Wiadomość o chorobie dziecka jest jedną z najgorszych informacji, jaką mogą otrzymać rodzice. Raptownie cały świat usuwa się im spod nóg. Dotychczasowe harmonijne, pełne spokoju i szczęścia życie zmienia się diametralnie. Praktycznie zawsze taka informacja jest ogromnym zaskoczeniem i jest dla nich jak wyrok. Rodzicom niezmiernie trudno jest się pogodzić z danym stanem rzeczy, pragną dla swoich dzieci polepszenia sytuacji, szczęścia i zdrowia, nie chcą ich skazywać na ciągłą chorobę, złe samopoczucie i jeżdżenie od jednego specjalisty do drugiego. Dlatego właśnie opiekunowie chorych dzieci są w stanie poświęcić wszystko, byleby tylko mieć nadzieje, że może być lepiej. Blog internetowy dla rodziców, którzy wychowują dzieci chore, pełni funkcję przede wszystkim pamiętnika. Matki dodają posty na dowolne tematy, ale większość dotyczy właśnie choroby dziecka. Rodzice często nie znajdują wsparcia w rzeczywistym świecie, dlatego właśnie zaczynają opisywać swoje życie i problemy w internecie. Tutaj znajdują wsparcie i pomoc od osób zupełnie nieznanych. Czasami od zwykłych czytelników, czasami od osób, które posiadają podobne problemy, jak one same. W niniejszej pracy w rozdziale teoretycznym zostały poruszone następujące tematy: jak postrzegane jest dziecko chore w perspektywie pedagogicznej; jak ogromny wpływ na dziecko ma rodzina – jako podstawowe środowisko rozwoju; jaką sytuację mają rodziny wychowujące dziecko chore przewlekle oraz jak działa system wsparcia społecznego udzielany rodzinie wychowującej dziecko chore przewlekle. Poruszony został również temat dotyczący najszybciej rozwijającego się fenomenu kultury współczesnej – jakim jest blog internetowy. Rozdział drugi dotyczy problematyki pracy w perspektywie metodologicznej, został wyznaczony tutaj centralny problem danej pracy, który brzmi: „w jaki sposób rodzice dzieci chorych przewlekle opisują swoje doświadczenia?”. Do problemu głównego zostało odpowiednio sformułowane pięć problemów szczegółowych. Natomiast w ostatnim rozdziale zamieszczone zostały odpowiedzi na wcześniej postawione problemy badawcze dotyczące danego zagadnienia.

W niniejszej pracy przedmiotem podjętych przeze mnie badań jest aktywność artystyczna w resocjalizacji wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego. Z literatury przedmiotu wynika, że aktywność artystyczna pozytywnie wspiera proces resocjalizacji, przede wszystkim poprzez to, że pozwala na konstruktywne wyrażenie swoich emocji i odreagowanie złości czy też stresu. W celu poznania aktywności artystycznej wychowanków MOW-u przeprowadzono wywiady z wychowankami oraz wychowawcami dwóch Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych. W pracy postawiono następujące pytania badawcze: Jaka jest charakterystyka środowiska rodzinnego i pozarodzinnego w percepcji wychowanków MOW-u? Jakie są główne zainteresowania wychowanków MOW-u? Jakie korzyści przynosi wychowankom MOW-u aktywność artystyczna? W jakich zajęciach artystycznych uczestniczą wychowankowie MOW-u? Jaka jest rola wychowawcy w motywowaniu wychowanków MOW-u do podejmowania aktywności artystycznej? Na podstawie analizy przeprowadzonych badań można wysunąć kilka zasadniczych wniosków: wychowankowie MOW-u w większości pochodzą z rodzin niepełnych czy rekonstruowanych i nie mieli dobrych relacji ze swoimi rodzicami czy opiekunami prawnymi. Aktywność artystyczna dzięki działaniu wyciszającemu trudne emocje i zwiększającemu empatię, w znaczący sposób przyczyniła się do poprawy stosunków wychowanków z ich rodzinami. Jeżeli chodzi o środowisko rówieśnicze, większość wychowanków miało starszych kolegów i koleżanki, aktualnie większość z nich nie utrzymuje kontaktu ze swoimi dawnymi