Tematem swojej pracy uczyniłam rejestrowanie na fotografiach postaci w okresie późnej dorosłości przez fotografów profesjonalistów i fotografów amatorów. Zagadnienie to według mnie jest aktualne, ponieważ w dzisiejszych czasach bardzo często spotykamy się ze stereotypizacją wizerunku starego człowieka. Wydaje mi się, że w obliczu dzisiejszej, prężnie rozwijającej się technologii i czasach, w których każdy może fotografować problematyka ukazywania starości jest szczególnie ważna. Teoretycy w sposób bardzo wnikliwy przedstawiają zarówno dzieje powstawania aparatu fotograficznego, ale także wskazują na ewolucję jaka dokonała się wśród obiektów fotografowanych czy samego podejścia odbiorców, z różnych środowisk społecznych, do refleksji nad zdjęciami. Istotna jest również zmiana, jaka dokonała się, na przestrzeni lat, w myśleniu o fotografii jako o obrazie, z którego odbiorca jest w stanie odczytywać informacje. Postać człowieka od początku fotografowania była najczęściej ukazywanym obiektem na zdjęciach. Jednak starzy ludzie pokazywani byli najczęściej podczas codziennych czynności. Obraz człowieka starego na zdjęciach powstających w dzisiejszych czasach uległ transformacji. Wizerunek starych ludzi na fotografiach nie jest najbardziej popularnym obiektem fotografów. Starość jest tematem często kontrowersyjnym i przede wszystkim skłaniającym do refleksji. Zaczęłam się zastanawiać w jaki sposób fotografowie przedstawiają starych ludzi. Czy przez to, że są artystami mają zupełnie odmienne podejście do szokowania przez starych ludzi. Czy pokazują starość, tak jak większość społeczeństw o niej myśli, czyli o starości pełnej zmarszczek, nieszczęśliwej i często samotnej. Ze względu na wyżej wymienione argumenty celem mojej pracy uczyniłam starość rejestrowaną na fotografiach, czyli rozpoznanie sposobu zapisywania starości na zdjęciach przez profesjonalistów i amatorów. Poza przyjrzeniem się rejestrowaniu starości przez wybranych przeze mnie autorów zdjęć profesjonalnych i amatorskich, skupiłam się także na rozpoznaniu różnic w sposobach ukazywania starych ludzi na zdjęciach. Moją pracę licencjacką podzieliłam na trzy części. Pierwszy rozdział stanowi rozważania teoretyczne, w których posłużyłam się tekstami między innymi Marii Potockiej. Omówiłam ewolucję pojęcia fotografii, jej przeobrażenie z fotografii rzemieślniczej do fotografii-sztuki. Przeanalizowałam również wizerunek człowieka starego w literaturze psychologicznej. W rozdziale drugim rozpatrzyłam tematykę niezbędną do podjęcia własnych działań badawczych. Omówiłam pojęcie analizy dokumentów a także pojęcie analizy samej fotografii. Opisałam etapy przeprowadzenia analizy dokumentów i odniosłam je do własnych działań badawczych. W rozdziale drugim rozpatrzyłam również cel, który przyświecał mi podczas podjętych przeze działań badawczych. Rozróżniłam również zagadnienie związane z określaniem fotografa profesjonalisty i fotografa amatora. Natomiast rozdział trzeci jest analizą i interpretac

Na samym początku mojej pracy przedstawiłam charakterystykę następujących rozwojów dzieci w młodszym wieku szkolnym: fizyczny, poznawczy, społeczny, emocjonalny, moralny. W następnym rozdziale opisałam bajkę jako element dzieciństwa przedstawiłam kilka jej definicji, napisałam, jakie znaczenie ma dla dziecka i jak ważne jest, aby była ona książkowa. Opisałam negatywny wpływ telewizji i komputera na dziecko, a także zajęłam się problem, jakim jest nieprawidłowy dobór bajek. Następnie opisałam czynnik naprawczy czyli terapeutyczną rolę bajki. W kolejnym rozdziale opisałam świetlicę szkolną pisząc jej genezę, uwarunkowania prawne, metody, formy, zadania, a także charakteryzując jej wychowanków i wychowawców. Kolejny rozdział poświęciłam opisie placówki, w której przeprowadziłam zajęcia a mianowicie świetlicy szkolnej w Zespole Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Sulikowie. Tam także opisałam genezę i uwarunkowania prawne. Określiłam także, jakie spełnia zadania i funkcje oraz jakie są w niej realizowane formy i metody pracy. W następnym rozdziale zaprezentowałam konspekty zajęć, które zrealizowałam w swojej placówce. Praca kończy się podsumowaniem projektu, w którym wykazałam, że nauczyłam dzieci jak odbierać bajki książkowe. Wychowankowie uważnie słuchali lektury, potrafili skupić na niej uwagę oraz prawidłowo udzielić odpowiedzi na pytania dotyczące jej treści. Dodatkowo dzieci miały okazję wziąć udział w zabawach ruchowych, które wprowadzały je w tematykę bajek. Sądzę, iż takie zabawy mogą zachęcić dziecko do sięgnięcia po książkę. Na moich zajęciach dzieci z ochotą „przenosiły się”: w świat smoków, do Stumilowego lasy, do krainy złotej rybki, do cesarskiego pałacu, gdzie śpiewa słowik oraz do niesamowitego świata kota Filemona. Zauważyłam, że sprawiało im to wiele radości, a przede wszystkim nauczyło odbioru bajek książkowych, co było celem przeprowadzanych przeze mnie zajęć.

