Celem mojej pracy było wspieranie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwijania umiejętności efektywnego uczenia się. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam istniejące braki edukacyjne u wychowanków świetlicy, w której odbywałam praktykę. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 9-10 lat i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju poznawczego, szczególnie podejmowania czynności uczenia się oraz wykorzystywanych strategii, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwe przeanalizowałam działalność Niepublicznej Szkoły Podstawowej Świdnickiego Stowarzyszenia Oświatowego „Bliżej Dziecka” w Świdnicy, w której uczniowie wykazują potrzebę wielokrotnego powtarzania treści z zajęć i pomocy w zadaniach opartych na czytanym tekście. Autorzy opisujący problematykę efektywnego uczenia się, definiują trudności edukacyjne jako brak umiejętności zdobywania wiedzy. Niniejsza praca opiera się na mnemotechnikach, czyli metodach rozwijających pamięć i wyobraźnię, z wykorzystaniem myślenia twórczego w postaci „żywego” obrazu, wspomagających proces organizowania treści i uczenia za pomocą skojarzeń. W czasie dwóch tygodni, w maju 2019 r., zrealizowałam pięć spotkań z podopiecznymi, na zajęciach dodatkowych w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzonym cyklu zajęć i wykonanych przez dzieci zadań uważam, że udział w zajęciach, wzbogacił wiedzę wychowanków o funkcjonowaniu pamięci, sile wyobraźni połączonej z zabawą i sposobach efektywnego uczenia z wykorzystaniem mnemotechnik. Problem sprawiły zajęcia podczas których wychowankowie mieli zapisywać swoje pomysły na kartkach, brak Kodeksu regulującego zachowanie w czasie zajęć oraz nieprzygotowanie wystarczającej ilości zadań dla dzieci, które pracowały w szybszym tempie. Jednakże wszystkie założone cele zostały przeze mnie zrealizowane. Polecam taki cykl zajęć u dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej, zmagających się z trudnościami w uczeniu się.

Założeniem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy środowiskowej w kwestii wzmacniania współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ ważne jest ukierunkowywanie dzieci na bezkonfliktowe rozwiązywanie problemów oraz eliminowanie nadmiernej rywalizacji w grupie. W tym celu przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu możliwości wzmacniania współpracy w grupie, wskazując deficyty oraz obszary możliwej kompensacji. Opisałam także najważniejsze informacje dotyczące funkcjonowania świetlicy środowiskowej, w szczególności zaś działanie i strukturę Parafialnej Świetlicy Środowiskowej "Świetliki". Wychowankowie świetlicy wykazywali deficyty w organizacji współdziałania, nieumiejętność podziału pracy, a także mieli trudność w dobrej komunikacji, zaplanowałam cykl ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, odbywających się raz w tygodniu. W rezultacie po przeprowadzeniu zajęć, mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosła skuteczność współdziałania, zwiększyła się otwartość na nowe doświadczenia. Polepszeniu uległa również komunikacja i aktywne słuchanie. Podczas realizacji projektu natrafiłam na problemy wynikające z małej akceptacji niektórych osób w grupie, oraz niemożność pokonania nadmiernego dystansu względem wchodzenia w nowe role. Jednakże założenia projektu zastały w znacznej części zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach o podobnych problemach, a także wszędzie tam, gdzie istnieje ukierunkowanie na współdziałanie.

