Tematem podjętym przeze mnie w niniejszej pracy dyplomowej jest rozwijanie umiejętności radzenia sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym wśród wychowawców placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego. Poruszam zagadnienia związane ze stresem zawodowym dotykającym osoby pracujące jako wychowawcy oraz problemem Zespołu Wypalenia Zawodowego. W pierwszym rozdziale opisuję stadia rozwojowe dorosłych w okresie wczesnej i średniej dorosłości, a także przedstawiam teorie wyboru zawodu oraz sylwetkę wychowawcy. Drugi rozdział poświęcony jest kluczowym problemom: stresowi i wypaleniu zawodowemu, charakteryzuję źródła stresu i wypalenia, objawy, skutki oraz sposoby radzenia sobie z nimi. Kolejny rozdział przedstawia placówkę opiekuńczą, podstawy prawne jej działalności, zmiany ustawowe jakie nastąpiły w ciągu ostatnich lat oraz przybliża pracę wychowawcy w placówce. Rozdział czwarty rozpoczyna część projektową, w nim opisuję założenia i cele programu profilaktycznego, a także formy i sposoby ich osiągania. Ostatni rozdział zawiera szczegółowe scenariusze zajęć z podziałem na dwa bloki: teoretyczny i praktyczny.

Celem mojej pracy było przeciwdziałanie cyberprzemocy wśród uczniów szkoły podstawowej w Piotrkowicach, a zwłaszcza u uczniów klasy VI, którzy dopuścili się do tego typu agresji w swojej klasie. Przez nieumyślne działania stali sie jednocześnie sprawcą i ofiarą tej przemocy. Związku z tym, istotne było poszerzenie ich wiedzy oraz pokazanie im w jaki sposób to zjawisko krzywdzi niewinne osoby. Aby zrealizować mój cel stworzyłam część teoretyczną i projektową pracy dyplomowej. W części teoretycznej miałam za zadanie nakreślić problem cyberprzemocy występującej wśród młodych osób. Związku z tym, część I składała się z 5 rozdziałów, które były wzajemnie sie łączyły i uzupełniały. W rozdziale I opisałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny oraz moralny dziecka w okresie wczesnej adolescencji. Istotne było szersze wyjaśnienie rozwoju emocjonalnego oraz społecznego. Miało to na celu wyjaśnienie dlaczego dorastająca młodzież powiela wiele różnych destruktywnych zachowań. Rozdział drugi dotyczył teorii z zakresu aktu cyberprzemocy. Ważne było wyjaśnienie czym jest ta przemoc, jakie ma rodzaje, formy, czym charakteryzuje się cyberprzestrzeń, a także do czego ona prowadzi młodych ludzi. Istotne było nakreślenie jaką rolę ma sprawca oraz świadek w tej przemocy. Na podstawie tego rozdziału oraz przeczytanej literatury mogłam stworzyć konspekty, w których zawarłam najważniejszą wiedzę do przekazania uczniom. Kolejny III rozdział wyjaśniał czym charakteryzuje się szkolnictwo w szkole podstawowej. Wymieniłam zadania, funkcje oraz opisałam role nauczyciela w polskiej oświecie. W rozdziale IV opisałam placówkę, w której realizowałam zajęcia. Wymieniłam najważniejszą dokumentacje szkolną zadania, formy, metody pracy, a także uwzględniłam kadrę pedagogiczną. Istotny był podrozdział dotyczący samych uczniów szkoły podstawowej w Piotrkowicach. Dzięki istotnym informacją przekazanych od wychowawcy, mogłam stworzyć konspekty w których uwzględniłam odpowiednie zajęcia dla tej grupy. Ostatni V rozdział dotyczył metod oraz technik wykorzystanych podczas realizacji zajęć. Dokładne opisanie ich, pomogło mi dopasować odpowiednie cele, dzięki którym po każdych zajęciach uczniowie zdobywali stosowną wiedzę. Część II projektowa stanowi strukturalny element mojej pracy. To w niej na podstawie części I-teoretycznej mogłam stworzyć pięć konspektów zajęć. Każde zajęcia miały za zadanie wzbogacić uczniów w konkretne wiadomości z zakresu cyberprzemocy. Uczniowie sami stworzyli definicje cyberprzemocy, poznali jej rodzaje, formy, motywacje sprawcy. Oprócz tego tworzyli katalogi, listy zachowań w różnych sytuacjach dotyczących tego typu agresji. Wymieniali uczucia, emocje, jakie towarzyszą ofiarą cyberprzemocy oraz tworzyli ulotki, w których zachęcali do aktywnego spędzania czasu zamiast siedzieć przed komputerem. Zajęcia miały charakter nie tylko profilaktyczny, ale miały też za zadanie zbliżyć do siebie grupę, z czym klasa też miała problem. Poprzez zorganizowanie za

Tematem pracy jest "Taniec jako wspomaganie edukacji artystycznej w wychowaniu wczesnoszkolnym. w pierwszym rozdziale pracy zawarte są informacje na temat rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym, w kolejnym rozdziale zawarte są informację dotyczące tańców wykorzystanych w projekcie oraz informacje dotyczące rytmiki oraz wpływu tańca na działanie sfery emocjonalnej, motorycznej, poznawczej człowieka.w trzecim rozdziale opisana została szkoła podstawowa, zadania szkoły, funkcje szkoły.W czwartym rozdziale opisana została placówka Szkoła podstawowa im. Marii Konopnickiej nr 1 w Wołczynie. Piaty rozdział skupia się na metodycznych podstawach projektu. część II pracy to projekt zawierający konspekty opraz opis przeprowadzonych zadań.

Tematem pracy jest animaloterapia jako forma wspomagania pracy z dziećmi. Całość skupia w sobie wiedzę teoretyczną z zaledwie namiastką praktyki tego typu terapii. Praca jest projektem edukacyjnym ze względu na zawartą w niej teorię. Animaloterapia nie jest powszechną formą terapii, jednak osiągane wyniki i bardzo ciekawa forma pracy, sprawiają że warto bliżej poznać całą idee tego zagadnienia. Jak sama nazwa wskazuję jest to terapia przy udziale zwierząt, gdzie w przeprowadzeniu zajęć biorą udział różne gatunki jak i rasy w zależność od wskazanej diagnozy. Animaloterapia polega na kontakcie ze zwierzętami, które wcześniej są do tego specjalnie szkolone i przyuczane. Od nazw zwierząt przyjęto nazewnictwo poszczególnych form animaloterapii: dogoterapia, felinoterapia, hipoterapia, delfinoterapia. Warto także zaznaczyć, że w animaloterapii, oprócz wymienionych, wykorzystywane są także inne gatunki zwierząt, a także ptaki i ryby. Praca demonstruje możliwości jakie niesie za sobą tego typu form pracy, jej zalety i niezwykłe właściwości. Zwierzęta sprzyjają rozwojowi emocjonalnemu i społecznemu. Dzieci wchodzą w swoiste relacje ze zwierzętami, traktują je jako bliskie stworzenia przywiązują się do nich. Uczą się, też troski o inną istotę i odpowiedzialności za nią. Dowiadują się, że i ona ma swoje potrzeby, które należy zaspokoić. Dzięki temu mogą wyzbywać się egoizmu, tego, że najpierw trzeba zwierzakowi dać jeść lub wyjść z nim na spacer a dopiero potem się bawić. To sprzyja wykształcaniu poczucia obowiązku. Widząc, ze zwierzę odczuwa ból, choruje, mogą zrozumieć, że podobnie jest z ludźmi. To może być przydatne w kształtowaniu się w dziecku wrażliwości, współczucia, empatii. Badania wykazują również, że większość domowych pupili działa na dzieci relaksacyjnie , przy nich czują się bardziej bezpiecznie, dodają im one otuchy, nie czują się samotne. W kolejnym rozdziale postaram się przybliżyć definicje animaloterapii, opisać wybrane przeze mnie metody działania z poszczególnymi zwierzętami, oraz ich charakterystykę, metody pracy i ich rezultaty. Przybliżę historie rozwoju zooterapii na świecie i w Polsce. Przedstawię plany zajęć z wybranymi zwierzętami. Ze względu na edukacyjny charakter mojej pracy, skupię się przede wszystkim na określonych zajęciach, którym przyświeca konkretne działanie i cele. Rozdział pierwszy jest zapoznaniem się z podstawowymi osiągnięciami rozwojowymi na etapie dziecka w wieku wczesnoszkolnym, gdzie wyróżniony został rozwój fizyczny, poznawczy, społeczny, moralny, oraz emocjonalny. Rozdział drugi jest rozwinięciem tematu animaloterapii, gdzie przedstawiona jest historia tego typu terapii, kto jest prekursorem animaloterapii, oraz kto wprowadził to pojęcie. Następnie tekst skupia się na działaniach, które są przeprowadzanie przy udziale zwierząt. interwencja z udziałem zwierząt Animal Assisted Activity (AAA) – aktywność z udziałem zwierząt. Animal Assisted Therapy (AAT) – terapia z udziałem zwierząt. Animal Assisted

