Moja praca została napisana z myślą o dość powszechnym zjawisku w dzisiejszych czasach. Mianowicie o niechętnym uczestniczeniu dzieci w lekcjach wychowania fizycznego, regularnych zwolnieniach, zachowaniach prowadzących do całkowitego wycofania się z ruchu potrzebnego dziecku do prawidłowego rozwoju. Rozwijam sferę aktywności fizycznej u dzieci poprzez artystyczną formę ruchu jaką jest taniec, który oprócz nauki kroków, zapewnia świetna zabawę jak i umożliwia dziecku wyrażanie emocji, ekspresji własnej, pozwala na ruch swobodny i samoistną interpretację danej piosenki, melodii. W swojej pracy zawarłam cykl zajęć o tematyce tańca, które przeprowadziłam w Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu w celu rozwijania aktywności fizycznej przez taniec u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wykorzystałam przy tym integrację poprzez zabawy ruchowo taneczne, naukę wspólnych kroków, sekwencji tanecznych, synchronizowania się z grupą oraz improwizacji i ruchu swobodnego niczym nieograniczonego, tylko własna inwencja twórcza. Grupa dzieci biorących udział w projekcie, po jego ukończeniu nie miała już oporów przed ruchem swobodnym, improwizowanym, bardziej zwracała uwagę na rytm w muzyce, odróżniała tempo szybkie i wolne i co najważniejsze potrafiła współpracować w grupie tanecznej między sobą.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu, w kwestii rozwijania aktywności ruchowej u dziewcząt w wieku wczesnoszkolnym poprzez zajęcia taneczne. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że zbyt mało czasu jest poświęcone na rozwój ruchowy dziewcząt. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności/ sprawności ruchowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Szkoły Podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność placówki, w której realizowałam projekt, czyli Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie rozwoju aktywności ruchowej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach zadaniowych i na nauce technik poszczególnych tańców, zajęcia zrealizowałam przychodząc do placówki dwa razy w tygodniu, przez cały okres trwania praktyk. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom aktywności/ sprawności fizycznej. Zaczęli oni również bardziej dbać o prawidłową postawę ciała, jak i zwracać uwagę na zbyt długie spędzanie czasu przed komputerem czy telefonem, na rzecz wykonania aktywności ruchowej. Problemy sprawiły zajęcia z nauki tańca „Belgijka”, ponieważ figury taneczne, które zostały użyte przeze mnie w tańcu okazały się być zbyt trudne. Jednak po wielokrotnym powtórzeniu kroków, wszystko poszło pomyślnie. Mogę stwierdzić, że generalnie cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć powinien pojawić się w każdej Szkole Podstawowej lub w klasach wychowania wczesnoszkolnego, ponieważ dzieci w tym wieku potrzebują bardzo dużo ruchu, a zajęcia wychowania fizycznego, to zdecydowanie za mało.

Celem mojej pracy jest rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej poprzez zajęcia plastyczne. Zainteresowałam się tym tematem, gdyż w dzisiejszym świecie zwraca się małą uwagę ma twórczość dzieci. Zajęcia plastyczne, które ułatwiają rozwój twórczości, są często odkładane na drugi plan z powodu braku czasu, lub braku umiejętności opiekunów dzieci. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz podstawowe pojęcia z zakresu aktywności twórczej, zwracając dużą uwagę na twórczą aktywność plastyczną w rozwoju wychowanków. Moją uwagę zwróciły również ograniczenia w aktywności twórczej, które mogą stworzyć barierę twórczą u dziecka. Następnie opisałam świetlicę środowiskową, jej rys historyczny, podstawowe prawne uwarunkowania jej funkcjonowania, oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według, których świetlica może funkcjonować. Poprzez zdobycie przeze mnie wiedzy, oraz dogłębne zapoznanie się z Klubowym Centrum Aktywności „Caritas” we Wrocławiu, napisałam projekt, który zakładał pięć spotkań, podczas, których dzieci poznawały nowe techniki plastyczne takie jak: malowanie palcami, witraż, frotaż, modelowanie, czy decoupage. Uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci w sposób kreatywny rozwiązywały swoje problemy, które występowały podczas realizacji zajęć. Rozwinęła się również u nich otwartość na nowe doświadczenia, oraz świadomość o możliwości odczuwania różnych emocji u siebie podczas tworzenia oraz u innych ludzi. Polecam ten cykl zajęć do realizacji w świetlicy środowiskowej, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

Tematem pracy jest "Rozwijanie aktywności twórczej jako sposób na wybór ścieżki życiowej.Opis autorskiego warsztatu dla uczniów klas 1 liceum. Pierwszy rozdział zawiera informacje na temat teoretycznych założeń i koncepcji twórczości człowieka, charakterystyki twórczości i kreatywności, teorii twórczości codziennej, informacje na temat trenowania twórczości oraz zasady twórczego rozwiązywania problemów. Drugi rozdział poświęcony jest procesowi podejmowania decyzji, definicji wyboru oraz zawiera zasady formułowania celów według teorii SMART. W kolejnym, trzecim rozdziale znajdują się informacje na temat metodyki organizacji szkoleń, definicje warsztatu i szkolenia. Rozdział jest także o roli trenera, teoretycznych założeniach koncepcji uczenia się przez doświadczenie według Davida Kolba. Ostatni rozdział zawiera także opis autorskiego warsztatu pod tytułem: "Popatrz w przyszłość i uwolnij swoją wyobraźnię". Przesłanki dotyczące rozważań nad psychopedagogicznymi uwarunkowaniami związanymi z rozwojem kreatywności ludzi wskazują na to, że w najbliższym czasie rosnąć będzie zainteresowanie związane z tym zagadnieniem.

