. Dlatego też zmierzano do poznania wiedzy studentów na temat Policji, ich nastawienia i oczekiwań wobec działalności tej instytucji oraz czynników kształtujących jej wizerunek. W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyli studenci z kilku wrocławskich uczelni wyższych. W wyniku analizy zgromadzonego materiału należy stwierdzić, iż badani studenci dość dobrze znają główne cele, zadania, obowiązki oraz strukturę organizacyjną instytucji Policji. Większość z nich wykazuje pozytywne nastawienie do Policji, a w szczególności do funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę bezpośrednio na ulicach lub innych terenach użyteczności publicznej. Wskazywane przez studentów propozycje w kwestii wprowadzenia zmian w funkcjonowaniu Policji świadczą o tym, iż nie są oni do końca zadowoleni z efektów jej dotychczasowej pracy. Czynnikami warunkującymi pozytywną opinię studentów na temat instytucji Policji są przede wszystkim postać policjanta, czas reakcji Policji na zgłoszenie o wydarzeniu oraz prowadzone przez nią akcje społeczno-kulturalne, a w niewielkim stopniu mass media, jak i filozofia „community policjing”. Natomiast czynnikiem negatywnie oddziałującym na wizerunek Policji jest stosunek tej formacji do praw człowieka, w przypadku braku ich przestrzegania. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na ogólnie pozytywny obraz instytucji Policji w opinii studentów.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia dotyczące aspiracji edukacyjno-zawodowych uczniów szkół gimnazjalnych oraz ponadgimnazjalnych wychowujących się w domu dziecka. Aspiracje te mają realny wpływ na wybór szkoły, kierunku kształcenia,a także na wybór dalszego zawodu. Odgrywają one kluczową rolę w obecnym momencie na rynku pracy, który się ciągle zmienia i pozostaje niestabilny. Celem mojej pracy było poznanie aspiracji edukacyjno-zawodowych młodzieży, która wychowuje się w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Zmierzałam do poznania ich postaw względem obowiązku szkolnego, a także spostrzeżeń na własne osiągnięcia szkolne. Uczniowie szkół gimnazjalnych oraz ponadgimnazjalnych stoją przed pierwszymi wyborami dotyczących ścieżki kariery zawodowej. Zatem miałam na celu poznanie ich preferencji zawodowych oraz oczekiwań w zakresie przyszłej pracy zawodowej. Do zgromadzenia materiału badawczego wśród 84 uczniów wychowujących się w 6 ośrodkach socjalizacyjno-wychowawczych zastosowałam metodę sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety. Analiza wyników przeprowadzonych badań wskazuje, iż badani wychowankowie domu dziecka posiadają wysoką samoocenę. Oceniają siebie jako jednostki ambitne, dążące do realizacji postawionych sobie celów, planów, wierzące w spełnienie własnych marzeń. Nastolatki pomimo postrzegania siebie jako dobrego ucznia wykazują w większości niechętny stosunek do pełnionego obowiązku szkolnego. Zainteresowaniem uczniów cieszą się głównie te zawody, które wymagają zdobycia wykształcenia zawodowego lub średniego. Natomiast wybór zawodu młodzież uzależnia od wysokości wynagrodzenia, własnych zainteresowań oraz tego czy praca jest ciekawa oraz interesująca.

Przemoc to zjawisko o charakterze globalnym. Przybiera rozmaite formy,które wraz z upływem czasu stają się coraz bardziej wyszukane. Bez względu na rodzaj tego zjawiska, każde zachowanie nacechowane agresją jest niezwykle krzywdzące dla ofiary. Spośród wielu rodzajów przemocy, najbardziej interesująca a zarazem niezwykle bolesna w skutkach jest przemoc emocjonalna. W przeciwieństwie do przemocy fizycznej nie pozostawia żadnych widocznych śladów, jest jednak równie niebezpieczna. Praca dotycząca pomocy kobietom - ofiarom przemocy psychicznej, składa się z czterech rozdziałów oraz warsztatu. Pierwszy rozdział dotyczy problematyki przemocy w świetle literatury przedmiotu. Znajduje się w nim ogólny opis zjawiska przemocy w kontekście społecznym, próba zdefiniowania, czym dokładnie jest przemoc oraz przeanalizowanie znaczenia tego pojęcia z punktu widzenia różnych dyscyplin naukowych. Rozdział ten zawiera także klasyfikację i przejawy zjawiska przemocy. Opisuje różne jego rodzaje, ich przyczyny oraz skutki jakie za sobą niesie. Ostatni element rozdziału stanowi krótka charakterystyka cyklu przemocy oraz błędnego koła przemocy. Drugi rozdział pracy opisuje zjawisko przemocy emocjonalnej wobec kobiet w bliskiej relacji interpersonalnej. Rozpoczyna się próbą zdefiniowania, czym jest bliska relacja interpersonalna, opisuje rodzaje związków, typy miłości oraz charakteryzuje czynniki, które wpływają na tworzenie się związków. Dalsza część rozdziału zawiera krótką charakterystykę oraz porównanie związku zdrowego i toksycznego. Opisuje fazy związku miłosnego, cechy, którymi powinna charakteryzować się satysfakcjonująca obu partnerów relacja, a także przejawy toksyczności w związku i charakterystykę zaburzonego partnera. Rozdział ten opisuje także etiologię zjawiska przemocy emocjonalnej, zawiera charakterystykę kliku jego najważniejszych przejawów oraz opis negatywnych skutków jakie niesie za sobą ten problem. Rozdział kończy się krótką charakterystyką sylwetki sprawcy i ofiary przemocy oraz wskazaniem przyczyn, dla których kobiety - ofiary przemocy emocjonalnej pozostają w toksycznej relacji z agresywnym partnerem. Trzeci rozdział pracy obejmuje problematykę pomocy kobietom- ofiarom przemocy psychicznej. Rozpoczyna się opisem podjęcia decyzji przez ofiarę o zakończeniu związku z toksycznym partnerem, krótką charakterystyką etapów składających się na ten proces oraz próbą uporania się z przeszłością i powrotem do równowagi. Dalsza część pracy opisuje główne założenia w pracy z kobietami, które doświadczyły zjawiska przemocy, zawiera charakterystykę i podstawowe cechy jakie powinna posiadać osoba pomagająca. W rozdziale trzecim jest również mowa o działaniach prewencyjnych, mających na celu zapobieganie występowaniu zjawiska przemocy oraz o różnych formach pomocy dla ofiar tego problemu świadczonych przez liczne instytucje (wsparcie edukacyjne, poradnictwo oraz dialog motywujący, mający na celu zachęcić ofiarę do podjęcia terapii). Rozdział ten zawiera takż