Termin „agresja” wywodzi się z języka łacińskiego i rozumiany jest jako zachowanie ukierunkowane na spowodowanie komuś lub czemuś krzywdy, szkody. Za powstawanie i występowanie zachowań agresywnych odpowiedzialnych jest bardzo dużo czynników. Jednym z czynników są emocje, które mają charakter pozytywny lub negatywny. W wieku dojrzewania priorytetem jest akceptacja przez innych, jeśli jej braknie czujemy się niedowartościowani, co prowadzi do frustracji, a ta z kolei do agresji. Rozwój fizjologiczny charakteryzuje się zmianami w układzie nerwowym, które widoczne są w postaci nadwrażliwości i pobudliwości organizmu. Dlatego młodzież charakteryzuje się zmiennością nastrojów oraz zachowaniami antagonistycznymi tj. rywalizacja, niekorzystne oddziaływanie na inną osobę. Najważniejsze jest dla nich dobro własne, a nie innych. Może być ono wywołane chęcią przedstawienia siebie z jak najlepszej perspektywy. Rozwój społeczno-moralny jest procesem przemian osobowości człowieka, prowadzący do uformowania się systemu wartości zgodnie z oczekiwanymi społecznie normami. Bardzo często w sytuacji, gdy mamy nie odpowiednie wzorce nasz rozwój jest negatywnie spostrzegany przez społeczeństwo. Rozwój psychiczny jest procesem w trakcie, którego przekształcają się struktury osobowości człowieka. Zaburzony rozwój psychiczny prowadzi do zachowań agresywnych. Co jest konsekwencją nieumiejętności panowania nad samym sobą. W zależności od autorów występuje bardzo wiele przyczyn zachowań agresywnych. Do najczęstszych z nich możemy zaliczyć: -rozwój fizjologiczny, -frustrację, -chęć zwrócenia uwagi społeczeństwa, -naśladowanie przykładów zaobserwowanych w środkach masowego przekazu, -czynniki rodzinne i osobnicze. Każdy autor wyróżnia różne rodzaj agresji między innymi takie jak: pseudoagresja, agresja przypadkowa, obronna, konformistyczna, instrumentalna, konstruktywna, destruktywna oraz wroga. Coraz częściej zachowania agresywne możemy zaobserwować w szkołach, wśród uczniów, a także nauczycieli. Do zachowań agresywno-przemocowych występujących w szkole Marek Kulesza wyodrębnia: agresję i przemoc fizyczną, psychiczną, werbalną, przeciw rzeczom, z użyciem broni oraz seksualną. Takie zachowania występują w każdej szkole lecz w innym natężeniu. Notowanie takich zachowań jest dużym problemem dla nauczycieli, pedagogów, a także rodziców, dlatego bardzo ważne jest, aby przeprowadzać w szkole programy profilaktyczne, które pozwolą młodzieży zrozumieć problem oraz pomogą w zaakceptowaniu kolegów pomimo ich odrębności. Swój program profilaktyczny przeprowadziłam w Szkole Podstawowej w Miłowicach wśród uczniów z klasy V. Miłowice to mała miejscowość w powiecie oleśnickim, gdzie uczęszczają dzieci z pobliskich wiosek. W szkole istnieje duży problem z zachowaniami agresywnymi wśród uczniów. Wśród uczniów brakuje współpracy i pomimo, tego że od kilku lat chodzą do jednej klasy brakuje im, też integracji. Uczniowie nie potrafią również ponosić odpowiedzialności

W niniejszej pracy dokonałam wieloaspektowej prezentacji działań wyrównujących deficyty emocjonalne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym prowadzonych w Klubie Środowiskowym Curatus. Klub Środowiskowy Curatus jest jednym z 16 klubów środowiskowych funkcjonujących na terenie miasta Wrocław. Jest to placówka wsparcia dziennego zajmująca się pomocą rodzinom w realizacji funkcji opie¬kuńczo-wychowawczych na rzecz dziecka. W Klubie Środowiskowym Curatus podejmowane są działania w zakresie organizacji czasu wolnego dziecka, pomocy w nauce, rozwijaniu zainteresowań swoich pod¬opiecznych, organizacji zajęć sportowych, rekreacyjnych i kulturalno-edukacyjnych. Klub Środowiskowy Curatus w głównej mierze troszczy się o podtrzymywanie więzi emocjonalnej dziecka z rodziną oraz z innymi bliskimi mu osobami. Kształtowanie osobowości wychowanków Klubu Środowiskowego następuje za pomocą takich formy pra¬cy jak: zajęcia dydaktyczne (np. odrabianie lekcji, czytanie, dyskusja, gry i zabawy dydaktyczne); wycieczki i spacery; gry i zabawy ruchowe; gry i zabawy klubowe (zabawy te¬matyczne, konstrukcyjne, twórcze, towa¬rzyskie, umysłowe); zajęcia plastyczne (rysowanie ołów¬kiem, kredkami, piórkiem, malowanie akwarelą, wycinanki, wydzieranki, lepienie z plasteliny i gliny, stemplowanie itp.); zajęcia muzyczne (śpiewanie piose¬nek, zabawa ze śpiewem, muzykowanie, zabawy taneczne ze śpiewem); zajęcia artystyczne (inscenizowanie baśni, pieśni, wierszy, opowieści, teatrzyki cieni i lalek, wieczory recytatorskie); zajęcia techniczne; zajęcia czytelnicze (słowne, wizualne, audiowizualne). Zajęcia socjoterapeutyczne prowadzone w Klubie Środowiskowym polegają na celowym oddziaływaniu terapeutów mającym stworzyć dziecku okazję do nabycia nowych doświadczeń. Pod ich wpływem w zachowaniu i samopoczuciu dziecka mają nastąpić określone, pozytywne zmiany. Powinny mu one pomóc w lepszym funkcjonowaniu w szkole, rodzinie i grupie rówieśniczej, a także przynieść efektywniejszą realizację życiowych celów. Dziecko musi dokonać oceny i weryfikacji sposobów swoich zachowań oraz sądów na temat rzeczywistości, musi również odreagować. W niniejszej pracy zostały zaprezentowane scenariusze zajęć realizowane w Klubie Środowiskowym Curatus, których zadaniem było umożliwienie dzieciom w wieku 5-9 lat nabycia umiejętności radzenia sobie z nadpobudliwością oraz agresją. Dzieci, które wzięły udział w projekcie charakteryzowało nadmierne napięcie psychoruchowe oraz zaburzenia koncentracji uwagi, a realizacja programu odbyła się na 4 spotkaniach (okres 1 miesiąca) trwających 2 godziny i odbywających się jeden raz w tygodniu w Klubie Środowiskowym Curatus we Wrocławiu. Zaprezentowany „projekt” dostarczył podopiecznym Klubu Środowiskowego Curatus okazji do przeżycia pozytywnych doświadczeń społecznych korygujących obraz siebie, umożliwienie nabycia umiejętności radzenia sobie z własną pobudliwością oraz stworzenie okazji do odreagowania napięć leżących u podłoża nadpobudliwych zachowań, a także poznani

Głównym celem mojej pracy jest kreowanie postaw prozdrowotnych poprzez aktywność fizyczną u dzieci w wieku 6-8 lat. W pierwszym rozdziale pracy prześledziłam specyfikę rozwoju dzieci w wieku 6-8 lat. Opisałam zmiany w rozwoju społecznym, poznawczym, moralnym oraz w rozwoju fizycznym, który ma największe znaczenie dla tematu mojej pracy. Drugi rozdział mówi o zdrowiu, jako kapitale wychowanków, a także o aktywności fizycznej, która jest nieodzownym elementem życia człowieka. W rozdziale trzecim znajduje się opis świetlicy szkolnej, podstawy prawne jej funkcjonowania, funkcje i zadania, metody i formy, a także wyposażenie oraz kadra świetlicy. W rozdziale czwartym opisałam konkretną placówkę, w której przeprowadziłam cykl zajęć, który ma na celu wykreowanie w dzieciach postaw prozdrowotnych. Zwróciłam uwagę na zasoby placówki, jej specyfikę. Rozdział piąty opisuje metodyczne podstawy projektu. Opisane są w nim metody i techniki oddziaływań wychowawczych, które pomogą w realizacji zamierzonego celu. Projekt odpowie na potrzeby danej placówki, a także dzieci do niej uczęszczających.

