Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z Wolontariatem. W obecnych czasach pogoń za karierą i pieniądzem niekiedy przysłania ludziom otaczający ich świat. Dążenie do realizacji swojego potencjału, spełnienia własnych marzeń sprawia, że stają się obojętni wobec potrzebujących i poświęcają coraz mniej czasu innym. Dlatego też w niniejszej pracy zmierzano do poznania uwarunkowań udziału studentów w wolontariacie, świadczenia przez nich bezinteresownej pomocy na rzecz osób niepełnosprawnych, a także motywów podejmowania takiej aktywności i wynikających z tego korzyści. W badaniach empirycznych opartych na metodzie otwartego wywiadu pogłębionego z wykorzystaniem techniki badawczej, którą stanowi opis poszczególnych faz przebiegu wywiadu narracyjnego według Fritza Schűtze, uczestniczyli wolontariusze działający w różnych miastach Polski. Grupę badawczą stanowiło dzięsięć osób. Wśród nich znalazły się zarówno kobiety jak i mężczyźni w przedziale wiekowym 22-35. Osoby badane to studenci oraz absolwenci Wyższej Szkoły Bankowej we Wrocławiu a także innych uczelni na terenie kraju. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje iż młodzi ludzie chętnie angażują się w bezinteresowną pomoc a także mają przychylny stosunek do osób niepełnosprawnych. Dominuje motywacja altruistyczna, charakteryzująca się działaniem na korzyść innych, nawet kosztem własnych potrzeb. Wybór formy wolontariatu uzależniony jest od indywidualnych życiowych doświadczeń. Uczestnictwo w wolontariacie daje młodym ludziom wiele korzyści. Poza szansą nabycia cennego doświadczenia, pomoc słabszym kształtuje osobowość, rozwija umiejętność interakcji, a także wyzwala śmiałość w nawiązywaniu kontaktów.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z funkcjonowaniem społecznym dzieci z rodzin dysfunkcyjnych.W obecnej rzeczywistości ważnym elementem są warunki wychowania, które wpływają na rozwój dziecka i na jego późniejsze funkcjonowanie w społeczeństwie.Dlatego też zmierzano do poznania jak funkcjonują dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w środowisku rodzinnym oraz poznanie trudności z jakimi zmagają się dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w środowisku szkolnym.W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyły dzieci pochodzące z rodzin dysfunkcyjnych.Analiza wyników badań wskazuje, iż relacje zachodzące między dziećmi a ich rodzicami są nieprawidłowe.Idealny styl życia rodzinnego składa się z serdecznych stosunków między samymi rodzicami, między rodzicami a dziećmi, a także między samym rodzeństwem.Relacje w rodzinie powinny być oparte na wzajemnym porozumieniu, szacunku, zaufaniu i lojalności.W rodzinach dysfunkcyjnych nieprawidłowości w relacjach wynikają z braku zaangażowania w życie dziecka, jego relacji z kolegami czy nawet postępami w szkole,ale także z atmosfery jaka panuje w domu, głównie są to kłótnie, stosowanie przemocy oraz spożywanie alkoholu przez jednego z rodziców.Powoduje to,że dziecko czuje się osamotnione.Poza środowiskiem rodzinnym przejawiają trudności szkolne.Źródłem tych trudności mogą być czynniki społeczne,tj. warunki materialne rodziny, dezintegracja życia rodzinnego, konflikty.Ważna dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jest akceptacja ze strony rówieśników.Przyczyny braku akceptacji wśród dzieci mogą być różne.Czasem leżą po stronie odrzucanego dziecka, czasem po stronie grupy.

Praca składa się z czterech rozdziałów. Każdy z nich porusza inny aspekt dotyczący syndromu Tourette`a. W 1 rozdziale przybliżam krótko postać Gillesa de la Tourette oraz historię choroby, która rozsławiła jego nazwisko na cały świat. Oprócz tego przedstawiam również najważniejsze informacje dotyczące syndromu, więc osoby, które nie wiedzą nic o danej jednostce chorobowej zdobędą podstawową wiedzę, przydatną w kolejnych częściach pracy. Będą to m.in.wiadomości dotyczące pierwszych objawów chorobowych, klasyfikacja tików oraz etiologia syndromu. Drugi rozdział pracy dotyczy percepcji społecznej osób chorych na zespół Tourette`a. Analizuję w nim sposób kreowania jednostek chorych w mediach oraz kinie. Przykłady kreacji tychże osób podaję na podstawie popularnego programu telewizyjnego Rozmowy w toku oraz trzech filmów fabularnych- amerykańskiego, niemieckiego i polskiego. Dodatkowym źródłem wiedzy na temat funkcjonowania chorej jednostki w społeczeństwie były rozmowy z dwoma chorymi mężczyznami. Trzecia część poświęcona jest szansom edukacyjnym oraz specjalnym potrzebom dziecka z zespołem Tourette`a w instytucji szkolnej. Opisuję jakie problemy napotkać może uczeń z powodu swojej choroby oraz wskazuję na możliwe metody i techniki pracy nauczyciela z dzieckiem. Niejednokrotnie podkreślam tu znaczenie cech osobowościowych oraz umiejętności psychospołecznych wychowawcy w kontakcie z chorym uczniem. Są to moim zdaniem jedne z kluczowych czynników umożliwiających jednostce osiągnięcie sukcesu edukacyjnego. Omawiany rozdział pracy kończy lista znanych(niekoniecznie w Polsce) osób chorych na zespół Tourette`a oraz ich osiągnięcia, zajmowane stanowiska pracy. Ma być ona argumentem potwierdzającym myśl przewodnią,którą poprzez ten rozdział usiłuję przekazać, a mianowicie, że syndrom Tourette`a nie jest wyrokiem braku samodzielności, przyszłego bezrobocia lub samotności. To jak dana osoba poradzi sobie w szkole, w pracy czy w kontaktach interpersonalnych zależy od wielu czynników, w tym np. od tego jakich wychowawców spotka na swojej początkującej ścieżce edukacyjnej. Spotka ją zrozumienie czy odrzucenie? Ostatni rozdział dotyczy pomocy i wsparcia dla chorych oraz ich rodzin. Zapoznałam się i przedstawiłam jedną z najnowszych technik łagodzenia zespołu Tourette`a- operacją głębokiej stymulacji mózgu oraz opisałam 3 formy terapii stosowanej u chorych- farmakoterapię, terapię behawioralną oraz filmoterapię. Istnieje więcej metod leczenia, jednak wymieniłam formy stosowane najczęściej lub po prostu te, które wydały mi się ciekawe (jak filmoterapia). Bardzo ważną formą wsparcia psychicznego i emocjonalnego dla chorych i ich najbliższych jest Polskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette`a, które intensywnie rozwija się od 1997r., jemu poświęcony został ostatni podrozdział mojej pracy.

Temat mojej pracy licencjackiej brzmi: Pomoc dziecku w obliczu rozwodu rodziców na przykładzie autorskiego projektu warsztatu „Pomóż dziecku przetrwać Twój rozwód”. Rozpad małżeństwa jest jednym z najpoważniejszych i coraz częściej występujących problemów rodziny. Pomimo tego, że rozwody stają się w naszym kraju coraz bardziej powszechne, wielu rodziców nie wie jak zachować się w tej sytuacji. Nie potrafią wytłumaczyć dzieciom zachodzących zmian oraz nie radzą sobie z frustracją dzieci. Rozwody występują w każdym środowisku. Jest to zjawisko obecne zarówno w dużych miastach, jak i w małych miejscowościach czy wsiach, w bogatych i wykształconych rodzinach oraz wśród małżeństw z niższym wykształceniem. Na temat rozwodów piszą pedagodzy, psycholodzy i socjolodzy. Dostępna jest obfita literatura z zakresu tego zjawiska. Poza naukowymi książkami, na półkach księgarni czy biblioteki można znaleźć poradniki dla rozwodzących się rodziców. Temat ten często jest poruszany także w czasopismach, dotyczących wychowania dzieci oraz w artykułach publikowanych na stronach internetowych. Dowodzi to o ważności tego zagadnienia i zainteresowaniu społeczeństwa pomocą dla dzieci, których rodzice się rozwodzą. Pracę podzieliłam na pięć rozdziałów. W pierwszym skupię się na scharakteryzowaniu rodziny. Zacznę od przedstawienia, jak to pojęcie jest definiowane w literaturze przedmiotu. Następnie scharakteryzuję strukturę oraz funkcje tej grupy społecznej. W pierwszym rozdziale znalazłam miejsce także na ukazanie przemian, zachodzących w rodzinie od czasów dominacji tradycyjnej patriarchalnej rodziny po rodzinę funkcjonującą obecnie. W ostatnim podrozdziale scharakteryzowałam fenomen kryzysu rodziny. Drugi rozdział przedstawia zagadnienia teoretyczne, związane z rozwodem. Rozdział zaczynam od przedstawienia definicji rozwodu. Następnie prezentuję statystyki tego zjawiska. Później skupiam się na powodach, które skłaniają małżonków do podjęcia decyzji o rozstaniu. Na koniec prezentuję, jakie skutki niesie rozwód dla kobiety, mężczyzny, diady małżeńskiej, rodziny oraz dla całego społeczeństwa. W trzecim rozdziale skupiam się na rozpatrywaniu zjawiska rozwodu pod kątem dziecięcych problemów. Przedstawiam fazy, przez jakie dzieci przechodzą po rozwodzie rodziców oraz jakie reakcje wywołuje u nich wiadomość o rozpadzie rodziny. Następnie prezentuję skutki rozwodu rodziców na życie dzieci w zależności od ich wieku, płci i innych ważnych czynników. Ostatnim tematem w tym rozdziale, który zgłębiam jest ukazanie skutków rozwodu rodziców na dorosłe życie ich dzieci. Czwarty rozdział zawiera praktyczne wskazówki, dotyczące tego jak pomóc dziecku w sytuacji okołorozwodowej. Znalazły się tu rady, jak powiedzieć dzieciom o decyzji dotyczącej rozwodu. Poświęciłam też miejsce na rozważenie tego, jakie ustalenia rodzice powinni uczynić, aby wychowanie dzieci po rozpadzie rodziny było łatwiejsze. Dużo miejsca poświęcę temu, jakie działania powinni podejmować rodzice, aby z

Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział poświęcony jest ogólnemu zarysowi schizofrenii w świetle literatury przedmiotu. Opisuję w nim najważniejsze rzeczy o tejże chorobie, czyli przytaczam rozmaite definicje, dane dotyczące wieku, w którym pojawia się to zaburzenie psychotyczne oraz przedstawiam niejednoznaczną etiologię. Poruszam także wątek diagnozy schizofrenii, której dokonuje się na podstawie częstotliwości występowania danych objawów, które są zróżnicowane. Symptomy te także opisuję. Ponadto dokonuję charakterystyki pięciu typów schizofrenii, które znacznie się od siebie różnią. W pierwszym rozdziale więc dostarczam niezbędnych i podstawowych informacji na temat tej choroby psychicznej, z którymi należy się zapoznać, aby przejść do dalszej części pracy. Drugi rozdział dotyczy percepcji społecznej osób chorych na schizofrenię. Opisuję w nim moje osobiste obserwacje dotyczące postrzegania jednostek chorych przez społeczeństwo. Zwracam również uwagę na istniejące od wieków mity na temat schizofrenii oraz charakteryzuję zjawiska stygmatyzacji, piętnowania i dyskryminacji jednostek dotkniętych tym zaburzeniem. Przedstawiam także wnioski z badań, które dotyczyły wiedzy, jaką posiada społeczeństwo o schizofrenii. Omawiam również wnioski płynące z przeprowadzonych przez dziennikarzy wywiadów z osobami cierpiącymi na tę chorobę psychiczną. Poruszam też wątek przedstawiania schizofrenii w produkcjach filmowych, w celu zaznaczenia, w jaki sposób kreowanie jednostek cierpiących na to zaburzenie w mediach, wpływa na postawy społeczeństwa względem chorych. W ostatnim rozdziale opisuję rozmaite formy pomocy osobom chorym na schizofrenię. Opisuję tu różne formy leczenia tychże jednostek, czyli farmakoterapię (jako główną metodę leczenia), terapię indywidualną (w tym psychoterapię i terapię poznawczą) oraz terapię grupową. Zwracam także uwagę, iż nie tylko fachowcy są w stanie pomóc osobom cierpiącym na to zaburzenie. W związku z tym charakteryzuję istniejące terapie przeznaczone dla członków rodzin jednostek chorych na schizofrenię, aby zwrócić uwagę na to, iż bliscy osoby dotkniętej schizofrenią mogą również przyczynić się do pomocy swoim chorym krewnym. W rozdziale tym opisuję także terapię środowiskową, aby ukazać w jak sposób ogół społeczeństwa może pomóc jednostkom ze schizofrenią. Przybliżam tu zarówno formy wsparcia udzielane przez fachowców, jak i przez ludzi nie mających żadnego medycznego wykształcenia.

Tematem podjętym przeze mnie w niniejszej pracy dyplomowej jest rozwijanie umiejętności radzenia sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym wśród wychowawców placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego. Poruszam zagadnienia związane ze stresem zawodowym dotykającym osoby pracujące jako wychowawcy oraz problemem Zespołu Wypalenia Zawodowego. W pierwszym rozdziale opisuję stadia rozwojowe dorosłych w okresie wczesnej i średniej dorosłości, a także przedstawiam teorie wyboru zawodu oraz sylwetkę wychowawcy. Drugi rozdział poświęcony jest kluczowym problemom: stresowi i wypaleniu zawodowemu, charakteryzuję źródła stresu i wypalenia, objawy, skutki oraz sposoby radzenia sobie z nimi. Kolejny rozdział przedstawia placówkę opiekuńczą, podstawy prawne jej działalności, zmiany ustawowe jakie nastąpiły w ciągu ostatnich lat oraz przybliża pracę wychowawcy w placówce. Rozdział czwarty rozpoczyna część projektową, w nim opisuję założenia i cele programu profilaktycznego, a także formy i sposoby ich osiągania. Ostatni rozdział zawiera szczegółowe scenariusze zajęć z podziałem na dwa bloki: teoretyczny i praktyczny.

Przedmiotem mojej pracy magisterskiej są poglądy młodych, aktywnych zawodowo kobiet na zakładanie rodziny. Zmiany, jakie nastąpiły na przełomie lat pokazują, że kariera i wartości materialne stały się bardzo ważnymi wartościami w społeczeństwie. Praca składa się z części teoretycznej i badawczej. Pierwsza z nich przedstawia zmieniającą się rolę kobiety oraz jej prawa od XIX wieku do współczesności. W drugiej części zawarłam założenia metodologiczne, którymi są metody i techniki jakimi posłużyłam się w badaniach. Znajduje się tam również analiza przeprowadzonej przeze mnie ankiety, która prezentuje opinie młodych kobiet na macierzyństwo i karierę zawodową.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z procesem życiowym uzależnionych w którym dochodzą do momentu punktu zwrotnego czyli decyzji o poddaniu się terapii odwykowej. Głównym celem było wskazanie kluczowych motywów podejmowania terapii przez jednostki uzależnione od alkoholu. Potrzeba analizy problemu wynikała przede wszystkim z rosnącej liczby osób uzależnionych od alkoholu. Uwaga została zwrócona na istotę problemu alkoholowego. W pracy zmierzano do poznania motywów podjęcia terapii przez osoby, które borykają się z uzależnieniem od alkoholu. Przyjęto strategię jakościową. Metodą badawczą jaka została wykorzystana w pracy to metoda wywiadu narracyjnego. Grupa badanych to dziesięć osób, uczęszczających do Poradni Leczenia Uzależnień. Z analizy przeprowadzonych badań empirycznych wynika iż, głównym czynnikiem i najsilniej motywującym wpływającym na podjęcie terapii była rodzina. W mniejszym stopniu, ale też ważnym na decyzję o podjęciu terapii jest sytuacja zawodowa; jak wizja utraty pracy lub stanowiska. Grupa badanych krytycznie odnosi się do sądowego nakazu leczenia odwykowego, traktując to jako ostateczność, ale też doceniają jako wielką zmianę w ich życiu.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z trudnościami w pracy nauczycieli przedszkola. W pracy podkreślono rolę przedszkola oraz rodziny, które stanowią podstawową przestrzeń życiową dziecka w wieku przedszkolnym. Za cel badań ustalono poznanie opinii nauczycieli przedszkola na temat rodzaju i zakresu trudności w pracy wychowawczej, determinantów i możliwych sposobów ich rozwiązywania. W badaniach skorzystano z metody sondażu diagnostycznego, techniki i narzędzia badawczego w postaci kwestionariusza ankiety. Analiza wyników badań wskazuje, że respondenci w swych wypowiedziach przypisywali duże znaczenie gruntownemu wykształceniu, podkreślając równocześnie doniosłe znaczenie posiadanemu doświadczeniu zawodowemu. Według nich także postawa dzieci i dysfunkcje w rozwoju emocjonalno-społecznym podopiecznych, utrudniają pracę wychowawczą. W opinii badanych duże znaczenie odgrywa również współpraca z rodzicami dzieci oraz kadrą pedagogiczną i instytucjami wspierającymi przedszkole.