Niniejsza praca magisterska porusza problematykę funkcjonowania dziecka z autyzmem w przedszkolu integracyjnym, to opis interakcji i relacji zachodzących między dziećmi z autyzmem uczęszczającymi do przedszkola , a ich rówieśnikami i opiekunami. Pierwszy rozdział pracy dotyczy charakterystyki autyzmu, która dokonana została na podstawie literatury z wykorzystaniem pozycji literackich wielu uznanych specjalistów w dziedzinie tego zaburzenia. Zawiera on rys historyczny autyzmu, charakterystykę dziecka i jego rozwoju społecznego, możliwe przyczyny jego powstania, współczesne kryteria diagnostyczne oraz opis sytuacji rodziców dziecka, ich reakcji na diagnozę zaburzeń autystycznych u dziecka. W kolejnym rozdziale scharakteryzowana została integracyjna placówka przedszkolna na podstawie statutu, opisana idea integracji i sposoby jej realizacji, a także metody wsparcia dziecka z niepełnosprawnością wykorzystywane w przedszkolach. Rozdział trzeci ma charakter metodologiczny, opisuję w nim wybraną strategię badawczą, a także wykorzystane metody i techniki oraz nakreślam czytelnikowi postawione problemy badawcze.Na potrzeby pracy przeprowadzone zostały badania o charakterze jakościowym w jednej z prywatnych placówek integracyjnych znajdujących się we Wrocławiu, materiał badawczy zebrany został poprzez rozmowy z rodzicami i pedagogami, wnikliwą obserwację chłopców, a także analizę dokumentacji dotyczącej badanych wychowanków. Głównym problemem badawczym mojej pracy jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jak funkcjonują dzieci z autyzmem w przedszkolu integracyjnym. W ostatnim empirycznym rozdziale zawarty został obszerny opis funkcjonowania badanych chłopców z uwzględnieniem relacji między rówieśnikami i z opiekunami zajmującymi się nimi w przedszkolu. W tym rozdziale poruszona została także kwestia zgłaszanych przez rodziców problemów oraz ich subiektywnej oceny funkcjonowania dzieci w przedszkolu. Napisana przeze mnie praca magisterska prezentuje funkcjonowanie dziecka z autyzmem w przedszkolu integracyjnym, pokazuje jak radzi sobie dziecko z autyzmem w grupie dzieci w normie rozwojowej, jak jest przez nich postrzegane i jak mogą wyglądać jego kontakty z rówieśnikami. Opisane są też pozytywne skutki obecności dzieci z autyzmem zarówno w grupie dzieci z zaburzeniem, jak i pozostałych. Poruszona została także ważna kwestia, jaką jest zapewnienie wszystkim dzieciom warunków sprzyjających integracji, wszechstronnie stymulujących ich rozwój, by przedszkola, szkoły i żłobki stanowiły miejsce nawiązywania wzajemnych relacji i wspólnego zdobywania edukacji.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia dotyczące przestępczości nieletnich w percepcji funkcjonariuszy Policji. Naruszanie norm prawnych, niezależnie od wieku sprawcy stanowi przejaw nieprzystosowania społecznego, co powoduje wymierne szkody w życiu publicznym. Wiadomo, iż tego typu zachowania antyspołeczne przejawiane we wczesnym okresie życia, jeśli nie podejmie się skutecznej interwencji, to na ogół są utrwalane. Tym samym wzrasta ryzyko przestępczości w życiu dorosłym. A ponieważ jednym z ważnych organów powołanych do ścigania sprawców czynów karalnych oraz zapobiegania zachowaniom dewiacyjnym jest Policja, więc istotne jest poznanie zjawiska przestępczości nieletnich z perspektywy doświadczeń zawodowych funkcjonariuszy tej organizacji. Zatem celem podjętych badań nad przestępczością nieletnich było ustalenie rozmiarów tego zjawiska na tle innych przejawów niedostosowania społecznego, ich przyczyn, policyjnych procedur postępowania z nieletnimi sprawcami czynów zabronionych oraz, działań prewencyjnych prowadzonymi w tym zakresie przez Policję. Do ich przeprowadzenia wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, ankieta stanowiła technikę badawczą, narzędziem badawczym natomiast był kwestionariusz ankiety. W badaniach wzięli udział funkcjonariusze Oddziału Prewencji z Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. Analiza wyników badań wskazuje, iż w opinii badanych funkcjonariuszy do najczęściej przejawianych przez młodzież zachowań aspołecznych należy przede wszystkim używanie środków psychoaktywnych, agresja elektroniczna, a następnie popełnianie czynów karalnych. Jednak w ich ocenie zachowania przestępcze wśród młodzieży występują dość często, w głównej mierze dotyczą one kradzieży. W zdecydowanej większości czynów przestępczych dopuszczają się chłopcy - uczniowie gimnazjum. Zasadniczym powodem tych zachowań według badanych funkcjonariuszy są uzależnienia od środków psychoaktywnych nieletnich sprawców, jak również występowanie tego typu dysfunkcji w ich środowiskach rodzinnych i rówieśniczych. Głównymi procedurami policyjnymi postępowania z nieletnimi sprawcami przestępstw jest rozpoznanie środowisk zagrożonych demoralizacją, ustalenie przywódców grup przestępczych oraz zbieranie informacji o nieletnich przebywających na przepustkach z placówek resocjalizacyjnych. Prowadzone działania prewencyjne w celu zapobiegania popełnianiu przestępstw przez nieletnich polegają na patrolowaniu miejsc gromadzenia się młodych ludzi, nadzorowaniu imprez masowych z udziałem młodzieży, oraz ujawnianiu sprzedaży alkoholu nieletnim.