Projekt pedagogiczny o tytule ,,Rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku 9-10 lat" skupia się na zagadnieniu poznawania i odkrywania przez dzieci rzeczy nieznanych, niestandardowych oraz tworzenie prac i sytuacji niepowtarzalnych i nieprzewidywalnych. Jest to projekt, którego realizacja jest możliwa na terenie każdej placówki oświatowej. Udział w projekcie jest szansą na uaktywnienie niepoznanych umiejętności, wzbudzenie ciekawości innością, a także rozbudzenie wyobraźni, pomysłowości oraz doskonalenie zdolności pracy w grupie poprzez aktywne w niej uczestnictwo i wypracowywanie kompromisów. Pierwszy rozdział pracy dotyczy właściwości w rozwoju u dzieci w okresie późnego dzieciństwa. W części tej omówione zostały takie zagadnienia jak rozwój motoryczny dziecka, ze zwróceniem szczególnej uwagi na jego drugą fazę, rozwój procesów poznawczych, w tym omówienie znaczenia uwagi, pamięci i myślenia dla poruszanego tematu, rozwój języka i sprawności komunikacyjnych, rozwój emocjonalny, rozwój moralny, skupiający się na koncepcji Jean'a Piageta oraz Lawrence'a Kohlberga, a także rozwój osobowości. W kolejnym rozdziale zostały zawarte zagadnienia dotyczące pedagogiki aktywności twórczej. Szczegółowej analizie został poddany temat definicji twórczości, proces rozwoju pedagogiki twórczości, skupiający się głównie na jej ewaluowaniu w Polsce. Część ta zawiera również analizę znaczenia aktywności twórczej w pedagogice, z uwzględnieniem jej zapotrzebowania we współczesnym szkolnictwie i wpływie na rozwój dziecka. Na rozdział III pracy składają się metody i techniki pracy wykorzystane w toku zajęć z ich analizą oraz scenariusze zajęć grupowych. W rozdziale tym zawierają się takie metody jak drama, metoda pracy z grupą oraz techniki: pantomima, collage, opowiadanie, czy technika zdań niedokończonych. Następnie umieszczone zostały opracowane scenariusze zajęć grupowych do przeprowadzenia z dziećmi w wieku 9-10 lat. Ich celem jest zastosowanie omawianych wcześniej zagadnień w praktyce i późniejsze odniesienie się do ich rezultatów oraz skuteczności. Pracę zamyka refleksja pedagogiczna oraz zakończenie. Zawarty tu został opis placówki wraz z celami jej działalności, charakterystyka wychowanków, uczestniczących w zajęciach realizowanych w ramach projektu, a także refleksje, przemyślenia i uwagi na temat zrealizowanych zajęć. Zakończenie stanowi odpowiedź na zagadnienia i twierdzenia poruszane we wstępie.

W związku z tym, że zainteresowałam się problematyką bezpieczeństwa dzieci, celem mojej pracy było rozwinięcie u wychowanków w świetlicy szkolnej bezpiecznych zachowań i umiejętności, które pomogą im uchronić się przed niebezpieczeństwami i czyhającymi na nich zagrożeniami. Projekt skierowałam do dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ jest to szczególny czas, w którym wychowankowie zmieniają swoje środowisko na nowe, szkolne dlatego też opisałam rozwój oraz funkcjonowanie dzieci w tym wieku na wielu płaszczyznach: społecznej, moralnej, fizycznej, emocjonalnej oraz poznawczej. Dokonałam podstawowej analizy znaczenia pojęć: niebezpieczeństwa i zagrożenia na podstawie literatury przedmiotu, aby zrozumieć istotę problemu, a także wskazałam na możliwości rozwijania bezpiecznych zachowań i umiejętności u dzieci przy pomocy odpowiednich osób oraz wsparciu i współpracy innych instytucji, dzięki którym możliwe jest uchronienie najmłodszych przed zagrożeniami. W swojej pracy opisałam również funkcjonowanie świetlic szkolnych w oparciu o literaturę oraz akty prawne, a także swoją docelową placówkę, gdzie realizowałam projekt, co pozwoliło na zorientowanie się w metodach pracy z wychowankami a także nad umiejscowieniem mojego tematu pracy w programie zajęć świetlicowych. Dzięki wnioskom wysnutym po rozmowach z wychowawcami świetlicy, zaplanowałam cykl zajęć dotyczących bezpieczeństwa, dotykając takich sfer funkcjonowania, w których wychowankowie mogą przejawiać problemy, między innymi: bezpieczeństwo w domu, w szkole, na drodze, w kontaktach z innymi ludźmi oraz umiejętność wezwania pomocy. Aby rozwinąć u dzieci bezpieczne zachowania i umiejętności, pominęłam metodę pogadanki, natomiast zastosowałam takie metody, które miały na celu zaktywizować wychowanków i zachęcić do działania, między innymi: metody ćwiczeniowe, stawianie dzieciom zadań do wykonania, dramę, opierając się również na formie pracy grupowej. Zajęcia zrealizowałam w terminie od marca do kwietnia 2016 roku, każe z nich odbywało się raz w tygodniu, w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków znacznie rozwinęła się wiedza dotycząca bezpiecznych zachowań i umiejętności, radzenia sobie w sytuacji niebezpieczeństwa a duża ilość pytań od wychowanków kierowana w moją stronę także świadczyła o ich zainteresowaniu tematem bezpieczeństwa. Generalnie wcześniej założone cele zostały zrealizowane, udało mi się przeprowadzić wszystkie zajęcia, ponadto stwierdziłam, że gdybym miała ponownie prowadzić zajęcia, niektóre z zadań, ćwiczeń nieco bym zmieniła, jeszcze bardziej zwracając uwagę na pracę w grupach oraz stosując więcej metod aktywizujących.

