Celem mojej pracy jest opisanie przygotowania młodych dorosłych do budowania dobrych relacji małżeńskich. Szczególną uwagę zwróciłam na uwarunkowania jakości i czynniki wpływające na poczucie szczęścia w małżeństwie. Po analizie literatury przedmiotu, utwierdziłam się w przekonaniu, że relacja i komunikacja w związku to proces, który stale ulega zmianom, a kluczowym jego elementem jest dobra komunikacja w związku. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy nosi tytuł: „Małżeństwo jako relacja”. Opisuję w nim: społeczne i prawne rozumienie małżeństwa, uwarunkowania jego jakości i poczucia szczęścia. Rozpatruję także intymność, namiętność, zaangażowanie oraz komunikację. W drugim rozdziale, zatytułowanym: „Podstawy metodyki projektowania szkoleń” prezentuję podstawy projektowania szkoleń: definicję i charakterystykę szkoleń, przedstawiam cykl D. Kolba, czyli uczenia przez doświadczenie. Następnie opisuję etapy tego cyklu, metody i techniki szkoleniowe wykorzystane w moim autorskim warsztacie. Trzeci rozdział: „Nauka wypowiadania własnego zdania z uwzględnieniem uczuć małżonka” zawiera autorski projekt szkolenia dla młodych małżeństw. Konspekt tego warsztatu umieściłam w aneksie.

Dorastająca młodzież musi sprostać wielu zadaniom stawianym na swojej drodze. Dojrzewanie w środowisku rodzinnym, może w odpowiedni sposób przygotować dziecko do funkcjonowania w dorosłym społeczeństwie. W przypadku młodzieży z ośrodków opiekuńczo-wychowawczych, zadania te realizują wychowawcy. Problem stanowi dostosowanie się młodego pokolenia, do wymogów jakie stawia im dorosłe społeczeństwo. Dziecko pozbawione opieki, nie ma odpowiednich wzorców zachowań i tym samym trudniej jest mu nauczyć się samodzielności w zakresie obowiązków dnia codziennego. Zadania nie ułatwia stygmatyzacja młodzieży z placówek pieczy zastępczej, przez społeczeństwo. Nieodpowiednie przygotowanie dziecka do funkcjonowania w środowisku, sprawia że przeraża je wizja bycia dorosłym. Niezwykle istotny jest więc proces usamodzielniania, nauka podstawowych czynności takich jak przygotowanie posiłków, zakupy czy załatwienie spraw w urzędzie, które dla osoby dorosłej mogą wydawać się zadaniem bezproblemowym i normalnym. W przypadku młodzieży z placówek opiekuńczo-wychowawczych ważny jest trening tych umiejętności. Pozwoli to wzmocnić pewność siebie u dziecka oraz będzie miało pozytywne skutki w procesie aktywizacji i funkcjonowania w dorosłym społeczeństwie. Praca składa się z czterech części, rozdział pierwszy nawiązuje do pomocy rodzinie oraz dziecku, zwraca uwagę na funkcjonowanie form pieczy zastępczej. Drugi rozdział poświęcony jest omówieniu placówki opiekuńczo-wychowawczej o charakterze interwencyjnym. Zawiera charakterystykę historyczną, nawiązuje do celów, zadań i funkcji placówki z uwzględnieniem roli wychowawców oraz wychowanków. Zakończenie rozdziału odnosi się do procesu usamodzielniania podopiecznych oraz wspomaganiem ich w odpowiedni sposób, prowadząc do samodzielnego funkcjonowania w środowisku dorosłym. Rozdział trzeci traktuje o metodologii badań oraz zawiera charakterystykę metod, technik i narzędzi badawczych zastosowanych w pracy. Ostatni rozdział odnosi się do charakterystyki przeprowadzonych badań. Przedstawiony został proces badawczy, w nawiązaniu do analizy placówki oraz wypowiedzi osób badanych. Wyszczególnione zostały zajęcia prowadzone przez placówkę, zwrócono uwagę na praktyczne możliwości wykonania tych zadań oraz podejście wychowawców i wychowanków do ich realizacji. Rozdział kończy podsumowanie i wnioski wynikające z badań.