Niniejsza praca poświęcona jest funkcjonowaniu dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w żłobku integracyjnym. Praca magisterska składa się z czterech rozdziałów. Trzy pierwsze rozdziały poświęcone są zagadnieniom teoretycznym, natomiast czwarty ukazuje analizę i interpretację zebranych badań. W pierwszym rozdziale zawarłam wiedzę odnośnie procesu integracji: pojęcia, rysu historycznego, modeli i form kształcenia integracyjnego, zalet i wad nauczania integracyjnego, systemu opieki i wychowania procesu integracyjnego, organizację procesu opiekuńczo- wychowawczego, przygotowania i współpracy nauczycieli- wychowawców, znaczenia grupy integracyjnej oraz roli rodziny w systemie integracyjnym. Drugi rozdział dotyczy problematyki niepełnosprawności intelektualnej: pojęcia, klasyfikacji, przyczyn niepełnosprawności intelektualnej, rozwoju i funkcjonowania dzieci oraz wybranych zaburzeń współwystępujących z niepełnosprawnością intelektualną. Trzeci natomiast jest teoretycznym opisaniem metodologii badań: założeń badawczych, przedmiotu i celu badań, problemów badawczych, strategii badań, metod i technik badawczych oraz badanej populacji i miejscu badań. Z kolei ostatni rozdział zawiera analizę i interpretację przeprowadzonych badań. Przedstawiłam w nim: sylwetki badanych dzieci oraz ich wzajemne relacje, komunikowanie się, rozwój poznawczy, samodzielność, sprawność manualną, rozwój fizyczny oraz na końcu zawarłam podsumowanie badań.

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie kluczowych faktów dotyczących istoty autyzmu oraz zaprezentowanie, jako jednego z działań pomocowych, wczesnego wspomagania w rozwoju dziecka. Praca składa się z czterech części. Rozdział pierwszy poświęciłam charakterystyce autyzmu na podstawie literatury przedmiotu. Opisałam pojęcie i istotę, epidemiologię, wybrane koncepcje etiologii autyzmu, rozpoznawanie, diagnozę oraz specyfikę funkcjonowania dzieci autystycznych. W rozdziale drugim scharakteryzowałam program wczesnego wspomagania w rozwoju dziecka na podstawie literatury przedmiotu, rozporządzenia prawnego oraz danych zawartych w programie rządowym. Wyjaśniłam zasadniczą rolę udziału rodziny dziecka w działaniach pomocowych oraz ich zalety a także narzędzia diagnostyczne i metody terapeutyczne wykorzystywane w praktyce wczesnego wspomagania w rozwoju dziecka. Trzeci rozdział poświęciłam metodologii badań. Opisałam założenia teoretyczne, problemy badawcze oraz strategię badań. Scharakteryzowałam wykorzystane metody i techniki oraz miejsce badań. W rozdziale czwartym dokonałam analizy i interpretacji wyników przeprowadzonych badań. Scharakteryzowałam sylwetki badanych osób oraz skierowany wobec nich i ich rodzin zakres oddziaływań pomocowych. Opisałam efekty działań terapeutycznych a także ocenę całego procesu, jakiej dokonały rodziny badanych osób. Rozdział czwarty zakończyłam podsumowaniem wyników badań.

Celem mojej pracy jest ukazanie, jak ważna jest rola ojca w wychowaniu córki. Temat ten jest niezwykle głęboki i problematyczny, ponieważ funkcja ojca w kształtowaniu wieloaspektowego rozwoju dziecka jest równie istotna jak rola matki. Jednak pomimo upływu lat, nadal jest nieco bagatelizowana. Pierwszy rozdział przedstawia definicje i rodzaje ojcostwa. Opisuje w nim także ewolucje roli ojca na przestrzeni wieków. Skupiam się także na ważnym aspekcie jakim jest kryzys ojcostwa. W drugim rozdziale analizuję postać ojca jako wychowawcy swojej córki. Staram sie określić jego rolę w kształtowaniu poszczególnych sfer jej życia. W trzecim rozdziale przybliżę poradnictwo dla ojców, którzy nie spełnili dobrze swoich obowiązków rodzicielskich i wychowawczych. Analizuję problematykę trudności, które mogą spotkać mężczyzn podczas sprawowania roli ojca a także przedstawiam formy pomocy dla ojców.

Narodziny dziecka to długo oczekiwany moment, przepełniony szczęściem i radością rodziców.Niestety nie wszystkie dzieci rodzą się zdrowe.Wtedy rodzice zmagają się z ogromną tragedią.Występuje u nich rozczarowanie, żal oraz bezsilność. Pragną pomóc swojemu dziecku, starając się zniwelować występujące zaburzenie.Pomocą dla rodziców, a przede wszystkim dzieci są programy wczesnego wspomagania rozwoju, które skierowane są do dzieci z niepełnosprawnością lub zagrożonych niepełnosprawnością.Wczesne wspomaganie rozwoju to szereg oddziaływań, głównie psychoruchowych lub społecznych skierowanych na dziecko od chwili wykrycia zaburzenia do podjęcia przez niego nauki szkolnej. Oddziaływanie te mogą być bardzo różne, zależne od zaburzeń rozwojowych zdiagnozowanych przez specjalistów. Tematem mojej pracy jest wczesne wspomaganie rozwoju dzieci z zaburzeniami mowy.Analizując literaturę, doszłam do wniosku, że występuje deficyt informacji na temat zaburzeń mowy.W pierwszym rozdziale mojej pracy przeanalizowałam zagadnienie wczesnego wspomagania rozwoju.Zajęłam się obowiązującymi rozporządzeniami, które regulują prowadzenie wczesnych oddziaływań dla dzieci niepełnosprawnych lub zagrożonych niepełnosprawnością. Przybliżyłam również proces diagnozy dziecka, który jest bardzo ważny w dalszym etapie wczesnego wspomagania rozwoju.Następnie opisałam rolę rodziny we wczesnym wspomaganiu rozwoju dzieci.Rodzina jest dla dziecka naturalnym środowiskiem wychowawczym, stymulującym jego rozwój. To w domu dziecko spędza najwięcej czasu, dlatego ważne jest objęcie wczesnym wspomaganiem także rodziców dziecka.Dać im istotne informacje, wskazówki jak stymulować rozwój swojego dziecka, a także wsparcie, które jest potrzebne w tej trudnej dla nich sytuacji. Rozdział drugi obejmuje zaburzenia mowy.Przybliżyłam najważniejsze informacje na temat prawidłowego rozwoju mowy dziecka.Opisałam okres melodii, wyrazu, zdania, swoistej mowy dziecięcej, uwzględniając osiągane w tych okresach przez dziecko umiejętności.W kolejnym podrozdziale przeanalizowałam opóźniony rozwój mowy.Wykazałam różnice między zakłóceniem, opóźnieniem oraz zaburzeniem rozwoju mowy.Przedstawiłam również podział na samoistne oraz niesamoistne opóźnienie mowy.Dalej zajmęłam się występującymi zaburzeniami mowy, dzieląc je na zewnątrzpochodne i wewnątrzpochodne. Zewnątrzpochodne zaburzenia mowy wynikają z wpływu środowiska. Nie ma wewnętrznych uszkodzeń, które mogłyby być przyczyną występującego zaburzenia.Natomiast zaburzenia wewnątrzpochodne wynikają z defektów strukturalnych oraz psychoneurologicznych. W mojej pracy opisałam najczęściej występujące zaburzenia takie jak: afazja, dysglosja, dyslalia, dysartia, jąkanie, digofazja oraz mutyzm.W kolejnym podrozdziale przedstawiłam metody terapii logopedycznej wykorzystywane we wczesnym wspomaganiu rozwoju przez specjalistów. Opisałam masaż logopedyczny, metodę psychostymulacyjną, ćwiczenia czynne, wspomagane oraz oddechowe. W trzecim rozdziale mojej pracy przeds