Celem pracy „Rozwijanie empatii jako wartości poprzez wykorzystanie bajek u dzieci w wieku wczesnoszkolnym” jest przedstawienie problematyki empatii w sposób zarówno teoretyczny oraz praktyczny. Pierwsza część niniejszej pracy w oparciu o literaturę obejmuje opis poziomu rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym oraz przedstawia podejście teoretyczne do problematyki empatii – jej definicje, stadia rozwoju, uwarunkowania oraz skutki. Dodatkowo scharakteryzowano wykorzystanie bajek w działalności wychowawczej - jedną z metod, którą zastosowano w części projektowej celem rozwijania empatii jako wartości. Następnie zawarto opis placówki opiekuńczo – wychowawczej pod względem uwarunkowań prawnych oraz jej praktycznych działań. Druga część niniejszej pracy składa się z cyklu zajęć przygotowanych i zrealizowanych w danej placówce przez autora. Istotnym elementem w działaniach praktycznych jest wykorzystanie bajki jako elementu, który pozwala w przyjemny sposób zobrazować dzieciom rzeczywistość. Dodatkowo w tej części przedstawiono refleksję pedagogiczną, w której zawarto podsumowanie i wnioski płynące z całej pracy projektowej.

W pierwszym rozdziale swojej pracy, opisałam poszczególne rodzaje rozwoju w okresie adolescencji, zaczynając od fizycznego, poprzez poznawczy, społeczny oraz moralny. Następnie podjęłam się próby przybliżenia terminu współodczuwania, od którego wywodzi się empatia, którą z kolei słownik Języka Polskiego definiuję jako umiejętność wczuwania się w stan drugiej osoby. Dodatkowo w rozdziale drugim, przybliżyła tematykę technik dramatycznych, które są narzędziem pozwalającym rozwijać empatię. W rozdziale trzecim scharakteryzowałam Szkołę Podstawową, uwzględniając funkcję i zadania, które spełnia, etapy kształcenia oraz kadrę pracowniczą, bez której praca szkoły byłaby niemożliwa. Następnie, w rozdziale czwartym, przybliżyłam profil Szkoły Podstawowej Nr 3 w Gostyniu, opisując jej historię oraz wyjątkowość. W rozdziale piątym scharakteryzowałam cele wychowawcze oraz metody i techniki projektu własnego. Rozdział szósty w pełni poświęcony jest części projektowej, na którą składa się pięć konspektów zajęć oraz refleksja pedagogiczna.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży ,,Miś'' we Wrocławiu w kwestii rozwijania empatii poprzez opiekę nad zwierzętami. Zainteresowałam się tym problemem w związku problemem agresji wobec zwierząt. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwijania empatii u dzieci. Wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży ,,Miś''. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty, zaburzenia w zakresie poczucia empatii. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację, rozwój. Opierając się głównie na technikach i metodach zawartych w pracy, zajęcia zrealizowałam w maju 2019 roku. Po przeprowadzaniu pięciu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła empatia. Generalnie założone cele zostały zrealizowane.