Celem mojej pracy jest wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci w świetlicy środowiskowej. Zainteresowanie tym tematem wyniknęło z moich obserwacji dzieci w wieku od 7 do 12 lat m.in. na koloniach oraz praktykach. Zauważyłam, że dzieci nie lubią siebie, nie wierzą w swoje możliwości i łatwo się poddają. Wybrałam tak młodą grupę, ponieważ najlepiej jest jak najszybciej zacząć wzmacniać samoocenę dziecka. Niska wiara w siebie skutkuje w przyszłości poważnymi konsekwencjami. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym w zakresie rozwoju fizycznego, intelektualnego, emocjonalnego, społecznego i moralnego. W każdym z rozdziałów opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju, zachodzące zmiany i stawiane przed dziećmi zadania poszczególnych okresów rozwojowych. Dokonałam analizy pojęcia: poczucie własnej wartości, skupiając się na aspekcie definicyjnym, opisie Ja idealnego i Ja realnego, wpływie samooceny na zachowanie człowieka, opisie czynników warunkujących poziom lubienia siebie oraz czynnikach naprawczych, które pomogą skompensować braki w poczuciu własnej wartości. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” przy placu ks. Stanisława Staszica we Wrocławiu, skupiając się m.in. na podstawach prawnych funkcjonowania placówki i jej organizacji, funkcjach i zadaniach, stosowanych metodach, formach i typach zajęć, dokumentacji, kadrze oraz wychowankach. Ponieważ grupa dzieci z wybranej przeze mnie świetlicy, charakteryzowała się niskim poczuciem własnej wartości, zaplanowałam projekt działań ukierunkowanych na wzmacnianie ich samooceny. Przeprowadziłam pięć zajęć poświęconych m.in. odkrywaniu w sobie mocnych stron, poprawianiu poczucia sprawstwa i efektywności, dostrzeganiu jak jest się postrzeganym w grupie, radzeniu sobie z porażką oraz optymistycznemu patrzeniu na życie. Na każdych zajęciach starałam się doceniać pracę dzieci, chwalić je, pomagać poznać siebie i otwierać się na grupę. Projekt zrealizowałam w maju 2015. Efektem moich zajęć jest wzrost poczucia własnej wartości dzieci, a co za tym idzie chętniejsze wypowiadanie się w grupie i większe angażowanie w prowadzone w świetlicy zajęcia. Pomimo niewielkich problemów szczególnie ze stawianiem realnych wymagań, uważam projekt za udany. Generalnie udało mi się osiągnąć zamierzone cele. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ oprócz zwiększania poczucia własnej wartości, zwiększają także poczucie bezpieczeństwa w grupie, dostarczają informacji o tym, jak dzieci odbierane są przez inne osoby, pomagają odkryć swoje wady i zalety oraz radzić sobie z porażką.