Celem niniejszej pracy było stworzenie i realizacja zajęć wychowawczych i dydaktycznych dotyczących rozwoju twórczości poprzez arteterapię u dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w ZSS. Praca nad tym obszarem u dzieci z niepełnosprawnością pozwala na rozbudzenie ich kreatywności, wzmożenie pewności siebie, poznanie własnej osoby i ogólnie rzecz biorąc wpływa pozytywnie na rozwój emocjonalny, społeczny i intelektualny. Jako grupę odbiorców wybrałam wychowanków internatu ZSS im. Marii Grzegorzewskiej w Legnicy, ponieważ poznałam te dzieci już wcześniej i zauważyłam u nich deficyt na tle twórczości własnej. Analizując fazy rozwoju psychologicznego dzieci z niepełnosprawnością, doszłam do konkluzji, iż poszczególne ich szczeble są mocno zaniżone. Dzieci mają problemy na poziomie intelektualnym, emocjonalnym i społecznym. Fizycznie są raczej sprawne i na tym samym etapie co dzieci w normie. W pracy wzięłam pod uwagę przede wszystkim sferę duchową, umysłową i społeczną. Wybrałam arteterapię jako czynnik odgrywający główną rolę w przedsięwzięciu, ponieważ ma ona bardzo szeroki zakres możliwości. Wśród wielu definicji, można wyróżnić arteterapię względnie postrzeganą jako terapię przez sztukę, lub jako konkretne techniki, np. taniec, hodowla roślin, plastyka, muzyka, teatr, obcowanie z lasem i morzem oraz zabawa. Rozkwit pedagogiki specjalnej w Polsce miał największy zasięg pod koniec XIX wieku podczas zaborów. Powstały wtedy pierwsze szkoły specjalne. Obecnie istnieje wiele wyspecjalizowanych placówek działających dla dzieci z niepełnosprawnością. Wychowawcy są wykształceni w kierunku oligofrenopedagogiki, oraz posiadają kursy terapeutyczne pomagające w pracy z takimi dziećmi. Internat Zespołu Szkół Specjalnych daje możliwość wypełniania obowiązku szkolnego w pełnym wymiarze. Wychowankowie oprócz zajęć elementarnych, typowo dydaktycznych, uczą się tu również kompetencji społecznych oraz samoobsługowych. Taki typ szkolnictwa daje możliwość wielostronnego rozwoju dziecka. Ośrodek w Legnicy powstał w połowie XX wieku i rozwijał się na przestrzeni lat, aż do teraz. W tym momencie Zespół Szkół Specjalnych posiada 2 szkoły podstawowe, 2 gimnazja, zasadniczą szkołę zawodową, internat oraz ośrodek rehabilitacyjno-wychowawczy. W internacie przebywają dzieci od poniedziałku do piątku, dla niektórych to ich dom, bo swojego nie mają, lub nie znają, a na weekendy trafiają do domu dziecka w Golance Dolnej. Wychowankowie posiadają niepełnosprawność w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym i głębokim. Z moich obserwacji dochodzę do wniosku, iż dla niektórych z nich znacznie większym obciążeniem niż niepełnosprawność, jest zachwianie emocjonalne, patologiczni rodzice lub ich brak. Toteż postanowiłam, że sposób pracy, które zastosuję w scenariuszach zajęć, ma być atrakcyjny dla dzieci, dać im odreagować napięcie, poczuć się bezpiecznie i pozwolić im poznać własną wartość. Głównie zastosowałam metody zadaniowe. Projekt zawiera 5 przykładowych konspektów za

Tematem pracy licencjackiej jest „ Kompensowanie zaburzeń dysleksyjnych poprzez gry i zabawy wśród uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej.” W pierwszym rozdziale opisuję rozwoje dziecka. W rozwoju poznawczym opisywany jest ważny okres w życiu dziecka, ponieważ na tym etapie zaczyna się nauka i dziecko przyjmuje nową rolę – ucznia. W rozwoju moralnym dzieci zaczynają uświadamiać sobie, że istnieją reguły i zasady, które są z góry narzucone przez społeczeństwo i należy ich przestrzegać. Zaczynają tworzyć sobie hierarchię wartości, które przejmują od rodziców a także od znajomych. Jeśli chodzi o rozwój fizyczny, jest to wiek w którym zaczyna się wiele zmian w ciele dziecka, ale także w umyśle. Dzieci nabywają myślenia abstrakcyjnego oraz umiejętności refleksji. W tym czasie przezywają także tzw. okres buntu. Oczywiście nie każdy reaguje tak samo. Dla innych okres „ kryzysu tożsamości” może przebiec niezauważalnie. Jeśli chodzi o rozwój społeczny zmiany dotyczą wartości wewnętrznych jednostki. Dziecko zaczyna dostrzegać uczucia drugiej osoby. Ważna staje się dla nich pozycja w grupie, czują potrzebę akceptacji ze strony innych. Ostatni rozwój dotyczy emocji, dzieci na etapie średniego dzieciństwa mają największą zdolność do wyrażania emocji. Dzieci w tym wieku już zdają sobie sprawę z istnienia reguł i stosują się do nich, wiedzą jak się zachować w danej chwili i zapanować nad emocjami. Drugi rozdział dotyczy definicji i różnych rodzajów dysleksji. Uważa się, że dysleksja jest dziedziczna i jest ona wynikiem pewnych zakłóceń procesów umysłowych. Można wyróżnić różne źródła dysleksji: kłopoty z czytaniem, pisaniem, matematyką, koncentracją oraz ortografią. Każde z tych czynników sprawia uczniom trudności w nauce. Należy uzbroić się w cierpliwość i poświęcić takiemu dziecku więcej czasu, ponieważ, jest mu trudniej zrozumieć pewne informację, niż „ normalnym” dzieciom. Dziecko dyslektyczne powinno współpracować z terapeutą, nauczycielem oraz rodzicem. Ćwiczenia powinny być kreatywne i twórcze, aby nie zniechęciły się do nauki. Rozdział trzeci dotyczy edukacji w szkole podstawowej. Zawarte są w nim najważniejsze pojęcia oraz cele, zadania i funkcje szkoły. Wyróżnia się cztery główne funkcje: dydaktyczną, wychowawczą, opiekuńczą oraz środowiskową. Pierwsza z nich dotyczy kompletu zasad organizacyjnych nauczania i uczenia się. Funkcja opiekuńczo-wychowawcza ma za zadanie zaspokajanie codziennych potrzeb ucznia oraz rozwijanie wszechstronnego rozwoju ich osobowości. Najważniejszym środowiskiem wychowawczym jest rodzina, dlatego istotna jest także funkcja środowiskowa. Rodzice powinni współpracować ze szkołą, aby pomóc dziecku w edukacji. Rozdział czwarty dotyczy konkretnej szkoły: Szkoła Podstawowa im. Orła Białego nr 20 we Wrocławiu. Realizuje ona cele i zadania określone w ustawie o systemie oświaty, przestrzega regulaminów i wymaga tego samego od uczniów i rodziców. Kolejny rozdział dotyczy metod i technik stosowanych p