Praca dyplomowa podejmuje problematykę porozumiewania się między rówieśnikami w wieku nastoletnim. Zawarłam w niej definicyjne ujęcie terminów komunikacji, komunikowania oraz komunikowania się. Opisałam różne podejścia rozumienia pojęcia komunikacji oraz wybrane modele porozumiewania się. Omówiłam rolę grupy rówieśniczej w kształtowaniu relacji, a także, jaki wpływ wywierają nowe technologie na sposób porozumiewania się, jakie niosą ze sobą skutki pozytywne i ograniczenia w tym procesie. Zawarłam etymologię słowa empatia, różne jej definicje oraz funkcje, jakie pełni. Opisałam sześć mechanizmów wpływających na pobudzenie empatyczne u człowieka, a także jej siedem poziomów. Skupiłam się na opisaniu rozwoju społecznego, emocjonalnego i psychicznego dzieci w wieku trzynastu lat. Cykl scenariuszy napisany w ramach pracy dyplomowej ma na celu rozwinąć umiejętności komunikacyjne, w tym umiejętności związane z rozpoznawaniem własnych stanów emocjonalnych oraz stanów emocjonalnych u rozmówcy, a także umiejętności nazywania ich. Ponadto, mają na celu zapoznać uczestników zajęć z poprawnym tworzeniem komunikatów. W związku z napisanymi scenariuszami, w pracy również zawarłam ogólne definicje metod i technik prowadzenia zajęć, a także wymieniłam i omówiłam metody i techniki użyte przeze mnie w scenariuszach. Scharakteryzowałam placówkę, w której realizowałam swój cykl scenariuszy, a także zespół klasowy, z którym miałam przyjemność pracować. Po przeprowadzonych zajęciach, opisałam wybrane ćwiczenia i zabawy, zaznaczyłam, co poszło po mojej myśli, na jakie problemy się natknęłam. Wskazałam również modyfikacje, których dokonywałam w trakcie zajęć, ale także te, które bym wprowadziła przy kolejnej możliwości przeprowadzenia tych scenariuszy.

Celem mojej pracy jest rozwijanie form twórczości poprzez zajęcia muzyczne u wychowanków świetlicy środowiskowej w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ podczas wolontariatu zaobserwowałam u dzieci uczęszczających do świetlicy niski poziom umiejętności muzycznych a także widoczne braki w edukacji muzycznej. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, zwracając uwagę na najważniejsze zmiany następujące w tym okresie życia. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczości oraz edukacji muzycznej, zwracając jednocześnie uwagę zarówno na bariery utrudniające pobudzenie dzieci do podejmowania działań twórczych, jak i na szereg możliwości dających szansę na rozwijanie twórczości już od najmłodszych lat. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Centrum Profilaktyki Dzieci i Młodzieży „Gawrosz” w Zgorzelcu. W związku z zaobserwowanym przeze mnie niskim poziomem umiejętności rytmicznych i wokalnych wśród podopiecznych świetlicy, zaplanowałam projekt działań, mających na celu wzmocnienie kompetencji dzieci w tym zakresie. Metodykę swojego projektu oparłam przede wszystkim na metodach aktywizujących: zadaniowej i ćwiczeniowej. Podczas prowadzenia zajęć korzystałam również z rozmowy kierowanej oraz objaśnienia słownego. W tracie realizacji zajęć najczęściej korzystałam z techniki pracy w małych grupach a także uszczegółowionych technik muzycznych, takich jak: śpiew, słuchanie muzyki, ruch przy muzyce, gra na instrumentach oraz tworzenie muzyki. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się 1, 2 razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu cyklu 5 zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w zakresie umiejętności wokalnych i rytmicznych oraz wzrosła wiedza teoretyczna z zakresu edukacji muzycznej. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, podczas których dzieci rozpoznawały oraz naśladowały dźwięki i odgłosy otoczenia, ze względu na małą ilość wychowanków uczestniczących w zajęciach. Drobne trudności pojawiły się również podczas zajęć czwartych, w trakcie których dzieci zapoznawały się z podstawowymi wartościami rytmicznymi, w związku z występującym u wychowanków niskim poziomem umiejętności rytmicznych. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Wychowankowie zapoznali się oraz nauczyli się rozróżniać otaczające ich dźwięki. Poznali również dźwięki gamy C-dur oraz podstawowe wartości rytmiczne. Dzieci znają już i rozróżniają 3 podstawowe rodzaje tempa: wolne, umiarkowane i szybkie. Podczas zajęć podopieczni poznali również elementy różnych form muzycznych: śpiewu, słuchania muzyki, ruchu przy muzyce, gry na instrumentach oraz tworzenia muzyki. Podczas projektu dzieci uczestniczyły w wielu zabawach i ćwiczeniach, dzięki którym mogły odkryć swoje mocne strony a także pobudzić swoją kreatywność. Mogę polecić taki cyk