Praca podejmuje tematykę poczucia jakości życia u zdrowiejących alkoholików, należących do Wspólnoty AA. Zakłada, że członkostwo w ruchu AA jest pozytywnie skorelowane z poczuciem jakości życia. Zagadnienie "poczucia jakości życia" rozpatrywane jest w niniejszej pracy w trzech aspektach: stanu zdrowia, ogólnego samopoczucia fizycznego i psychicznego (emocjonalnego) a także rozwoju osobistego. Koncentruję się w pracy również na powiązaniach pomiędzy zaangażowaniem w realizację Programu Dwunastu Kroków AA a zwiększaniem się poczucia jakości życia osób uzależnionych od alkoholu. Dużo uwagi poświęcam na porównanie poczucia jakości życia sprzed trzeźwienia, jak i w trakcie procesu zdrowienia, w związku z czym praca zawiera analizę tzw. "piciorysów", uzyskanych z przeprowadzonych przeze mnie wywiadów autobiograficzno-narracyjnych. Osobami badanymi byli Anonimowi Alkoholicy z jednej z wrocławskich grup AA. Problematyka zawarta w niniejszej pracy jest osadzona głównie w koncepcjach personalistycznych (dużo miejsca zajmuje omówienie logoteorii, której twórcą jest Victor E. Frankl; w Polsce została ona rozpropagowana głównie za sprawą ks. Kazimierza Popielskiego). Dużo uwagi poświęcone jest teoriom, które są kluczowe dla zrozumienia mechanizmów uzależnienia, jak i procesów zmian dokonujących się u osoby uzależnionej w procesie zdrowienia (wymienić należy tutaj transteoretyczny model zmiany oraz teorię samokontroli); nowe spojrzenie na wspólnotę AA jako czynnika chroniącego osoby uzależnione oraz mogącą stać się źródłem otrzymywania wielu zasobów (co wiąże się ze zwiększeniem poczucia jakości życia) zapewniają: teoria czynników chroniących i czynników ryzyka Krzysztofa Andrzeja Wojcieszka, teoria zachowania zasobów Stevena E. Hobfolla, jak i model podejścia salutogenetycznego zaproponowany przez Aarona Antonovskiego. Dla lepszego zrozumienia specyfiki funkcjonowania ruchu AA została przytoczona jego krótka historia, a także założenia filozoficzne, na których wspólnota AA oparła swoją działalność. Warto zaznaczyć, że niniejsza praca podejmuje problematykę, która do tej pory nie została dokładnie przebadana w Polsce, a eksploracja tego tematu wymaga wnikliwych i rzetelnych badań. W pracy poruszam się więc po obszarach nie do końca poznanych i zbadanych, co stanowi niejako wyzwanie dla młodego badacza.

Problematyka podjęta w mojej pracy licencjackiej dotyczy dużej grupy młodych dorosłych – ludzi, którzy według definicji naukowych oraz prawnych mogą zawierać związki małżeńskie. Pomimo takiej dyspozycji, w świetle wyników badań naukowych i statystyk, młodzi dorośli nie są skłonni do zakładania rodziny. W 2013 r. zawarto 180,4 tys. małżeństw – to o ponad 20 tys. mniej niż rok wcześniej. Wraz ze spadkiem liczby zawieranych związków małżeńskich wzrósł z kolei wiek osób, które decydują się na małżeństwo. Powody, dla których młodzi dorośli rezygnują z tej funkcji bądź odkładają ją w czasie, mają złożony charakter. Z jednej strony odstąpienie od realizacji jednego z zadań wczesnej dorosłości, jakim jest wstąpienie w związek małżeński, wynika z niestabilnej sytuacji na polskim rynku pracy, co przekłada się równocześnie na brak równowagi finansowej niezbędnej do podjęcia autonomii. Z drugiej zaś strony młodzi dorośli nie wykazują emocjonalnej gotowości do zawarcia małżeństwa. W literaturze przedmiotu problematyka dotycząca zakładania rodziny jest bogata i różnorodna, choć na przestrzeni lat zmieniły się definicje tak samej instytucji małżeństwa, jak i rodziny. W niniejszej pracy licencjackiej oprę się na założeniach teoretycznych wielu familiologów i gemologów, którzy w różny sposób interpretują związki małżeńsko-rodzinne. Różnice te widoczne są w odniesieniu do ponowoczesnego świata, opartego na zasadach pluralizmu i wolności samostanowienia, a zwłaszcza przemian ostatniego dziesięciolecia, które zaznaczyły się globalizacją, wzrostem nowych technologii, konsumeryzmem i pragmatyzacją życia oraz maksymalizacją postaw hedonistycznych. Zmiany te oddziałują bezpośrednio na postrzeganie życia, w tym życia w nowej, własnej rodzinie, prawnie zalegalizowanej przez młodych dorosłych. Cele podjętych działań diagnostycznych skupiłam wokół rozpoznania poglądów młodych dorosłych na instytucję małżeństwa oraz ich motywacji do zawarcia związku małżeńskiego. Interesowała mnie również konfrontacja wyników diagnozy z rzeczywistością społeczną. Tematykę, którą podjęłam w pracy licencjackiej, uważam za ważną i potrzebną. Koreluje ona z coraz bardziej powszechnym zjawiskiem odraczania dorosłości, co niewątpliwie ma wpływ na postrzeganie instytucji małżeństwa w grupie osób zaliczających się do grona tzw. gniazdowników. Ale nie tylko – oprócz gniazdowników do ludzi nieposiadających środków pozwalających na niezależność finansową można zaliczyć również tzw. prekariuszy. Jeszcze inną przyczyną niechęci do sformalizowania związku partnerskiego jest wśród młodych dorosłych przekonanie na temat bezużyteczności funkcji małżeństwa. Inaczej mówiąc – kohabitacja daje w ich przekonaniu niemal takie same możliwości, jak prawnie sformalizowana relacja. W poglądy te wpisują się także opinie społeczne, bowiem rośnie liczba osób, które jako rodzinę definiują parę kohabitującą i wychowującą wspólne dzieci oraz ludzi niemających potomstwa i żyjących w konkubinacie.