Rozpoczęcie edukacji w oddziale zerowym to ważne wydarzenie w życiu każdego dziecka oraz jego rodziny.Klasy zerowe są oddziałami przedszkolnymi ale coraz częściej znajdują się one w budynkach szkolnych co ma pomóc dzieciom oswoić się z miejscem, nauczycielami i zmianą trybu z samej zabawy na naukę połączoną z zabawą. Dobry początek w klasie zerowej może więc oznaczać, że dziecko w przyszłości będzie sobie lepiej radzić podczas edukacji szkolnej, łatwiej przejdzie przez napotkane trudności i niepowodzenia oraz nabierze szacunku do siebie i swoich obowiązków.Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej w oddziale zerowym jest ważnym wydarzeniem w życiu dziecka i rozpoczyna w nim nowy etap. Dla wielu dzieci oznacza on pierwsze rozstania z rodzicami i osobami bliskimi, kontakty i interakcje z rówieśnikami oraz nieznanymi im osobami dorosłymi, dla innych oznacza zmianę znanej grupy przedszkolnej oraz pań przedszkolanek na zupełnie nowe, nieznane im osoby. Obie sytuacje mogą być powodem przeżywania przez dziecko silnych negatywnych emocji. Dzieci w wieku pięciu lat są jeszcze silnie emocjonalnie uzależnione od rodziców lub opiekunów i nie bardzo potrafią sobie poradzić bez ich pomocy. W oddziale zerowym dziecko nie jest pozostawione samo sobie, bo może liczyć na pomoc nauczyciela a czasami również na pomoc drugiego nauczyciela wspomagającego jednak problem tu stanowi jeszcze słaba komunikacja słowna dziecka. Pięciolatek może nie potrafić dobrze komunikować się słownie, a złe zrozumienie go przez nauczyciela będzie kolejną trudną sytuacją dla dziecka. Kolejnym powodem stresu dla dziecka może być to, że i sala oddziału zerowego, zabawki w niej, stoły, meble są inne niż w domu lub w przedszkolu. Wielkość szkoły może przytłoczyć, jej topografia, ilość innych uczniów w szkole, jej kolory, kształty pomieszczeń to wszystko może być powodem stresu. Dziecko odbiera wszystko co go otacza poprzez zmysły a one podpowiadają mu, że otoczenie nie jest znane i dziecko nie poczuje się w nim bezpiecznie. Przestrzeń go otaczająca nie jest oswojona co czyni ją niebezpieczną i wzbudza to lęk. Z powodu tak wielu trudności dzieci rozpoczynające edukację w oddziale zerowym często mają problemy z adaptacją w nowym środowisku. Te trudności można nazwać stresem adaptacyjnym, który może przejawiać się poprzez odmowę przez dziecko chodzenia do zerówki, płaczem przy rozstaniach z rodzicami, agresją lub biernością, apatią i brakiem zainteresowania kontaktem z rówieśnikami. Problemom adaptacyjnym mogą również towarzyszyć objawy somatyczne takie jak wymioty, biegunka, bóle głowy oraz brzucha, problemy ze snem. Niektóre dzieci zaczynają często chorować, może również nastąpić regres objawiający się moczeniem nocnym lub problemami z mówieniem, jąkanie i obgryzanie paznokci również jest charakterystyczne przy zaburzeniach adaptacyjnych. Te wszystkie niepokojące sygnały dają rodzicom i nauczycielom znać, że z dzieckiem dzieje się coś złego, z czym sobie ono nie radzi a poprzez wszystkie trudne zac

Praca została poświęcona zagadnieniom związanym z gotowością szkolną dziecka sześcioletniego rozpoczynającego naukę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Przedstawiono ogólny rozwój sześciolatka oraz poziomy, jakie powinien osiągnąć, aby być gotowym do rozpoczęcia edukacji. Skupiono się na głównym zagadnieniu, czyli osiąganiu dojrzałości szkolnej. Wykazano jakie kompetencje i sprawności powinny zostać opanowane, a także z jakimi problemami można się spotkać podczas jej zdobywania. Wyróżniono diagnozy, które badają poziom gotowości szkolnej oraz pomagają określić, które obszary wiedzy i umiejętności należy ćwiczyć. Scharakteryzowano cele, zadania, funkcje, dokumentację oraz kadrę szkoły podstawowej oraz wszelkie ustawy i rozporządzenia z nimi związane. Skupiono się na Szkole Podstawowej nr 76 we Wrocławiu, w której została zrealizowana część projektowa. Celem zajęć przeprowadzonych z sześcioletnimi uczniami pierwszej klasy było ćwiczenie niezbędnych do osiągnięcia gotowości szkolnej kompetencji takich jak: koncentracja, zapamiętywanie oraz logiczne i kreatywne myślenie. Zrealizowano pięć zajęć, które spełniły swoje zadanie. Były oparte na zadaniach grupowych, indywidualnych i rywalizacji. Uczniowie chętnie współpracowali, a wykonywane przez nich zadania wykazały, jakie obszary ich wiedzy i umiejętności należy w dalszej edukacji ćwiczyć i poprawiać.

Moja praca licencjacka dotyczy rozwijania kompetencji interpersonalnych wśród gimnazjum. Podjęłam ten temat ponieważ coraz częściej zauważalny jest brak rozmowy twarzą w twarz między młodymi osobami. Do komunikacji posługują się przeważnie telefonami komórkowymi czy służą im do tego wszelakie media społecznościowe. Uważam, że jest to ogromny problem naszej cywilizacji. Nastolatkowie rozmawiając ze sobą twarzą w twarz czują się w pewien sposób nieswojo i niekomfortowo, ponieważ boją się, że jakiekolwiek ich kłamstwo może być zauważone przez rozmówce poprzez mimikę twarzy czy gesty. W poszczególnych rozdziałach pracy przedstawiona jest definicja pokolenia nastolatków, którzy nazwani zostali „kciukowcami”, a także opisane są konsekwencje jakie wynikają z braku kontaktów międzyludzkich. Zajęcia, które przeprowadziłam w ramach pracy uważam, że były interesujące, ponieważ uczniowie bardzo chętnie brali w nich udział i wdawali się w dyskusję. Rozmowa zwłaszcza w społeczności klasowej jest, bardzo ważna, ponieważ w ten sposób dowiadujemy się o nowo poznanych osobach ciekawych rzeczy, które są prawdziwe, a nie zaczerpnięte z serwisu społecznościowego.

Tematem mojej pracy jest wspomaganie w rozwoju funkcji poznawczych u dzieci pomiędzy 6, a 9 rokiem życia. W pierwszym rozdziale charakteryzuję rozwój dziewczynek i chłopców w wieku wczesnoszkolnym. Dzieli się on na rozwój: poznawczy, społeczny, osobowości oraz fizyczny. Kolejny rozdział poświęcony jest problematyce, zawiera on charakterystykę poszczególnych procesów poznawczych oraz nawiązuje do wpływu uczuć i zaawansowanej technologii na rozwój dziecka i jego mózgu. W trzecim rozdziale omawiam miejsce pracy pedagogicznej, którym w mojej pracy jest szkoła podstawowa. Zawarte w tym rozdziale są zadania i funkcje szkoły podstawowej, jej uwarunkowania prawne oraz rola, którą spełnia w niej nauczyciel. Czwarty rozdział poświęcony jest wybranej przeze mnie placówce – Szkole Podstawowej nr 58 we Wrocławiu.W następnym rozdziale omawiam metodyczne podstawy działalności edukacyjnej takie jak cele i metody wychowawcze oraz techniki oddziaływań wychowawczych, na których bazowałam tworząc praktyczną część swojej pracy. Projekt oddziaływań wychowawczych zawiera scenariusze przeprowadzonych przeze mnie zajęć, refleksję pedagogiczną oraz prace dzieci wykonane na moich zajęciach.