Praca dyplomowa projektowa dotyczy rozwijania inteligencji i kształtowania zachowań empatycznych u dzieci w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Zajęcia zostały zrealizowane w Szkole Podstawowej w Wąsowie -oddział zamiejscowy w Kuślinie. W szkole zamiejscowej nie ma stacjonarnie pedagoga i psychologa szkolnego. Warto również podkreślić istotną cechę, iż dzieci wcześniej nie brały udziału w zajęciach związanych z edukacją emocjonalną. Celem projektu jest wprowadzenie w rozumienie emocji przez dzieci oraz utrwalanie zachowań i reakcji właściwych w określonych sytuacjach. Projekt pełni również funkcję profilaktyczną, tj. rozwijanie umiejętności współpracy i niwelowanie niepożądanej zaostrzonej rywalizacji, wyposaża w umiejętność rozwiązywania konfliktów, ułatwia nawiązywanie stosunków interpersonalnych oraz ma wpływ na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości zaburzeń o charakterze emocjonalnym. Wskazane są również możliwości adaptacji projektu do następujących placówek: świetlice szkolne, świetlice środowiskowe, placówki opiekuńcze, klasy nauczania zintegrowanego - zajęcia wychowawcze. Pierwszy rozdział jest skoncentrowany wokół teorii dotyczącej głównych zagadnień - klasyfikacje, ujęcia pojęciowe, związki przyczynowo - skutkowe. Wyróżnione zostały dwa główne tematy. Pierwszy dotyczy emocji – nazwy, klasyfikacje, definicje, zasoby emocjonalne oraz potencjał edukacyjny w tym zakresie. Pokazane jest również rozróżnienie pojęcia emocji od pojęcia uczucia, które w życiu codziennym są stosowane zamiennie. W tym rozdziale zostały zaznaczone emocje, na bazie których będziemy pracować, tj. radość, smutek, złość, strach, zadowolenie, znudzenie, zdziwienie, zamyślenie. Są one wykorzystywane podczas zajęć z dziećmi. Drugi temat dotyczy podstawowych elementów empatii. Skupiamy tu uwagę na: ujmowaniu pojęcia empatii, mechanizmach jej powstawania oraz zależnością między rozwojem empatii a wiekiem rozwojowym, czy też rozwojem moralnym. Rozdział II odnosi się do różnych istotnych aspektów rozwoju dzieci w wieku 9-10 lat, tj. uczęszczających do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Ukazane zostały następujące treści rozwojowe: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania moralnego, rozwój społeczny oraz rozwój osobowości. Każdy z tych etapów jest istotny w kontekście tematu projektu i każdy z nich ma znaczenie w podejmowanych działaniach. Rozdział trzeci został poświęcony metodyce pracy. W działaniach zostały wykorzystane następujące metody: zabawa inscenizacyjna, metoda ekspresyjna, metoda integracyjna oraz metoda organizowania działalności zespołowej. Również zostały opisane techniki pracy, które są istotne podczas rozwijania inteligencji emocjonalnej i kształtowania zachowań empatycznych. Rozdział ten oprócz metodyki uwzględnia scenariusze zajęć dla dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej. Zostały w nich zaplanowane 4 zajęcia, które są ze sobą powiązane i dotyczą sfery emocjonalnej dziecka. Ostatni czwarty rozdział został poświęcony refleksji pe

Temat, który został poruszony w niniejszej pracy, dotyczy problemu stosunkowo nowego i coraz powszechniejszego. Internet i komputer posiada w tym momencie prawie każdy. Jednak wiedza na temat bezpieczeństwa w sieci nie jest wystarczająco rozpowszechniana. Zagrożeń w sieci jest wiele, dlatego tak ważne jest, by je znać i umieć się przed nimi bronić. Podobnie ze zjawiskiem cyberprzemocy. Pojawia się coraz częściej, nagłaśniane jest przez media, jednak nadal nie jest wystarczająco wyjaśniane. Ludzie, a w szczególności dzieci i młodzież, mają słabą wiedzę dotyczącą tego problemu, jak się przed nim chronić, jakie mogą być jego konsekwencje, gdzie sięgać po pomoc. Celem pracy jest rozwijanie kompetencji bezpiecznego korzystania z komputera i Internetu oraz odpowiedniego reagowania na zjawisko cyberprzemocy. Dostarczenie odpowiedniej wiedzy na temat zagrożeń Internetu oraz sposobów chronienia się przed nimi, zasad panujących w cyberprzestrzeni, zalet i wad korzystania z sieci, a także rozwinięcie odpowiednich kompetencji bezpiecznego poruszania się w niej. Ponadto również uzmysłowienie, czym jest cyberprzemoc, jak się przed nią chronić, jakie mogą być jej konsekwencje, a także jak należy ją zwalczać. Dodatkowo zminimalizowanie ryzyka uzależnienia od komputera i gier komputerowych, a także uświadomienie zalet przeniesienia świata tych gier do świata rzeczywistego i rozwijanie zainteresowań wychowanków poprzez dzielenie się ich pasjami za pomocą video blogów. Pierwszy rozdział porusza tematykę dotyczącą rozwoju młodzieży w okresie gimnazjalnym, czyli w etapie dojrzewania (wiek 13-15 lat). Drugi rozdział poświęcony jest problemowi bezpieczeństwa w Internecie i zjawisku cyberprzemocy (definicje, typologie, podziały). Trzeci rozdział opisuje placówkę, jaką jest świetlica środowiskowa. Opisane są zadania, cele, funkcje, metody i formy pracy, organizacja pracy, specyfika wychowawców i wychowanków tego typu placówek. Ostatni rozdział skupia się na konkretnym miejscu, w którym przeprowadzony został projekt. Jest to Świetlica Środowiskowa „Tęcza”. Wychowankowie objęci projektem w mniejszym lub większym stopniu mieli problemy ze zjawiskiem cyberprzemocy, a także ich wiedza dotycząca bezpieczeństwa w Internecie okazała się nikła. Wychowawców w placówce była niewystarczająca ilość, nie byli w stanie sprostać każdemu wyzwaniu, dlatego pojawiła się zasadność prowadzenia projektu właśnie w tym miejscu. Zaplanowałam cykl zajęć obejmujący wszystkie założone przeze mnie cele. Zrealizowałam go na początku czerwca. Każde zajęcia trwały około 60 minut. Pierwsze dostarczały młodzieży wiedzy o Internecie w formie wykładu, kolejno przećwiczenia zagadnień przez tworzenie plakatów do odpowiednich poleceń. Drugie zajęcia były kontynuacją pierwszych. Miały odmienną formę, lecz dotyczyły tego samego zagadnienia, w celu jego utrwalenia i udoskonalenia kompetencji. Były w formie podchodów, w których zadania sprawdzały wiedzę o bezpieczeństwie w sieci. Trzecie spotkanie dotyczyło zj