znajomymi. Wychowankowie uczęszczają na zajęcia muzyczne, plastyczne, teatralne i taneczne. Głównymi zainteresowaniami wychowanków MOW-u są przede wszystkim zajęcia plastyczne, zwłaszcza decoupage i rysunek, ale również interesują się muzyką, tańcem czy teatrem. Korzyści płynące z uczestnictwa w zajęciach artystycznych stanowią przede wszystkim rozładowanie emocji, nabycie umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, pokonanie barier związanych z nieśmiałością oraz lękiem. Korzyścią jest również wzrost poczucia własnej wartości oraz możliwość zaprezentowania znajomym czy rodzinie, że wychowanek jest wartościową i utalentowaną osobą, potrafiącą stworzyć z niczego coś pięknego. Dużą rolę odgrywa też wychowawca, który pokazuje, zachęca i wspiera do uczestnictwa w zajęciach artystycznych. Często wychowawca zastępuje wychowankom rodzinę wspierając i doceniając starania dziecka.

Praca zawiera 5 części. Trzy pierwsze części są rozdziałami teoretycznymi. Rozdział przedstawia metodologię badań własnych. Natomiast ostatni piąty rozdział jest analizą badań własnych z zaproponowanym programem terapeutycznym dotyczącym sfery najbliższego rozwoju. Pierwszy rozdział przedstawia obraz dziecka z zespołem Downa. Omówiona została w nim szczegółowo historia odkrycia trisomii 21 przez Johna Langdona Downa w 1866 roku w Stanach Zjednoczonych, medyczne aspekty zaburzeń rozwoju, odmiany zespołu Downa (trisomia prosta, mozaikowa, translokacyjna), częstość występowania zaburzenia (1/600-700 żywych urodzeń). Kolejny podrozdział opisuje wady kliniczne które mogą występować, jak np. cechy dysmorficzne, niepełnosprawność intelektualna, wady układowe czy somatyczne. Następny podrozdział opisuje sfery funkcjonowania dziecka z zespołem Downa. Podzielone zostały na funkcjonowanie w sferze poznawczej, w której omówiono specyfikę zabawy, rozwój fizyczny oraz mowę i komunikację, a także rozwój emocjonalno-społeczny z uwzględnieniem wpływu wychowania, osobowości i temperamentu oraz edukacji dzieci z trisomią 21. W następnym podrozdziale omówiona zostaje charakterystyka rehabilitacji małego dziecka z zespołem Downa, diagnostyka prenatalna, miejsca gdzie można szukać pomocy oraz przedstawione zostały 3 wybrane metody rehabilitacji. Drugi rozdział teoretyczny nakreśla czym jest Metoda Krakowska oraz omawia jej 13 elementów: stymulację słuchową, stymulację naśladowania mowy z wykorzystaniem Gestów Artykulacyjnych, terapię funkcji wzrokowych, symultaniczno-sekwencyjną naukę czytania, dziennik wydarzeń, wybór dominującej ręki, stymulację lewej półkuli, stymulację funkcji motorycznych, poznanie wielozmusłowe- bodźce zapachowe i smakowe, stymulacja pamięci, ćwiczenia kategoryzacji, kształtowanie myślenia przyczynowo-skutkowego oraz kształtowanie zachowań społecznych. Ostatni rozdział teoretyczny omawia system wychowania Marii Montessori. Przedstawia on myśl pedagogiczną Montessori, specyfikę otoczenia, materiał rozwojowy stworzony przez pedagożkę, wykorzystanie metody do pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami rozwojowymi, idee integracji oraz rolę kształcenia wielozmysłowego dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Rozdziałem czwartym jest metodologia badań własnych. Przedstawia ona podmiot badań (dziecko z zespołem Downa oraz proces jego rehabilitacji) cel pracy problemy badawcze dotyczące form rehabilitacji stosowanych w przedszkolu oraz poza nim, zalety oraz wady uczęszczania dziecka z zespołem Downa do przedszkola ogólnodostępnego, a także wykorzystania elementów Metody Krakowskiej do pracy z dzieckiem z trisomią 21. Omówiona zostaje także metoda indywidualnych przypadków oraz narzędzia i techniki badawcze stosowane podczas badań. Metodologię badań własnych kończy teren oraz organizacja badań. Ostatnią częścią pracy jest analiza wyników badań przedstawiona za pomocą studium indywidualnego przypadku. Ta część została podzielona na 4 części. Pi