Praca dotyczy przygotowania nauczycieli do pracy z dzieckiem z niepełnosprawnością, szczególnie pod kątem ich subiektywnych odczuć w kontekście propagowanych idei nauczania włączającego w polskim systemie oświaty. W pierwszym rozdziale opisuję wymagania kwalifikacyjne obowiązujące nauczycieli, postulowane kompetencje zawodowe oraz różne modele kształcenia przyszłych nauczycieli, a także stres zawodowy i charakterystyczne czynniki stresogenne dla tej grupy. Charakteryzuję także zwięźle system kształcenia uczniów z niepełnosprawnością w Polsce. W drugim, metodologicznym rozdziale, przedstawiam temat, przedmiot i cele badań oraz problemy badawcze moich badań, a także charakteryzuję wybraną przeze mnie metodę i technikę badań oraz uargumentuję dobór osób badanych. W ostatnim rozdziale przedstawiam wyniki i analizę badań własnych, podsumowuję zebrane w trakcie wywiadów z nauczycielami informacje oraz prezentuję płynące z nich wnioski.

Tematyka prezentowanej pracy dotyczy przygotowania nauczycieli do pracy w wielokulturowej klasie. W pierwszym rozdziale pracy umieszczone zostały teoretyczne informacje dotyczące kultury oraz zjawiska wielokulturowości. Ponadto zawarto zagadnienie traktujące o edukacji wielokulturowej. Drugi rozdział dotyczy zawodu nauczyciela i jego roli we współczesnym świecie, jak również kompetencji wielokulturowych jakie powinien posiadać nauczyciel. W rozdziale trzecim zawarte zostały metodologiczne podstawy badań własnych. Praca kończy się omówieniem wyników badań własnych.

Praca ukazuje przygotowanie nauczycieli do pracy z klasami integracyjnymi w gimnazjum oraz sytuacje uczniów z niepełnosprawnościami uczęszczających do tych klas. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale znajdują się zagadnienia związane z problematyką niepełnosprawności, jej definiowanie i klasyfikacja. Również przedstawione są prawa osób z niepełnosprawnościami oraz scharakteryzowane zostały potrzeby i możliwości uczniów z wybranymi niepełnosprawnościami. Drugi rozdział został przeznaczony na omówienie wszystkich elementów wpływających na integrację klasową i rozwiązań organizacyjnych kształcenia tych uczniów. W pracy przedstawiono rolę nauczyciela w procesie tworzenia integracji i wartość jego przygotowania w organizowaniu procesu nauczania i budowaniu relacji między nauczycielem a uczniem. W opisie funkcjonowania uczniów z niepełnosprawnościami można zauważyć jak skomplikowany jest proces osiągania pełnej integracji szkolnej. W trzecim rozdziale przedstawiłam cele, założenia i sposób przeprowadzenia własnych badań skupiających się na tematyce przygotowania się nauczycieli do pracy z klasą integracyjną oraz ukazaniu sytuacji szkolnej uczniów z niepełnosprawnościami w gimnazjum. Rozdział czwarty zawiera analizę i interpretację badań przeprowadzonych wśród nauczycieli i uczniów klas integracyjnych w dwóch gimnazjach.