Celem mojej pracy jest kreowanie prawidłowych nawyków żywieniowych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Postanowiłam zająć się tym tematem ponieważ problem nieprawidłowego odżywiania wśród dzieci jest coraz powszechniejszy i niesie za sobą wiele konsekwencji zdrowotnych, które mogą dać o sobie znać w dzieciństwie, bądź w późniejszych etapach życia. Po wnikliwym zapoznaniu się z rozwojem dziecka w wieku wczesnoszkolnym mogę stwierdzić iż prawidłowe odżywianie jest w tym okresie niezwykle ważne, gdyż wpływa na procesy wzrastania całego organizmu, a także warunkuje właściwy rozwój fizyczny i umysłowy. W pracy zawarłam również kwestie dotyczącą funkcjonowania świetlicy szkolnej, szczególnie świetlicy w Szkole Podstawowej nr 1 im. Bohaterów Westerplatte w Kępnie, w której zrealizowałam swój projekt o zdrowym odżywianiu. Po przeprowadzeniu cyklu zajęć mogę stwierdzić iż uczniowie mają dużą wiedzę na temat prawidłowego odżywiania, jednakże wiedzę tę należy jak najczęściej utrwalać by uczniowie wcielili w życie właściwe nawyki żywieniowe.

Moja praca pt. Promocja aktywnych form spędzania czasu wolnego dzieci klas I-III szkoły podstawowej w środowisku wiejskim składa się z dwóch części. Pierwsza część jest teoretyczna, a druga składa się z konspektów przeprowadzonych podczas realizacji projektu. We wstępie pierwszej części opisałam zagadnienie czasu wolnego i środowiska wiejskiego oraz wyjaśniłam, dlaczego zajęłam się tematyką czasu wolnego. Pierwszy rozdział odnosi się do rozwoju dziecka klasy I-III szkoły podstawowej. Najpierw wyjaśniłam pojęcie rozwoju oraz przedstawiłam etapy życia człowieka. Następnie ogólnie opisałam charakterystykę zmian w okresie późnego dzieciństwa, a szerzej opisałam rozwój fizyczno-motoryczny, rozwój społeczno-emocjonalny i rozwój osobowości w młodszym wieku szkolnym. W drugim rozdziale szeroko opisałam pojęcie czasu wolnego. Wyjaśniłam jego istotę i definicję. Następnie przedstawiałam formy spędzania czasu wolnego z podziałem na czynny i bierny wypoczynek. Potem przeanalizowałam zagrożenia płynące z nadmiernego korzystania z biernego wypoczynku. Wśród zagrożeń znalazły się choroby, uzależnienia oraz zaburzenia psychiczne i intelektualne. W kolejnym rozdziale opisałam szkolnictwo w Polsce oraz szerzej opisałam szkołę podstawową i edukację wczesnoszkolną. W następnym rozdziale zajęłam się opisem placówki, w której realizowałam projekt. Placówką tą była Szkoła Podstawowa w Sowach. Opisałam jej specyfikę, strukturę oraz zadania. W piątym rozdziale przedstawiałam metody pracy z dziećmi, które wykorzystałam podczas projektu. We wprowadzeniu części drugiej opisałam cele poszczególnych konspektów. Następnie w pracy znajduje się pięć scenariuszy zajęć służące pogłębianiu wiedzy dzieci klas I-III szkoły podstawowej na temat czasu wolnego. W podsumowaniu projektu opisałam jak wyglądały zajęcia.

Moja praca odnosi się do tematu profilaktyki zaburzeń odżywiania poprzez naukę zdrowych nawyków żywieniowych u dzieci wczesnoszkolnych. Opisuje etapy rozwoju dziecka wraz, z którymi stopniowo mogą pojawiać się już pierwsze symptomy chorób żywieniowych. Głównymi chorobami, na których się skupiłam jest anoreksja i bulimia. Profilaktyka ma za zadanie działać zapobiegawczo we wczesnym stadium ryzyka jak i na jego początku. Część projektową przeprowadziłam w klasie 1 szkoły podstawowej gdyż tam najłatwiej jest zaobserwować przyzwyczajenia, które już dzieci posiadają. Zajęcia miały na celu poznać ich dotychczasową wiedzę w zakresie profilaktyki problemów odżywiania oraz przypomnieć/ nauczyć zdrowych nawyków. Spotkania opieraly się na burzy mózgów, nagrodach, pracy grupowej oraz indywidualnej. Dzieci z zapałem wykonywały zadania i dzieliły się pomysłami. Poznały zalecenia prozdrowotne oraz negatywne skutki złego odżywiania. Uważam, że tematyka tego typu jest niezwykle istotna ponieważ jedzenie jest nieodłączną częścią ludzkiej egzystencji. Kiedy pojawiają się złe nawyki może przerodzić się to w różnego typu choroby na co jako ludzie żyjący w XXI wieku jesteśmy coraz bardziej narażeni. Ważne jest też aby rodzice zdawali sobie sprawę z takiego ryzyka i dawały dzieciom dobry przykład. Szkoła, w której miałam możliwość przeprowadzenia zajęć bez wątpienia rozumie ten problem i angażuje się w działania zapobiegawcze.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest"Kształtowanie kompetencji interpersonalnych u pierwszoklasistów w Szkole Podstawowej nr 1 w Wołczynie". Zagadnienie poruszające istotny społeczny proces komunikacji i adaptacji dziecka do nowego środowiska. W całym tym procesie najważniejsze jest dobro dziecka i jego potrzeby. Rozpoczynając naukę szkolną uczeń powinien nabywać określone kompetencje społeczne, które umożliwiają mu funkcjonowanie w nowym środowisku jakim jest szkoła. Celem mojej pracy jest kształtowanie u ucznia tych społecznych kompetencji oraz rozwijanie potencjału dziecka w toku ich nabywania. W rozdziale I opisane zostały określone rozwoje, charakterystyczne dla młodszego wieku szkolnego:6-12 r.ż., rozpoczynając od rozwoju psychicznego dziecka i zmian w nim występujących, zarówno w jego psychice jak i zachowaniu. Nowe środowisko stawia nowe wymagania, zadania, z którymi dziecko musi sobie poradzić, modyfikując swoje zachowanie, w celu poprawnej adaptacji. Niemniej jednak okres ten jest dość trudnym i emocjonalnym czasem dla dziecka. W rozdziale I omówiony został także rozwój poznawczy, w tym między innymi koncepcje J.Piageta.Istotnym i szeroko zdefiniowanym z racji tematu pracy jest rozwój społeczny, a w jego obrębie także omówiony został rozwój osobowości oraz rozwój zdolności komunikacyjnych. Prawidłowy rozwój społeczny warunkuje funkcjonowanie w grupie, poprawne relacje z rówieśnikami, sposoby komunikowania się oraz stwarza możliwości przyjmowania określonych ról społecznych. W środowisku szkolnym, w grupie dziecko nabywa umiejętności kształtowania wspólnych zainteresowań,celów, a także doświadcza poczucia przynależności oraz tożsamości. Osobowość dziecka i jej rozwój pozwala na kształtowanie świadomości siebie, własnych działań i zachowań, w tym również na kontrolowanie emocji, dzięki swojej aktywności. Rozdział II to wyjaśnienie definicji kompetencji interpersonalnych oraz ich rola w społecznym rozwoju dziecka. To dzięki tym kompetencjom dziecko opanowuje umiejętności nawiązywania kontaktu społecznego oraz skutecznej komunikacji. Wykształca się także dojrzałość szkolna, czyli umiejętność w nabywaniu wiedzy i działaniu w różnych sytuacjach w skutek pozytywnej adaptacji do środowiska. Rozdział II zawiera także opis inteligencji interpersonalnej według D.Golemana. Wyróżnia on rodzaje spostrzegania emocji, które są częścią tej inteligencji, która pozwala na kierowanie własnym rozwojem oraz życiem. Wspomniana została również psychospołeczna koncepcja wychowania H.S. Sullivana, której główną tezą było to iż osobowość człowieka kształtują zarówno czynniki biologiczne jak i społeczne. W rozdziale II przytoczone są także niektóre badania kompetencji społecznych dzieci. III rozdział dotyczy szkoły podstawowej, jej definicji oraz prawnej podstawy jej funkcjonowania, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30.V. 2014r. "w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typac

