Celem mojej pracy było wzmocnienie poczucia własnej wartości u dzieci ze świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, pracując z podopiecznymi programu AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI, gdzie zdecydowana większość dzieci pochodzi ze środowisk niewydolnych wychowawczo, o niskim statusie materialnym. Spotykają się z licznymi zaniedbaniami oraz nieprawidłową realizacją potrzeb: szacunku, poczucia ważności, czy bezpieczeństwa. Z tego powodu samoocena tych dzieci jest obniżona, utrwalają w sobie myśl o byciu niewystarczająco dobrym, z ograniczonymi możliwościami rozwoju. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10 – 12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu poczucia własnej wartości i samooceny wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia Dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ u podopiecznych tejże placówki można było zaobserwować zachowania świadczące o niskim poczuciu własnej wartości, zarówno agresywne, deprecjonujące własną osobę, jak i wycofujące oraz silną potrzebę poddawania swoich aktywności opinii rówieśników lub wychowawców. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodzie projektowania doświadczeń, która zakłada czynne uczestnictwo w procesie dochodzenia do wiedzy oraz kształtowania się refleksji. Ponadto wykorzystywałam metodę perswazji, rozmów kierowanych, opowiadania, a przede wszystkim zabaw i ćwiczeń ruchowych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 roku, spotykając się z dziećmi dwa razy w tygodniu, w czasie ich pobytu w świetlicy środowiskowej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła motywacja do podejmowania aktywności fizycznych, a także realizacji wyznaczonych na zajęciach wyzwań. Dzieci podczas spotkań były zaangażowane, chętnie wypowiadały swoje zdanie oraz wydobywały trafne refleksje, co może świadczyć o rozumieniu poruszanych zagadnień. U uczestników dało się zauważyć stopniowe zacieśnianie więzi oraz większą otwartość na grupę. Zrealizowane zajęcia podniosły ich poczucie kompetencji, sprawczości, a także wzmocniły obraz własnej osoby. W toku zajęć pojawiły się problemy organizacyjno- techniczne, złożone ćwiczenia ruchowe wymagały wsparcia ze strony dodatkowych opiekunów, trening płotkarski powinien być realizowany na wolnym powietrzu lub sali gimnastycznej. Spotkanie trzecie sprawiło najwięcej trudności, dzieciom nie podobało się zadanie z piłkami lekarskimi oraz nie rozumiały sensu ćwiczenia. Wskazane problemy spowodowały rozluźnienie w grupie i czasowe odejście od głównego celu zajęć. Podsumowując mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania. Zrealizowane zostały założone cele, mimo, że w wielu momentach zajęcia rozmijały się z moimi wyobrażeniami o nich. Mogę polecić taki cykl spotkań do realizacji w placówkach opiek

Temat, który został poruszony w niniejszej pracy, dotyczy problemu stosunkowo nowego i coraz powszechniejszego. Internet i komputer posiada w tym momencie prawie każdy. Jednak wiedza na temat bezpieczeństwa w sieci nie jest wystarczająco rozpowszechniana. Zagrożeń w sieci jest wiele, dlatego tak ważne jest, by je znać i umieć się przed nimi bronić. Podobnie ze zjawiskiem cyberprzemocy. Pojawia się coraz częściej, nagłaśniane jest przez media, jednak nadal nie jest wystarczająco wyjaśniane. Ludzie, a w szczególności dzieci i młodzież, mają słabą wiedzę dotyczącą tego problemu, jak się przed nim chronić, jakie mogą być jego konsekwencje, gdzie sięgać po pomoc. Celem pracy jest rozwijanie kompetencji bezpiecznego korzystania z komputera i Internetu oraz odpowiedniego