Niniejsza praca poświęcona jest problematyce dysleksji, a dokładniej przygotowania nauczycieli szkół małych miast do wsparcia uczniów z dysleksją rozwojową. W obecnych czasach w każdej klasie szkolnej możemy spotkać ucznia z problemem dysleksji – dlatego też uważam, iż jest to poważny problem i dlatego zwróciłam na niego uwagę. Z wykształcenia jestem nauczycielem, dlatego zainteresował mnie problem dysleksji ze strony nauczyciela, a nie ucznia. Chcę dowiedzieć się, w jaki sposób nauczyciele radzą sobie z tym problemem w małym mieście, jak pomagają takim uczniom, jakie stosują metody, a przede wszystkim jaką posiadają wiedzę w tym zakresie. Dysleksja to termin pochodzenia greckiego, który określa kompleks zagadnień związanych z mową oraz czytaniem. Dysleksja występuje u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. W obecnych czasach zauważa się wzrost dzieci z tym problemem. Niewątpliwie dzieję się tak poprzez rozwój technologii, gdzie dzieci większość czasu wolnego spędzają korzystając z komputera czy tabletu. Obecne czasy to także pogoń za pieniędzmi, dlatego też rodzice poświęcają coraz mniej czasu swoim dzieciom i nawet nie wiedzą, z jakimi problemami borykają się ich dzieci. Niewątpliwie ważną rolę odgrywa tutaj nauczyciel, bo to on będzie starał się pomóc dziecku najlepiej jak potrafi. Będzie korzystał przy tym z różnych metod w pracy z uczniem z dysleksją, a także będzie dla niego dużym wsparciem. Celem pracy było zbadanie wiedzy nauczycieli szkół podstawowych i gimnazjów na temat dysleksji oraz ich deklarowanych postaw wobec możliwości udzielania wsparcia uczniom o specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu. Praca składa się z 4 rozdziałów. Pierwsza część pracy dotyczy ogólnej charakterystyki dysleksji rozwojowej. Mianowicie znajdują się tam podrozdziały dotyczące terminologii, typów oraz rodzajów dysleksji. Znaleźć tam można podział zaburzeń czytania i pisania (nabyte i rozwojowe) oraz opis wszystkich rodzajów dysleksji. Kolejny podrozdział zawiera przyczyny, a także przejawy dysleksji u dzieci tj. opóźnienia i zaburzenia percepcji wzrokowej, opóźnienia i zaburzenia percepcji słuchowej, opóźnienia i zaburzenia mowy, opóźnienia i zaburzenia rozwoju ruchowego oraz zaburzenia procesu lateralizacji. Zawarte są w nim także koncepcje etiologiczne dysleksji. Druga część pracy skupia się na osobie nauczyciela, a więc znajduję się tam etos zawodu począwszy od starożytności do czasów współczesnych, kwalifikacje oraz kompetencje, które możemy podzielić na kompetencje praktyczno moralne oraz techniczne. Znajdziemy tam również metody stosowane przez nauczyciela w pracy z uczniem z dysleksją między innym: Metodę Dobrego Startu, Metodę 18 Struktur Wyrazowych, Metodę Ruchu Rozwijającego, Kinezjologię Edukacyjna, a także Metodę Warnkego. Podrozdział ten opisuje również rolę, jaką pełni nauczyciel w procesie wsparcia i udzielania pomocy dzieciom z problemem dysleksji. Trzecia część pracy to metodologia badań własnych, która zawiera założenia ba

Osoby z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym znajdują się na różnym poziomie samodzielności i zaradności osobistej. Uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej wykazują duże zróżnicowanie pod względem posiadanych kompetencji w zakresie podstawowych czynności dnia codziennego, takich jak dbanie o higienę osobistą, prowadzenie gospodarstwa domowego, umiejętności zrobienia zakupów czy korzystania z komunikacji miejskiej. Również pod względem kompetencji społecznych widoczne są dysproporcje pomiędzy osobami z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Głównie chodzi tu o umiejętność komunikacji, współdziałania z innymi osobami, a także umiejętności panowania nad swoimi emocjami czy dostosowania się do panujących norm i reguł. Warsztaty terapii zajęciowej mają za zadanie prowadzenie rehabilitacji społecznej i zawodowej, która ma na celu rozwój oraz poprawę umiejętności, które są niezbędne do niezależnego, w miarę samodzielnego oraz aktywnego życia w środowisku. Warsztaty terapii zajęciowej są bardzo ważne w życiu osób niepełnosprawnych, które nie mają możliwości podjęcia zatrudnienia i w swym codziennym funkcjonowaniu wymagają wsparcia ze strony osób drugich. Rehabilitacja społeczna prowadzona w warsztatach, ma za zadanie umożliwienie osobom z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym uczestnictwo w życiu społecznym. Przedmiotem badań własnych uczyniłam więc rolę warsztatów terapii zajęciowej w procesie usamodzielniania osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, ze szczególnym uwzględnieniem walorów warsztatów terapii zajęciowej w procesie uspołeczniania dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, czynników warunkujących proces usamodzielniania się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym oraz form i metod skutkujących usamodzielnianie się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Podejmując problematykę warsztatów terapii zajęciowej, jako jednej z form usamodzielniania się osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, przyjęłam określony ogląd teoretyczny badanych zagadnień. W efekcie moja praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiłam istotę niepełnosprawności umysłowej i jej genezę. Została ukazana klasyfikacja niepełnosprawności ze względu na każdy stopień upośledzenia umysłowego. Przedstawiłam także psychospołeczny kontekst funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także w jakim zakresie osoby z niepełnosprawnością umysłową wymagają wsparcia. W drugim rozdziale przybliżyłam zagadnienia procesu usamodzielniania osób niepełnosprawnych umysłowo w stopniu umiarkowanym. Scharakteryzowałam formy, które umożliwiają usamodzielnianie się osób niepełnosprawnych. Jeden z podrozdziałów poświęciłam także na szczegółowe opisanie samych warsztatów terapii zajęciowej. Wszystko zamykają ograniczenia w procesie usamodzielniania osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym.