Tematem mojej pracy magisterskiej jest to, jaką wartość wychowawczą zdaniem nauczycieli przedszkolnych i wczesnoszkolnych mają zabawy swobodne. Przeprowadzając badania własne chciałam sprawdzić, jak nauczyciele postrzegają zabawy swobodne, czy potrafią je zdefiniować, wskazać ich wartość dla rozwoju dzieci i wykorzystywać w pracy własnej. Moje badania przeprowadzałam poprzez przygotowanie ankiety dotyczącej zabaw swobodnych. Przygotowana przeze mnie ankieta zawierała 10 pytań, (w tym pytania otwarte i zamknięte). Ankiety zostały przeze mnie rozdane nauczycielom przedszkolnym i wczesnoszkolnym a następnie zebrane i zanalizowane. Na końcu opracowałam wyniki i opisałam wnioski, które wyciągnęłam na podstawie odpowiedzi nauczycieli. Poprzez moje badania doszłam do wniosku, iż nauczyciele przypisują zabawom swobodnym dużą wartość wychowawczą. Potrafią określić czym są zabawy swobodne i jakie dają korzyści dzieciom i nauczycielom. Nauczyciele uważają, że tego rodzaju zabawy mają dużą wartość dla rozwoju dzieci, stosują je i mają określoną opinię na temat tego, jak często dzieci powinny bawić się swobodnie. Poprzez przeprowadzone przeze mnie badania doszłam również do wniosku, że zbyt mało uwagi w kształceniu nauczycieli poświęca się zabawie swobodnej i jej wartości w rozwoju dzieci.

Celem niniejszej pracy oraz prowadzonych w jej ramach badań jest poznanie aktualnej sytuacji osób chorych na stwardnienie rozsiane. Zakres badań dotyczy przede wszystkim sytuacji zawodowej osób badanych, zarówno. Zawarte w nich refleksje dotyczyć będą przede wszystkim ich aktywności zawodowej, przeszłości, teraźniejszości oraz konstruowanych przez nich planów na przyszłość. Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, które podzieliłam na mniejsze zakresy tematyczne, a także z podsumowania wniosków oraz bibliografii. W pierwszym rozdziale omawiam problematykę pracy w literaturze przedmiotu, zarówno w kontekście stwardnienia rozsianego, jak i kariery zawodowej. Zakres dotyczący kariery zawodowej został podzielony na: tradycyjne i współczesne rozumienie kariery, modele współczesnych karier oraz etapy kariery i czynniki determinujące jej przebieg W części dotyczącej choroby zawierają się informacje dotyczące jej charakterystyki, przebiegu, a także leczenia i sytuacji społecznej osób chorych. Treść drugiego rozdziału poświęcona jest w całości metodologii badań własnych. Omawiane są w nim kolejno pojęcia, których określenie jest konieczne dla prawidłowego przebiegu badań. W rozdziale opisywany jest cel i przedmiot badań, główne założenia paradygmatu interpretatywnego, charakterystyka badań jakościowych oraz metody i techniki podejmowanych badań. Rozdział zawiera również problemy badawcze oraz charakterystykę grupy badanych przeze i opis terenu i przebiegu badań. Trzeci rozdział zawiera analizę i wnioski z wyników badań własnych. Pomniejsze jego części wskazują na tematy pojawiające się w narracjach osób badanych. W pierwszej kolejności przytaczane są wnioski z wypowiedzi grupy osób pozostających aktywnych zawodowo, a następnie osób, które w chwili badań pozostawały bez zatrudnienia. W ostatniej części podejmowana jest próba porównania spostrzeżeń obu grup. Pracę zamyka podsumowanie wyników badań i przedstawienie odpowiedzi na postawione wcześniej problemy badawczej. Wyznaczony jest również dalszy kierunek badań, mający na celu pogłębienie dotychczasowej wiedzy dotyczącej kariery i potencjału zawodowego osób ze stwardnieniem rozsianym.