reagowania na zjawisko cyberprzemocy. Dostarczenie odpowiedniej wiedzy na temat zagrożeń Internetu oraz sposobów chronienia się przed nimi, zasad panujących w cyberprzestrzeni, zalet i wad korzystania z sieci, a także rozwinięcie odpowiednich kompetencji bezpiecznego poruszania się w niej. Ponadto również uzmysłowienie, czym jest cyberprzemoc, jak się przed nią chronić, jakie mogą być jej konsekwencje, a także jak należy ją zwalczać. Dodatkowo zminimalizowanie ryzyka uzależnienia od komputera i gier komputerowych, a także uświadomienie zalet przeniesienia świata tych gier do świata rzeczywistego i rozwijanie zainteresowań wychowanków poprzez dzielenie się ich pasjami za pomocą video blogów. Pierwszy rozdział porusza tematykę dotyczącą rozwoju młodzieży w okresie gimnazjalnym, czyli w etapie dojrzewania (wiek 13-15 lat). Drugi rozdział poświęcony jest problemowi bezpieczeństwa w Internecie i zjawisku cyberprzemocy (definicje, typologie, podziały). Trzeci rozdział opisuje placówkę, jaką jest świetlica środowiskowa. Opisane są zadania, cele, funkcje, metody i formy pracy, organizacja pracy, specyfika wychowawców i wychowanków tego typu placówek. Ostatni rozdział skupia się na konkretnym miejscu, w którym przeprowadzony został projekt. Jest to Świetlica Środowiskowa „Tęcza”. Wychowankowie objęci projektem w mniejszym lub większym stopniu mieli problemy ze zjawiskiem cyberprzemocy, a także ich wiedza dotycząca bezpieczeństwa w Internecie okazała się nikła. Wychowawców w placówce była niewystarczająca ilość, nie byli w stanie sprostać każdemu wyzwaniu, dlatego pojawiła się zasadność prowadzenia projektu właśnie w tym miejscu. Zaplanowałam cykl zajęć obejmujący wszystkie założone przeze mnie cele. Zrealizowałam go na początku czerwca. Każde zajęcia trwały około 60 minut. Pierwsze dostarczały młodzieży wiedzy o Internecie w formie wykładu, kolejno przećwiczenia zagadnień przez tworzenie plakatów do odpowiednich poleceń. Drugie zajęcia były kontynuacją pierwszych. Miały odmienną formę, lecz dotyczyły tego samego zagadnienia, w celu jego utrwalenia i udoskonalenia kompetencji. Były w formie podchodów, w których zadania sprawdzały wiedzę o bezpieczeństwie w sieci. Trzecie spotkanie dotyczyło zj

Niniejsza praca dotyczy stanowiska młodzieży na temat zjawiska, które w dzisiejszych czasach staje się coraz bardziej powszechne, mianowicie emigracja zarobkowa. Celem pracy było poznanie czynników odpowiedzialnych za ukształtowanie pozytywnej bądź negatywnej postawy, a także wyrażanej skłonności do wyjazdu przez młodzież do pracy zarobkowej za granicę. W części teoretycznej pracy przedstawiona została terminologia związana ze zjawiskiem migracji, której rozwinięciem jest kompleksowe wyjaśnienie terminu emigracji zarobkowej jako problemu interdyscyplinarnego. Szczegółowo została również przedstawiona definicja postawy wzbogacona o objaśnienie działania systemu postawy i komponenty. Część teoretyczna została zakończona teoriami wyjaśniającymi, mianowicie, teoria planowego zachowania Ajzena i teoria prototyp/skłonności Gibbonsa i wsp. W części metodologicznej przedstawione problemy szczegółowe zostały kompleksowo przeanalizowane w oparciu o samodzielnie przeprowadzone badania. Narzędziem badawczym zastosowanym w pracy był kwestionariusz ankiety. Kwestionariusz został przeznaczony dla uczniów klas ponadgimnazjalnych w celu poznania ich stanowiska oraz czynników wpływających na ich postawę wobec emigracji zarobkowej. Całość pracy została podsumowana wnioskami z przeprowadzonych badań oraz bibliografią , a także aneksem w postaci kwestionariusza ankiety.