Celem pracy, której realizacji się podjęłam jest kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy, który dzięki swojej wszechstronności daje wiele możliwości na realizację obranego przeze mnie działania. Zajęłam się takim tematem, ponieważ na co dzień coraz częściej zauważyć można obojętność wśród ludzi. Unika się odpowiedzialności, czy to za swoje działania, czy też wobec innych. Warto jest zacząć kształtować umiejętności prospołeczne u jak najmłodszych dzieci, a wraz z wiekiem dbać o ich dalszą kontynuację i wzmagać oddziaływania, gdyż gwarantuje to odniesienie sukcesu. Podjęte działania dotyczą młodzieży w wieku od czternastu do szesnastu lat, uczęszczających do świetlicy środowiskowej. W pierwszym rozdziale skupiłam się na specyfice rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego w odniesieniu do wspomnianej grupy wiekowej. Podejmując jakiekolwiek działania, kluczową kwestią jest znajomość specyfiki rozwoju danej grupy wiekowej, co pomaga zaplanować dalsze działania. Drugi rozdział jest poświęcony umiejętnościom prospołecznym i objaśniającym je teoriom. Następnie w dwóch kolejnych rozdziałach zajęłam się specyfiką placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Rozdział piąty przedstawia ideę Związku Harcerstwa Polskiego oraz wartość harcerskiego systemu wychowawczego. W szóstym rozdziale swojej pracy, przedstawiam projekt, za pośrednictwem którego podjęłam realizację założonego celu, jakim było kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy. Po przeprowadzeniu zaplanowanych zajęć, mogę stwierdzić, iż udało mi się osiągnąć założony cel, ponieważ młodzież wyszła z zajęć z nową wiedzą i doświadczeniami. Polepszeniu uległy również ich, wątpliwe wcześniej, wzajemne relacje. Podczas zajęć można było zaobserwować częstsze podejmowanie współpracy i działań pomocowych w toku prowadzonych ćwiczeń.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie młodzieży przebywającej w placówkach socjalizacyjnych we wzmacnianiu jej aspiracji życiowych. Zainteresowałam się tym problemem, gdyż wychowankowie przebywający w placówkach całodobowych mogą mieć zaburzony obraz swojej przyszłości, wartości, dążeń i należy ich wspierać w ich działaniach, gdyż po opuszczeniu placówki będą musieli potrafić samodzielnie pokierować swoim życiem, odnaleźć się w nowej dla nich rzeczywistości, w której to wychowawcy już nie będą sprawowali nad nimi opieki. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dzieci w okresie adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania aspiracji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej, czyli dawnego Domu Dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność mieszkania socjalizacyjnego, znajdującego się przy Podwalu 67/8, przynależącego do Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania, od 01 kwietnia 2015 roku, ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie samooceny, integracji i osiągnięć edukacyjnych. Zaplanowałam więc projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł ich poziom aspiracji, szczególnie aspiracji zawodowych, gdyż podopieczni potrafili podjąć próbę określenia tego, czym chcieliby zająć się po wyjściu z placówki. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania aspiracji edukacyjnych młodzieży, gdyż wychowankowie jawnie okazywali, że zajęcia te ich nie ciekawią. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych oraz w świetlicach środowiskowych.

W związku z tym, że zainteresowałam się problematyką bezpieczeństwa dzieci, celem mojej pracy było rozwinięcie u wychowanków w świetlicy szkolnej bezpiecznych zachowań i umiejętności, które pomogą im uchronić się przed niebezpieczeństwami i czyhającymi na nich zagrożeniami. Projekt skierowałam do dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ jest to szczególny czas, w którym wychowankowie zmieniają swoje środowisko na nowe, szkolne dlatego też opisałam rozwój oraz funkcjonowanie dzieci w tym wieku na wielu płaszczyznach: społecznej, moralnej, fizycznej, emocjonalnej oraz poznawczej. Dokonałam podstawowej analizy znaczenia pojęć: niebezpieczeństwa i zagrożenia na podstawie literatury przedmiotu, aby zrozumieć istotę problemu, a także wskazałam na możliwości rozwijania bezpiecznych zachowań i umiejętności u dzieci przy pomocy odpowiednich osób oraz wsparciu i współpracy innych instytucji, dzięki którym możliwe jest uchronienie najmłodszych przed zagrożeniami. W swojej pracy opisałam również funkcjonowanie świetlic szkolnych w oparciu o literaturę oraz akty prawne, a także swoją docelową placówkę, gdzie realizowałam projekt, co pozwoliło na zorientowanie się w metodach pracy z wychowankami a także nad umiejscowieniem mojego tematu pracy w programie zajęć świetlicowych. Dzięki wnioskom wysnutym po rozmowach z wychowawcami świetlicy, zaplanowałam cykl zajęć dotyczących bezpieczeństwa, dotykając takich sfer funkcjonowania, w których wychowankowie mogą przejawiać problemy, między innymi: bezpieczeństwo w domu, w szkole, na drodze, w kontaktach z innymi ludźmi oraz umiejętność wezwania pomocy. Aby rozwinąć u dzieci bezpieczne zachowania i umiejętności, pominęłam metodę pogadanki, natomiast zastosowałam takie metody, które miały na celu zaktywizować wychowanków i zachęcić do działania, między innymi: metody ćwiczeniowe, stawianie dzieciom zadań do wykonania, dramę, opierając się również na formie pracy grupowej. Zajęcia zrealizowałam w terminie od marca do kwietnia 2016 roku, każe z nich odbywało się raz w tygodniu, w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków znacznie rozwinęła się wiedza dotycząca bezpiecznych zachowań i umiejętności, radzenia sobie w sytuacji niebezpieczeństwa a duża ilość pytań od wychowanków kierowana w moją stronę także świadczyła o ich zainteresowaniu tematem bezpieczeństwa. Generalnie wcześniej założone cele zostały zrealizowane, udało mi się przeprowadzić wszystkie zajęcia, ponadto stwierdziłam, że gdybym miała ponownie prowadzić zajęcia, niektóre z zadań, ćwiczeń nieco bym zmieniła, jeszcze bardziej zwracając uwagę na pracę w grupach oraz stosując więcej metod aktywizujących.