Przedmiotem pracy były działania dydaktyczno-wychowawcze nauczycieli w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, podejmowane w celu wyrównywania szans edukacyjnych wychowanków. Odpowiednie działania nauczycieli, wychowawców i całej społeczności mogą zwiększyć szanse edukacyjne dzieci z zaburzeniami rozwoju. W pracy ustalono szanse edukacyjne wychowanków specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Praca została podzielona na trzy części - na część teoretyczną, metodologiczną oraz na część badawczą. W części teoretycznej niniejszej pracy przedstawiono zarys teorii dotyczącej uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Szczególną uwagę zwrócono na rodzaje zaburzeń w rozwoju człowieka. Wyjaśniono na czym polegają specjalne potrzeby edukacyjne uczniów z zaburzeniami oraz jak przebiega diagnoza i wspomaganie rozwoju. Przedstawiono politykę oświatową i uwarunkowania szans edukacyjnych uczniów z zaburzeniami rozwoju. Zwrócono uwagę na instytucjonalne formy wyrównania szans edukacyjnych oraz metody pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Prześledzono kompetencje i zobowiązania nauczycieli w realizacji specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów. Przeanalizowano system wsparcia edukacji uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. W części metodologicznej w oparciu o poznaną metodologię badań ustalono przedmiot, problematykę oraz procedurę badawczą. Przedmiotem badań własnych uczyniono działania dydaktyczno-wychowawcze nauczycieli w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, podejmowane w celu wyrównywania szans edukacyjnych wychowanków. Problem główny badań dotyczył szans edukacyjnych wychowanków specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Biorąc pod uwagę zakres problemu sformułowano pytania szczegółowe odnoszące się do: działań podejmowanych przez nauczycieli i wychowawców specjalnego ośrodka szkolno wychowawczego umożliwiające dalszą edukację oraz do osiągnięć edukacyjnych wychowanków specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Badania były badaniami jakościowymi. Jako metodę badawczą wybrano studium przypadków, ze względu na środowisko badawcze specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Kryteriami doboru próby badawczej był stopień niepełnosprawności wychowanków, czas spędzony w ośrodku, działania podejmowane wobec wychowanka i rezultaty tych działań, wpływające na jakość ich życia i kariery zawodowej. W studium przypadków wykorzystano wywiad skoncentrowany na problemie, jakim są działania nauczycieli ośrodka podejmowane w celu zwiększenia szans edukacyjnych wychowanków. W ramach części badawczej ustalono szanse edukacyjne wychowanków ośrodka szkolno-wychowawczego. Opracowano teoretyczny model działań dydaktyczno-wychowawczych, ukierunkowanych na wyrównanie szans edukacyjnych wychowanków. Sformułowano wskazówki dla nauczycieli, w jaki sposób wyrównywać szanse edukacyjne wychowanków specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego zgodnie z zasadami edukacji włączającej. W trakcie realizacji pracy zebrano informacje dotyczące drogi życiowej