Celem mojej pracy było wykorzystanie zajęć artystycznych w profilaktyce zachowań agresywnych dzieci w wieku 10-13 lat z placówek socjalizacyjnych. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, gdyż z teorii i praktyki wiem, że w placówkach tego typu poziom złości wśród podopiecznych jest wysoki. Wynika to m.in. z ich trudnych sytuacji życiowych i spowodowanych tym innych problemów. Ponadto, przed podjęciem studiów pedagogicznych, przez rok studiowałam na historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zainteresowałam się tematem arteterapii. Aby rzetelnie przystąpić do projektowania zajęć w ramach końcowego projektu, przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat – rozpoczynając od rozwoju fizycznego, poprzez umysłowy, emocjonalny, moralny, kończąc na procesach kształtowania się tożsamości. Przeanalizowałam także literaturę zajmującą się problemem agresji skupiając się przede wszystkim na jej przyczynach i rodzajach. Zwróciłam także uwagę na możliwości jej przeciwdziałania (m.in. idea katharsis oraz działania twórcze z elementami arteterapii). Zaznajomiłam się z teoretyczną i praktyczną stroną funkcjonowania placówek socjalizacyjnych. Na docelowe miejsce przeprowadzenia cyklu zajęć wybrałam SIEMACHA Spot 24/7 we Wrocławiu przy ul. Chopina 9A, gdzie odbyłam również praktyki pedagogiczne. Dzięki temu poznałam wychowanków, z którymi chciałam zrealizować zajęcia. Przekonałam się osobiście, że mają wysoki poziom złości i frustracji. Uzupełniłam swoją wiedzę rozmawiając z panią psycholog Katarzyną Mazur oraz wychowawcami, którzy potwierdzili obecność problemu zachowań agresywnych u podopiecznych. Przy konceptualizacji zajęć opierałam się głównie na metodach zadaniowych i ekspresyjnych, uzupełnionych o wzmacnianie pozytywne. Dominującą formą były zajęcia artystyczne. Projekt zrealizowałam w pierwszych dwóch tygodniach czerwca, w ramach zajęć dodatkowych. Podsumowując mogę stwierdzić, że podopieczni SIEMACHA Spot 24/7 nauczyli się, że agresja jest czymś normalnym, jednak trzeba ją kontrolować. Dowiedzieli się również, że można oczyszczać się ze złości i negatywnych emocji poprzez działania twórcze i sztukę. Przeprowadzone zajęcia były dla nich okazją, aby zastanowić się nad tym, co rzeczywiście nad denerwuje i wyprowadza z równowagi, a co rozczarowuje i smuci. Takie rozeznanie zwiększa samoświadomość i może przyczynić się do obniżenia poziomu złości, a w konsekwencji zmniejszenia ilości zachowań agresywnych. Założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Nie wszystko wyszło idealnie tak, jak zaplanowałam (problemy techniczne), jednak obyło się bez większych trudności. Momentami grupa nie chciała współpracować, jednak dało się zachęcić jądo działania i skończenia ćwiczeń. Mogę polecić swój projekt do realizowania w placówkach socjalizacyjnych. Uważam, że sprawdziłby się również w świetlicach środowiskowych i ogniskach wychowawczych.

Tematem pracy jest rehabilitacja logopedyczna dziecka z autyzmem. Pierwsza część pracy przedstawia podstawowe informacje o zaburzeniu, jakim jest autyzm. Opisuje charakterystykę i funkcjonowanie osób z autyzmem. Kolejna część traktuje o komunikacji, jej poprawnym i zaburzonym procesie, komunikacji alternatywnej, ogólnym pojęciu terapii logopedycznej i psychostymulacyjnej metodzie kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia. Ostatni rozdział przedstawia refleksje własne na temat rehabilitacji logopedycznej dzieci z autyzmem.