W mojej pracy przyjrzałam się zagadnieniu singlizmu. Podwaliną do rozważań na temat fenomenu singla była dla mnie rodzina tradycyjna. Jak się okazało literatura przedmiotu definiuje tradycyjną familię bardzo podobnie, zwykle jako „małżeństwo z dziećmi”. Kolejno przedmiotem mojego opisu były przemiany rodziny, prowadzące do powstania alternatywnych jej form przez co dziś już trudno zdefiniować co możemy nazywać „rodziną”. Jedną z tych alternatywnych form rodziny jest singiel budzący kontrowersje wśród badaczy, ponieważ trudno jest go „podpiąć” pod standardowy opis rodziny typu „rodzice i dzieci”. Tak jak inne nowoczesne inne alternatywne formy jak DINKs, związki partnerskie czy samotne matki z dziećmi często są w literaturze określane mianem rodziny, tak singla trudno do niej zakwalifikować. Rodzinę tworzymy z kimś, natomiast solista zwyczajnie nie ma z kim jej tworzyć. W drugim rozdziale skupiłam się już głównie na singlu. Nastąpiła próba opisu solisty z podziałem na różne kategorie definicji (np. definicje w których zawarty jest wiek singla, jego stan cywilny). Trzeci rozdział opisuje przyczyny i skutki pozostawania osobą samotną. Jeżeli chodzi o przyczyny to są one dosyć oczywiste i wiele z nich potrafiłabym przytoczyć bez sięgania po literaturę fachową ponieważ są one w większości przypadków bardzo podobne do siebie. Natomiast skutki moim zdaniem za każdym razem nieco inne i w mniejszym lub większym stopniu wpływają na życie singla. Ostatni wątek jaki podjęłam to kwestia pomocy singlom. W Polsce nie istnieją formy pomocy singlom w sensie formalnym, tj. poradnie dla singli, tak jak to ma miejsce w przypadku rodzin. Odnoszę wrażenie, że rynek pomocowy dla solistów prężniej rozwija się w Internecie. Na podstawie moich obserwacji mogę stwierdzić, że dostępne formy wsparcia dla singli to głównie portale randkowe, warsztaty, speed dating i poradniki. Oprócz tego moją uwagę zwróciła kwestia dyskryminacji singli po 50 r.ż. To właśnie dla nich jest mało ofert pomocowych podczas gdy osoby starsze i seniorzy często nie radzą sobie z samotnością, chyba nawet częściej niż soliści 20-letni, przed którymi „świat stoi otworem”. Rozważania kończę krótką refleksją o tym, czy singiel zagraża rodzinie tradycyjnej. Według mnie nie jest w stanie jej zagrozić ze względu na to, że wielu ludzi nadal wyznaje tradycyjne wartości i to rodzina jest dla nich ważnym i nieodwołalnym aspektem życia.