Tematem pracy jest: Przygotowanie szkoły i dziecka 6 – letniego do podjęcia nauki w szkole ( w ocenie rodziców i nauczycieli) Celem niniejszej pracy dyplomowej była ocena przygotowania dziecka 6 – letniego do podjęcia nauki w szkole. Zostały przeprowadzone badania, wywiad z nauczycielami oraz ankieta z rodzicami. Odpowiadali oni na pytania dotyczące gotowości dziecka oraz o przygotowaniu szkoły do przyjęcia 6 – latków. Praca została podzielona na dwie części: teoretyczną i badawczą. W części teoretycznej został opisany rozwój dziecka 6 – letniego a także szkolnictwo wyższe i edukacja nauczycieli. Natomiast w części badawczej zostały opisane spostrzeżenia rodziców i nauczycieli na temat gotowości dziecka 6 -letniego do podjęcia nauki w szkole.

Streszczenie Tematem mojej pracy licencjackiej są przyjaźnie dziecięce, potraktowane jako czynnik wzmacniający pozytywny rozwój emocjonalny uczniów w wieku wczesnoszkolnym. Celem pracy jest ukazanie istoty pozytywnych stosunków międzyludzkich, które pełnią ważną rolę już na etapie edukacji początkowej. Przyjaźń oraz jej następstwa są bardzo ważnym czynnikiem kształtującym dojrzałość emocjonalną dziecka. Uczeń lubiany i akceptowany przez rówieśników ma wyższe poczucie własnej wartości, a co za tym idzie lepszy start w dorosłe życie. Praca składa się z trzech rozdziałów. W rozdziale pierwszym, dokonałam analizy literatury przedmiotu. Przedstawiłam w nim sylwetkę rozwoju dziecka wczesnoszkolnego, istotę i wartość przyjaźni dziecięcej oraz rolę, jaką pełni w życiu każdego człowieka. Podkreśliłam tez, rolę nauczyciela w tym zakresie. W rozdziale drugim zawarłam projekt własnych działań edukacyjnych „Jestem przyjacielem”. Wyjaśniłam w nim znaczenie projektu oraz zamieściłam autorsko opracowane scenariusze zajęć .W rozdziale trzecim dokonałam ewaluacji zrealizowanego projektu. Wyjaśniłam, czym jest ewaluacja, wskazałam warunki realizacji projektu i przedstawiłam autoewaluację.

W pracy znajduje się opis przyjaźni, wymienione są funkcje jakie spełnia przyjaźń oraz dlaczego jest relacją potrzebną do właściwego rozwoju człowieka. W pracy zawarte są również informacje, dlaczego przyjaźń jest bardzo często najważniejszą relacją dla adolescenta. W części teoretycznej znajduje się również wyjaśnienie względnie nowego pojęcia – przyjaźni wirtualnej. W kolejnym rozdziale przedstawiona jest grupa adolescentów, czym różnią się zarówno od dzieci i dorosłych, czego uczą się dorastając, jakie zagrożenia oraz możliwości oferuje im współczesne środowisko, co jest dla niech niezbędne do prawidłowego rozwoju. Wnioski z wywiadów przeprowadzonych wśród młodzieży dotyczą m.in., tego czym dla współczesnych młodych ludzi jest przyjaźń, w jaki sposób nawiązują relację przyjacielską, kim jest dla nich przyjaciel, dlaczego poznają ludzi poprzez Internet. Odpowiedzi na pytania badawcze znajdują się w analizach wywiadu oraz wnioskach końcowych.