Celem pracy jest zgłębienie tematyki związanej z funkcjonowaniem osób starszych w społeczeństwie informacyjnym. Zjawisko wykluczenia społecznego seniorów jest aktualnym problemem, który hamuje prawidłowy rozwój społeczeństwa. Zagadnienie to jest istotne dla subdyscypliny pedagogiki, jaką jest andragogika, ponieważ w gestii edukatorów trudniących się kształceniem dorosłych leży także wprowadzanie w system szkolnictwa tych najstarszych obywateli. W dobie nowoczesnych technologii, które urozmaicają rynek, każdy człowiek może poczuć się zagubiony. Kolejne unowocześnienia takie jak automatyzacja sprzedaży, czy bankomaty, które należy obsługiwać dotykiem - cieszą się zainteresowaniem i aprobatą młodego pokolenia, ale są prawdziwą przeszkodą dla osób starszych. Dlatego też nie należy zapominać o pokoleniu 50+, które stanowi znaczną część starzejącego się, polskiego społeczeństwa, a które nie odnajduje się w świecie wszechotaczającej informatyki. W pracy tej zostaje omówiona podstawowa terminologia związana z nowym modelem społeczeństwa jakim jest społeczeństwo informacyjne, m.in. poprzez porównanie społeczeństwa informacyjnego ze społeczeństwem wiedzy, wskazując przy tym na podobieństwa i różnice w znaczeniu tych pojęć. Przeanalizowane nazewnictwo i wyklarowana istota tego rodzaju społeczeństwa jest podstawą do określenia piorytetów jakimi powinni się kierować edukatorzy dorosłych, by wprowadzić swoich uczniów – osoby dorosłe w świat nowoczesny, w którym podstawowym towarem jest informacja i związana z nią umiejętność selekcjonowania i aktualizowania posiadanej wiedzy. W tej części pracy zostaje dokonana także charakterystyka obywatela społeczeństwa informacyjnego. Na podstawie dostępnej literatury przedmiotu wyłania się między innymi pożądany zestaw cech, jakie winien posiadać współczesny obywatel, by odnaleźć się w otaczającej go rzeczywistości. Zaprezentowane zostaje także zjawisko jakim jest wykluczenie cyfrowe obywateli w społeczeństwie informacynym. Definicji poddaje się wykluczenie społeczne, marginalizację oraz wykluczenie cyfrowe. W drugim rozdziale pracy przywołuje się podstawowe pojęcia związane z gerontologią. Omawia się proces starzenia się, a także okres późnej dorosłości w oparciu o wiedzę z zakresu biologii, psychologii i pedagogiki. Ukazuje się również jakie postawy wobec starości posiadają sami seniorzy oraz style życia jakie reprezentują po przejściu na emeryturę. Zwieńczeniem drugiego rozdziału jest zaprezentowanie stanowisk dotyczących statusu starszego pokolenia we współczesnym świecie. Mowa tutaj o między innymi o stereotypach, jakimi posługuje się społeczeństwo, a także o obrazie starości, jaki kreują osoby młode. Nawiązuje się także do integracji międzypokoleniowej, która jest szansą i miejscem wymiany doświadczeń młodego pokolenia z generacją osób starszych. Ostatni rozdział pracy jest niejako połączeniem pierwszego, który traktuje o społeczeństwie informacyjnym z drugim rozdziałem, który poświęcony jest starzeniu się i

Celem mojej pracy jest ukazanie, jak ważna jest rola ojca w wychowaniu córki. Temat ten jest niezwykle głęboki i problematyczny, ponieważ funkcja ojca w kształtowaniu wieloaspektowego rozwoju dziecka jest równie istotna jak rola matki. Jednak pomimo upływu lat, nadal jest nieco bagatelizowana. Pierwszy rozdział przedstawia definicje i rodzaje ojcostwa. Opisuje w nim także ewolucje roli ojca na przestrzeni wieków. Skupiam się także na ważnym aspekcie jakim jest kryzys ojcostwa. W drugim rozdziale analizuję postać ojca jako wychowawcy swojej córki. Staram sie określić jego rolę w kształtowaniu poszczególnych sfer jej życia. W trzecim rozdziale przybliżę poradnictwo dla ojców, którzy nie spełnili dobrze swoich obowiązków rodzicielskich i wychowawczych. Analizuję problematykę trudności, które mogą spotkać mężczyzn podczas sprawowania roli ojca a także przedstawiam formy pomocy dla ojców.