Tematem mojej pracy jest Wspieranie młodzieży z autyzmem w codziennym funkcjonowaniu za pomocą zajęć rewalidacyjnych. W pracy skupiam się na młodzieży w wieku dorastania. W pierwszym rozdziale opisuje rozwój nastolatka, skupiam się na najważniejszych i najbardziej istotnych etapach. Następnie przechodzę do problemu, jakim jest autyzm. Przybliżam pojęcie,oraz co charakteryzuje zaburzenie. W rozdziale poruszam problem, najistotniejszy czyli komunikacje. Opisuje, co sprawia największy problem w nawiązywaniu relacji międzyludzkich. Prezentuje również mocne strony takie jak : uzdolnienia i predyspozycje osób z autyzmem. W kolejnym rozdziale opisuje placówkę(stowarzyszanie)przedstawiam w jaki sposób prosperuje stowarzyszenie. Następnie wypisuje metody i techniki, jakie zastosuje w części projektowej.Prace kończę podsumowaniem na temat odczuć i refleksji ze zrealizowanych zajęć.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy szkolnej w kwestii zaburzenia odżywiania jakim jest anoreksja. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dotyczy on coraz większej liczby dzieci. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 11-13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu anoreksji zwracając uwagę zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. W związku z wykazywanymi przed wychowanków deficytami w zakresie zdrowego odżywiania oraz trybu życia zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się na metodach wzmacniających, zajęcia zrealizowałam na zajęciach dodatkowych w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że uczniowie zostali zaopatrzeni w szeroki zasób informacji oraz wiedzy na temat zdrowego stylu życia. Problemem były ograniczone ramy czasowe, które nie pozwalały na zrealizowanie wszystkich zamierzonych przeze mnie celów w jednym bloku zajęciowym oraz fakt, iż nie wszystkie cele muszą się udać, ponieważ za każdym razem mamy do czynienia z inną grupą dzieci.

Niniejsza praca dotyczy źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na dzieci w grupie wiekowej od 13 do 17 roku życia. Głównym celem pracy jest opis zagrożeń internetowych oraz ich skutków mogących dotknąć młodzież. Inne cele pracy obejmować będą specyfikę Internetu, pozytywne i negatywne strony tego medium. Analizie poddane zostaną następujące zagrożenia: nakłanianie do zachowań seksualnych osób nieletnich, wyłudzanie tak zwanych danych wrażliwych, przemoc internetowa oraz uzależnienie od Internetu. Praca posiada charakter problemowy i składa się z dwóch części: teoretycznej oraz projektowej. W części teoretycznej znajdzie się charakterystyka rozwoju nastolatków z uwzględnieniem takich aspektów jak: rozwój psychospołeczny, poznawczy, moralny oraz fizyczny. Ważną rzeczą będzie podanie definicji i specyfiki Internetu, a także funkcji i jego pozytywnych i negatywnych stron. Drugim niezwykle ważnym aspektem części teoretycznej będzie opis źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na nastolatka. W drugiej części zawarty będzie projekt profilaktyczny, który może posłużyć jako wzór postępowania dla nauczycieli i wychowawców wobec problemu jakim są zagrożenia występujące w Internecie. W pracy nie zabrakło również opisu metod zastosowanych podczas zajęć z grupą badawczą- uczniami gimnazjum w Lubomierzu. Internet sprzyja przemianie kulturowej i według wielu socjologów będzie zyskiwał na popularności. Z roku na rok rośnie liczba użytkowników. Dla młodzieży, która jeszcze nie zawsze potrafi w odpowiedni sposób korzystać z Internetu, ani także obronić się przed potencjalnymi zagrożeniami Internet to nie tylko miejsce, w którym czyha niebezpieczeństwo; to także przestrzeń w której młody człowiek może się rozwijać. Dlatego niezwykle istotne jest pamiętanie zarówno o wadach jak i zaletach korzystania z sieci internetowej. Bardzo ważne jest przeciwdziałanie zagrożeniom internetowym, czyli profilaktyka. Aby walka z zagrożeniami internetowymi była skuteczna ważne jest wykryć przyczyny jej powstawania. Dlatego profilaktyka powinna dotyczyć nie tylko samych uczniów, ale także rodziców i nauczycieli.

Celem mojej pracy jest wspomaganie poczucia własnej wartości u dzieci w młodszym wieku szkolnym w obliczu sieroctwa w placówce socjalizacyjnej. Zainteresowałam się tym zagadnieniem z uwagi na problem, jaki występuje, podczas, gdy dziecko staje się opuszczone oraz, gdy trafia do instytucjonalnej pieczy zastępczej. W związku z tym, przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie późnego dzieciństwa. Został także dokonany przegląd podstawowych pojęć związanych z tematem poczucia wartości oraz sieroctwa, głównie opartego na sieroctwie społecznym. W pracy zostały ukazane przyczyny oraz konsekwencje związane w niskim poczuciem własnej wartości, a także możliwości jego wspierania. Opisałam najważniejsze zagadnienia dotyczące funkcjonowania placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, opierając się na działaniu Domu Dziecka im. św. Mikołaja Caritas Archidiecezji Wrocławskiej w Kątach Wrocławskich. Z uwagi na objawianie się u podopiecznych tej placówki możliwości występowania niskiej samooceny przejawiającej się brakiem wiary w siebie, częstym porównywaniem swojej osoby w stosunku do innych oraz pogorszeniem swojego zachowania, zaplanowałam projekt działań nakierowanych na ich optymalizację oraz rozwój ich samooceny. Opierając się głównie na metodzie pracy z grupą oraz metodach kontaktu bezpośredniego zajęcia zrealizowałam w maju w 2017 roku dwa razy w tygodniu. Po zakończeniu przeprowadzonych zajęć jestem w stanie stwierdzić, iż część podopiecznych nie sądziła, iż w oczach reszty grupy jest postrzegana w sposób pozytywny. Niektóre zajęcia stanowiły niewielki problem dla wychowanków. Początkowo nie były w stanie wymyślić słów, które opisywały ich w sposób pozytywny. Były z tego powodu trochę smutne oraz przejawiały brak wiary do swojej osoby. Mogę stwierdzić, iż założone cele zostały zrealizowane.

Moja praca licencjacka dotyczy integracji dzieci zdrowych z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie, poruszającymi się na wózku inwalidzkim. Uczniowie uczęszczają do V klasy szkoły podstawowej. Tematem tym zainteresowałam się pracując w szkole integracyjnej jako asystentka chłopca z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, korzystającym z wózka inwalidzkiego. Do klasy uczęszcza również chłopiec chorujący na zanik mięśni, poruszający się do niedawna przy pomocy balkonika, obecnie, w wyniku pogorszenia się jego stanu, chłopiec także zmuszony jest do korzystania z wózka inwalidzkiego. Dzieci są w pełni sprawne intelektualnie i doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji i pozycji wśród rówieśników. Niestety ich fizyczne ograniczenia uniemożliwiają im współuczestniczenie w pełni w życiu grupy. Są wyłączeni z zająć wychowania fizycznego oraz wszelkich zabaw i form spędzania czasu na przerwach związanych z aktywnością ruchową. Podczas ładnej pogody większość uczniów czas wolny spędza na boisku przed budynkiem szkoły. Chłopcy poruszający się na wózku pozostają wtedy w klasie lub na korytarzu przed klasą. Wielokrotnie słyszałam ich wypowiedzi, kiedy skarżyli się, że nie mogą bawić się z innymi. Ich relacje z dziećmi zdrowymi są zatem ograniczone, co nie sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Zdrowe dzieci nie wybierają swoich niepełnosprawnych kolegów do wspólnego spędzania czasu, łączenia się w grupy koleżeńskie. Z moich obserwacji wynika, że chłopcy z niepełnosprawnością są tolerowani, akceptowani, ale mimo tego są z boku, nie wchodzą w skład najpopularniejszych grup w klasie. Zdrowi uczniowie niechętnie siadają z nimi w ławce. Moimi celami w pracy są m.in.:  zmotywowanie zdrowych dzieci do włączania niepełnosprawnych w życie grupy,  uświadomienie zdrowym dzieciom roli, jaką mają do spełnienia w społeczeństwie - jako osoby zdrowe są w stanie zwrócić się z pomocą słabszym,  zniwelowanie niechęci do osób poruszających się na wózku,  zniwelowanie nietolerancji, etykietowania,  zaproponowanie bliższego poznania się wzajemnego dzieci, co może przyczynić się do zaciśnięcia pozytywnych więzi,  ukazanie dzieci niepełnosprawnych jako takich, które mają identyczne, marzenia, potrzeby, zainteresowania, jak ich zdrowi rówieśnicy,  uświadomienie z jakimi barierami na co dzień muszą się zmagać osoby niepełnosprawne ruchowo, co może „otworzyć” zdrowych uczniów na potrzeby niesprawnych. Część projektowa mojej pracy zawiera konspekty do zajęć, których zamysłem jest kompensowanie deficytów w obszarze integracji uczniów niepełnosprawnych i zdrowych. W tym celu zorganizowałam ćwiczenia, które rozwijają umiejętności asertywnego wyrażanie siebie, w poszanowaniu innych. Zależało mi, aby młodzież nauczyła się swobodnego, otwartego komunikowania, bez cech uległości czy agresji w stosunku do rówieśników. Ponadto zajęcia miały w zamyśle scalić grupę, ukazać korzyści wynikające ze współpracy. Kolejnym z celów zajęć było kształtowanie umiejętności tolerancj