Przedmiotem pracy jest zbadanie przyjaźni między kibicami wrogich sobie klubów piłkarskich. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ ważne jest ukazanie całokształtu relacji występujących pomiędzy sympatykami klubów piłkarskich, tym w szczególności ich pozytywnych stron. W tym celu przeanalizowałam genezę sportu oraz historię kibicowania. Dokonałam analizy funkcjonowania kibiców w grupie społecznej skupiając się w szczególności na aktywnym kibicowaniu i kulturze kibiców. Opisałam także najważniejsze podziały kibiców ze względu ich roli w grupie oraz powszechnie uznawany przez kibiców układ zgód i kos odpowiadający za istniejące w społeczeństwie kibiców relacje. Badane osoby zwróciły uwagę przede wszystkim na znaczenie przyjaźni w życiu człowieka oraz wskazały powody zawiązywania się pozytywnych relacji w środowisku kibiców piłki nożnej. W badaniach przeprowadzonych na przełomie kwietnia i maja 2017 r. zastosowałam wywiad otwarty pogłębiony oraz elementy autobiografii. W rezultacie po przeprowadzeniu badań, mogę stwierdzić, iż przyjaźń między kibicami występuje nie tylko pomiędzy sympatykami tego samego klubu, bądź w układzie zgód, ale również pomiędzy kibicami wrogich sobie klubów piłkarskich. Badania te wskazały również mocne i słabe strony owych przyjaźni, a także sposoby podtrzymywania pozytywnych więzi pomiędzy sympatykami niesprzyjających sobie klubów piłkarskich. Podczas realizacji badań nie zauważyłam niepokojących okoliczności utrudniających przebieg badań, jednak w niektórych momentach zauważalne było napięcie między badanymi osobami, w związku z wydarzeniami boiskowymi klubów, które kibice wspierali. Jednakże główne cele badań zostały w pełni zrealizowane, a rezultaty i wnioski otrzymane w ich toku, pozwalają na dalszą eksplorację badawczą.

Praca nosząca tytuł "przyjście dziecka na świat, jako przełom dla funkcjonowania rodziny w doświadczeniu młodych par" porusza przede wszystkim tematykę narodzin dziecka i związaną z tym wydarzeniem sytuację rodzinną. Głównym celem tej pracy jest poznanie sposobu funkcjonowania rodziny po narodzinach dziecka, na podstawie osobistych doświadczeń młodych rodziców. W pierwszym rozdziale przybliżam pojęcie rodziny i zmian życia rodzinnego, a także rodzicielstwa. Fenomen narodzin i trudności towarzyszące przyjściu dziecka na świat, między innymi przedwczesny poród, czy narodziny dziecka chorego. Rozdział drugi poświęcam metodologii badań. Prezentuję w nim wybrany przeze mnie paradygmat interpretatywny i charakterystyczny dla niego sposób prowadzenia badań, a są to badania jakościowe. Badania własne i ich analizę prezentuję w rozdziale trzecim mojej pracy. Uzyskane wyniki pozwalają mi na stwierdzenie, że narodziny dziecka niewątpliwie są przełomem dla funkcjonowania rodziny i stanowią przede wszystkim źródło radości dla jej członków. Badania pozwoliły mi rozstrzygnąć, czy narodziny dziecka można skategoryzować jako wydarzenie krytyczne, czy wręcz przeciwnie, jako wydarzenie wspaniałe.