Niniejsza praca, na temat pielęgnowania związku małżeńskiego, składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym z nich znajduje się analiza znaczenia małżeństwa i rodziny w życiu człowieka. Małżeństwo jest w nim rozpatrywane pod względem korzyści płynących z jego zawarcia, jak również wyzwań i obowiązków wynikających z podjęcia tak ważnej dla człowieka decyzji. Pierwszy rozdział prezentuje także definicyjne ujęcie związku małżeńskiego w literaturze przedmiotu. Małżeństwo przedstawiane jest w niej jako związek, wspólnota i instytucja. Podkreślany jest tam także jego społeczny charakter. W rozdziale tym zostały omówione także zadania i zasady funkcjonowania małżeństwa oraz role pełnione przez partnerów w małżeństwie. Na końcu pierwszego rozdziału zamieszczone są też czynniki pozytywnie i negatywnie wpływające na rozwój małżeństwa, z których wynikają spostrzeżenia na temat tego, co warunkuje udany i długotrwały związek, a co go niszczy i doprowadza do długotrwałego rozpadu. W odwołaniu do tematu niniejszej pracy, rozdział drugi poświęcony został pielęgnowaniu związku małżeńskiego. Z uwagi na postępujące wciąż procesy dezintegracji rodzin i ujętą w wielu publikacjach naukowych nietrwałość dzisiejszych małżeństw, podkreślenia wymaga jak ważne jest opanowanie sztuki pielęgnowania swojego związku, tak aby był on trwały i w pełni satysfakcjonujący. W rozdziale tym zamieszczone są informacje o ważności troszczenia się o własne małżeństwo i sposoby na jego pielęgnowanie, a także rozróżnienie pomiędzy poradnictwem, a terapią małżeńską - jako dodatkową formą wsparcia podczas kryzysów w związku. W podrozdziale dotyczącym terapii wyróżnione zostały główne, współczesne nurty, jakimi są: terapia psychodynamiczna, poznawczo-behawioralna i systemowa. W rozdziale tym opisano również poradnictwo małżeńskie. Rozdział trzeci jest teoretycznym opisem zasad tworzenia szkoleń i warsztatów, w którym wyróżnione zostały rodzaje szkoleń i ich specyfikę, a także podjęta została analiza stylów uczenia się oraz samej koncepcji uczenia się przez doświadczenie wg Davida Kolba. Na podstawie literatury przedmiotu usystematyzowany został również przebieg cyklu szkoleniowego oraz metody prowadzenia zajęć. Opis autorskiego warsztatu pt. „Razem przez życie - czyli o poprawnym tworzeniu relacji małżeńskich” ujęty został w rozdziale czwartym. Jest to mój pomysł na usprawnienie komunikacji między małżonkami i wzmocnienie łączących ich więzi małżeńskich. Warsztat ten ma za zadanie poprawić wzajemne stosunki i zbliżyć małżonków do siebie, a także nawiązać między nimi nić porozumienia, aby byli w stanie lepiej zrozumieć swoje potrzeby i stworzyć udany, długotrwały związek. Zastała w nim zamieszczona również charakterystyka poszczególnych sesji szkoleniowych, w których zostały wykorzystane między innymi następujące metody: ćwiczenia praktyczne, pogadanki, mini-wykłady, dyskusje, burze mózgów czy odgrywanie ról. Praca zakończona została wnioskami na temat małżeństwa. W zakońc

Napisana przeze mnie praca dotyczy problemu kompetencji polonistycznych i ma na celu wzmacnianie dzieci wczesnoszkolnych ze świetlicy środowiskowej, właśnie w tym zakresie. W związku z tym, że zauważyłam u dzieci problemy związane z edukacją polonistyczną, postanowiłam poświęcić niniejszą pracę temu zagadnieniu. Problem nabywania kompetencji polonistycznych, jest ważny szczególnie dziś- w dobie postępu technologicznego, tak więc uważam, że jest warty poświęcenia mu większej uwagi. W związku z tym, że moja praca dotyczy dzieci wczesnoszkolnych, przeanalizowałam prawidłowości rozwojowe występujące w okresie późnego dzieciństwa. Następnie, w oparciu o literaturę, opisałam istotne zagadnienia edukacji polonistycznej dzieci wczesnoszkolnych, z uwzględnieniem jej zakresu w klasach początkowych, kompetencji uzyskiwanych przez dzieci w tym czasie, a także problemów, jakie mogą wystąpić i możliwości ich kompensacji. Następnie