Praca zawiera cztery rozdziały. Rozdział pierwszy zawiera wyjaśnienie podstawowych pojęć i analizę literatury z obszaru problematyki badawczej. W rozdziale drugim przedstawione jest jak kształtowało się społeczeństwo obywatelskie w Polsce i związane z nim zjawisko wolontariatu oraz aktualna działalność trzeciego sektora. Rozdział trzeci zawiera opis metodologi: przedmiot i cel badań, strategię i problem badawczy oraz przyjęte metody i narzędzia badawcze. Rozdział czwarty przedstawia analizę wyników badań prowadzonych nad projektem EVS: The Other Way na Filipinach. Zawiera założenia i strukturę projektu, sylwetkę zaangażowanych organizacji i wolontariuszy oraz doświadczenia zdobyte przez uczestników.

Tematem mojej pracy jest gotowość szkolna dzieci sześcioletnich w opinii nauczycieli przedszkolnych i wczesnoszkolnych. W pierwszym rozdziale mojej pracy dokonałam ogólnej charakterystyki dojrzałości szkolnej i sposobów jej diagnozowania. Wyjaśniłam pojęcie dojrzałości szkolnej, biorąc pod uwagę zmiany w jego rozumieniu na przestrzeni dziejów, wskazałam również jej wpływ na powodzenie w nauce. Ponadto zaprezentowałam różnorodne czynniki warunkujące poziom dojrzałości szkolnej. Następnie opisałam kompetencje diagnostyczne nauczycieli oraz scharakteryzowałam narzędzia, które wykorzystują w celu zbadania gotowości szkolnej dzieci. Zaprezentowałam również podejście do dojrzałości szkolnej w systemach edukacyjnych różnych krajów oraz dokonałam dokładnej analizy zmiany systemu edukacji związanej z wprowadzeniem obowiązku szkolnego dzieci sześcioletnich. W drugim rozdziale pracy scharakteryzowałam dojrzałość dzieci sześcioletnich w ujęciu wieloaspektowym. Na początku dokonałam jednak ogólnej charakterystyki dzieci w wieku przedszkolnym (3-6 lat), w której opisałam doświadczenia dzieci i zmiany rozwojowe zachodzące w ich organizmach zanim osiągną sześć lat. Ta wiedza, pozwoli lepiej zrozumieć sytuację w jakiej znajdują się dzieci rozpoczynające edukację szkolną. Natomiast później scharakteryzowałam dojrzałość poznawczą, fizyczną, społeczną i emocjonalną dzieci, a także ich gotowość do podjęcia obowiązków ucznia. W kolejnym rozdziale zaprezentowałam metodologiczne podstawy badań własnych. Wyjaśniam czym jest metodologia oraz dokonałam wyjaśnienia pojęć z jej zakresu. Ponadto ustaliłam cele, przedmiot, problemy, hipotezy, zmienne, wskaźniki, narzędzia oraz metody badań własnych. Opisałam również czynności związane z organizacją oraz przebiegiem badań, a także dokonałam charakterystyki grupy badawczej. W ostatnim rozdziale zawarłam prezentację i analizę badań własnych. Opisałam opinię nauczycieli na temat gotowości szkolnej dzieci sześcioletnich oraz występujących problemów szkolnych tych dzieci. Przeanalizowałam potencjalne przyczyny i skutki tych problemów. Ponadto, przedstawiłam podejście nauczycieli do obowiązku szkolnego dzieci sześcioletnich i ich poglądy na temat reformy systemu oświaty. Opisałam również stosowane przez nauczycieli metody pracy z dziećmi sześcioletnimi oraz najważniejsze zadania nauczyciela rozpoczynającego pracę z dziećmi sześcioletnimi.

W mojej pracy magisterskiej podejmuję temat leworęczności. Celem pracy jest sprawdzenie jak ludzie leworęczni radzą sobie ze swoją leworęcznością w życiu codziennym, instytucjach oświatowych i pracy. Praca zawiera dwa rozdziały teoretyczne, metodologię oraz analizę badań. W pierwszym rozdziale opisała medyczne znaczenie leworęczności i lateralizacji. Wyjaśniłam pojęcie i genezę obu tych zjawisk oraz jaka jest częstotliwość występowania leworęczności. Opisałam jak wygląda rozwój lateralizacji w trakcie życia dziecka oraz jej modele. W zakończeniu tego rozdziału opiszę jakie trudności mogą napotkać osoby leworęczne. W rozdziale drugim skupiłam się na stereotypach oraz jaka jest różnica pomiędzy piętnem, dyskryminacją oraz uprzedzeniem. Wyjaśniłam jak inne kultury i religie odnoszą się do zjawiska leworęczności. Przedstawiłam również jakie korzyści i zalety niesie ze sobą leworęczność oraz jej wady. Rozdział trzeci to metodologia badań. Opisałam w niej cele i problemy badawcze oraz scharakteryzowałam paradygmat, metody, techniki i narzędzia badawcze. W tym rozdziale tym opisałam również przebieg badań i charakterystykę osób badanych. Rozdział trzeci to analiza i interpretacja badań, które przeprowadziłam wśród osób leworęcznych. Zawiera on trzy podrozdziały. Pierwszy z nich pokazuje jak ludzie leworęczni doświadczają swoją leworęczność w życiu codziennym. Drugi podrozdział opisuje postawy innych ludzi wobec osób badanych, natomiast ostatni, trzeci podrozdział opisuje jakie emocje towarzyszą osobom leworęcznym w związku z ich leworęcznością. Ostatnia część pracy zawiera wnioski, bibliografię, załączniki ( w tym transkrypcję przeprowadzonych wywiadów).

Praca magisterska podejmuje temat logorytmiki jako metody terapii logopedycznej. Zajęcia logorytmiczne, które opierają się na połączeniu ruchu i muzyki, prowadzone są często nie tylko w przedszkolach, ale także w placówkach zajmujących się terapią dzieci z różnymi zaburzeniami. Znaczne uszkodzenie słuchu sprzężone jest z trudnościami w komunikowaniu się za pomocą słów. Praca składa się z czterech rozdziałów, w których skład wchodzą poszczególne podrozdziały. Rozdział I zawiera teoretyczne aspekty pracy, w którym zostały wyjaśnione podstawowe pojęcia związane z podejmowanym przeze mnie zagadnieniem oraz dokonana jest krytyczna analiza literatury przedmiotu. Kolejny rozdział II jest wprowadzeniem w problematykę badawczą. Przedstawiona w nim została historia edukacji osób głuchych oraz klasyfikacja upośledzenia słuchu w ujęciu tradycyjnym i współczesnym oraz problemy osób z zaburzoną mową w codziennym funkcjonowaniu. Scharakteryzowano w nim także cele i techniki logorytmiki oraz omówiono rolę muzyki w terapii na przestrzeni dziejów. Rozdział III poświęcony jest metodologii i organizacji badań własnych. Został określony przedmiot oraz cel badań, sformułowano problem główny i problemy szczegółowe. Przedstawiono także metody i techniki służące do zebrania materiału badawczego. Rozdział IV pracy powstał w oparciu o badania własne oraz ich analizę. Przedstawiona w nim została monografia ORaToRa, charakterystyka osób badanych, techniki logorytmiki stosowane w placówce oraz wywiady z terapeutami i rodzicami dzieci. Cel:Celem moich badań było poznanie i przedstawienie opinii terapeutów i rodziców dzieci uczęszczających na zajęcia w ORaToRze, na temat metody logorytmiki. Zostały one przeprowadzone w ośrodku zajmującym się terapią dzieci z zaburzeniami słuchu. Wyniki: Analiza materiału badawczego pozwoliła odpowiedzieć na sformułowany problem główny i problemy szczegółowe. Wnioski: Logrytmika to metoda pomocnicza, a porównywanie skuteczności tej metody pomiędzy dziećmi byłoby niewłaściwe, gdyż każdy z tych maluchów różni się od siebie stopniem zaburzenia słuchu oraz dodatkowymi mikrouszkodzeniami. Metoda ta może być stosowana w przypadku też wielu innych zaburzeń m.in. w rehabilitacji afatyków, osób z porażeniem mózgowym, z rysem autyzmu czy zespołem Downa.