Moja praca miała na celu pomoc dzieciom w wieku wczesnoszkolnym w rozwijaniu sprawności manualnej. Za grupę docelową do realizacji projektu przyjęłam podopiecznych ze świetlicy szkolnej. Problem motoryczności u wychowanków zainteresował mnie głównie za sprawą grupy studentów z Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, angażujących dzieci i młodzież w działania artystyczne i dostrzegających ich deficyty szczególnie w rozwoju motoryki małej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, a także podstawowych pojęć z zakresu sprawności motorycznych dzieci, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwy czynnik naprawczy. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic szkolnych, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w szkole podstawowej nr 107 we Wrocławiu. Dostrzegłam, że wśród wychowanków tej placówki jest dość liczna grupa dzieci, wykazujących widoczne deficyty w zakresie sprawności motorycznej. Dlatego też zaplanowałam cykl zajęć, mających na celu wspomaganie rozwoju w tym zakresie. Posługując się zajęciami plastycznymi, wykorzystując nieznane dzieciom techniki plastyczne, zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci biorących udział w zajęciach, poprawiła się sprawność manualna, a ponadto zostały one zachęcone do podejmowania aktywności plastycznej. Cele moich zajęć zostały zrealizowane, choć niektóre z nich (na przykład z kolorowania) były problematyczne. Pierwsze, ponieważ konieczne było zmienienie techniki na ciekawszą, budzącą zainteresowanie dzieci, a także ostatnie, podczas których część dzieci była niechętna. Mimo wszystko mogę polecić takie warsztaty do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, liczącej od dziesięciu do dwudziestu pięciu osób, szczególnie w świetlicy szkolnej.

Różnice między grupami społecznymi zacierają się. Wcale już nie oznacza to, iż dziecko z tzw. „dobrego domu” będzie posiadało cały wachlarz dobrych manier. Każdego dnia ludzie pędzą przed siebie i nie zwracają uwagi na takie podstawy, jakimi są np. zasady dobrego wychowania. To, co jednym wydaje się oczywiste, nie zawsze dla innych ludzi takie jest- tym bardziej dla dzieci, których nikt dobrych manier nie uczył, a tylko ich wymagał. Ten problem, czyli niewystarczająca wiedza i umiejętności dzieci w temacie kultury, dobrych manier, odpowiedniego zachowania można zauważyć u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Projekt „Rozwijanie kulturalnych zachowań u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej” był skierowany właśnie do takich dzieci. Dzięki niemu dzieci znają zasady savoir-vivru oraz dobrych manier podczas spożywania posiłków. Potrafią dogadywać się ze sobą nawzajem. Rozumieją potrzebę odpowiedniego zachowania w miejscach publicznych oraz wiedzą, dlaczego warto zachowywać się grzecznie, wobec osób starszych.

Tematem niniejszej pracy jest kształtowanie umiejętności opiekuńczego funkcjonowania dzieci w wieku szkolnym w ośrodku hipoterapii. Praca składa się z czterech rozdziałów teoretycznych i projektu. W pierwszym z nich przeanalizowałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości oraz moralny dziecka w wieku 10 – 12 lat. Drugi rozdział poświęcony został na wyjaśnienie podstawowych pojęć z zakresu opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z tym zagadnieniem, między innymi klasyfikację opieki i jej występowanie oraz jakie pełni funkcje. Poruszyłam także kwestię związaną z hipoterapią, jako czynnikiem wspierającym proces opieki. Następnie skupiłam się na charakterystyce ośrodków hipoterapii w Polsce. Szczególnie wnikliwie opisałam działalność Ośrodka Hipoterapii i Rekreacji Konnej ,,Godziemba” w Kluczborku. Przedstawiłam, jakimi metodami i formami pracuje się w owej placówce, jak wygląda organizacja pracy oraz jakie są jej główne cele i zadania. Dzięki wnikliwej analizie funkcjonowania ośrodka przystąpić mogłam do realizacji projektu, którego głównym celem poprzez kontakt z koniem jest nauka czynności opiekuńczych. Ponieważ wychowankowie wykazywali ledwo podstawowe pojęcie dotyczące opieki nad zwierzętami, zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowany na kształtowanie i pogłębianie tej wiedzy. Opierając się głównie na metodach instrukcji i samodzielnych doświadczeń, dzieci mogły od razu wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. Zajęcia zrealizowałam w okresie od 07.05.2018r. do 04.06.2018r, odbywały się one co poniedziałek, z wyjątkiem piątych ćwiczeń. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła świadomość na temat czynności opiekuńczych. Dzieci nauczyły się także jak dbać o konie, jak odbierać ich emocje i co im podawać do jedzenia. Są umiejętności, które wymagają jeszcze pracy, jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane.