Zabawa jest podstawową formą działalności dziecka, towarzyszy mu od początku życia. W momencie zabawy dzieci są odprężone radosne i potrafią przyswoić więcej informacji. W Okresie przedszkolnym podstawowym zadaniem dzieci staje się uczenie, nie powoduje to wyeliminowania zabawy z ich życia natomiast na tym poziomie rozwojowym powinny być wprowadzone zabawy dydaktyczne i tematyczne. Zabawy i gry wzmacniają mechanizm myślenia a także spostrzegawczość. dzięki temu później łatwiej zapamiętują reguły ortograficzne, matematyczne i nie maja problemu z przyswajaniem nowych wiadomości. Zabawa zaspokaja potrzeby rozwojowe zwłaszcza na podłożu psychicznym. Zabawy dydaktyczne ukierunkowane są na osiągnięcie konkretnego celu, tj. rozwoju procesów poznawczych, dziecko w sytuacji zadaniowej pobudza swoja ciekawość, rozwija aktywność umysłową, koncentruje uwagę i panuje nad emocjami. Zabawa powinna zajmować centralne miejsce w wychowaniu przedszkolaka, jest ona jedną z jego podstawowych potrzeb. nie można wychowywać aktywnego, samodzielnego, inteligentnego dziecka nie dając mu możliwości bawienia się, czyli poznawania świata w przyjemy dla niego sposób rozwijania umiejętności uczenia się poprzez pobudzanie różnych bodźców.

Tematem pracy jest kreowanie kompetencji społecznych poprzez gry i zabawy. Poruszono zagadnienia takie jak kompetencje społeczne, omówiono dlaczego gry i zabawy są ważne w młodszym wieku szkolnym. W części teoretycznej zostały przedstawione rożne aspekty kreowania umiejętności społecznych poprzez gry i zabawy. Założeniem pracy jest udowodnienie jak znaczący wpływ na rozwój, zwłaszcza ten społeczny mają gry i zabawy. W pierwszym rozdziale zostały przedstawione różne aspekty rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Pierwszy podpunkt nawiązuje do rozwoju społecznego. Kolejny podrozdział to poruszenie aspektu moralnego wśród dzieci w młodszym wieku szkolnym. Tu nawiązano do spostrzeżeń Kohlberga. .W punkcie o rozwoju poznawczym zauważono cechy charakterystyczne dla dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zmiany w pamięci, postęp w układzie nerwowym, poznawanie celowości rzeczy. Poruszono pogląd Jeana Piageta o operacjach konkretnych. W pracy omówiono też rozwój fizyczny dziecka- sprawność ruchową i możliwości manualne u dziecka siedmioletniego. W drugim rozdziale zatytułowanym „Problematyka” przybliżone zostało pojęcie zabawy, od czego wywodzi się ten termin oraz nawiązano do tego, że obecnie zabawa w edukacji odgrywa bardzo ważną rolę. Z rozdziału można się dowiedzieć jak zabawę postrzega ośmiolatek. Rodzaje zabaw zostały opisane w kolejnym podrozdziale. Nawiązano do zabaw które ułatwiają wejść w grupę, ale także takie które pozwalają dziecku się zrelaksować. Opisano dramę w której są odgrywane scenki jako pewien typ zabaw, ale nie pominięto także gry w role gdzie dziecko naśladuje określoną postać. Wymieniono zabawy zespołowe, tematyczne które wpływają na kreowanie kompetencji społecznych, poszerzają wyobraźnię, kształtują techniki manipulacyjne. Kolejny podrozdział dotyczy kompetencji społecznych a podrozdział zatytułowany „ Fenomen nauki poprzez zabawę” nawiązuje do tego jak ważne dla osiągnięcia celów edukacyjnych jest dobre przeprowadzenie zabawy, która pozwala ten cel osiągnąć. Dalej jest opis świetlicy szkolnej, w której zostały przeprowadzone zajęcia. Opisano czym zajmuje się ta instytucja oraz dalej poruszono podstawy prawne placówki, później jest temat związany ze świetlicą znajdująca się w Starych Bogaczowicach przy Zespole Szkół. Tu skupiono się na przedstawieniu konkretnych dokumentów znajdujących się w tej placówce oraz przedstawiono zadania i cele tej świetlicy. Scharakteryzowano uczniów szkoły. Został tez przytoczony regulamin świetlicy. Piąty rozdział został poświęcony podstawą metodyki pracy projektowej. Omówiono struktury i cele procesu poznawczego, nawiązano do koncepcji Antoniny Guryckiej, która opisała schemat procesu. Skupiono się na celach dostosowanych do całej pracy i kreowania kompetencji społecznych. Wyróżniono cel kreatywny, który ma ukształtować, stworzyć w dzieciach postawy społeczne, aby dziecko mogło nabyć szereg kompetencji, które są niezbędne w młodszym wieku szkolnym, ale przedstawiony jest też cel optymalizujący aby

Praca licencjacka pt. „Kształtowanie postaw tolerancji wśród młodzieży wobec osób niepełnosprawnych w gimnazjum masowym” dotyczy spolegliwości oraz sposobu traktowania osób niepełnosprawnych przez młodzież w wieku gimnazjalnym. Rozdział pierwszy „Rozwój dziecka w okresie wczesnej adolescencji (między 13 – 15 rokiem życia)”, przedstawia wyjaśnienie terminu rozwój, tudzież zawiera informacje dotyczące rozwoju fizycznego, społecznego, moralnego jak i poznawczego młodzieży w okresie wczesnego dorastania. W rozdziale drugim „Tolerancja i niepełnosprawność w ujęciu teoretycznym” zawarta została definicja terminu niepełnosprawności jak i tolerancji. Wyjaśnieniu podjęta została również definicja postawy oraz przedstawiona została jej struktura. Poruszona została również problematyka integracji z jednostkami z niepełnosprawnością w systemie edukacji. Rozdział trzeci zatytułowany „Gimnazjum jako instytucja edukacyjna” zawiera prawne uwarunkowania funkcjonowania wyżej wymienionej placówki jak i porusza tematykę kompetencji zawodowych oraz zadań nauczyciela gimnazjum. Przedstawia również misję placówki gimnazjalnej, jej cele oraz zadania. Rozdział czwarty „Gimnazjum nr 23, im. Wandy Rutkiewicz we Wrocławiu” jest charakterystyką placówki, w której zrealizowany został projekt oddziaływań wychowawczych. Rozdział ten zawiera również dokumentację placówki. Charakterystyce została poddana także grupa docelowa w której przeprowadzone zostały zajęcia oraz kadra wyżej wymienionego gimnazjum. W rozdziale piątym „Metodyczne podstawy projektu własnego” znajduje się wyjaśnienie pojęcia metod wychowania, oraz przedstawione zostały metody i techniki zastosowane w projekcie pracy. Rozdział szósty „Projekt” zawiera wszystkie scenariusze zajęć, które zrealizowane zostały w Gimnazjum nr 23, we Wrocławiu oraz podsumowanie ich przebiegu. Główną inicjatywą podjęcia tematu było zintensyfikowanie zdolności do akceptacji i zrozumienia „inności” ludzi niewydolnych intelektualnie czy też fizycznie.