Niniejsza praca, na temat pielęgnowania związku małżeńskiego, składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym z nich znajduje się analiza znaczenia małżeństwa i rodziny w życiu człowieka. Małżeństwo jest w nim rozpatrywane pod względem korzyści płynących z jego zawarcia, jak również wyzwań i obowiązków wynikających z podjęcia tak ważnej dla człowieka decyzji. Pierwszy rozdział prezentuje także definicyjne ujęcie związku małżeńskiego w literaturze przedmiotu. Małżeństwo przedstawiane jest w niej jako związek, wspólnota i instytucja. Podkreślany jest tam także jego społeczny charakter. W rozdziale tym zostały omówione także zadania i zasady funkcjonowania małżeństwa oraz role pełnione przez partnerów w małżeństwie. Na końcu pierwszego rozdziału zamieszczone są też czynniki pozytywnie i negatywnie wpływające na rozwój małżeństwa, z których wynikają spostrzeżenia na temat tego, co warunkuje udany i długotrwały związek, a co go niszczy i doprowadza do długotrwałego rozpadu. W odwołaniu do tematu niniejszej pracy, rozdział drugi poświęcony został pielęgnowaniu związku małżeńskiego. Z uwagi na postępujące wciąż procesy dezintegracji rodzin i ujętą w wielu publikacjach naukowych nietrwałość dzisiejszych małżeństw, podkreślenia wymaga jak ważne jest opanowanie sztuki pielęgnowania swojego związku, tak aby był on trwały i w pełni satysfakcjonujący. W rozdziale tym zamieszczone są informacje o ważności troszczenia się o własne małżeństwo i sposoby na jego pielęgnowanie, a także rozróżnienie pomiędzy poradnictwem, a terapią małżeńską - jako dodatkową formą wsparcia podczas kryzysów w związku. W podrozdziale dotyczącym terapii wyróżnione zostały główne, współczesne nurty, jakimi są: terapia psychodynamiczna, poznawczo-behawioralna i systemowa. W rozdziale tym opisano również poradnictwo małżeńskie. Rozdział trzeci jest teoretycznym opisem zasad tworzenia szkoleń i warsztatów, w którym wyróżnione zostały rodzaje szkoleń i ich specyfikę, a także podjęta została analiza stylów uczenia się oraz samej koncepcji uczenia się przez doświadczenie wg Davida Kolba. Na podstawie literatury przedmiotu usystematyzowany został również przebieg cyklu szkoleniowego oraz metody prowadzenia zajęć. Opis autorskiego warsztatu pt. „Razem przez życie - czyli o poprawnym tworzeniu relacji małżeńskich” ujęty został w rozdziale czwartym. Jest to mój pomysł na usprawnienie komunikacji między małżonkami i wzmocnienie łączących ich więzi małżeńskich. Warsztat ten ma za zadanie poprawić wzajemne stosunki i zbliżyć małżonków do siebie, a także nawiązać między nimi nić porozumienia, aby byli w stanie lepiej zrozumieć swoje potrzeby i stworzyć udany, długotrwały związek. Zastała w nim zamieszczona również charakterystyka poszczególnych sesji szkoleniowych, w których zostały wykorzystane między innymi następujące metody: ćwiczenia praktyczne, pogadanki, mini-wykłady, dyskusje, burze mózgów czy odgrywanie ról. Praca zakończona została wnioskami na temat małżeństwa. W zakońc

Dysleksja jest jednym z najczęściej diagnozowanych zaburzeń, z którym zmagają się dzieci w polskich szkołach. Coraz więcej uczniów zmaga się z trudnościami, charakterystycznymi dla tego zjawiska. Jedną z możliwości udzielenia pomocy dzieciom i młodzieży ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest terapia pedagogiczna, czyli oddziaływania o charakterze korekcyjno – kompensacyjnym. Niestety, zajęcia te nie zawsze przybierają odpowiednie formy. Poza tym, na obniżoną efektywność terapii pedagogicznej wpływa wiele czynników, na które nauczyciel lub pedagog nie może oddziaływać. Niniejsza praca stanowi wyjaśnienie tego, jak terapia pedagogiczna wpływa na możliwość uzyskiwania przez uczniów gimnazjum ze zdiagnozowaną dysleksją osiągnięć szkolnych. Jest także odpowiedzią na nikłe zainteresowanie badaczy starszymi uczniami polskich szkół, a badania w niej zawarte mogą posłużyć jako swego rodzaju podpowiedź dla tych, którzy mają jakąkolwiek styczność z terapią pedagogiczną – rodziców, nauczycieli, pedagogów oraz samych uczniów. Pierwszy rozdział pracy rozpoczyna się od niezbędnych wyjaśnień terminologicznych związanych z dysleksją oraz diagnozą tego zaburzenia. Kolejno zostały dokładnie wskazane oraz omówione przyczyny występowania dysleksji,na podstawie starszych i nowszych publikacji, jak również uznane przez dotychczasową literaturę koncepcje jej powstawania. Zostały także wyjaśnione najważniejsze symptomy dysleksji oraz ich znaczenie dla funkcjonowania ucznia w szkole. Rozdział pierwszy zamyka opis czynności, jakie podejmowane są w ramach diagnozowania dysleksji. Kolejna część niniejszej pracy odnosi się do skuteczności terapii pedagogicznej w pracy z uczniami zmagającymi się z dysleksją. Omówione zostały w niej takie kwestie, jak: terminologiczne wyjaśnienie terapii pedagogicznej, cele oraz rodzaje oddziaływań terapeutycznych, zasady terapii pedagogicznej, rozwój oraz stosowanie terapii pedagogicznej w Polsce. Poruszony został także temat terapii pedagogicznej w świetle polskiego prawa oświatowego oraz metody pracy terapeutycznej z dzieckiem ze zdiagnozowaną dysleksją. Zawarty został również kodeks postępowania terapeuty pedagogicznego. Następny rozdział poświęcony został metodologii badań. Poruszono w nim zagadnienia związane z założeniami teoretycznymi towarzyszącymi idei przeprowadzenia badań. Przedstawiono także przedmiot oraz cel badań oraz określone zostały problemy badawcze. Została w nim także opisana strategia podjętych badań. Następnie wyjaśnione zostały kwestie związane z wykorzystanymi metodami oraz technikami badawczymi, jak również miejscem badań i badaną populacją. Ostatnia część pracy zawiera dokładną analizę uzyskanych wyników badań. Poruszono w niej temat sylwetek badanych uczniów. Wskazano także rodzaj i zakres osiągnięć szkolnych badanych uczniów gimnazjum. Poruszona została także kolejna kwestia – znaczenie przebiegu terapii pedagogicznej oraz konkretnych jej form w uzyskiwaniu przez gimnazjalistów z dysleksją