Celem mojej pracy jest osłabianie zachowań agresywnych poprzez relaksację. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na jego powszechność wśród dzieci uczęszczających do szkół podstawowych. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu agresji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej osłabiania. Opisałam również najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem dziecka w świetlicy szkolnej. Szczególnie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej w Chrząstawie Wielkiej. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie agresji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na osłabianie zachowań agresywnych. Opierając się głównie na technikach relaksacyjnych, zrealizowałam zajęcia w maju 2018 roku z dziećmi, które uczęszczały do świetlicy. Spotkania odbywały się po skończonych zajęciach lekcyjnych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć stwierdzam, że wychowankowie nauczyli się, w jaki sposób mogą osłabiać napięcia związane z występowaniem zachowań agresywnych. Uważam, że cykl zajęć przebiegł pozytywnie, a założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę także stwierdzić, że relaksacja jest skutecznym sposobem na walkę z zachowaniami agresywnymi. Największy problem sprawiły mi jednak zajęcia ruchowe oparte na technikach relaksacyjnych. Polecam taki cykl zajęć do realizacji z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w placówkach takich jak szkoła podstawowa, świetlica środowiskowa czy dom dziecka.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr.118 w kwestii radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że dzieci w Szkołach Podstawowych mają problem z rozwiązywaniem sporów. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Świetlicy Szkolnej w Szkole Podstawowej nr.118. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność z zakresu rozwiązywania konfliktów zaplanowałam projekt zajęć, aby rozwinąć te umiejętności. Opierając się głównie na metodach słownych, zadaniowych, opartych na działaniu, ale także treningu asertywności czy negocjacji, zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca w 2018r. w trakcie trwania zajęć w Świetlicy Szkolnej. Po przeprowadzeniu warsztatów, uważam, że wychowankowie nauczyli się pojęć tj. asertywność, empatia, komunikacja oraz dowiedzieli się w jaki sposób można rozwiązywać konflikty. Problem sprawiły zajęcia Nauczmy się rozpoznawać emocje, ponieważ zarówno ja, jak i dzieci miały problem ze skupieniem się, ponieważ cały czas ktoś wychodził i wchodził do sali, jednakże uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Te zajęcia można przeprowadzić również w Świetlicy Środowiskowej najlepiej w klasach 4-6.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z klas 4-6 szkoły podstawowej, w świetlicy szkolnej, w kwestii kształtowania kompetencji bezpiecznego korzystania z Internetu. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ z Internetu zaczynają korzystać coraz młodsze dzieci. Są one najmniej odporne na niebezpieczeństwa, a większość z nich, jest całkowicie nieświadoma zagrożeń. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć dotyczących Internetu, jako nowego medium, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej, w Publicznej Szkole Podstawowej w Świętej Katarzynie im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia. Ponieważ wychowankowie świetlicy mieli stanowczo za mało zajęć i zbyt małą wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa w Internecie, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku, opierając się głównie na metodach zadaniowych, pracując w małych zespołach lub z całą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła wiedza na temat zagrożeń, jakie mogą spotkać w Internecie oraz na temat zasad dobrego zachowania się w sieci. Założone cele zostały zrealizowane, a zaplanowane zajęcia, nie sprawiły wychowankom problemów. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej lub w świetlicy środowiskowej.