Temat mojej pracy licencjackiej brzmi: Pomoc dziecku w obliczu rozwodu rodziców na przykładzie autorskiego projektu warsztatu „Pomóż dziecku przetrwać Twój rozwód”. Rozpad małżeństwa jest jednym z najpoważniejszych i coraz częściej występujących problemów rodziny. Pomimo tego, że rozwody stają się w naszym kraju coraz bardziej powszechne, wielu rodziców nie wie jak zachować się w tej sytuacji. Nie potrafią wytłumaczyć dzieciom zachodzących zmian oraz nie radzą sobie z frustracją dzieci. Rozwody występują w każdym środowisku. Jest to zjawisko obecne zarówno w dużych miastach, jak i w małych miejscowościach czy wsiach, w bogatych i wykształconych rodzinach oraz wśród małżeństw z niższym wykształceniem. Na temat rozwodów piszą pedagodzy, psycholodzy i socjolodzy. Dostępna jest obfita literatura z zakresu tego zjawiska. Poza naukowymi książkami, na półkach księgarni czy biblioteki można znaleźć poradniki dla rozwodzących się rodziców. Temat ten często jest poruszany także w czasopismach, dotyczących wychowania dzieci oraz w artykułach publikowanych na stronach internetowych. Dowodzi to o ważności tego zagadnienia i zainteresowaniu społeczeństwa pomocą dla dzieci, których rodzice się rozwodzą. Pracę podzieliłam na pięć rozdziałów. W pierwszym skupię się na scharakteryzowaniu rodziny. Zacznę od przedstawienia, jak to pojęcie jest definiowane w literaturze przedmiotu. Następnie scharakteryzuję strukturę oraz funkcje tej grupy społecznej. W pierwszym rozdziale znalazłam miejsce także na ukazanie przemian, zachodzących w rodzinie od czasów dominacji tradycyjnej patriarchalnej rodziny po rodzinę funkcjonującą obecnie. W ostatnim podrozdziale scharakteryzowałam fenomen kryzysu rodziny. Drugi rozdział przedstawia zagadnienia teoretyczne, związane z rozwodem. Rozdział zaczynam od przedstawienia definicji rozwodu. Następnie prezentuję statystyki tego zjawiska. Później skupiam się na powodach, które skłaniają małżonków do podjęcia decyzji o rozstaniu. Na koniec prezentuję, jakie skutki niesie rozwód dla kobiety, mężczyzny, diady małżeńskiej, rodziny oraz dla całego społeczeństwa. W trzecim rozdziale skupiam się na rozpatrywaniu zjawiska rozwodu pod kątem dziecięcych problemów. Przedstawiam fazy, przez jakie dzieci przechodzą po rozwodzie rodziców oraz jakie reakcje wywołuje u nich wiadomość o rozpadzie rodziny. Następnie prezentuję skutki rozwodu rodziców na życie dzieci w zależności od ich wieku, płci i innych ważnych czynników. Ostatnim tematem w tym rozdziale, który zgłębiam jest ukazanie skutków rozwodu rodziców na dorosłe życie ich dzieci. Czwarty rozdział zawiera praktyczne wskazówki, dotyczące tego jak pomóc dziecku w sytuacji okołorozwodowej. Znalazły się tu rady, jak powiedzieć dzieciom o decyzji dotyczącej rozwodu. Poświęciłam też miejsce na rozważenie tego, jakie ustalenia rodzice powinni uczynić, aby wychowanie dzieci po rozpadzie rodziny było łatwiejsze. Dużo miejsca poświęcę temu, jakie działania powinni podejmować rodzice, aby z

Praca licencjacka dotyczy zagadnienia poczucia własnej wartości; tego jak się kształtuje oraz jakie czynniki wpływają na jego poziom.Kształtując ten obszar nastolatek buduje obraz samego siebie, który będzie odzwierciedlany w przyszłości. Poznając swoją wartość i mogąc poczuć się docenionym dziecko wierzy w swoje możliwości i podnosi swoje wyniki w innych obszarach.Elementy edukacji komunikacyjnej natomiast mają na celu wspomagać jakość zawieranych kontaktów oraz podnieść poziom samoświadomości komunikacyjnej. Jest to obszar, który w toku edukacji jest zazwyczaj pomijany, a który towarzyszy nam w ciągu całego życia.