Niniejsza praca magisterska opisuje przystosowanie osób ze spektrum autyzmu w życiu społecznym. W pierwszym rozdziale pracy wyjaśnione zostało pojęcie autyzmu, przyczyny zaburzeń autystycznych, główne objawy autyzmu, a także relacje społeczne osób ze spektrum autyzmu. W kolejnym rozdziale opisane zostało pojęcie przystosowania społecznego, a także czynniki wpływające na przystosowanie społeczne. W rozdziale metodologicznym opisano metody, techniki i narzędzia badawcze oraz przedstawiono charakterystykę grupy badawczej zarówno osób ze spektrum autyzmu oraz terapeutów pracujących z osobami dotkniętymi autyzmem. W ostatnim rozdziale mojej pracy opisałam przebieg badań oraz wnioski, które uzyskałam podczas realizowania badań. Na końcu pracy został umieszczony aneks, w którym przedstawiłam pytania, które były zadawane badanym.

Środowisko rodzinne odgrywa bardzo ważną rolę w życiu każdego człowieka. Rodzina to pierwsze i podstawowe środowisko wychowawcze i socjalizacyjne dziecka. Rodzina ma istotny wpływ na rozwój osobowości jednostki, a przekazane jej wzorce zachowań i wartości będą miały wpływ na wybory i decyzje, które podejmie w przyszłości. Każda rodzina ma swój indywidualny styl, sposób życia wewnątrzrodzinnego, sposób wyrażania uczuć, okazywania wzajemnego zrozumienia i stosunku do innych osób. W prawidłowo ukształtowanej rodzinie tkwią najważniejsze walory wychowawcze. Rodzina zapewnia dziecku zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, daje poczucie bezpieczeństwa. Życie rodzinne stanowi źródło różnorodnych doświadczeń społecznych. Drugim bardzo ważnym środowiskiem wychowawczym dla dziecka jest szkoła. Środowisko szkolne różni się od rodzinnego pod względem struktury i atmosfery, która w szkole jest znacznie chłodniejsza niż w rodzinie. Środowisko szkolne stawia dziecko w nowych sytuacjach społecznych. Życie w zespole klasowym i szkolnym stwarza nowe warunki kontaktów z ludźmi i współdziałania z nimi. Dla ucznia, który wrasta w społeczeństwo szkoła jest nowym etapem pośredniczącym między etapem życia rodzinnego, a etapem samodzielności i dojrzałości. Problematyka pracy odnosi się do przystosowania szkolnego dzieci z rodzin o różnym poziomie dzietności. Liczba dzieci w rodzinie i związany z tym fakt posiadania bądź nieposiadania rodzeństwa może wpływać na sukcesy szkolne osiągane przez dziecko, może również wpływać na kontakty dziecka z jego rówieśnikami. Liczba dzieci w rodzinie różnicuje warunki społeczno-psychologiczne rozwoju dziecka, a także różnicuje możliwość doświadczeń społecznych i zakres społecznego uczenia się dzieci. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale, korzystając z literatury przedstawiam definicję i typologię rodziny, a także postawy rodzicielskie, funkcje rodziny i podział rodzin ze względu na ilość posiadanych przez rodziców dzieci. W rozdziale drugim opisałam założenia badań ilościowych w pedagogice. W trzecim rozdziale przedstawiłam analizę wyników badań i wysunięte wnioski na temat wpływu ilości dzieci w rodzinie na ich przystosowanie szkolne. Badania przeprowadziłam za pomocą ankiety,w której pytałam uczniów o wyniki w nauce, które osiągają, o to jakie oceny otrzymują najczęściej oraz o ich kontakty z rówieśnikami i nauczycielami. Badaniami objęłam uczniów klas V i VI szkoły podstawowej. Z wszystkich respondentów wyłoniłam dwie równoliczne grupy, których odpowiedzi porównywałam. Z przeprowadzonych przeze mnie badań wynika, że liczba dzieci w rodzinie wpływa na ich przystosowanie szkolne. Dzieci z rodzin wielodzietnych osiągnęły gorsze wyniki w nauce, dzieci te częściej opuszczają lekcje bez usprawiedliwiania, a także rzadziej mogą liczyć na pomoc rodziców w pokonywaniu trudności szkolnych niż ich koledzy z rodzin małodzietnych. Wyniki badań mogą być pomocne rodzicom, którzy powinni tak organizować życie rod