Kształtowanie umiejętności współdziałania jest niezwykle ważne ze względu na fakt, iż człowiek jest jednostką społeczną i ważne jest by umiał on współpracować, działać z innymi członkami zbiorowości. Z tego względu warto jest od najmłodszych lat pracować nad rozwojem tej umiejętności by ułatwić jednostce funkcjonowanie w obecnej chwili jak i na dalszych etapach życia. Szczególnie istotne są takie działania realizowane w placówkach środowiskowych. W świetlicy środowiskowej Miś we Wrocławiu zauważyłam wiele deficytów. W celu ich kompensacji zaplanowałam cykl zajęć składający się z pięciu spotkań, podczas których były podejmowane tematy mające na celu wspomaganie umiejętności współdziałania. Po przez realizację zajęć dotyczących: integracji dzieci w grupie, kształtowania kompetencji społecznych i poczucia bezpieczeństwa w grupie, poprawie umiejętności komunikacji w grupie, radzeniu sobie w sytuacji wystąpienia konfliktu oraz doskonaleniu umiejętności współdziałania w grupie chciałam zrealizować założenia mojego projektu oddziaływań wychowawczych. Cele zostały w większości osiągnięte, lecz nie obyło się bez trudności. Sądzę, iż projekt oddziaływań wychowawczych przyniósł poprawę w obrębie poprawy umiejętności współdziałania w grupie, lecz by osiągnąć pełnowymiarowy sukces w tym obszarze należałoby poświecić realizacji tego założenia więcej czasu.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w zakresie wzmocnienia prawidłowości mowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci mają trudności z prawidłową wymową, przez co ich wypowiedzi są nie zrozumiałe. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu prawidłowego rozwoju mowy dziecka wskazując zarówno na zaburzenia jak i możliwości wspierania nieprawidłowości mowy. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej ,, Bratnia Dłoń’’. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia oraz nieprawidłowości w zakresie wymowy zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na polepszenie, jakości wypowiedzi. Opierając się głównie na metodach wzmacniających prawidłową wymowę, zajęcia zrealizowałam w maju w roku 2018 na zajęciach dodatkowych, raz oraz dwa razy w tygodniu po 45 minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków: polepszyła się wymowa głoski ,,r’ oraz głosek szumiących i syczących, usprawnione zostały także narządy artykulacyjne oraz zmniejszyły się trudności w dostosowaniu odpowiedniego tempa oraz rytmu mowy. Problemy sprawiły zajęcia, na których dwójka wychowanków odmówiła uczestnictwa w zabawie ,, szumiąca rybka’’. Dużym utrudnieniem był również fakt, że podczas trwania zajęć wychowankowie byli proszenie na podwieczorek. Jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej z grupą dzieci w wieku od 7 do 10 lat.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu w kwestii osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w trakcie praktyk studenckich w tej placówce zauważyłam, że dzieci nie potrafią funkcjonować bez używania siły we wzajemnych kontaktach, stosowania wyzwisk i obrażania się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zachowania agresywne w zakresie umiejętności współpracy, rozwiązywania konfliktów i wzajemnych relacji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach gier i zabaw ruchowych, zajęcia zrealizowałam w miesiącu maju 2018 rok, w trakcie zajęć dodatkowych raz lub dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności współpracy w grupie i rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z emocjami oraz życzliwości we wzajemnych kontaktach. Problemy sprawiły zajęcia związane z akceptowaniem wyboru innych i osiąganiem celu bez użycia siły. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, środowiskowej lub socjoterapeutycznej.

Samodzielność jest istotną sprawnością, którą człowiek rozwija w ciągu swojego życia, rozpoczynając już od najmłodszych lat. Można ją rozumieć, jako aktywność, działanie i inicjowanie. Samodzielność jest czynnikiem, który przyczynia się do budowania osobowości. Wzmacnianie tej cechy może odbywać się poprzez metodę modelowania, czyli naśladowanie działania i zachowania wychowawcy, oraz metodę zadaniową, czyli powierzanie dzieciom czynności. Rozwijanie samodzielności powinno odbywać się w przyjaznej atmosferze, która daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Celem pracy jest wzmocnienie samodzielności u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Do realizacji celu został wykorzystany cykl zajęć, które rozwinęły następujące sprawności: zachowywanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, posługiwanie się pieniędzmi, przygotowywanie prostego posiłku oraz opieka i pielęgnacja zwierząt domowych. Cykl został zakończony quizem wiedzy z zajęć wcześniej przeprowadzonych. Zajęcia zostały przeprowadzone w świetlicy szkolnej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Jelczu- Laskowicach.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu, w kwestii rozwijania aktywności ruchowej u dziewcząt w wieku wczesnoszkolnym poprzez zajęcia taneczne. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że zbyt mało czasu jest poświęcone na rozwój ruchowy dziewcząt. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności/ sprawności ruchowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Szkoły Podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność placówki, w której realizowałam projekt, czyli Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie rozwoju aktywności ruchowej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach zadaniowych i na nauce technik poszczególnych tańców, zajęcia zrealizowałam przychodząc do placówki dwa razy w tygodniu, przez cały okres trwania praktyk. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom aktywności/ sprawności fizycznej. Zaczęli oni również bardziej dbać o prawidłową postawę ciała, jak i zwracać uwagę na zbyt długie spędzanie czasu przed komputerem czy telefonem, na rzecz wykonania aktywności ruchowej. Problemy sprawiły zajęcia z nauki tańca „Belgijka”, ponieważ figury taneczne, które zostały użyte przeze mnie w tańcu okazały się być zbyt trudne. Jednak po wielokrotnym powtórzeniu kroków, wszystko poszło pomyślnie. Mogę stwierdzić, że generalnie cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć powinien pojawić się w każdej Szkole Podstawowej lub w klasach wychowania wczesnoszkolnego, ponieważ dzieci w tym wieku potrzebują bardzo dużo ruchu, a zajęcia wychowania fizycznego, to zdecydowanie za mało.