Praca dotyczy zagadnień z zakresu współdziałania, a konkretnie rozwinięcia kompetencji w tej sferze, ale nie tylko w tej. Poza rozwijaniem kompetencji realizowania wspólnie zadań, skupiłam się także na pracy nad komunikacją oraz budowaniem, czy też wzmacnianiem wzajemnego zaufania członków grupy do siebie. Grupą docelową projektu pedagogicznego i pracy w całości są dzieci w wieku 7-10 lat, zatem dzieci uczęszczające do klas I-III szkoły podstawowej. Poruszyłam w niej główne problemy wchodzące w skład wspólnej realizacji zadań przez członków grupy. Najważniejsze z nich to: pojęcie grupy, współdziałania, wychowania zespołowego, a także roli pedagoga w integracji grupy. Praca zawiera także charakterystykę najważniejszych sfer rozwoju człowieka w wieku szkolnym, z których kluczową jest sfera rozwoju społecznego, a także moralnego. Bardzo ważną jej częścią jest rozdział dotyczący problematyki realizacji zadań zespołowych- to w nim wyjaśniona jest istota współdziałania w wychowaniu. Znajduje się w niej także opis placówki, której dotyczy projekt, czyli ogniska wychowawczego, jak również charakterystyka konkretnej placówki, w której zostały zrealizowane zajęcia w ramach konspektów. Placówką tą było Ognisko Wychowawcze nr 3 we Wrocławiu- z nową nazwą Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży, filia nr 3. Dalszą część pracy stanowi projekt pedagogiczny, który zawiera metody pracy z dziećmi w ramach przeprowadzonych zajęć, jak również jej formy. W części pracy, którą jest projekt znajduje się podrozdział dotyczący praktycznych działań, czyli konspektów, w oparciu, o które zostały przeprowadzone zajęcia z dziećmi. Opracowałam cztery konspekty, których ogólnym celem było rozwijanie kompetencji realizacji zadań zespołowych dzieci. W tej części pracy można odnaleźć także charakterystykę tej konkretnej grupy dzieci. Na końcu pracy utworzyłam refleksję pedagogiczną po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam w niej przebieg wszystkich zajęć, a także swoje subiektywne wrażenia dotyczące spotkań z dziećmi w ramach projektu.

W szkołach obserwuje się coraz większe zapotrzebowanie rozwijania kompetencji emocjonalno-społecznych. Świadczy o tym wysoka liczba dzieci, która charakteryzuje się problemami w przystosowaniu społecznym, wycofaniu i niepewnością w nawiązywaniu kontaktów. W dużej mierze takie umiejętności są kształtowane w środowisku rodzinnym, które w szkole są jedynie rozwijane poprzez kontakt z rówieśnikami i osobami dorosłymi. Dzieci uczą się w szkole zasad i reguł postepowania w społeczeństwie oraz kształtują swoje poczucie wartości, dzięki osiągnięciom szkolnym. Obecnie rodziny żyją w wiecznym biegu, a wspólne spędzanie czasu zamieniają na czas przed telefonem, komputerem lub telewizją. Nie dbają o relacje rodzinne, nie spędzają wspólnie czasu wolnego i nie rozmawiają o uczuciach. Jednak najbardziej niepokojącym i bardzo powszechnym zjawiskiem mający duży wpływ na kształt powyższych kompetencji jest wysoki poziom rodzin niepełnych. Z uwagi na ciągle wzrastającą ich liczbę zauważyłam wysoki niedobór wspomnianych kompetencji i problemy z jakimi stykają się dzieci z rodzin rozbitych. Dodatkowo brak wsparcia rodzin ze strony szkoły i państwa oraz upowszechnianie przez media wzoru pełnej rodziny i kreowanie jej pełnej struktury w programach nauczania jedynie pogłębia problem. W swojej pracy postaram się przedstawić głębiej problematykę oraz płynące z tego tytułu zagrożenia.