dokonałam analizy świetlicy środowiskowej, uwzględniając najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem tego typu placówki, a potem dokonałam bardziej wnikliwego opisu świetlicy przy ul. Kowalskiej 79 we Wrocławiu, w której realizowany był niniejszy projekt. Zaplanowała i przeprowadziłam dla dzieci cykl zajęć, mających na celu rozwijanie ich wiedzy i umiejętności z zakresu edukacji polonistycznej. Przeprowadziłam pięć zajęć, które łączyły naukę z zabawą oraz były dostosowane do potrzeb dzieci. Poszczególne zajęcia rozwijały kompetencje polonistyczne dzieci, a także były poświęcone konkretnym zagadnieniom. Pierwsze trzy, rozwijały wiedzę i umiejętności dotyczące ortografii, czwarte dotyczyły czytania, a ostatnie stanowiły podsumowanie i uporządkowanie nabytych kompetencji. Podsumowując, projekt został zrealizowany z powodzeniem, mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, ale także w szkołach i innych placówkach.

W mojej pracy poruszę tematykę wartości w życiu dorastającej młodzieży. Aby młody człowiek mógł w pełni osiągnąć poczucie własnej tożsamości, wypróbowuje różne role, a w ten sposób powoli i stopniowo zaczynają kształtować się u niego wartości, stałe postawy a także umiejętność dokonywania wyborów życiowych i zawodowych. Uważam, że jest to niezwykle ważny okres w życiu każdego człowieka. Wpływ na prawidłowy rozwój młodzieży ma wiele czynników. Dorastający człowiek na swojej drodze spotyka wiele różnych wzorców, zarówno dobrych, jak i złych. Na jego kształtujący się kręgosłup moralny ma wpływ środowisko nie tylko rodzinne, ale także szkolne i lokalne. To, czego nauczy się i doświadczy dorastając będzie jego drogowskazem w dorosłym życiu, dlatego chcę się skupić na ukazaniu, jak ważne w życiu są wartości i ich prawidłowe przekazanie. Swoją pracę postanowiłam oprzeć na systemie wychowawczym św. Jana Bosko, który oparty jest na prewencji. Wychowanie skupia się wokół trzech komponentów: rozumie (jako otwartym dialogu i konfrontacji pozostając we wzajemnym szacunku, ale także jako zdrowy rozsądek), religii (jako propozycji wartości przekazywanych przez wychowawców) oraz miłości (jako najlepszej drogi do wzajemnego zrozumienia oraz pragnienia dobra dla wychowanków - „nie tylko młodzież kochać, ale żeby ona sama poznała, że jest kochana” ). W opracowanych przeze mnie scenariuszach, chcę pokazać młodym ludziom, jak ważne jest kierowanie się w życiu odpowiednimi wartościami, a szczególnie wspomnianymi już trzema filarami systemu prewencyjnego oraz istotę i sens połączenia tych trzech wymiarów. Chcę zaproponować alternatywne spojrzenie na ówczesny świat, w którym bardzo łatwo „zgubić się”, poprzez powrót do tak często zapomnianych już wartości takich jak nierozerwalność małżeństwa, rodzina, prawdziwa i szczera przyjaźń, a także zdobywanie wiedzy oraz trzeźwe i racjonalne myślenie w podejściu do życia. W połączeniu proponowanych przeze mnie komponentów chodzi o to, aby młodzież po przeprowadzonych przeze mnie zajęciach chciała zmieniać swoje życie na lepsze poprzez nieustanne wymaganie od siebie i korygowanie swoich wad, a także aby nie bała się z odwagą iść przez życie, nawet gdy trzeba będzie iść „pod prąd”. Celem pracy jest ukazanie jak ważne są wartości w życiu młodego człowieka szczególnie na tak ważnym etapie jak dorastanie. Jest to czas wyborów i niezbędny jest do tego prawidłowo ukształtowany system wartości. Zaproponowane warsztaty miały na celu pomóc młodym w ukształtowaniu swoich systemów wartości. System prewencyjny stawia w centrum wychowanka i troskę o jego rozwój. Jednak nie daje zapomnieć o kluczowej w tym procesie roli wychowawcy – dobrego wychowawcy, który każdego dnia dba o swój osobisty rozwój, nieustannie od siebie wymagając aby być wiarygodnym w przekazywanych treściach i godnym zaufania. Scenariusze zamieszczone w pracy mogą być realizowane w placówkach opiekuńczo – wychowawczych a także w szkołach.