Celem mojej pracy jest pokazanie ważności aktywności twórczej u dzieci w początkowych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, ponieważ wymaga się teraz od młodych ludzi, by byli kreatywni, twórczy, by ich pomysły, czy wytwory były innowacyjne i nowatorskie. Niestety w szkołach nie poświęca się czasu na rozwijanie twórczości, jedynie realizuje się treści programu nauczania. Stąd pojawił się mój wybór placówki. Świetlica jest miejscem w szkole, gdzie nie obowiązuje sztywny program, a wychowawca ma możliwości, by poświęcić czas na rozwój kreatywności u swoich wychowanków. W pracy opisałam wszystkie sfery rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę twórczości, porównując opisy twórczości według różnych autorów oraz wymieniłam i opisałam występujące stymulatory i inhibitory rozwoju tej aktywności, wymieniłam metody oraz programy pomagające rozwijać aktywność twórczą. Następnie opisałam świetlicę szkolną, jej rys historyczny, podstawy prawne jej funkcjonowania oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według których funkcjonuje świetlica. Opisałam jej organizacje i rozpisałam plany pracy świetlicy szkolnej. Efektem zdobytej przeze mnie wiedzy było napisanie projektu, który zakładał przeprowadzenie cyklu zajęć rozwijających aktywność twórczą u dzieci w świetlicy szkolnej. Sądzę, iż założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Wzrosła motywacja wychowanków do twórczego myślenia, stali się oni bardziej kreatywni w różnych sferach aktywności, zaczynając od plastycznej, przez werbalną, na myśleniu i rozwiązywaniu zadań problemowych kończąc. Dzieci przestały zwracać uwagę na same schematy, zaczęły myśleć i tworzyć samodzielnie. Polecam ten cykl zajęć wszystkim, nie tylko dzieciom w młodszym wieku szkolnym, ponieważ zawarte w nim ćwiczenia mogą okazać się bardzo dobrym i nieraz niełatwym treningiem myślenia nawet dla osób dorosłych.

Głównym tematem podjętym w pracy jest emocjonalność dziecka. Emocje to jedna z najważniejszych sfer każdego człowieka. Prawidłowy rozwój emocjonalny jest niezbędny dla przyszłego funkcjonowania. Dzięki niemu można uniknąć wielu problemów, a zwłaszcza zaburzeń psychicznych. Jedną z możliwości pobudzania rozwoju emocjonalnego jest aktywność plastyczna. Jest ona doskonałym rozwiązaniem zarówno dla dzieci nadpobudliwych, jak i dla nieśmiałych. Dzieci mające problem z nadmiernym pobudzeniem emocjonalnym mogą wyciszyć się i zrelaksować, natomiast dzieci wycofane zaktywizować. W pracy zrealizowano projekt, którego misją było stymulowanie rozwoju emocjonalnego. Cykl zajęć został przeprowadzony w świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 118 im. Pułkownika Pilota Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Dzieci, z którymi przeprowadzane były zajęcia to uczniowie pierwszej klasy. Na każdych zajęciach dzieci miały do wykonania określoną pracę plastyczną, zgodną z omawianym tematem. Zrealizowane zostały takie cele jak wzmacnianie poczucia własnej wartości, rozwijanie umiejętności wyrażania emocji oraz kształtowanie umiejętności współpracy.

Celem mojej pracy jest wspieranie wymowy dzieci z zaburzeniami artykulacyjnymi w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Pierwszą część swojej pracy poświęciłam na dokładną analizę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego oraz społeczno-moralnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym. W dalszej części pracy skupiłam się na podstawowych pojęciach z zakresu rozwoju mowy i jego znaczeniu w całościowym rozwoju dziecka. Szczególną uwagę skupiłam na definicji mowy, odwołując się do definicji, w ujęciu kilku różnych autorów. Dalej opisałam poszczególne etapy prawidłowego kształtowania się mowy, przyczyny powstawania wad i zaburzeń, a także sposoby na radzenie sobie z nimi. Cykl zajęć realizowałam w terminie 7-18.05.2018 w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży “Świniary”, którego cele i zadania wnikliwie przeanalizowałam i opisałam w rozdziale o placówce. W ostatniej części pracy zamieściłam swoje refleksje i wrażenia po przeprowadzonych zajęciach. Po przeprowadzonym cyklu zajęć mogę stwierdzić, że takie zajęcia są bardzo potrzebne i pomocne, zwłaszcza dzieciom, które borykają się z wadami i zaburzeniami mowy.