Problematyka pracy dotyczy motywów zaangażowania społecznego oraz korzyści wynikających z tegoż działania na przykładzie Hufca Związku Harcerstwa Polskiego w Świdnicy. Wybrałam taki temat, ponieważ jestem harcerką i ciekawi mnie to, dlaczego ludzie wstępują do harcerstwa. Jeszcze bardziej jestem zainteresowana tym, jak harcerze oceniają swoją działalność i jakie zauważają korzyści wynikające z tego. Uważam, że jest to istotny problem badawczy, ponieważ w obecnych czasach, w których coraz więcej rodziców boryka się z problemami wychowawczymi swoich dzieci, może znaleźć ich świetne rozwiązanie właśnie w harcerstwie. Praca ma charakter badawczy i składa się z czterech rozdziałów. Część teoretyczną przedstawiam w dwóch rozdziałach. Pierwszy z nich odnosi się do historycznych i aktualnych aspektów harcerstwa. W rozdziale tym przedstawiłam genezę i zarys rozwoju skautingu i harcerstwa. Skauting został zapoczątkowany w Anglii przez generała Roberta Baden - Powella w 1907 roku. Na grunt polski skauting został przeniesiony przez Andrzeja Małkowskiego i zyskał miano harcerstwa. W 1911 roku Małkowski wydał rozkaz we Lwowie powołujący pierwsze drużyny harcerskie. W drugiej części tego rozdziału prezentuję podstawy wychowawcze Związku Harcerstwa Polskiego. W tym: harcerski system wychowawczy, grupy metodyczne ZHP oraz metodyki grup wiekowych ZHP. W rozdziale poruszam takie kwestie jak: cel i misja ZHP, zasady harcerskiego wychowania, metoda harcerska, opis poszczególnych grup metodycznych (zuchy, harcerze, harcerze starsi, wędrownicy) oraz przypisane im metodyki: instrumenty metodyczne czy zasady działania drużyny lub gromady. Rozdział drugi podkreśla znaczenie motywacji w podejmowanym działaniu. Odnosi się do takich zagadnień jak: pojęcie motywacji, teorie motywacji, czynniki i proces motywacji oraz motywacja do działań społecznych. Na podstawie psychologicznej literatury przedmiotu wyjaśniam pojęcie motywacji z punktu widzenia różnych autorów, ukazuję całe spectrum teorii motywacji oraz przedstawiam, jakie warunki powinna spełniać poprawna teoria motywacji. Ponadto opisuję mechanizm powstawania czynników motywacji, a także sam proces motywacji, warunek jego zaistnienia oraz cel tego procesu. Na koniec rozdziału zajmuje się zagadnieniem motywacji w odniesieniu do działań społecznych. W części trzeciej prezentuję założenia metodologiczne badań. Mianowicie: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, zmienne i ich wskaźniki, strategię badań, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz badaną populację i miejsce badań. Jako strategię badań wybrałam podejście ilościowe, metodą jest sondaż diagnostyczny, a narzędziem badawczym - kwestionariusz ankiety. Rozdział czwarty odnosi się do analizy interpretacji wyników badań dotyczących motywów zaangażowania społecznego oraz korzyści wynikających z działania w harcerstwie. W rozdziale tym prezentuję charakterystykę badanej populacji, opisuję pierwszy kontakt badanych z harcerstwem oraz moment podjęcia decy

Tematem tej pracy jest kohabitacja, będąca alternatywą dla życia małżeńsko-rodzinnego. Kohabitacja w Polsce, ale także w innych krajach, kojarzy się z degeneracją rodziny. Wiedza Polaków na temat kohabitacji jest wciąż mocno ograniczona. Dla starszych pokoleń instytucją posiadającą największą rangę pozostaje małżeństwo. Falę sprzeciwu większości społeczeństwa wywołał projekt Sejmu dotyczący związków partnerskich. Wtedy to zjawisko kohabitacji, ale także homoseksualizmu zaczęło być szeroko komentowane w mediach. Ten stereotyp partnerów walczących o prawa wcześniej należących do małżeństwa, pozostał w myśleniu społeczeństwa, jeszcze bardziej utrudniając życie kohabitantom. Kohabitacja zaczęła być kojarzona z życiem celebrytów znudzonych małżeństwem i prokreacją oraz z niepotrzebną zmianą wcześniej sprawdzającego się modelu życia rodzinnego i małżeńskiego. Bardzo często obraz kohabitantów łączony jest z patologią, rozbitą rodziną czy więzieniem. Tymczasem, coraz więcej par decydujących się na pozostawanie w związku nieformalnym, posiada wysoki status majątkowy, czy wyższe wykształcenie. Kohabitacja nie jest już skutkiem bezowocnych starań o sformalizowania związku, staje się natomiast wyborem ideologicznym. Wiele młodych par postanawia „ sprawdzić” swój związek przed ślubem. Autorzy bardzo często zauważają także, że kohabitacja wypiera powoli okres narzeczeństwa. Bardzo często pary nie dokonują następnego kroku, wybierając pozornie wygodniejszą perpektywę pozostawania w związku kohabitacyjnym przez długie lata. Praca ta składa się z trzech rozdziałów przybliżających funkcjonowanie kohabitantów w społeczeństwie. Rozdział pierwszy zawiera definicje rodziny oraz małżeństwa. W tym rozdziale zawarte są także etapy przemian rodziny współczesnej. Ukazanie zmian zachodzących w budowie rodziny ewoluującej na przestrzeni lat, pozwala umiejscowić moment pojawienia się alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Dalsza część rozdziału jest próbą scharakteryzowania najpopularniejszych alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Rozdział drugi poświęcony jest kohabitacji w szerszym ujęciu definicyjnym. Dalsza jego część zawiera podział związków nieformalnych według poszczególnych kryteriów. Znajdują się tam motywy jakimi kierują się pary rezygnujące z małżeństwa na rzecz konkubinatu. W tym rozdziale można także znaleźć obraz zjawiska kohabitacji występującej w Polsce oraz sytuację kohabitantów na Świecie. W rozdziale trzecim zawarta została analiza porównawcza małżeństwa oraz kohabitacji. Jest to porównanie niezbędne dla określenia, jak bardzo atrakcyjna wydaje się parom forma związku będąca kohabitacją i czy w rzeczywistości konkubinat różni się pod wieloma względami od małżeństwa. W tymże rozdziale nie mogło zabraknąć także blasków i cieni związanych z wyborem kohabitacji. Opis plusów i minusów kohabitacji pozwala zauważyć, że pomimo pozornej swobody wyborów, która wpisana jest w związek niesformalizowany, partnerzy muszą zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. Dalsza