Praca dyplomowa pod tytułem "Oczekiwania dziecka niepełnosprawnego wobec swoich rówieśników" ma charakter teoretyczno-badawczy. Część teoretyczna zawiera opis niepełnosprawności, jej rodzajów oraz możliwości społecznych z owych obciążeń wynikających. Temat integracji rozdzielony został jako problem społeczny oraz organizacyjno-edukacyjny, opisany został system edukacji dzieci niepełnosprawnych w Polsce oraz obowiązująca podstawa programowa na poziomie szkoły podstawowej. Badania przeprowadziłam na terenie miasta Nowa Sól, w Szkole Podstawowej nr 2 z oddziałami integracyjnymi im. Marii Konopnickiej. Przedmiotem badań stały się dla mnie oczekiwania dziecka niepełnosprawnego wobec rówieśników w klasie integracyjnej. Natomiast głównym obszarem eksploracji są owe oczekiwania i ich uwarunkowania. Część badawcza poświęcona jest na pozycji dziecka na podstawie badań metodą socjometryczną J.L. Moreno. Wywiady z nauczycielami i samymi zainteresowanymi przyczyniły się do rozpoznania specyfiki obciążeń wynikających z obniżonej sprawności, jak również dynamiki relacji rówieśniczych. Część tę kończą przesłanki formułowanych oczekiwań. Finalnie wypracowane zostały wskazania do pracy wychowawczej w klasie integracyjnej, służące poprawie relacji rówieśniczych adekwatnych do oczekiwań.

Swoją pracę magisterską poświęciłam dzieciom sześcioletnim w roli ucznia. W pierwszym rozdziale teoretycznym opisałam jakie są kompetencje psycho-fizyczne dziecka. Dziecko w młodszym wieku szkolnym przeżywa skok rozwojowy, który dokładnie opisałam w tym rozdziale. Kolejnymi częściami podrozdziału pierwszego są: specyfika rozwoju fizycznego, umiejętności poznawcze, emocjonalne doświadczania oraz uspołecznienie sześciolatka. Niezwykle ważnymi aspektami są potrzeby dziecka oraz fakt, iż sześciolatek posiada ogromny apetyt na ruch i zabawę. Owe zagadnienia opisane są w paragrafie drugim i trzecim rozdziału pierwszego. Rozdział pierwszy kończy się paragrafem „ku dojrzałości szkolnej”, opisane są tutaj komponenty składające się na dojrzałość szkolną, której głównymi procesami są pamięć oraz myślenie. W owym paragrafie podkreślam, jak wielką wartość mają „zerówki” oraz diagnozy pedagogiczne, których dokonuje się pod koniec edukacji przedszkolnej. Rozdział drugi dotyczy szkolnych zobowiązań dziecka młodszego. W pierwszym paragrafie opisuję czym tak naprawdę jest nauka szkolna i czym jest uczenie się. W paragrafie drugim opisuję obowiązki ucznia młodszego w szkole. Paragraf trzeci dotyczy dziecka w relacjach społecznych. Ostatni paragraf dotyczy przygotowania szkół na przyjęcie sześciolatków. W tym paragrafie opisane zostały osiągnięcia ministerstwa względem przygotowania szkół na przyjęcie sześciolatków. Z raportów MEN wynika, iż szkoły są jak najlepiej przygotowane, na to aby sześciolatki zaczęły pobierać w nich naukę. Rozdział trzeci jest rozdziałem metodologicznym, w którym opisuję dobór narzędzia badawczego, wyznaczam cele oraz obszary eksploracji. Obszarami mojej eksploracji badawczej były: gotowość dziecka 6-letniego do rozpoczęcia nauki szkolnej, obciążenie dziecka 6-letniego wynikające z roli ucznia, potrzeby edukacyjne 6-letnich uczniów. Adaptacja 6-latków do roli ucznia, specyfika organizacji procesu nauczania-uczenia się dzieci 6-letnich, oczekiwanie kompetencje dla nauczyciela do pracy z uczniem 6-letnim, poziom infrastruktury szkolnej do potrzeb dziecka 6-letniego, poziom zadowolenia rodziców z obowiązku szkolnego ich 60letniego dziecka, oczekiwania rodziców wobec obowiązku szkolnego ich 6-letnich dzieci. Rozdział czwarty poświęcony został prezentacji wyników badań, znajdują się tam wywiady z nauczycielami, rodzicami oraz zdjęcia z sali lekcyjnej jednej z badanych klas pierwszych. Praca kończy się wnioskami dotyczącymi przeprowadzonych badań.