Niniejsza praca poświęcona jest w całości kształtowaniu zachowań asertywnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej Tobiaszki. Szeroka gama zajęć oferowana przez placówkę, ukierunkowana jest przede wszystkim na rozwój sfery artystycznej oraz kultury fizycznej podopiecznych. Wyraźne braki można dostrzec w działaniach ukierunkowanych na relacje międzyludzkie, w tym asertywność, stanowiącą centralną umiejętność wśród tak zwanych umiejętności społecznych. Potencjalne ryzyko związane z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z deficytu tej umiejętności, stały się punktem wyjścia do przeprowadzenia cyklu pięciu, sekwencyjnych zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W pierwszym rozdziale dokonano szczegółowej charakterystyki rozwoju przeciętnego dziecka, w przedziale wiekowym od 7 do 10-12 roku życia, uwzględniając zarówno sferę fizyczną, poznawczą, społeczną, emocjonalną jak i moralną jednostki. Zagadnienie asertywności, szczegółowa klasyfikacja, potencjalne korzyści i bariery na drodze do asertywnego myślenia oraz możliwości kształtowania zachowań asertywnych zostały ujęte w rozdziale drugim. W kolejnym rozdziale zebrano natomiast informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa, uwzględniając genezę powstania, prawne uwarunkowania funkcjonowania, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy oraz wymagania stawiane zarówno podopiecznym jak i kadrze pracowników. W rozdziale czwartym, będącym swoistym odwzorowaniem poprzedniego, dokonano szczegółowej analizy docelowej placówki, w której zaplanowano realizację projektu. Cykl wszystkich zajęć podsumowano w rozdziale szóstym, dokonując przy tym szczegółowej refleksji pedagogicznej, na podstawie której sformułowano konstruktywne wnioski. Z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że założony przeze mnie cel projektu został w pełni osiągnięty, a wychowankowie poza znajomością asertywnego modelu zachowania, potrafią świadomie, adekwatnie do sytuacji, wykorzystywać go w swoich działaniach.

Celem mojej pracy, jest wsparcie wychowanków, którzy w wieku wczesnoszkolnym zmagają się z prawidłowym kształtowaniem poczucia własnej wartości. Widząc dzieci nieśmiałe, zakompleksione i zamknięte w sobie, które często mają problem z otwarciem się, z rozwijaniem swoich umiejętności i nawiązaniem kontaktu z innymi, zainteresowałam się problemem poczucia własnej wartości. Analizując rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, oraz przyglądając się podstawowym pojęciom odnoszącym się do tego terminu, dowiedziałam się, jakie są bariery w kształtowaniu prawidłowego poczucia własnej wartości, ale też, jakie są możliwości jego wsparcia. Skupiłam się na świetlicy szkolnej, skrupulatnie analizując, na czym polega jej funkcjonowanie. Tutaj szczególną uwagę zwróciłam na działalność świetlicy „Wesoła Gromada” w Szkole Podstawowej nr 1 im. Bolesława Chrobrego w Kamieńcu Ząbkowickim. W związku z zauważonym problemem wychowanków tej placówki, zaplanowałam cykl zajęć, który ma na celu kształtować prawidłowe poczucie własnej wartości i pomóc dzieciom dostrzec rzeczywisty obraz swojej osoby. Projekt przeprowadziłam w maju roku 2018, gdzie prowadziłam zajęcia dwa, lub trzy razy w tygodniu po 1 godzinie każde. Podczas realizacji projektu zdecydowanie problemem była dyscyplina. Dzieci po całym dniu zajęć dydaktycznych, były rozkojarzone, często miały własne pomysły na organizację czasu. Na przyszłość wiem, że muszę przygotować wiele alternatyw na prowadzone zajęcia, gdyż dzieci są nieprzewidywalne. Zdarzały się sytuacje, gdzie dzieci zostały wcześniej odebrane ze szkoły, bądź wykonywały ćwiczenia wolniej niż przypuszczałam, co wiązało się z zaburzeniem zaplanowanych działań. Ostatecznie mogę przyznać, że projekt został zrealizowany w znaczącym stopniu. Dzieci zaczęły dostrzegać swoje mocne strony, wzmocniły wiarę we własne siły. Projekt pomógł im w kształtowaniu prawidłowej samooceny i ułatwił akceptację swoich słabości. Dzięki niemu dzieci stały się śmielsze i nawiązały lepszy kontakt. Z pewnością realizację takiego cyklu zajęć mogę polecić nie tylko wychowawcom w świetlicach szkolnych, ale też w środowiskowych, do których uczęszczają dzieci w wieku wczesnoszkolnym z niższym poczuciem własnej wartości.