Celem niniejszej pracy dyplomowej było poznanie emocji oraz sposobu zarządzania nimi przez samotnych ojców. Wykorzystując literaturę przedmiotu opisałam najważniejsze moim zdaniem elementy związane z samotnym wychowaniem dziecka, np.: role rodzicielskie, ich rozwój i przemianę, problematykę samotnego rodzicielstwa w odniesieniu do opieki nad dzieckiem w świetle praca, dyskryminację ojców i ich problemy z którymi spotykają się w życiu codziennym. W swojej pracy staram się przybliżyć pojęcie emocji i uczuć. Opisuje zjawisko zarządzania emocjami. Bez akcentowania na różnice płciowe opisuje sposoby radzenia sobie z sytuacjami trudnymi. Praca ma charakter empiryczny. Sposoby zarządzania emocjami opisywane były zarówno w odniesieniu do rozpadu relacji z małżonką oraz do sytuacji codziennych. Aby znaleźć odpowiedź na pytanie badawcze zastosowałam metodę indywidualnych przypadków, a materiały do analiz gromadziłam przy pomocy wywiadów narracyjnych. Z przeprowadzonej analizy wynika, że mężczyźni nie chcą mówić o swoich emocjach. Moja grupa badawcza to pięciu samotnych ojców.

Wstęp. Mass media silnie oddziałują na społeczeństwo poprzez różnego typu programy informacyjne. Próbują wpłynąć na ludzi, kształtować ich zdanie i opinie na dany temat. Czwarta władza, wykorzystując panikę medialną, wytwarza i wyolbrzymia, czasami nawet tworzy nieprawdziwe historie po to tylko, aby wzrosła oglądalność programów. Odbiorcy są tak zaniepokojeni, że nie mogą przestać śledzić coraz to nowszych sensacji na wyolbrzymiony temat. Nie tak dawno, środki masowego przekazu, przestraszały społeczeństwo po raz kolejny - tym razem tematem narkotyków i dopalaczy. Przestrzegając młodzież przed środkami psychoaktywnymi, odwoływały się m.in. do wizerunków śmierci, która niechybnie nastąpi po ich zażyciu. Informacji było tak wiele, że nawet osoby, które ich nie używały mogły poczuć strach, a nawet lęk. Wzmożony lęk uniemożliwia lub utrudnia podejmowanie racjonalnych decyzji - czasami wręcz prowadzi do odwrotnych wyborów, niż te, które prezentowane są jako ,,straszaki''. Takie zastraszanie może przynieść korzyści, lecz media mogą również tracić na wiarygodności u widzów. Trzeba pamiętać, że media oprócz zastraszania i manipulacji pełnią też inne funkcje, choćby edukacyjną, która wpływa na poziom wiedzy i ,,dozbraja'' odbiorców. Celem pracy jest sprawdzenie czy media poprzez wywoływanie paniki medialnej wokół narkotyków i dopalaczy oddziałują na opinie młodzieży. Materiały i metody. Badaniami objęto 100 uczniów szkół licealnych na terenie dużego miasta (Wrocław) oraz wsi )Rakowice Wielkie) (56 kobiet i 44 mężczyzn). Metodą badań był sondaż diagnostyczny, technika badawczą ankieta, a narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Wszyscy badani zostali poproszeni o wypełnienie kwestionariusza, w którym znajdowały się pytania o mass media, opinie na temat narkotyków i ich wiedzy dotyczącej tych dwóch zagadnień. Wyniki. Okazało, się, że media już nie mają tak wielkiej władzy nad opinią młodzieży jak to było jeszcze kilkanaście lat temu (przed ,,erą Internetu''), ponieważ aż 66% badanych swoją wiedzę na temat narkotyków czy dopalaczy czerpie z innych źródeł. Środki masowego przekazu przestały odgrywać tu pierwszoplanową rolę. Młodzi ludzie, zauważyli też, że media wykorzystując panikę medialną na temat środków psychoaktywnych chcą wpłynąć na ich zdanie o nich - uważa tak ponad 50% ankietowanych. Media (a tu także Internet) są dla młodzieży głównym środkiem informacji, lecz aż 81% badanych nie uważa, aby media przekazywały im prawdziwe dane na temat narkotyków bądź dopalaczy. Środki masowego przekazu są nadal głównym źródłem nowin, lecz młodzi ludzie im nie ufają. Mass media kreują osoby zażywające narkotyki na agresywnych, antyspołecznych osobników. Jednak z moich badań wynika m.in., że ankietowanym byłoby obojętne mieszkanie z nimi po sąsiedzku czy chodzenie z nimi do jednej klasy. Wnioski. Środki masowego przekazu pozostają głównym źródłem informacji dla młodzieży, lecz nie wpływają na ich zdanie na badany temat. Mass media poprzez pani

Praca stanowi podsumowanie dotychczasowych ustaleń dotyczących autyzmu oraz próbę nowego spojrzenia na to zaburzenie. Część teoretyczna traktuje o historii badań, zagadnieniu nieprawidłowości w zakresie teorii umysłu w kontekście tego zaburzenia, roli pedagoga i logopedy w terapii, a także funkcjonowaniu osoby z autyzmem w rodzinie i w społeczeństwie. Badania odnoszą się głównie do sfery mentalnej i teorii umysłu osób autystycznych, wyjaśniając w tym kontekście zjawisko poczucia defektu. Charakterystyce uległ też sposób codziennego funkcjonowania, poziom samowiedzy i poczucia defektu u autystów oraz ocena i poglądy terapeutów dotyczące wyżej wymienionych sfer. Opisowi poddano również rozważania dotyczące przyszłości osób z syndromem autystycznym.

W swojej pracy zwróciłam uwagę na problem niepełnosprawności, a ściślej ujmując – na postawy zdrowych dzieci w wieku przedszkolnym wobec niepełnosprawnych rówieśników. W rozdziale pierwszym, przedstawiłam charakterystykę niepełnosprawności intelektualnej oraz fizycznej. Co więcej, opisałam jakie stereotypy i uprzedzenia związane są z tymi rodzajami niepełnosprawności oraz w jaki sposób dziecko niepełnosprawne funkcjonuje w grupie integracyjnej. Rozdział drugi zawiera teoretyczne informacje, dotyczące procesu kształtowania się postaw oraz możliwości ich zmiany. Ponadto, zwróciłam uwagę na czynniki, wpływające na kształtowanie się postaw dzieci pełnosprawnych wobec niepełnosprawnych rówieśników. Postawa jest skłonnością, którą możemy w danym czasie zmienić lub odpowiednio ukształtować, a najważniejszym i najlepszym okresem dla kreowania się naszych postaw jest właśnie wczesne dzieciństwo. Rozdział trzeci to część metodologiczna. Moje badania zostały przeprowadzone w oparciu o opinie rodziców oraz nauczycieli przedszkoli integracyjnych. Jako że przedstawiciele tych dwóch środowisk, są najlepszymi obserwatorami zachowań i rozwoju dzieci, stali się oni dla mnie źródłami informacji na temat poruszanego zagadnienia. Dzięki ich obserwacjom oraz opiniom uzyskałam ważne wiadomości, dotyczące relacji zdrowych dzieci w wieku przedszkolnym z ich niepełnosprawnymi kolegami oraz koleżankami. Aby móc sprawdzić, jakie zachowania swoich podopiecznych zaobserwowali respondenci, posłużyłam się metodą sondażu diagnostycznego, a ściślej ujmując, technikami jakimi są: ankieta oraz wywiad swobodny. Proces zbierania informacji okazał się być bardzo ciekawym i pouczającym doświadczeniem. W czwartym, a zarazem ostatnim rozdziale, zaprezentowane zostały uzyskane wyniki moich badań. Wszystkie zdobyte za pomocą ankiet i wywiadów informacje, przyczyniły się do wysunięcia wielu, zaskakujących wniosków. Uzyskane informacje przedstawiłam w formie wykresów, odnosząc je do literatury przedmiotu. Okazuje się, iż grupa badanych rodziców oraz grupa nauczycieli prezentuje różne spostrzeżenia na temat postaw dzieci zdrowych wobec niepełnosprawnych rówieśników.