Problematyka pracy dotyczy gier komputerowych i zagrożeń, jakie mogą nieść dla uczniów. Badania w pracy zostały przeprowadzone metodą ilościową przy użyciu takiego narzędzia jak kwestionariusz ankiety. Respondentami zostali uczniowie pierwszej klasy szkoły gimnazjalnej w Zielonej Górze. Celem przeprowadzanej analizy wyników badań było poznanie negatywnych skutków wynikających z nadmiernego korzystania z komputera i wpływu gier komputerowych na rozwój fizyczny i społeczny u młodzieży gimnazjalnej. Analiza wyników badań empirycznych wskazują na duże zainteresowanie młodzieży grami komputerowymi. Mimo, że uczennice i uczniowie mają różne oczekiwania wobec gier to świat wirtualny jest tak samo atrakcyjny dla obu płci. Negatywne skutki, jakie się pojawiają to przede wszystkim bóle pleców oraz łzawienie oczu. Są wynikiem długotrwałego przebywania przed monitorem komputera w pozycji niezmiennej. Problem pojawia się również jeżeli chodzi o interakcje społeczne. Uczniowie w wolnym czasie preferują samotne korzystanie z gier komputerowych w swoim pokoju od spotkania towarzyskiego z najbliższymi. Ma to swoje odbicie w relacjach rodzinnych. Rozluźnienie więzi między członkami rodziny spowodowane jest nieodpowiednim korzystaniem gier komputerowych. Rodzice często nie znają się na tematyce świata wirtualnego oddając przy tym wolną rękę swoim podopiecznym w wyborze gatunków gier oraz w liczbie godzin korzystania z komputera. W obecnych czasach gry komputerowe odgrywają ważną rolę w życiu młodych osób, co odbija się na ich rozwój fizycznym i społecznym. Młodzież gimnazjalna woli spędzać czas w wirtualnym świecie rezygnując przy tym z obowiązków domowych jak i szkolnych mających wpływ na ich usamodzielnianie się jak również ich przyszłość w życiu zawodowych i społecznym.

Tematem mojej pracy jest doświadczanie ojcostwa po narodzinach pierwszego i drugiego dziecka. Wybrałam ten temat, ponieważ pracując jako nauczyciel kształcenia zintegrowanego często mam kontakt z rodzicami swoich uczniów. Interesowało mnie jak mężczyzna czuje się, gdy przychodzi na świat jego potomek i jak zmienia się jego dotychczasowe życie.W mojej pracy zaprezentuję różne poglądy na powyższy temat, by sprawdzić czy różnią się one od siebie. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział ma charakter teoretyczny, kolejny rozdział to metodologiczne podstawy badań własnych, a rozdział ostatni zawiera analizę wyników badań własnych. W rozdziale pierwszym przedstawiono rodzinę z perspektywy naukowej, a więc ukazano jej definicję, systemowe spojrzenie na nią oraz jej przemiany na przestrzeni lat. Następnie przybliżone zostało teoretyczne ujęcie rodziny jej funkcje, postawy. W dalszej części poruszone zostało zagadnienie ojcostwa jako wyznacznika roli społecznej. Przedstawiono tu wieloaspektowość ojcostwa, etapy dojrzewania do niego oraz wpływ ojca na rozwój dziecka. W rozdziale drugim metodologicznym przedstawione zostaną problemy badawcze, na które będą szukała odpowiedzi przeprowadzając badania. Oprócz tego dokonam charakterystyki metod, technik oraz narzędzi badawczych, które zostaną użyte na potrzeby niniejszej pracy. Rozdział trzeci jest analizą wyników badań własnych. W swojej pracy przedstawię trzy wywiady z ojcami w różnym wieku, znajdujących się w innych sytuacjach rodzinnych. W zakończeniu pracy ukazano ogólne refleksje dotyczącej tematu i wyników badań własnych.