Celem niniejszej pracy dyplomowej było poruszenie problematyki niepełnosprawności intelektualnej oraz form terapii zajęciowych, które stosuje się zazwyczaj podczas pracy z ludźmi o obniżonej sprawności umysłowej. W pierwszym rozdziale teoretycznym chciałam przedstawić w sposób najpełniejszy charakterystykę niepełnosprawności intelektualnej. Skupiając się nie tylko na czynnikach wywołujących jej powstanie, ale także na środowisku, w którym funkcjonują osoby upośledzone. Niepełnosprawność intelektualna mimo coraz większej świadomości społecznej wciąż stanowi przysłowiowe tabu, ponieważ najchętniej by o niej nie mówiono. Taka postawa, mało, że nie rozwiąże problemu, to może go tylko jeszcze pogłębić. Dotyka on oprócz samych zainteresowanych, także ich najbliższe otoczenie. Stygmatyzuje, naznacza nie raz całą rodzinę i zmusza do pełnienia ról, które funkcjonują w utartej opinii społecznej. Taką rodzinę często traktuje się przez pryzmat anomalii osoby niepełnosprawnej, która do niej należy i w zależności od od ludzi mogą być to negatywne bądź pozytywne emocje. Powszechne jest także zjawisko marginalizacji osób upośledzonych, którym uniemożliwia się korzystanie z tych samych dóbr kultury czy techniki jak osobą w pełni zdrowym. Niejednokrotnie traktując ich jako osoby roszczeniowe, nieproduktywne oraz społecznie niepotrzebne i obciążające. Jednak dzięki zjawisku integracji można zauważyć coraz większe obszary akceptacji, która jest tak ważna, nie tylko dla samopoczucia osób upośledzonych, ale także dla ich najbliższych. W drugim rozdziale teoretycznym całą uwagę poświęciłam zagadnieniu jakim jest terapia zajęciowa. Starałam się w pełni ukazać nie tylko jej istotę, ale także rolę jaką pełni w rehabilitacji intelektualnej i fizycznej osób upośledzonych. Jakie perspektywy natury interpersonalnej, zdrowotnej czy też zawodowej im otwiera. Terapia zajęciowa ma szeroki zakres działań, który obejmuje między innymi pracę w salach arteterapeutycznych, stolarskich, ogrodniczych, kulinarnych czy społecznych. Taka różnorodność oferty sprawia, że każdy uczestnik zajęć może znaleźć odpowiednią dla siebie terapię, dzięki której będzie mógł uczyć się nowych rzeczy, mieć poczucie sprawczości i co ważniejsze własnej autonomii. Odpowiednio dobrana terapia dla jej członka może stanowić cel i sens życia, spełnienie wewnętrzne, rozwój osobowości, a także kształtowanie się planów na przyszłość, które nie muszą już tylko ograniczać się do domu rodzinnego. Dzięki zajęciom terapeutycznym osoby niepełnosprawne mogą doświadczyć swoistej odnowy, uzdrowienia. Częstokroć to co wydaje im się niemożliwe do zrobienia, stanowi przeszkodę, którą w toku procesu terapeutycznego są w stanie pokonać. Wiara we własne możliwości to wiara w samego siebie. Następne rozdziały pracy stanowią rozdział metodologiczny oraz rozdział badań własnych. Opisałam w nich sposoby badań i badania, które przeprowadziłam. Wykorzystałam metodę indywidualnych przypadków, obserwację i wywiad. Brałam udzia

Niniejsza praca poświęcona jest badaniu związków pomiędzy empatią a agresją w samoocenie nauczycielek przedszkola. W pracy kolejno przedstawiono znaczenie emocji w zawodzie nauczyciela wychowania przedszkolnego, zwracając szczególną uwagę na kulturowe formy wyrażania emocji. Następnie przedstawiono istoty zjawisk zarówno agresji jak i empatii , ich role w pracy nauczyciela, oraz powiązania w literaturze pomiędzy nimi. Przeprowadzone badania własne, w postaci anonimowych ankiet, oparte zostały na zastosowaniu gotowego Kwestionariusza Rozumienia Empatycznego A. Węglińskiego, oraz Kwestionariusza Agresji Buss'a-Perry'ego w wersji Amity. Uzyskane wyniki zostały opracowane przez autorkę pracy, dzięki czemu wyłoniono trzy typy nauczycieli reprezentujących zróżnicowane poziomy agresji i empatii: typ nauczyciela empatycznego, typ nauczyciela agresywnego i typ nauczyciela zrównoważonego. Niniejsza praca może stanowić zaczątek do dalszych badań nad samooceną zachowań agresywnych i/lub empatycznych u nauczycieli wychowania przedszkolnego.