Temat mojej pracy licencjackiej to „Możliwości i ograniczenia rozwoju kobiecych karier – projekt warsztatów dla kobiet powracających na rynek pracy”. Celem pracy jest przedstawienie ogólnej sytuacji kobiet na rynku pracy oraz zaproponowanie możliwości wpierania rozwoju kobiecych karier poprzez poradnictwo kariery. Przedstawiam ogólną sytuację kobiet w społeczeństwie oraz na rynku pracy oraz proponuję autorski projekt działań doradczo-edukacyjnych adresowanych do kobiet powracających na rynek pracy, po okresach przerw. Moja praca zawiera trzy rozdziały. W pierwszym pt. „Różnorodne postrzeganie kobiecości” prezentuję wybrane definicje kobiecości. Piszę także o tym jakie role kobiety pełnią w społeczeństwie – w ujęciu historycznym oraz współcześnie. Zwracam także uwagę na powszechnie pojawiające się stereotypy płci i ich rolę w kształtowaniu zachowań społecznych. Rozdział drugi nosi tytuł „Sytuacja kobiet na polskim rynku pracy”. Dotyczy on rozwoju zawodowego. Na początku przedstawiam współczesną sytuację na rynku pracy w Polsce – szczególnie skupiając się na sytuacji kobiet. Ważnym zagadnieniem w tej części pracy są bariery i ograniczenia, które utrudniają kobietom znajdowanie zatrudnienia lub wspinanie się po szczeblach kariery. Następnie przechodzę do zdefiniowania tego czym jest kariera oraz przedstawiam główne założenia teorii rozwoju zawodowego Donalda Supera. W tym rozdziale poruszam także temat roli poradnictwa w rozwoju zawodowym oraz opisuję przykładowe inicjatywy mające na celu wspieranie polskich kobiet w ich karierze zawodowej. W rozdziale trzecim pt. „Warsztaty rozwoju zawodowego dla kobiet powracających na rynek pracy” opisuję skonstruowany przeze mnie projekt warsztatów adresowany do kobiet, które chcą wrócić do pracy po przerwach. Wykorzystując założenia modelu uczenia się, opracowanego przez Davida Kolba prezentuję kolejno przebieg poszczególnych sesji, zakładane cele i efekty proponowanych działań.