Praca licencjacka porusza temat promocji aktywnego wypoczynku dzieci w młodszym wieku szkolnym na terenach wiejskich. Składa się ona z części teoretycznej i projektowej. Część teoretyczna zawiera pięć rozdziałów, natomiast szósty rozdział to projekt. Pierwszy rozdział części teoretycznej omawia rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym (rozwój fizyczny i motoryczny, rozwój poznawczy, społeczny, emocjonalny i moralny). Drugi rozdział dotyczy problemu, poruszonego w tytule pracy, a mianowicie aktywnego wypoczyneku w czasie wolnym, gdzie w czterech podrozdziałach omawiam pojęcie czasu wolnego, rolę czasu wolnego w życiu człowieka, a w szczególności dziecka, formy spędzania czasu wolnego przez dzieci, środowisko życia człowieka (miasto/wieś) a formy spędzania czasu wolnego, a także czynniki wpływające na wybór form spędzania czasu wolnego przez dzieci. Trzeci i czwarty rozdział poświęcony jest specyfice placówki, którą wybrałam jako miejsce realizacji projektu. W trzecim rozdziale w sposób ogólny opisuję specyfikę i sposób funkcjonowania świetlicy szkolnej, natomiast kolejny rozdział poświęcony jest już konkretnej świetlicy szkolnej (świetlica szkolna w Zespole Szkół im. Bronisława Malinowskiego w Bystrzycy), dla której został napisany projekt. Piąty rozdział jest metodycznym omówieniem części projektowej. Na część projektową, którą zawiera rozdział szósty składa się pięć konspektów zajeć, które zostały napisane by realizować cel wychowawczy zawarty w pracy. I tak kolejno konspekty zostały zatytułowane: „Czym jest nuda?”, „Majowy krajobraz”, „Teatrzyk kukiełkowy: Czerwony Kapturek”, „Gra planszowa: Wycieczka do ZOO”, „Ruch to zdrowie”. Praca opatrzona jest wstępem i podsumowaniem. Treści, które zawiera praca poparte są literaturą, która została starannie wybrana, by jak najpełniej omówić problem aktywnego wypoczynku w czasie wolnym dzieci w młodszym wieku szkolnym.

Temat mojej pracy licencjackiej jest związany z moją osobistą działalnością w ramach Ochotniczej Straży Pożarnej w Olbrachcicach Wielkich, dlatego też chciałabym zachęcić dzieci w wieku wczesnoszkolny do aktywności społecznej i kulturalnej. Wiek wczesnoszkolny wybrałam dlatego, że jest to czas kiedy dziecko rozpoczyna naukę w szkole w związku z tym poszerza swoje kręgi towarzyskie i jego życie społeczne staje się bardziej intensywne. W mojej pracy wykorzystam jednostkę OSP, która jest przykładem działań w sferze kulturalnej i społecznej mieszkańców wsi Olbrachcice Wielkie. Dzieci będą mogły same doświadczyć tego jak to jest być strażakiem poprzez udział w Straży Grobowej w trakcie obchodów Świąt Wielkanocnych, będą miały okazje ubrać się w mundury strażackie i dowiedzą się jak wygląda praca strażaka, która nie dotyczy jedynie działalności w sferze ratowniczej ale również charakteryzuje się czynnym udziałem jej członków w życiu społecznym.

Tytułem niniejszej pracy dyplomowej jest "Przeciwdziałanie deficytom komunikacyjnym u dzieci w późnym wieku szkolnym". Jak sam owy termin wskazuje, moim głównym celem była poprawa kompetencji społecznej jaką jest komunikacja u dzieci w późnym wieku szkolnym oraz przeciwdziałanie jej deficytom. Z tego względu, głównym problemem, jaki omówiłam jest właśnie komunikacja interpersonalna oraz jej aspekty (komunikacja werbalna, niewerbalna, elementy skutecznego porozumiewania się, bariery komunikacyjne). Wszystkie założenia teoretyczne wprowadziłam w życie poprzez cykl sześciu zajęć, mających na celu poprawę kompetencji komunikowania się: poszerzenie wiedzy na temat komunikacji werbalnej i niewerbalnej, i poprawne posługiwanie się obydwiema formami, poprawa współpracy i współdecydowania w grupie, kształtowanie świadomości o barierach komunikacyjnych, umiejętności okazywania uczuć i wybaczania. Zajęcia te przeprowadziłam głównie za pomocą metod ćwiczeniowych i zadaniowych, a także metodami dramy, burzy mózgów, kuli śnieżnej, swobodnej ekspresji słownej i plastycznej. Zależało mi na tym, aby dzieci zobaczyły i zrozumiały jak istotną rolę odgrywa w naszym życiu komunikacja interpersonalna poprzez drogę praktyczną. Zajęcia zostały przeprowadzone w świetlicy szkolnej ze względu na przeświadczenie, iż w tym miejscu dzieci czują się swobodnie, a do uczestnictwa w zajęciach nikt ich nie zmusza. Podsumowując, zrealizowałam wszystkie założenia niniejszej pracy dyplomowej. Jej treść teoretyczna wyjaśnia istotę komunikacji interpersonalnej w naszym codziennym życiu, a część praktyczna pomaga ukazać ją w działaniach.

Tematem niniejszej pracy dyplomowej jest minimalizowanie skutków przemocy emocjonalnej wobec dzieci w okresie późnego dzieciństwa w szkole podstawowej. Skupiając się na problemie wyodrębniłam cele takie jak: osłabienie zachowań agresywnych, zmiana postawy akceptacji przemocy, wykreowanie zachowań asertywnych oraz ukształtowanie poczucia własnej wartości. Praca składa się z dwóch części. Pierwsza część jest częścią teoretyczną i zawiera pięć rozdziałów. Pierwszy rozdział dotyczy rozwoju dzieci w okresie późnego dzieciństwa. Drugi rozdział skoncentrowany jest na problemie, dlatego wyjaśnia, czym jest przemoc emocjonalna, co jest jej przyczyną, jakie są jej formy, skutki oraz przedstawia badania nad jej zjawiskiem. Trzeci rozdział skupia się na prawnych uwarunkowaniach funkcjonowania świetlicy. Czwarty rozdział dotyczy konkretnej placówki, w której podjęłam działania. Natomiast piąty rozdział przedstawia cele, metody i techniki, które wykorzystałam realizując projekt. Druga część pracy jest częścią projektową, która zawiera konspekty zajęć oraz podsumowanie projektu.

Praca dotyczy profilaktyki zaburzeń odżywiania u dziewcząt we wczesnej fazie adolescencji. Przedstawiony jest rozwój fizyczny, psychiczny i społeczny dziewcząt w owej fazie. W pracy zawarte są definicje zaburzeń odżywiania, ich klasyfikacja oraz uwarunkowania. Przedstawiony jest problem anoreksji i bulimii, ich przebieg, mechanizm działania, skutki i sposoby leczenia. Profilaktyka ta przewidziana jest do przeprowadzenia w szkole, dlatego też kolejny rozdział przedstawia placówkę jaką jest szkołą w świetle rozporządzeń. Kolejny rozdział dotyczy konkretnej placówki, w której przeprowadzana będzie część projektowa. Wybraną do tych celów szkołą jest Szkoła Podstawowa im. Orląt Lwowskich w Wołowie. W rozdziale opisana jest jej historia, struktura oraz przeprowadzane w niej projekty edukacyjno-wychowawcze. Ostatni rozdział części teoretycznej dotyczy metodyki pracy licencjackiej. Zdefiniowane są cele wychowawcze oraz wybrane i uzasadnione cele do poniższej pracy. Następnie zdefiniowane i wybrane został metody i techniki wychowania. W części projektowej znajduje się pięć konspektów zajęć profilaktycznych opracowanych na podstawie wniosków wysuniętych z pracy dyplomowej. Konspekty przeprowadzone zostały w wybranej placówce i noszą tytuły: ,,W zdrowym ciele szczęścia wiele'', ,,Oto ja'', ,,Moje ciało-Lubię to'', ,,Nie pękaj, czyli umiejętność radzenia sobie z przykrymi emocjami'' oraz ,,Co zrobić, żeby polubić siebie?''. Celami głównymi owych konspektów są: zwiększenie poczucia własnej wartości, ukształtowanie zdrowych nawyków żywieniowych, osłabienie postrzegania swojego ciała przez pryzmat wpływu medialnego oraz zmiana sposobu odreagowania negatywnych emocji. Część projektową kończy podsumowanie opisanych i przeprowadzonych konspektów.