Praca magisterska dotyczy funkcjonowania osób wychowanych w rodzinach rozwiedzionych w dorosłym życiu. Składa się z trzech części. Rozdział pierwszy dotyczy teorii na temat rodziny, jej przeobrażeń oraz coraz częściej występujących w rodzinach rozwodów. W drugim rozdziale zawarłam metodologię procedury badawczej. Określiłam przedmiot badań, cele, problemy, metody, techniki oraz narzędzie badawcze. Dodatkowo scharakteryzowałam badaną populację oraz opisałam organizację, przebieg oraz analizę badań własnych. Natomiast w rozdziale trzecim zawarte zostały wyniki badań własnych, które za zadanie miały przybliżyć sytuację dzieci wychowanych w rodzinach rozbitych w okresie rozwodu rodziców oraz ich funkcjonowanie w życiu dorosłym. Badania miały na celu znaleźć odpowiedź na pytanie czy wychowanie w rodzinie rozwiedzionej ma znaczenie w życiu Dorosłych Dzieci Rozwiedzionych Rodziców. Oczywiście każdy przypadek należy traktować indywidualnie,aczkolwiek badania pokazały, że rozwód rodziców ma znaczenie w życiu dorosłym osób wychowanych w rodzinach rozwiedzionych. Z jednej strony osoby te są bardziej odpowiedzialne i poważnie podchodzące do życia, co pomaga w wejściu w dorosłe życie. Z drugiej strony jednak osoby wychowane w rodzinach rozwiedzionych charakteryzują się dużymi trudnościami w nawiązywaniu relacji interpersonalnych, mają problem z zaufaniem drugiej osobie a także z utrzymaniem związków partnerskich. Żyją w ciągłej obawie przed popełnieniem takich samych błędów, jak rodzice. Wszystko jednak w dużej mierze zależy od wsparcia najbliższych w tak trudnym dla dziecka okresie. Dzieci, z którymi rodzice rozmawiali o zaistniałej sytuacji i okazywali wsparcie zazwyczaj lepiej radzą sobie w dorosłym życiu. Nie boją się, że mogliby przeżyć rozwód jeszcze raz, tym razem w swoim małżeństwie. Wierzą, że dadzą sobie radę, tak samo, jak rodzice. Mają na uwadze jednak, że ma odbyć się to w atmosferze, która nie wpłynie negatywnie na rozwój dziecka. Ponadto, mają mniejsze trudności w nawiązywaniu relacji interpersonalnych i okazywaniu bliskości. Dlatego też nie można jednoznacznie określić czy rozwód rodziców negatywnie czy też pozytywnie wpływa na późniejsze życie osób wychowanych w rodzinach rozwiedzionych. Zależy to od wielu czynników takich, jak wiek, przyczyna, a także pomoc najbliższych. Dlatego też rozwód rodziców w życiu DDRR może mieć różne znaczenie, zarówno pozytywne, jak i negatywne.

Tematem mojej pracy jest rozwijanie umiejętności organizowania czasu wolnego wychowanków rodzinnego domu dziecka nr 18 we Wrocławiu. Wychowankami tej placówki są dzieci w wieku 10-13 lat, znajdujące się rozwojowo w okresie wczesnej adolescencji. W swoim projekcie wskażę, że odpowiednia, odpowiedzialna i racjonalna organizacja czasu wolnego dzieci jest ważnym ogniwem procesu wychowania. Rozwijanie umiejętności organizacji czasu wolnego powinno należeć do głównych zadań wychowawczych wszystkich opiekunów, zwłaszcza placówek typu rodzinnego. Umiejętność organizacji czasu wolnego nabyta w okresie dorastania ma bardzo duży wpływ na styl i jakość jego życia w przyszłości. Rozważając wpływ odpowiedniej organizacji czasu wolnego na rozwój dzieci w okresie wczesnej adolescencji oparłam się na hierarchii potrzeb A. Maslowa, gdzie na każdym z poziomów począwszy od potrzeb fizjologicznych, przez potrzebę bezpieczeństwa, przynależności, szacunku, dorastający człowiek dąży w istocie do najpełniejszego rozwoju swych możliwości poprzez samorealizację. Umiejętne organizowanie czasu wolnego, wspierające poznanie świata, siebie i otaczających zjawisk sprzyja zaspokajaniu wszystkich potrzeb. Przyjmując założenie, że czas wolny ma właściwości środka wychowawczego, wspierającego holistyczny rozwój człowieka i jest zjawiskiem o charakterze społecznym swoje rozważania oparłam również na aspektach: socjologiczno–ekonomicznym, higieniczno–zdrowotnym, pedagogicznym i psychologicznym. W mojej pracy przedstawiłam oddziaływania profilaktyczne mające na celu prawidłowy rozwój osobowości wychowanków Rodzinnego Domu Dziecka nr 18 we Wrocławiu poprzez kształtowanie kultury czasu wolnego. W trakcie realizacji zadań oraz przeprowadzonych zajęć dzieci miały okazję poznać różne formy wypoczynku, uczyć się empatii, rozwijania własnych zainteresowań i talentów oraz samorealizacji. Do realizacji planu przyjęłam cele wynikające głównie z kreatywnego aktywowania dzieci do odnajdywania w sobie pasji, inspiracji i pewności siebie. Wzbudzając wrażliwość na piękno, szacunek dla innych ludzi dzieci miały okazję rozwinąć w sobie umiejętność odnajdywania w czasie wolnym wartości, które pozwalają człowiekowi raczej „być” niż „mieć” a także odnalezienie sensu w życiu. Powyższe wartości są bardzo ważne są w aspekcie wychowawczym w rozwijaniu umiejętności organizowania czasu wolnego oraz w ogólnym rozwoju wychowanków Rodzinnego Domu Dziecka. Jestem przekonana, że odpowiednie nawyki związane z umiejętnością organizacji czasu wolnego zaprocentują w ich życiu w przyszłości i staną się widoczne w stanie zdrowia, sprawności fizycznej, pewności siebie, motywacji, kreatywnym i twórczym stylu życia przekazywanym przyszłym pokoleniom.

Moja praca licencjacka dotyczy integracji dzieci zdrowych z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie, poruszającymi się na wózku inwalidzkim. Uczniowie uczęszczają do V klasy szkoły podstawowej. Tematem tym zainteresowałam się pracując w szkole integracyjnej jako asystentka chłopca z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, korzystającym z wózka inwalidzkiego. Do klasy uczęszcza również chłopiec chorujący na zanik mięśni, poruszający się do niedawna przy pomocy balkonika, obecnie, w wyniku pogorszenia się jego stanu, chłopiec także zmuszony jest do korzystania z wózka inwalidzkiego. Dzieci są w pełni sprawne intelektualnie i doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji i pozycji wśród rówieśników. Niestety ich fizyczne ograniczenia uniemożliwiają im współuczestniczenie w pełni w życiu grupy. Są wyłączeni z zająć wychowania fizycznego oraz wszelkich zabaw i form spędzania czasu na przerwach związanych z aktywnością ruchową. Podczas ładnej pogody większość uczniów czas wolny spędza na boisku przed budynkiem szkoły. Chłopcy poruszający się na wózku pozostają wtedy w klasie lub na korytarzu przed klasą. Wielokrotnie słyszałam ich wypowiedzi, kiedy skarżyli się, że nie mogą bawić się z innymi. Ich relacje z dziećmi zdrowymi są zatem ograniczone, co nie sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Zdrowe dzieci nie wybierają swoich niepełnosprawnych kolegów do wspólnego spędzania czasu, łączenia się w grupy koleżeńskie. Z moich obserwacji wynika, że chłopcy z niepełnosprawnością są tolerowani, akceptowani, ale mimo tego są z boku, nie wchodzą w skład najpopularniejszych grup w klasie. Zdrowi uczniowie niechętnie siadają z nimi w ławce. Moimi celami w pracy są m.in.:  zmotywowanie zdrowych dzieci do włączania niepełnosprawnych w życie grupy,  uświadomienie zdrowym dzieciom roli, jaką mają do spełnienia w społeczeństwie - jako osoby zdrowe są w stanie zwrócić się z pomocą słabszym,  zniwelowanie niechęci do osób poruszających się na wózku,  zniwelowanie nietolerancji, etykietowania,  zaproponowanie bliższego poznania się wzajemnego dzieci, co może przyczynić się do zaciśnięcia pozytywnych więzi,  ukazanie dzieci niepełnosprawnych jako takich, które mają identyczne, marzenia, potrzeby, zainteresowania, jak ich zdrowi rówieśnicy,  uświadomienie z jakimi barierami na co dzień muszą się zmagać osoby niepełnosprawne ruchowo, co może „otworzyć” zdrowych uczniów na potrzeby niesprawnych. Część projektowa mojej pracy zawiera konspekty do zajęć, których zamysłem jest kompensowanie deficytów w obszarze integracji uczniów niepełnosprawnych i zdrowych. W tym celu zorganizowałam ćwiczenia, które rozwijają umiejętności asertywnego wyrażanie siebie, w poszanowaniu innych. Zależało mi, aby młodzież nauczyła się swobodnego, otwartego komunikowania, bez cech uległości czy agresji w stosunku do rówieśników. Ponadto zajęcia miały w zamyśle scalić grupę, ukazać korzyści wynikające ze współpracy. Kolejnym z celów zajęć było kształtowanie umiejętności tolerancj