Praca licencjacka dotyka problemu podejmowania skutecznych działań wychowawczych, skoncentrowanych na rozwoju sfery emocjonalnej w warunkach opieki instytucjonalnej z dziećmi w młodszym wieku szkonym. W pracy zostały przeanalizowane najpopularniejsze teorie Inteligencji Emocjonalnej (IE) oraz wynikające z nich kompetencje emocjonalne. Na podstawie analizy literatury ustalono najczęściej spotykane deficyty w zakresie zdolności emocjonalnych u dzieci przebywających w instytucjonalnych formach opieki oraz podęto próbę przeciwdziałania ich powstaniu poprzez rozwijanie zdolności posiadanych przez dzieci. W przeprowadzonym cyklu zajęć skoncentrowano się na poszerzaniu wiedzy dotyczącej emocji, budowaniu świadomości emocjonalnej w dzieciach oraz wzmacnianiu skłonności do refleksji.

Moja praca licencjacka dotyczy rozwijania kompetencji interpersonalnych wśród gimnazjum. Podjęłam ten temat ponieważ coraz częściej zauważalny jest brak rozmowy twarzą w twarz między młodymi osobami. Do komunikacji posługują się przeważnie telefonami komórkowymi czy służą im do tego wszelakie media społecznościowe. Uważam, że jest to ogromny problem naszej cywilizacji. Nastolatkowie rozmawiając ze sobą twarzą w twarz czują się w pewien sposób nieswojo i niekomfortowo, ponieważ boją się, że jakiekolwiek ich kłamstwo może być zauważone przez rozmówce poprzez mimikę twarzy czy gesty. W poszczególnych rozdziałach pracy przedstawiona jest definicja pokolenia nastolatków, którzy nazwani zostali „kciukowcami”, a także opisane są konsekwencje jakie wynikają z braku kontaktów międzyludzkich. Zajęcia, które przeprowadziłam w ramach pracy uważam, że były interesujące, ponieważ uczniowie bardzo chętnie brali w nich udział i wdawali się w dyskusję. Rozmowa zwłaszcza w społeczności klasowej jest, bardzo ważna, ponieważ w ten sposób dowiadujemy się o nowo poznanych osobach ciekawych rzeczy, które są prawdziwe, a nie zaczerpnięte z serwisu społecznościowego.

Pierwszy rozdział dotyczy komunikacji interpersonalnej. Jest to pierwsza rzecz na którą powinno się zwrócić uwagę. Ponieważ ma ona największy wpływ na funkcjonowanie w społeczeństwie, prawidłowy schemat komunikacji oraz bariery uniemożliwiające jej skuteczny przebieg. Komunikacją interpersonalną nazywamy proces przekazywania i otrzymywania informacji w formie werbalnej i niewerbalnej. Podczas kodowania, przekazywania a także dekodowania tych informacji pojawiają się niedopowiedzenia oraz błędy interpretacyjne. Od rozwiniętych umiejętności interpersonalnych w dużej mierze zależy formowanie się stosunków międzyludzkich. Dzięki przestrzeganiu pewnych zasad i reguł, w dużym stopniu można ułatwić jakość komunikacji. Podstawowymi są zasady organizacji wypowiedzi, bezpośredniość, otwartość, bezpośredniość, przestrzeganie wartości, aktywne słuchanie. Praca nad uświadomieniem, określeniem i sprecyzowaniem swoich potrzeb. W drugim rozdziale opisana jest definicja asertywności oraz porównanie jej do zachowań biernych i agresywnych. Asertywny komunikat „JA” i jego elementy. Przedstawia podstawowe asertywne prawa oraz etapy osiągania asertywności, strategie i techniki asertywności oraz przykładowe ćwiczenia. asertywność to działanie w poszanowaniu praw własnych i innych osób. Umiejętność odmowy, wyrażania własnego zdania, świadomość swoich mocnych i słabych stron. Brak podatności na manipulacje, agresywne zachowania i wspieranie asertywności innych osób. W komunikacji asertywnej niezbędną umiejętnością jest posługiwanie się komunikatem „JA”. Trzeci rozdział dotyczy motywacji. Jej teoria oraz geneza. Przedstawiony będzie model działania motywacji, jej podłoże oraz różne teorie. Opisuje skąd bierze się automotywacja i jak pomaga w osiąganiu celów. motywacją nazywamy pobudzanie i utrzymywanie aktywności, wytyczanie odpowiedniego kierunku i podejmowanie konkretnych działań. Motywując siebie należy pamiętać o jasnych wskazówkach do podejmowanych działań, nagradzaniu siebie za sukcesy i podsycanie swojego pragnienia. Posiadamy dwa rodzaje motywacji, wewnętrzną i zewnętrzną. Możemy mieć do czynienia z ciągłym odwlekaniem w czasie swoich działań (prokrastynacja). Bywa to spowodowane złym ukierunkowaniem swoich motywów. Najbardziej motywujące dla człowiek są proste, podstawowe potrzeby, bywa że „motorem” działań jest tez chęć uniknięcia porażki. Dlatego też warto zgłębić wiedzę o sobie, aby świadomie ukierunkować swoją motywację i wciąż ją wzmacniać. Pamiętając o cyklu: gdzie wzbudzana potrzeba powoduje napięcie motywacyjne co daje energię i napęd do działania, przez co zaspokajamy potrzebę a w konsekwencji redukujemy napięcie a gdy poprzednia potrzeba została zaspokojona, pojawia się kolejna. Sposób jej zaspokajania jest różny u optymistów i pesymistów. Niezależnie od tego co będzie nas motywować do działania. Czwarty dotyczy zarządzania sobą w czasie. Różne orientacje na czas oraz alokacja czasu. Opisane są techniki mierzenia swojej efektywności, podstawowe z