Tematem mojej pracy są drogi edukacyjne dzieci z zespołem Downa objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju. Problem główny pracy było pokazanie: Jakie znaczenie dla dróg edukacyjnych dzieci z zespołem Downa miało ich uczestnictwo w programie wczesnego wspomagania rozwoju w opinii rodziców? W wyniku przeprowadzonych badań uzyskałam odpowiedzi na problemy badawcze. Narzędziem badawczym, którym posłużyłam się w trakcie badań był list otwarty skierowany do rodziców dzieci z zespołem Downa, które objęte były programem wczesnego wspomagania rozwoju. W liście znajdowały się 22 pytania otwarte dotyczące tematu. Pytania te miały na celu nakreślić rodzicom temat, jednak poproszeni zostali o nieograniczaniu się jedynie do odpowiedzi na pytania. Badania przeprowadziłam wśród 5 rodziców dzieci z zespołem Downa. Grupa składała się z czterech dziewcząt i jednego chłopca, w wieku od 10 do 15 lat. Odpowiedzi rodziców były uzupełniane o wcześniejszą analizę dokumentów dziecka. Z badań wynika, że dzieci z zespołem Downa objęte w odpowiednim czasie programem wczesnego wspomagania rozwoju mają większą szanse na wyrównanie opóźnień w rozwoju i funkcjonowaniu. Działania prowadzone podczas trwania wczesnego wspomagania rozwoju, mają duże znaczenie na drogi edukacyjne dziecka w późniejszym wieku. Dobór odpowiednich metod sprzyjała procesowi. Współpraca rodziców ze specjalistami ma również duży wpływ. Z opinii rodziców wynikało, że była ona właściwa, a przebieg informacji był prawidłowy. W ocenie rodziców proces wczesnego wspomagania rozwoju ich dzieci był niezbędny, a efekty pracy widać teraz w czasie spełniania obowiązków szkolnych. Aktualnie wszyscy badani są w wieku szkolnym, ich funkcjonowanie w grupie rówieśniczej przebiega dobrze. Nie wyróżniają się pod względem ruchowym od innych. Jak również w czasie lekcji nie odbiegają znacznie poziomem.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z funkcjonowaniem subkultur młodzieżowych w opinii uczniów. Celem badań jest zbadanie wiedzy uczniów szkół gimnazjalnych na temat subkultur młodzieżowych, jakich rzeczywistych zagrożeń mogą doświadczać w związku z tym zjawiskiem. Subkultury stanowią bardzo ważny temat pedagogiczny, ponieważ skala tego zjawiska w drastyczny sposób rośnie. Dlatego też zmierzano do poznania opinii uczniów na temat motywów przynależności do subkultur, przejawów negatywnych zachowań oraz postaw gimnazjalistów wobec członków subkultur. Badania empiryczne oparte są na metodzie sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje, iż badani uczniowie wykazują krytyczny stosunek wobec członków subkultur. Potrafią wskazać negatywne zachowania grup subkulturowych oraz przyczyny utożsamiania się z nimi. Z uzyskanych danych empirycznych można wywnioskować, że na postawy młodzieży w wieku szkolnym, w dużej mierze mają wpływ rówieśnicy, środowisko szkolne, telewizja oraz Internet.

Wczesne wspomaganie rozwoju dzieci z zespołem Aspergera ma ogromne znaczenie dla ich prawidłowego funkcjonowania w codziennym życiu.Stanowi ono kluczowy etap dla dalszego postępowania terapeutycznego,bowiem zapobiega pogłębianiu się istniejących zaburzeń oraz eliminuje powstawanie kolejnych nieprawidłowości. Rozpoczynane we wczesnym dzieciństwie przynosi najwięcej korzyści dziecku, ale także całej jego rodzinie. Niniejsza praca analizuje skuteczność i znaczenie wczesnego wspomagania rozwoju na przykładzie dzieci z zespołem Aspergera i udzielonych przez ich rodziców informacji. Celem pracy jest zbadanie skuteczności wczesnego wspomagania rozwoju dziecka z zespołem Aspergera w opinii rodziców. Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów.Rozdział pierwszy przedstawia w oparciu o literaturę przedmiotu wyjaśnienia terminologiczne związane z wczesnym wspomaganiem rozwoju. Opisano w nim także podstawy teoretyczne, cele i zasady organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. W rozdziale został opisany również aspekt prawny wczesnej interwencji. W powyższym rozdziale szczególnie ważny jest podrozdział wspominający o rodzinie dziecka i jej udziale we wczesnym wspomaganiu rozwoju,a także możliwościach jej wsparcia.Poruszone zostały kwestie specyfiki funkcjonowania rodzin posiadających niepełnosprawne dziecko,potrzeb rodziców,konieczności ich wsparcia i dostarczenia pomocy nie tylko tej informacyjnej,ale przede wszystkim emocjonalnej.Zwrócono także uwagę na konieczność uwzględniania w programach wczesnego wspomagania rozwoju dzieci modelu skoncentrowanego na rodzinie,opierającego się na współpracy,wzajemnych relacjach,szacunku,zaufaniu,empatii oraz otwartej komunikacji.Na zakończenie rozdziału zostały opisane zalety i korzyści płynące z wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. Rozdział drugi niniejszej pracy zawiera najważniejsze informacje dotyczące zespołu Aspergera.Przedstawiony został rys historyczny zaburzenia oraz wszelkie wyjaśnienia terminologiczne. Zespół Aspergera został opisany jako całościowe zaburzenie rozwojowe mieszczące się w spektrum autyzmu,którego przyczyny pomimo licznych badań i obserwacji nie są znane.Jako kolejne zostały przedstawione wykorzystywane w trakcie diagnozy kryteria diagnostyczne zespołu Aspergera na podstawie ICD-10, skali opracowanej przez Gilberga oraz według DSM-IV, a także nowej klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5. W powyższym rozdziale znajdziemy także ogólną charakterystykę dziecka z zespołem Aspergera oraz opis najczęściej przejawianych symptomów, które sprowadzają się do czterech charakterystycznych cech takich jak:zaburzone interakcje społeczne, kłopoty z komunikacją i porozumiewaniem się, nietypowe zainteresowania oraz stereotypowe zachowania i rytuały. Bardzo istotny z punktu widzenia rodzica i nauczyciela jest także opis przebiegu rozwoju dziecka z ZA. Ostatni podrozdział zawiera informacje na temat wybranych metod i form terapii wspomagania rozwoju dzieci z zespołem Aspergera. W rozdziale trzec