Tematem wiodącym pracy jest wzmacnianie kompetencji w zakresie zdrowego odżywiania u wychowanków w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Wybór tematu był dyktowany występującymi problemami na tej płaszczyźnie. W czasach, gdy popularnymi daniami są te z kategorii Fast Food, należy dużo mówić o zdrowym żywieniu i skutkach, jakie niesie za sobą jego brak. Zacząć trzeba od najmłodszych, bo to oni są najmniej świadomi tego, co spożywają oraz przepadają za tym, co słodkie i niezdrowe. Praca została podzielona na sześć rozdziałów. Przy czym pierwszy składa się opisu rozwoju grupy, której dotyczy praca. Tą grupą są dzieci, będące w wieku wczesnoszkolnym, czyli mające od 6 do 10 lat. Rozdział pierwszy charakteryzuje zmiany jakie zachodzą na tym etapie rozwoju, a przy tym brany jest pod uwagę rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości i moralny. Następny rozdział przybliża definicje zdrowego odżywiania, rolę w życiu ludzi, zalety jakie z niego wynikają oraz konsekwencje wynikające z braku przestrzegania. Dodatkowo są tam propozycje, które odnoszą się do kształtowania u dzieci zdrowych zachowań żywieniowych. Rozdział trzeci opisuje rodzaj placówki, do której kierowany jest projekt. Zawiera ogólną genezę świetlic środowiskowych, uwarunkowania prawne, cele, zadania i funkcje realizowane w placówce, a także określa specyfikę wychowanków i profil osób zatrudnionych na stanowisku kierownika i wychowawców placówki. Kolejny rozdział jest o świetlicy Św. Teresy z Kalkuty we Wrocławiu, a w nim szczegółowe informacje o tej placówce. Rozdział piąty opisuje problemy żywieniowe, z jakimi można się spotkać u dzieci oraz pięć konspektów. Zajęcia mają na celu dostarczenie wiedzy teoretycznej, praktycznej oraz zachęcenia podopiecznych do wzmożenia aktywności fizycznej. Całość została podsumowana w szóstym rozdziale, który charakteryzuje poszczególne zajęcia oraz zawiera refleksję na temat skuteczności przedsięwzięcia.

Celem mojej pracy jest wspomaganie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwoju aktywności twórczej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zaobserwowałam, że w dzisiejszych czasach wychowankowie raczej zmuszani są do odtwórczości, a przy tym pozbawiani są twórczej ekspresji. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności twórczej wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 71 im. Leona Kruczkowskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie działali odtwórczo i wykazywali deficyty w zakresie pamięci wzrokowej, myślenia skojarzeniowego, twórczego i spontanicznego działania zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach i technikach plastycznych, zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku na zajęciach świetlicowych dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność myślenia skojarzeniowego, ekspresja twórcza, umiejętność wyjścia poza schematy oraz cechy osobowości twórczej takie jak spontaniczność i ciekawość. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania w wychowankach pamięci wzrokowej, ponieważ po wykonaniu właściwej pracy plastycznej, dzieci nie chciały rozcinać jej na elementy tworzące puzzle, poprzez które miały ćwiczyć swoją pamięć wzrokową. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii umiejętności współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam trudności u większości podopiecznych ze skuteczną pracą w grupie. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej działającej przy Szkole Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Gaworzycach. Ponieważ wychowankowie wykazywali trudności w działaniu z przypadkowymi osobami z grupy oraz skuteczną komunikacją werbalną i niewerbalną w zakresie współpracy, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach: ćwiczeniowej, zabawowej, aktywizującej oraz zadań stawianych dziecku, a także technice plastycznej (rysowaniu). Zajęcia zrealizowałam 18.05 - 22.05 roku 2018, podczas zajęć w świetlicy szkolnej, przez cały tydzień, na szóstej godzinie lekcyjnej ze stałą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia „Razem za każdym razem”. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Tematem niniejszej pracy jest rozwijanie zachowań prospołecznych u uczniów klas licealnych poprzez działalność samorządową. Praca zawiera pięć rozdziałów, które zostały podzielone na dwie części – teoretyczną oraz projekt. W pierwszym rozdziale został opisany rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowościowy oraz moralny młodzieży w wieku 16-19 lat. Drugi został poświęcony dokładnej analizie zachowań prospołecznych, ich klasyfikacjom, a także wpływom środowiskowym, które oddziałują na nie w różny sposób i mogą stać się barierami bądź szansą do ich rozwoju. Pedagog szkolny ma możliwość, aby przyczynić się do wzmocnienia zachowań prospołecznych, dlatego dokładny zakres obowiązków oraz metody i formy jego pracy zostały przeanalizowane w rozdziale trzecim. Ostatnim elementem części teoretycznej jest analiza działalności pedagoga w I Liceum Ogólnokształcącym w Jeleniej Górze, która pozwoliła na odpowiednie zaplanowanie i zrealizowanie projektu. Jego skuteczność została oparta na rozwinięciu umiejętności takich jak: prawidłowa współpraca, rozwiązywanie konfliktów oraz praca metodą projektu. Zamierzonym efektem, który rozwinął zachowania prospołeczne u młodych samorządowców było zorganizowanie Balu Integracyjnego dla dzieci niepełnosprawnych. Projekt spełnił oczekiwania, młodzież wykazała się większym poziomem prospołeczności niż przed zajęciami, czyli założone cele zostały zrealizowane.