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest "Stymulowanie rozwoju przedszkolaka w zamożnej rodzinie.” W pracy zastanawiam się nad tym czy w dzisiejszych czasach rodzina potrafi sprostać wymaganiom w obszarze stymulacji rozwoju dziecka. Gdyż współcześnie, zapewnienie prawidłowego rozwoju dziecka - to jedno z ważniejszych zadań każdej rodziny, w tym również rodzin zamożnych. Zdobywam tu również potwierdzenie, co do faktu, że rodzina jest pierwszym środowiskiem, w którym dziecko powinno nabywać podstawowych umiejętności, zdobywać wiadomości oraz kompetencje, właściwe danemu etapowi rozwoju. To rodzice spełniają w rodzinie swoje odpowiednie role, prezentują różne postawy i aspiracje. Piszę również o cechach charakteryzujących wiek przedszkolny, czyli: rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny i społeczny. Z racji mojego doświadczenia zawodowego przedstawiam własne spostrzeżenia odnośnie rosnących oczekiwań rodziców względem własnych dzieci, zwłaszcza w rodzinach zamożnych. Gdyż daje sie, bowiem zaobserwować zjawisko nadmiernej stymulacji dziecka adekwatnie do rodzicielskich oczekiwań. Dlatego też przedmiotem badań własnych uczyniłam określenie specyfiki stymulacji rozwoju dziecka w rodzinach zamożnych. W podsumowaniu przedstawiłam teoretyczne rozważania oraz wyniki badań na temat stymulowania rozwoju przedszkolaka w zamożnej rodzinie. W końcowych wnioskach stwierdzam, iż dziecko, jako jednostka ciekawa świata, ekspansywna poznawczo i twórczo powinna być właściwie prowadzona-stymulowana w obszarach rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego. Podkreślam również, że nadmierna stymulacja dziecka w wieku przedszkolnym przez rodziców, może spowodować niepożądane konsekwencje. Ponieważ prawidłowe podejście zamożnych rodziców do przedszkolaka niewątpliwie przyczynia się do prawidłowego wszechstronnego rozwoju, co w przyszłości odzwierciedli jego miejsce w społeczności, w której przyjdzie mu żyć.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z funkcjonowaniem instytucji Policji, jako jednego z organów publicznych powołanych do zapewnienia ładu społecznego. Ze względu na charakter powierzonych jej zadań i obowiązków służbowych, związanych m.in. z prewencją kryminalną i zwalczaniem przestępczości budzi zrozumiałe zainteresowanie. Działania prowadzone w tym zakresie wywołują różne reakcje oraz ocenę pracy funkcjonariuszy wśród społeczeństwa, od pozytywnych po skrajnie negatywne. Dlatego też zmierzano do poznania wiedzy studentów na temat Policji, ich nastawienia i oczekiwań wobec działalności tej instytucji oraz czynników kształtujących jej wizerunek. W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyli studenci z kilku wrocławskich uczelni wyższych. W wyniku analizy zgromadzonego materiału należy stwierdzić, iż badani studenci dość dobrze znają główne cele, zadania, obowiązki oraz strukturę organizacyjną instytucji Policji. Większość z nich wykazuje pozytywne nastawienie do Policji, a w szczególności do funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę bezpośrednio na ulicach lub innych terenach użyteczności publicznej. Wskazywane przez studentów propozycje w kwestii wprowadzenia zmian w funkcjonowaniu Policji świadczą o tym, iż nie są oni do końca zadowoleni z efektów jej dotychczasowej pracy. Czynnikami warunkującymi pozytywną opinię studentów na temat instytucji Policji są przede wszystkim postać policjanta, czas reakcji Policji na zgłoszenie o wydarzeniu oraz prowadzone przez nią akcje społeczno-kulturalne, a w niewielkim stopniu mass media, jak i filozofia „community policjing”. Natomiast czynnikiem negatywnie oddziałującym na wizerunek Policji jest stosunek tej formacji do praw człowieka, w przypadku braku ich przestrzegania. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na ogólnie pozytywny obraz instytucji Policji w opinii studentów.