Człowiek decydując się na podjęcie nowej roli zawodowej staje przed dużym wyzwaniem. Wymaga to od niego dużego zaangażowania i cierpliwości, a także gotowości do podejmowania nowych działań. Efektywność wykonywania roli zawodowej w dużym stopniu uzależniona jest od jej początków - adaptacji, To proces przystosowania się do nowej pracy oraz związanych z nią obowiązków, a także do nowego środowiska i panujących w nim zasad, może być początkiem tego, jak wyglądać będzie przyszłe sprawowanie obowiązków przez pracownika, czy będzie oddziaływało na jego motywację oraz poziom satysfakcji czerpanej z wypełniania obowiązków zawodowych, w przypadku niniejszej pracy, wychowawcy internatowego w szkole specjalnej. Zjawisko adaptacji zawodowej jest szeroko opisywane w literaturze, jednak ciężko odnaleźć pozycje, w których osoby, których bezpośrednio dotyczy zjawisko adaptacji do roli w internacie przy szkole specjalnej, opisywałyby swoje przeżycia i doświadczenia. . Motywem decydującym o tym, że podjęto tę tematykę był fakt, iż do tej pory nikt nie przeanalizowano procesu adaptacji zawodowej w odniesieniu do wychowawców realizujących rolę zawodową w internatach przy szkołach specjalnych. W pierwszym rozdziale niniejszej pracy , moje rozważania dotyczą psycho - pedagogicznej adaptacji do roli zawodowej w jej uwarunkowaniach. W tym rozdziale uwaga poświęcona została postaci wychowawcy i jego działaniom, przygotowaniu do tego zawodu, kwalifikacjom oraz kompetencjom jakie posiadać powinna osoba decydująca się na to stanowisko. Poruszona została także tematyka adaptacji do zawodu. W drugim rozdziale poruszona została tematyka dotycząca internatów. Zaprezentowany został ich formalny status wynikający z Rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej i Prawa oświatowego, rodzaje placówek, ich funkcje i zadania a także kwestia zobowiązań wychowawców w odniesieniu do pracy w internacie. Rozdział trzeci stanowią metodologiczne podstawy badań własnych. W tej części znajduje się opis przedmiotu i problematyka badań, cele badań, pytanie badawcze, obszary eksploracji badawczej oraz charakterystykę próby badawczej. W rozdziale czwartym niniejszej pracy zawarte jest omówienie badań własnych. Na końcu pracy, zaprezentowałam wnioski sformułowane na podstawie przeprowadzonych wywiadów z badanymi.

Praca miała charakter empiryczny. Badania sondażowe zostały wykonane na próbie liczącej 99 osób. Do weryfikacji hipotez zastosowano współczynniki korelacji. Sprawdzano korelację między kilkoma cechami psychopatii a kilkoma składnikami więzi społecznej. Badania wykazały, że bezduszność (deficyty empatii), rozhamowanie (deficyty samokontroli) i gorący makiawelizm (nasilona impulsywność) są cechami psychopatii najsilniej skorelowanymi ze składnikami więzi społecznej a składniki więzi najsilniej skorelowane z psychopatią to motywacja do nauki i więź z nauczycielami oraz kontrola rodzicielska. Wszystkie korelacje są ujemne a więc nasilenie cech psychopatycznych towarzyszy osłabieniu więzi społecznej.

Celem pracy było sprawdzenie, czy cechy psychopatyczne mają związek z postawami rodzicielskimi młodych osób dorosłych. W części teoretycznej przedstawiłam postawy rodzicielskie wedlług Kannera, Fritz-Simonsa, Roe, Schaefera, Plopy Ziemskiej. Psychopatię opisałam według koncepcji Kępińskiego, Pospiszyla, Cleckley'a, MacCordów oraz Hare'a oraz według triarchicznej koncepcji psychopatii. Badania sondażowe z wykorzystanie testów psychologicznych przeprowadzono wśród 93 studentów politechniki wrocławskiej. Weryfikacja hipotez wymagała użycia analizy wariancji. Badania pozwoliły zaobserwować znaczące powiązania postaw rodzicielskich z niektórymi cechami psychopatii – rozhamowaniem, makiawelizmem i bezdusznością. Okazało się, że rozhamowaniu towarzyszy dawanie większej swobody oraz niska koncentracja na dziecku, makiawelizmowi dystans wobec dziecka. A bezduszności towarzysz niska koncentracja na dziecku.