Samotne macierzyństwo jest zjawiskiem coraz powszechniejszym i choć często jest wyborem kobiety, jest także źródłem problemów samotnej matki oraz jej potomstwa. Brak dostatecznego wsparcia ze strony ojca dziecka i instytucji państwowych jest przyczyną niskiej samoakceptacji kobiet, a co za tym idzie ich problemów ekonomicznych, mieszkaniowych, a także psychologicznych. Brak samoakceptacji powoduje, że kobieta ma trudności z radzeniem sobie z problemami, które spotyka w związku z samotnym wychowywaniem dziecka. Podjęto badania poznania sytuacji samotnych matek oraz tego jak brak wsparcia ze strony ojca dziecka wpływa na ich funkcjonowanie. Dla zbadania problemu wybrano metodę wywiadu narracyjnego, będącego równocześnie techniką badawczą, która umożliwia uzyskanie wypowiedzi jednostki na temat jej życia i doświadczeń, przy czym wypowiedź ta jest zainspirowana przez badacza. Grupę badawczą tworzy dziesięć kobiet w różnym wieku, o różnym statusie społecznym i wykształceniu oraz różnym miejscu zamieszkania. W badaniu wzięły udział kobiety mieszkające zarówno w dużych i mniejszych miastach oraz na wsi. Tym, co je łączy jest samotne wychowywanie potomstwa. Wyniki badań empirycznych odnoszą się do założonych problemów badawczych i wskazują, że w większości przypadków powodem samotnego macierzyństwa jest brak poczucia odpowiedzialności za dziecko ze strony ojca lub zdrada mężczyzny. Samotne macierzyństwo wzbudza w kobiecie lęk przed przyszłością, przed tym czy będzie zdolna zapewnić dziecku dobry byt i poczucie bezpieczeństwa. Ważną rolę odgrywa tu wsparcie dla samotnej matki – zarówno ze strony ojca dziecka, bliskich, jak i instytucji społecznych. Badania dowodzą, że brak takiego wsparcia powoduje obniżenie poczucia wartości i strach u badanych kobiet. Respondentki uważają, że samotne macierzyństwo może być źródłem szczęścia i satysfakcji, nie dostrzegają zagrożeń wynikających z funkcjonowania w rodzinie monoparentalnej.

Ewolucja organizacji środowiskowego wsparcia społecznego oraz popularyzacja refleksji nad ludzką płciowością umiejscawiają obie dziedziny wśród ugruntowanych nurtów dyskursu naukowego. Mimo względnie trwałej pozycji akademickiej, synteza wskazanych tematów rzadko wykracza poza rozważania stricte teoretyczne lub zakres jednego z podrozdziałów w szerszej kompilacji badawczej. Niniejsze opracowanie stanowi zatem próbę połączenia czynników (kobiecej) tożsamości płciowej, głębszej niepełnosprawności intelektualnej oraz funkcjonowania środowiskowego domu samopomocy, na przykładzie konkretnych osób, do których doświadczenia należy każde ze wskazanych zagadnień. Część teoretyczna pracy składa się z trzech rozdziałów, stanowiących bazę koncepcyjną eksploracji badawczych. W pierwszym z nich opisano wyniki przeglądu literatury dotyczącej poczucia tożsamości płciowej. Wyszczególniono niektóre istotne komponenty definicyjne wybranego zagadnienia, podsumowując rozważania odniesieniem do kolejnego rozdziału – na temat głębszej niepełnosprawności intelektualnej. Po dokonaniu analogicznego zestawienia wątków kluczowych dla zrozumienia teoretycznych podstaw zjawiska, zogniskowano uwagę na populacji dorosłych kobiet doświadczających implikacji tego typu diagnozy. Ostatni zakres części traktuje pokrótce o środowiskowym domu samopomocy, jako przykładzie placówki wsparcia dziennego, do której adresatów należy wybrana grupa badawcza. Część druga wyznacza podstawy strategiczne, analizę realizacji i podsumowanie wdrażania własnych eksploracji badawczych. W rozdziale wstępnym zawarto zatem opis podłoża metodologicznego oraz bazowego instrumentarium pracy. Jako narzędzia najbardziej adekwatne do tematyki wybrano metodę indywidualnych przypadków i techniki wywiadu częściowo strukturyzowanego oraz obserwacji selektywnej. Sprawozdanie z właściwego zastosowania owych struktur zostało natomiast podzielone na trzy podrozdziały, prezentujące wątki ujmowane w trakcie rozmów. Pierwsza sekcja stanowi próbę zbiorczego zestawienia fragmentów wypowiedzi respondentek, dotyczących wiedzy o somatyczno-biologicznych komponentach własnej tożsamości płciowej. Aspekt ten poszerzono następnie o elementy psychologiczno-kulturowej identyfikacji rozmówczyń ze stereotypem kobiecości. Zaakcentowano przy tym prywatne rozumienie konstruktu oraz jego spójność z ogólnymi zarysami poczucia tożsamości. Trzecim komplementarnym zakresem jest społeczny kontekst kształtowania i ujawniania osobistych autoidentyfikacji – z odniesieniem do wybranej Placówki. Etap ten toruje drogę do podsumowania, będącego próbą transmisji efektów analizy na wybrane zagadnienia badawcze. Zbiór własnych refleksji i sugestii praktycznych zawarto we właściwym zakończeniu opracowania. Rezultaty badań wykazały znaczące zróżnicowanie wewnątrzkategorialne w zakresie ujawnianej przez rozmówczynie samowiedzy, strategii autoprezentacji i świadomości ról przypisanych płci. Wśród najistotniejszych konkluzji należy jednak umieścić zrefe

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z uzależnieniem alkoholowym oraz współuzależnieniem. Ze względu na skalę problemu obecnie zarówno temat alkoholizmu, jak i współuzależnienia znajduje się w kręgu zainteresowań naukowców. Dlatego też zmierzano do poznania i opisania życia rodzinnego w rodzinach dotkniętych problemem alkoholowym. W badaniach empirycznych opartych na strategii jakościowej wykorzystano metodę wywiadu narracyjnego. Badanymi były osoby współuzależnione – partnerzy bądź potomkowie osób uzależnionych od alkoholu. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje, iż życie w rodzinie, która wśród swych członków posiada osobę uzależnioną, jest dla badanych powodem posiadania wielu problemów w sferze prywatnej. Dotyczy to zarówno dzieci dorastających przy uzależnionym rodzicu, jak i partnerów życiowych.