Napisana przeze mnie praca została poświęcona zagadnieniu: ,,Pozyskiwanie uczniów trudnych do współpracy w opiniach nauczycieli emerytowanych i aktywnych zawodowo". Niniejsza praca składa się z dwóch części. Część pierwsza ma charakter teoretyczno-poznawczy i składają się na nią trzy rozdziały. Część drugą, empiryczno-poznawczą, stanowi czwarty rozdział pracy. Rozdziały pierwszy oraz drugi obejmują analizę literatury przedmiotu. Pierwszy rozdział przedstawia charakterystykę wybranych aspektów okresu adolescencji, tzn. zmian rozwojowych pojawiających się w tym czasie, rozwoju społecznego i moralnego okresu adolescencji, postaw i wartości egzystencjalnych preferowanych przez młodych ludzi oraz ich aktywności społecznej. Drugi rozdział z kolei omawia sposoby pracy z uczniem określanym jako uczeń trudny. Pojawia się tu także charakterystyka ucznia trudnego. Po scharakteryzowaniu ucznia trudnego przedstawiłam sytuację nauczycieli w szkole, ich traktowanie i postrzeganie ich roli w szkole. Dalej są opisane metody aktywizowania uczniów trudnych, a także współpraca z trudnymi uczniami. Opisane są także formy współpracy z rodzicami trudnych dzieci. Trzeci rozdział przedstawia założenia metodologiczne moich badań. Wyodrębniłam w nim przedmiot i cel badań oraz problemy badawcze. Opisałam metody oraz techniki badawcze. Na końcu przedstawiłam organizację i przebieg badań, charakterystykę badanej grupy, jak również etykę badań własnych. Rozdział czwarty przedstawia wyniki badań własnych. Po przedstawieniu wyników badań własnych zostały przedstawione wnioski oraz zakończenie pracy zawierające między innymi moje wstępne przypuszczenia i odpowiedzi, czy potwierdziły się one. Po zakończeniu znajduje się bibliografia oraz netografia, natomiast pracę zamyka aneks zawierający kwestionariusze, które wykorzystałam w badaniach.

Niniejsza praca dotyczy źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na dzieci w grupie wiekowej od 13 do 17 roku życia. Głównym celem pracy jest opis zagrożeń internetowych oraz ich skutków mogących dotknąć młodzież. Inne cele pracy obejmować będą specyfikę Internetu, pozytywne i negatywne strony tego medium. Analizie poddane zostaną następujące zagrożenia: nakłanianie do zachowań seksualnych osób nieletnich, wyłudzanie tak zwanych danych wrażliwych, przemoc internetowa oraz uzależnienie od Internetu. Praca posiada charakter problemowy i składa się z dwóch części: teoretycznej oraz projektowej. W części teoretycznej znajdzie się charakterystyka rozwoju nastolatków z uwzględnieniem takich aspektów jak: rozwój psychospołeczny, poznawczy, moralny oraz fizyczny. Ważną rzeczą będzie podanie definicji i specyfiki Internetu, a także funkcji i jego pozytywnych i negatywnych stron. Drugim niezwykle ważnym aspektem części teoretycznej będzie opis źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na nastolatka. W drugiej części zawarty będzie projekt profilaktyczny, który może posłużyć jako wzór postępowania dla nauczycieli i wychowawców wobec problemu jakim są zagrożenia występujące w Internecie. W pracy nie zabrakło również opisu metod zastosowanych podczas zajęć z grupą badawczą- uczniami gimnazjum w Lubomierzu. Internet sprzyja przemianie kulturowej i według wielu socjologów będzie zyskiwał na popularności. Z roku na rok rośnie liczba użytkowników. Dla młodzieży, która jeszcze nie zawsze potrafi w odpowiedni sposób korzystać z Internetu, ani także obronić się przed potencjalnymi zagrożeniami Internet to nie tylko miejsce, w którym czyha niebezpieczeństwo; to także przestrzeń w której młody człowiek może się rozwijać. Dlatego niezwykle istotne jest pamiętanie zarówno o wadach jak i zaletach korzystania z sieci internetowej. Bardzo ważne jest przeciwdziałanie zagrożeniom internetowym, czyli profilaktyka. Aby walka z zagrożeniami internetowymi była skuteczna ważne jest wykryć przyczyny jej powstawania. Dlatego profilaktyka powinna dotyczyć nie tylko samych uczniów, ale także rodziców i nauczycieli.

Temat pracy dotyczy młodzieży w wieku 13-16 lat uczęszczającej do ogniska wychowawczego nr. 6 we Wrocławiu. Wychowankowie przejawiają problemy szkolno-wychowawcze,które wynikają z ich nieprawidłowej pierwotnej socjalizacji, jak również z ich okresu adolescencji. Aby zapewnić wychowankom prawidłowy rozwój okresu dojrzewania i wtórną socjalizację należy uświadomić im jakie posiadają zasoby, talenty, umiejętności, które poprzez pracę i działanie w grupie będą mogli twórczo i aktywnie wykorzystać. W ten sposób zwiększy się poczucie własnej wartości, motywacji i rozwoju aspiracji młodzieży, a także nauczą się pracy w zespole, co przełoży się na respektowanie zasad i zachowań akceptowanych społecznie. W tym celu przeprowadzę cztery zajęcia integracyjno-rozwojowe z wychowankami, które będą dotyczyć tematów związanych z wartościami, uczuciami i emocjami, nudą oraz komunikacją interpersonalną. Dlatego zgodnie z tematem mojej pracy, moje działania praktyczne, które będą wynikać z zakładanych celów wychowawczych, przeprowadzę w oparciu o różne metody i formy pracy z grupą. Do metod tych należą : metody aktywizujące, integracyjne, zadaniowe, wpływu sytuacyjnego, zabawowe oraz socjodrama. W wyniku przeprowadzonych zajęć wychowankowie pozyskają kompetencje społeczne, które pozwolą im na pełnienie obecnych jak i przyszłych ról społecznych, jak również ukształtują przekonania co do posiadanych "mocnych stron", przez co rozwiną własną aktywność, motywację do twórczego działania co w konsekwencji sprawi im poczucie bezpieczeństwa i przynależności do grupy. Wszystko te działania mają na celu zapobiec w przyszłości niedostosowaniu społecznemu wychowanków.

W niniejszej pracy dokonałam wieloaspektowej prezentacji działań wyrównujących deficyty emocjonalne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym prowadzonych w Klubie Środowiskowym Curatus. Klub Środowiskowy Curatus jest jednym z 16 klubów środowiskowych funkcjonujących na terenie miasta Wrocław. Jest to placówka wsparcia dziennego zajmująca się pomocą rodzinom w realizacji funkcji opie¬kuńczo-wychowawczych na rzecz dziecka. W Klubie Środowiskowym Curatus podejmowane są działania w zakresie organizacji czasu wolnego dziecka, pomocy w nauce, rozwijaniu zainteresowań swoich pod¬opiecznych, organizacji zajęć sportowych, rekreacyjnych i kulturalno-edukacyjnych. Klub Środowiskowy Curatus w głównej mierze troszczy się o podtrzymywanie więzi emocjonalnej dziecka z rodziną oraz z innymi bliskimi mu osobami. Kształtowanie osobowości wychowanków Klubu Środowiskowego następuje za pomocą takich formy pra¬cy jak: zajęcia dydaktyczne (np. odrabianie lekcji, czytanie, dyskusja, gry i zabawy dydaktyczne); wycieczki i spacery; gry i zabawy ruchowe; gry i zabawy klubowe (zabawy te¬matyczne, konstrukcyjne, twórcze, towa¬rzyskie, umysłowe); zajęcia plastyczne (rysowanie ołów¬kiem, kredkami, piórkiem, malowanie akwarelą, wycinanki, wydzieranki, lepienie z plasteliny i gliny, stemplowanie itp.); zajęcia muzyczne (śpiewanie piose¬nek, zabawa ze śpiewem, muzykowanie, zabawy taneczne ze śpiewem); zajęcia artystyczne (inscenizowanie baśni, pieśni, wierszy, opowieści, teatrzyki cieni i lalek, wieczory recytatorskie); zajęcia techniczne; zajęcia czytelnicze (słowne, wizualne, audiowizualne). Zajęcia socjoterapeutyczne prowadzone w Klubie Środowiskowym polegają na celowym oddziaływaniu terapeutów mającym stworzyć dziecku okazję do nabycia nowych doświadczeń. Pod ich wpływem w zachowaniu i samopoczuciu dziecka mają nastąpić określone, pozytywne zmiany. Powinny mu one pomóc w lepszym funkcjonowaniu w szkole, rodzinie i grupie rówieśniczej, a także przynieść efektywniejszą realizację życiowych celów. Dziecko musi dokonać oceny i weryfikacji sposobów swoich zachowań oraz sądów na temat rzeczywistości, musi również odreagować. W niniejszej pracy zostały zaprezentowane scenariusze zajęć realizowane w Klubie Środowiskowym Curatus, których zadaniem było umożliwienie dzieciom w wieku 5-9 lat nabycia umiejętności radzenia sobie z nadpobudliwością oraz agresją. Dzieci, które wzięły udział w projekcie charakteryzowało nadmierne napięcie psychoruchowe oraz zaburzenia koncentracji uwagi, a realizacja programu odbyła się na 4 spotkaniach (okres 1 miesiąca) trwających 2 godziny i odbywających się jeden raz w tygodniu w Klubie Środowiskowym Curatus we Wrocławiu. Zaprezentowany „projekt” dostarczył podopiecznym Klubu Środowiskowego Curatus okazji do przeżycia pozytywnych doświadczeń społecznych korygujących obraz siebie, umożliwienie nabycia umiejętności radzenia sobie z własną pobudliwością oraz stworzenie okazji do odreagowania napięć leżących u podłoża nadpobudliwych zachowań, a także poznani