Wstęp. Mass media silnie oddziałują na społeczeństwo poprzez różnego typu programy informacyjne. Próbują wpłynąć na ludzi, kształtować ich zdanie i opinie na dany temat. Czwarta władza, wykorzystując panikę medialną, wytwarza i wyolbrzymia, czasami nawet tworzy nieprawdziwe historie po to tylko, aby wzrosła oglądalność programów. Odbiorcy są tak zaniepokojeni, że nie mogą przestać śledzić coraz to nowszych sensacji na wyolbrzymiony temat. Nie tak dawno, środki masowego przekazu, przestraszały społeczeństwo po raz kolejny - tym razem tematem narkotyków i dopalaczy. Przestrzegając młodzież przed środkami psychoaktywnymi, odwoływały się m.in. do wizerunków śmierci, która niechybnie nastąpi po ich zażyciu. Informacji było tak wiele, że nawet osoby, które ich nie używały mogły poczuć strach, a nawet lęk. Wzmożony lęk uniemożliwia lub utrudnia podejmowanie racjonalnych decyzji - czasami wręcz prowadzi do odwrotnych wyborów, niż te, które prezentowane są jako ,,straszaki''. Takie zastraszanie może przynieść korzyści, lecz media mogą również tracić na wiarygodności u widzów. Trzeba pamiętać, że media oprócz zastraszania i manipulacji pełnią też inne funkcje, choćby edukacyjną, która wpływa na poziom wiedzy i ,,dozbraja'' odbiorców. Celem pracy jest sprawdzenie czy media poprzez wywoływanie paniki medialnej wokół narkotyków i dopalaczy oddziałują na opinie młodzieży. Materiały i metody. Badaniami objęto 100 uczniów szkół licealnych na terenie dużego miasta (Wrocław) oraz wsi )Rakowice Wielkie) (56 kobiet i 44 mężczyzn). Metodą badań był sondaż diagnostyczny, technika badawczą ankieta, a narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Wszyscy badani zostali poproszeni o wypełnienie kwestionariusza, w którym znajdowały się pytania o mass media, opinie na temat narkotyków i ich wiedzy dotyczącej tych dwóch zagadnień. Wyniki. Okazało, się, że media już nie mają tak wielkiej władzy nad opinią młodzieży jak to było jeszcze kilkanaście lat temu (przed ,,erą Internetu''), ponieważ aż 66% badanych swoją wiedzę na temat narkotyków czy dopalaczy czerpie z innych źródeł. Środki masowego przekazu przestały odgrywać tu pierwszoplanową rolę. Młodzi ludzie, zauważyli też, że media wykorzystując panikę medialną na temat środków psychoaktywnych chcą wpłynąć na ich zdanie o nich - uważa tak ponad 50% ankietowanych. Media (a tu także Internet) są dla młodzieży głównym środkiem informacji, lecz aż 81% badanych nie uważa, aby media przekazywały im prawdziwe dane na temat narkotyków bądź dopalaczy. Środki masowego przekazu są nadal głównym źródłem nowin, lecz młodzi ludzie im nie ufają. Mass media kreują osoby zażywające narkotyki na agresywnych, antyspołecznych osobników. Jednak z moich badań wynika m.in., że ankietowanym byłoby obojętne mieszkanie z nimi po sąsiedzku czy chodzenie z nimi do jednej klasy. Wnioski. Środki masowego przekazu pozostają głównym źródłem informacji dla młodzieży, lecz nie wpływają na ich zdanie na badany temat. Mass media poprzez pani