We współczesnym świecie osiągnięcie sukcesu przez kobiety jest trudne, ze względu na uwarunkowania kulturowe, tworzące wiele przeszkód, które z kolei sprawiają, że nie wszystkie stanowiska są jednakowo dostępne dla kobiet i mężczyzn. Jest wiele barier, które potwierdzają niepowodzenie w dziedzinie „kobieta-praca-sukces”, żeby im podołać, w pracy dyplomowej został zaprojektowany warsztat, dotyczący wzmacniania kompetencji umożliwiających kobietom osiągnięcie sukcesu na rynku pracy. Celem pracy licencjackiej jest z jednej strony analiza możliwości i ograniczeń kobiet na rynku pracy, z drugiej natomiast zaprojektowanie działań edukacyjnych umożliwiających kobietom przełamywanie barier na drodze do osiągnięcia sukcesu, poprzez wzmacnianie ich kompetencji takich jak: budowanie otwartości i pewności siebie oraz zastosowanie treningu asertywności. Praca dyplomowa zatytułowana: „Sukces kobiet na rynku pracy - projekt warsztatu aktywizacji zawodowej” składa się z trzech rozdziałów oraz projektu warsztatu skierowanego do kobiet, chcących wzmacniać swoje kompetencje zawodowe i umożliwiające im osiągnięcie sukcesu na rynku pracy. Pierwszy rozdział zatytułowany „ Sukces kobiety na rynku pracy” dotyczy zjawiska jakim jest sukces. Począwszy od jego zdefiniowania, rozróżnienia na sukces życiowy i zawodowy, kolejne podrozdziały skupiają się na opisie pojęć pokrewnych mu towarzyszących oraz przedstawieniu recepty na jego osiągnięcie. Następne podrozdziały opisują wątek psychologii pozytywnej, która w swojej koncepcji wspomina o dobrym życiu, którego osiągnięcie jest sukcesem i daje szczęście. Pojawia się również wątek dotyczący poradnictwa zawodowego oraz poradnictwa kariery. Rozdział drugi jest zatytułowany „Kobieta na rynku pracy”. Kobiety tak samo jak mężczyźni, pragną spokojnego, udanego życia a przede wszystkim stabilności materialnej. Rozdział drugi opisuje kobiecość, dotyczy on możliwości i ograniczeń kobiet, stereotypów związanych z płcią oraz połączenia życia rodzinnego z życiem zawodowym i osiągnięcie sukcesu. Zostały w nim również opisane modele kobiecości. Rozdział trzeci zatytułowany „Wykorzystanie warsztatu jako formy pomocy, służącej wzmacnianiu kompetencji umożliwiających kobietom sukces na rynku pracy” zawiera metodykę prowadzenia warsztatu, opis cyklu Kolba, który pozwala uczyć się poprzez doświadczenie, metody używane do przeprowadzenia warsztatu oraz szczegółowy opis każdej z sesji. Ćwiczenia warsztatowe pozwolą kobietom odkryć i wykorzystać swoje talenty oraz trenować umiejętności komunikacyjne i negocjacyjne, które mogą okazać się pomocne w biznesie.

Przedmiotem zainteresowania mojej pracy licencjackiej o tytule "Poradnictwo kariery jako pomoc w rozwoju wyobrażeń zawodowych – projekt warsztatów dla dzieci z klas IV-VI szkoły podstawowej", jak sam tytuł wskazuje, są wyobrażenia zawodowe dzieci oraz poradnictwo kariery, jako środek pomagający w ich rozwoju. W swojej pracy dokonałam wnikliwej analizy i syntezy podstawowych pojęć zawartych w literaturze, niezbędnych do poruszania się w tematyce poradnictwa kariery, począwszy od poradnictwa i doradztwa, przez poradnictwo i orientację zawodową w różnych ujęciach oraz pojęciach pracy i zawodu, skończywszy na przedstawieniu podstawowych koncepcji formułowania wyobrażeń zawodowych. Istotnym aspektem poradnictwa kariery, który poruszyłam w swojej pracy, są również koncepcje konstruowania kariery, które opierają się na metodach narracyjnych i biograficznych. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział pt. "Poradnictwo kariery w różnych ujęciach" poświęcony jest przedstawieniu podstawowych pojęć z zakresu poradnictwa kariery, w którym staram się wyjaśnić różnice i zależności pomiędzy tymi pojęciami w różnych ujęciach. W drugim rozdziale pt. "Specyfika poradnictwa kariery dla dzieci" przedstawiłam poradnictwo kariery dla dzieci omawiając przy tym dwa etapy rozwoju dziecka, dwie koncepcje budowania wyobrażeń zawodowych oraz specyficzną rolę doradcy w poradnictwie kariery dla dzieci. W ostatnim rozdziale pt. "Projekt warsztatów dla dzieci: Moje wyobrażenia zawodowe" mówię o metodyce projektowania warsztatu oraz kolejno przedstawiam sesje tematyczne znajdujące się w zaproponowanym przeze mnie warsztacie dla dzieci z klasy VI szkoły podstawowej, który ma na celu wspieranie w budowaniu wyobrażeń zawodowych.