Przedmiotem a zarazem tematem mojej pracy magisterskiej jest kształtowanie postaw patriotycznych u dzieci w wieku przedszkolnym. Tak ważne w dzisiejszych czasach zagadnienie jakim jest pojęcie patriotyzmu, skłoniło mnie do obrania tej tematyki pracy. Jej celem było poznanie metod i form kształtujących postawy patriotyczne dzieci w placówce przedszkolnej oraz efektów ich oddziaływania na najmłodszych. Praca składa się z dwóch części: teoretycznej i badawczej. Wprowadzeniem w teoretyczne aspekty pracy było przedstawienie postaw patriotycznych kształtowanych przez polską rodzinę i szkołę na przełomie wieków. Kolejne jej aspekty dotyczyły roli rodziny oraz małej Ojczyzny w budowaniu tożsamości dzieci. Zakończeniem tej części pracy było wyjaśnienie kwestii współczesnego patriotyzmu w Europie. Część badawcza natomiast opierała się na założeniach metodologicznych mojej pracy oraz samych badaniach, które w tej części interpretowałam. W rozdziale metodologicznym zajęłam się określeniem celu, przedmiotu oraz problemów moich badań. Dokonałam doboru metod i technik badawczych oraz uwzględniłam dobór osób badanych. Kwestią bardzo istotną było także przedstawienie organizacji badań. W rozdziale dotyczącym badań własnych dokonałam analizy ich wyników, pochodzących z ankiet z rodzicami dzieci, wywiadów z nauczycielkami badanej placówki oraz rozmów z przedszkolakami. Zrealizowane przeze mnie badania pozwoliły osiągnąć cele pracy magisterskiej i dostarczyły wszelkich potrzebnych odpowiedzi. Okazało się, że temat patriotyzmu jest poruszany zarówno w domu rodzinnym, jak i we wczesnej edukacji małego dziecka. Placówka przedszkolna stosująca odpowiednie metody i formy pracy z dzieckiem, w sposób efektywny przekazuje wiedzę i kształtuje postawy patriotyczne najmłodszych. Dzięki podjęciu się tej tematyki pracy dowiedziałam się, jak ważną rzeczą jest wychowywanie dzieci w duchu patriotycznych wartości, które należy rozpocząć już od najmłodszych lat. Dziecko znające historię swojego kraju oraz tradycje i obyczaje w nim panujące, jest skarbem i przyszłością swojego państwa.

Termin „agresja” wywodzi się z języka łacińskiego i rozumiany jest jako zachowanie ukierunkowane na spowodowanie komuś lub czemuś krzywdy, szkody. Za powstawanie i występowanie zachowań agresywnych odpowiedzialnych jest bardzo dużo czynników. Jednym z czynników są emocje, które mają charakter pozytywny lub negatywny. W wieku dojrzewania priorytetem jest akceptacja przez innych, jeśli jej braknie czujemy się niedowartościowani, co prowadzi do frustracji, a ta z kolei do agresji. Rozwój fizjologiczny charakteryzuje się zmianami w układzie nerwowym, które widoczne są w postaci nadwrażliwości i pobudliwości organizmu. Dlatego młodzież charakteryzuje się zmiennością nastrojów oraz zachowaniami antagonistycznymi tj. rywalizacja, niekorzystne oddziaływanie na inną osobę. Najważniejsze jest dla nich dobro własne, a nie innych. Może być ono wywołane chęcią przedstawienia siebie z jak najlepszej perspektywy. Rozwój społeczno-moralny jest procesem przemian osobowości człowieka, prowadzący do uformowania się systemu wartości zgodnie z oczekiwanymi społecznie normami. Bardzo często w sytuacji, gdy mamy nie odpowiednie wzorce nasz rozwój jest negatywnie spostrzegany przez społeczeństwo. Rozwój psychiczny jest procesem w trakcie, którego przekształcają się struktury osobowości człowieka. Zaburzony rozwój psychiczny prowadzi do zachowań agresywnych. Co jest konsekwencją nieumiejętności panowania nad samym sobą. W zależności od autorów występuje bardzo wiele przyczyn zachowań agresywnych. Do najczęstszych z nich możemy zaliczyć: -rozwój fizjologiczny, -frustrację, -chęć zwrócenia uwagi społeczeństwa, -naśladowanie przykładów zaobserwowanych w środkach masowego przekazu, -czynniki rodzinne i osobnicze. Każdy autor wyróżnia różne rodzaj agresji między innymi takie jak: pseudoagresja, agresja przypadkowa, obronna, konformistyczna, instrumentalna, konstruktywna, destruktywna oraz wroga. Coraz częściej zachowania agresywne możemy zaobserwować w szkołach, wśród uczniów, a także nauczycieli. Do zachowań agresywno-przemocowych występujących w szkole Marek Kulesza wyodrębnia: agresję i przemoc fizyczną, psychiczną, werbalną, przeciw rzeczom, z użyciem broni oraz seksualną. Takie zachowania występują w każdej szkole lecz w innym natężeniu. Notowanie takich zachowań jest dużym problemem dla nauczycieli, pedagogów, a także rodziców, dlatego bardzo ważne jest, aby przeprowadzać w szkole programy profilaktyczne, które pozwolą młodzieży zrozumieć problem oraz pomogą w zaakceptowaniu kolegów pomimo ich odrębności. Swój program profilaktyczny przeprowadziłam w Szkole Podstawowej w Miłowicach wśród uczniów z klasy V. Miłowice to mała miejscowość w powiecie oleśnickim, gdzie uczęszczają dzieci z pobliskich wiosek. W szkole istnieje duży problem z zachowaniami agresywnymi wśród uczniów. Wśród uczniów brakuje współpracy i pomimo, tego że od kilku lat chodzą do jednej klasy brakuje im, też integracji. Uczniowie nie potrafią również ponosić odpowiedzialności

Podstawowym narzędziem rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym jest swobodna zabawa. To właśnie w niej dziecko rozwija się najlepiej, gdyż ma możliwość samodzielnego dostosowania bodźców i zadań rozwojowych do własnych indywidualnych potrzeb. Zajęcia dodatkowe prowadzone w placówkach przedszkolnych nie są niezbędne dla rozwoju dziecka. Jednak obserwując, jak przedszkola i szkoły prześcigają się w prezentowaniu swoich ofert można odnieść zupełnie inne wrażenie. Niemniej jednak w przedszkolach niepublicznych oprócz zajęć obowiązkowych, dzieci z reguły mogą korzystać z zajęć dodatkowych i są one coraz to milej postrzegane przez spore grono rodziców, jak i dzieci. Podczas tych zajęć nauczyciel stara się w taki sposób poprowadzić je, aby powiązać naukę z zabawą. Podczas zajęć dodatkowych dzieci rozwijają swoje zainteresowania oraz ujawniają posiadane uzdolnienia. Dodatkowo wzmacniają wiarę małego dziecka w jego własne możliwości, rozwijają elastyczność i kreatywność. W przedszkolach niepublicznych oferta zajęć dodatkowych jest najczęściej szeroka i ciekawa. W przedszkolach samorządowych za każdą dodatkową godzinę opieki spędzoną w przedszkolu przez dziecko rodzice zmuszeni są zapłacić 1 złotych. Dzieci w przedszkolach samorządowych nie mogą korzystać z zajęć dodatkowych. Przepisy z 2013 roku zabraniają pobierania od rodziców opłat za zajęcia dodatkowe. Organizowanie zajęć przez rodziców możliwe jest wyłącznie poza godzinami pracy przedszkola. Wprowadzając ten przepis resort edukacji chciał wykorzystać kompetencje nauczycieli już pracujących w szkołach, albo tych którzy aktualnie poszukują pracy. Dodatkowo sugerowano, że rytmika, taniec, zajęcia plastyczne znajdują się w podstawie programowej, więc ich realizacja należy do obowiązku przedszkola. Celem niniejszej pracy jest omówienie funkcjonowania zajęć dodatkowych w przedszkolach publicznych i prywatnych. Praca składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym (I) rozważania nad funkcjonowaniem zajęć dodatkowych w przedszkolach rozpoczęto od wyjaśnienia podstawowych pojęć, między innymi: edukacja, wychowanie czy opieka. Przeanalizowano również literaturę przedmiotową, która stała się podstawą do napisania rozdziału II. Rozdział drugi (II) zawiera teoretyczne aspekty pracy. Przedstawiono w nim rys historyczny wychowania przedszkolnego, kształtowanie się zainteresowań dziecka w wieku przedszkolnym, psychofizyczny i społeczny rozwój dziecka w tym wieku oraz wskazano na istotną rolę zajęć dodatkowych w rozwoju dziecka przedszkolnego. Rozdział trzeci (III) jest wprowadzeniem w problematykę badawczą. Prezentuje metodologię, jaką zastosowano w pracy oraz organizację badań własnych. Przybliżono w nim cel i przedmiot badań, problemy badawcze jak również metody i techniki badań. Rozdział czwarty (IV) jest analizą wyników badań własnych. Zawarta w nim została charakterystyka badanych placówek, potrzeby w zakresie organizacji zajęć dodatkowych w opiniach badanych pedagogów przedszkoli i rodzicó

Tematem mojej pracy licencjackiej jest Wspomaganie wychowanków Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania w wieku 3-5 lat w budowaniu pozytywnych kontaktów interpersonalnych. Wybrałam ten temat, gdyż miałam okazję być wolontariuszką w tej właśnie placówce. Podczas kontaktów z dziećmi zauważyłam wiele negatywnych zachowań, jakie przejawiają. To właśnie spowodowało, że zajęłam się tą problematyką. Na początku mojej pracy licencjackiej skupiłam się na tym, aby przedstawić jakie skutki ma brak umiejętności budowania pozytywnych kontaktów interpersonalnych. Zalicza się do nich m.in. brak zdolności do tworzenia jakichkolwiek związków z drugim człowiekiem, nieprawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, a także wiele trudności w dorosłym życiu, poprzez brak współpracy z innymi ludźmi. W pierwszym rozdziale opisałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny i moralny dzieci w wieku 3-5 lat, aby wiedzieć jakich umiejętności należy wymagać od dzieci w tym właśnie wieku i co jest normą, a co nie. W drugim rozdziale skupiłam się na problematyce kontaktów interpersonalnych. Wiedząc, że człowiek jest istotą społeczną, aby prawidłowo funkcjonować musi potrafić się komunikować z innymi ludźmi. Brak tej umiejętności, w efekcie może prowadzić do samotności i poczucia bezradności. W kontakcie z drugą osobą niewątpliwie ważne jest to, aby nie oceniać ludzi po wyglądzie, komunikacja niewerbalna, gestykulacja, dotyk oraz proksemika. Warto również zaznaczyć, iż ogromny wpływ na budowanie pozytywnych kontaktów interpersonalnych ma socjalizacja, czyli proces zdobywania umiejętności porozumiewania się z innymi ludźmi. Dzięki prawidłowej socjalizacji dziecko uczy się określonych norm, wartości i zachowań społecznych. Na prawidłową socjalizację niewątpliwie mają wpływ przede wszystkim rodzina oraz grupy rówieśnicze. Negatywne zachowania, jakie mają miejsce podczas kontaktów interpersonalnych to przede wszystkim: agresja fizyczna, werbalna, pośrednia oraz cicha. Placówka, w której zaobserwowałam problem, jakim jest brak umiejętności budowania pozytywnych kontaktów interpersonalnych to wielofunkcyjna placówka opiekuńczo-wychowawcza, która swoimi działaniami obejmuje zadania i funkcje przewidziane dla placówek typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistycznoo-terapeutycznego. Nazwa tej placówki to Wrocławskie Centrum Opieki i Wychowania. Zajduje się ona we Wrocławiu na ulicy Lekcyjnej 29. W celu rozwijania i wzmacniania pozytywnych kontaktów interpersonalnych u dzieci w wieku 3-5 lat postanowiłam skupić się na tym, aby nauczyć dzieci przede wszystkim pomagać innym, uświadomić im znaczenie wartości współpracy z innymi, pokazać w jaki sposób należy szukać autorytetu dla siebie, a także wspólnie poznaliśmy pojęcie empatii i dowiedzieliśmy się do czego jest ona nam potrzebna w życiu. Stawiając sobie za zadanie wspomaganie wychowanków Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania w budowaniu pozytywnych kontaktów interpersonalnych wykorzystałam takie metody jak me

Starzenie się społeczeństwa jest współczesnym procesem demograficznym, który uwidacznia się w społeczeństwie europejskim, a także innych krajach świata. Główny Urząd Statystyczny z 2012 roku podaje, że w Polsce żyje 13,8% ludności w wieku 65 lat, natomiast 7,8% to osoby w wieku 60 plus. Jeżeli odsetek ludzi starych po 60. roku życia przekroczył 12%, a po 65. roku życia 8% to można stwierdzić, że spotykamy się ze starością demograficzną, a zatem Polska jest państwem społeczeństwa demograficznie starego. Poprzez takie prognozy można wywnioskować, że proces starzenia się społeczeństwa polskiego będzie narastał w ciągu najbliższych dziesięciu lat. Osoby starsze stanowią coraz liczniejszy odsetek ludzi na świecie, stają się istotną grupą społeczną. W ostatnich latach można obserwować znaczny wzrost zainteresowania starzeniem się i starością człowieka. Ludziom starym często towarzyszy proces marginalizacji społecznej oraz kulturowej. Starość i starzenie się we współczesnym świecie traktowany jest jako problem społeczny. Wzrost liczby ludzi starych ukazywany jest w dwóch czynnikach: -zmniejszenie tempa przyrostu ludzi młodych (duża ilość rozwodów, gonitwa za pracą), - spadek umieralności ludzi starych. Polska jest jednym z państw, w którym populacja ludzi starszych występuje liczniej niż pokolenie młodych. Spadek umieralności osób starych często przewyższa ilość urodzeń, czego konsekwencją jest szybkie przyspieszenie procesu starzenia się. Starzenie u każdego człowieka jest procedurą indywidualną. U jednych może objawiać się jako pogodny, twórczy okres, u innych może być to smutna i szara rzeczywistość. Coraz częściej ocenie poddawane są osoby starsze niż ludzie młodzi. Społeczeństwo ocenia styl życia ludzi starych pod względem aktywności społecznej bądź dbania o zdrowie. Osoby starsze, są coraz bardziej widoczni w społeczeństwie dzięki aktywności sportowej, społecznej, kulturowej. Każdy z nas myśli o swojej przyszłości związanej z okresem starości, ale zdarza się, że równie często ucieka od tych myśli.Ludzie wchodzący w okres starości, częściej myślą o swojej starczej przyszłości niż młodzież licealna, która myśląc o swojej dalszej przyszłości nie wyobraża sobie, a nawet często nie dopuszcza do siebie myśli dotyczącej starzenia się. Jest to dla nich obcy i niezrozumiały temat. Licealiści oceniają osoby starsze, według panującego negatywnego stereotypu, czyli siwych, zgarbionych, niedołężnych ludzi, często zrzędliwych i nudnych, nie rozumiejących poglądów młodych. Często jest łatwiej posłużyć się gotowym stereotypem niż poznać prawdziwą rzeczywistość. Celem mojej pracy jest postrzeganie starości i człowiek starego przez młodzież licealną. Wybór takiego tematu pracy ma na celu przybliżenie obrazu człowieka, który wkracza w okres starości, a także ukazanie starzenia się i starości z perspektywy młodzieży licealnej. Praca składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym określone są teoretyczne aspekty pracy. W rozdziale