Napisana przeze mnie praca dotyczy problemu kompetencji polonistycznych i ma na celu wzmacnianie dzieci wczesnoszkolnych ze świetlicy środowiskowej, właśnie w tym zakresie. W związku z tym, że zauważyłam u dzieci problemy związane z edukacją polonistyczną, postanowiłam poświęcić niniejszą pracę temu zagadnieniu. Problem nabywania kompetencji polonistycznych, jest ważny szczególnie dziś- w dobie postępu technologicznego, tak więc uważam, że jest warty poświęcenia mu większej uwagi. W związku z tym, że moja praca dotyczy dzieci wczesnoszkolnych, przeanalizowałam prawidłowości rozwojowe występujące w okresie późnego dzieciństwa. Następnie, w oparciu o literaturę, opisałam istotne zagadnienia edukacji polonistycznej dzieci wczesnoszkolnych, z uwzględnieniem jej zakresu w klasach początkowych, kompetencji uzyskiwanych przez dzieci w tym czasie, a także problemów, jakie mogą wystąpić i możliwości ich kompensacji. Następnie dokonałam analizy świetlicy środowiskowej, uwzględniając najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem tego typu placówki, a potem dokonałam bardziej wnikliwego opisu świetlicy przy ul. Kowalskiej 79 we Wrocławiu, w której realizowany był niniejszy projekt. Zaplanowała i przeprowadziłam dla dzieci cykl zajęć, mających na celu rozwijanie ich wiedzy i umiejętności z zakresu edukacji polonistycznej. Przeprowadziłam pięć zajęć, które łączyły naukę z zabawą oraz były dostosowane do potrzeb dzieci. Poszczególne zajęcia rozwijały kompetencje polonistyczne dzieci, a także były poświęcone konkretnym zagadnieniom. Pierwsze trzy, rozwijały wiedzę i umiejętności dotyczące ortografii, czwarte dotyczyły czytania, a ostatnie stanowiły podsumowanie i uporządkowanie nabytych kompetencji. Podsumowując, projekt został zrealizowany z powodzeniem, mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, ale także w szkołach i innych placówkach.

Jako główny cel mojej pracy licencjackiej, przyjęłam wsparcie rozwoju kompetencji poznawczych dzieci w świetlicy szkolnej przy wykorzystaniu Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Zainteresowanie tematem oddziaływania ruchem na rozwój poznawczy, pojawiło się u mnie po odbyciu praktyki w świetlicy szkolnej, gdzie poznałam program „Ruch dla uczenia się”. W swojej pracy przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku edukacji wczesnoszkolnej, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sfery poznawczej, wskazując zarówno proces kształtowania się kompetencji poznawczych, jak i czynniki zaburzające ich prawidłowy rozwój. Następnie wskazałam możliwości wykorzystania Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne we wspieraniu rozwoju kompetencji poznawczych oraz opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, szczególnie wnikliwie analizując działalność świetlicy Szkoły Podstawowej nr 90 im. prof. Stanisława Tołpy we Wrocławiu. Uwzględniając deficyty wychowanków tejże świetlicy, w zakresie rozwoju poznawczego i ruchowego, zaplanowałam cykl zajęć, ukierunkowany na ich rozwój w wymienionych sferach, w tym w szczególności na rozwój świadomości ciała i przestrzeni, zdolność koncentrowania uwagi, umiejętność nadawania komunikatów i ich rozumienie, uczenie się nowych zadań oraz zdolność przyjmowania postawy twórczej. Opierając się na Metodzie Ruchu Rozwijającego, zrealizowałam projekt w maju roku 2017, w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu cyklu zajęć, mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła umiejętność rozumienia komunikatów oraz zdolność koncentracji i skupienia na zadaniu, a także poziom świadomości ciała. Umiejętność przyjmowania postawy twórczej była u wychowanków od początku na wysokim poziomie. Problemy sprawiły ćwiczenia, wymagające wyczucia przestrzeni oraz jasnego werbalizowania swoich odczuć. Reasumując, cele zostały zrealizowane w znacznym stopniu, a proponowany przeze mnie cykl zajęć może się sprawdzić również w innych placówkach.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w zakresie kompetencji społecznych. Wybrałam ten temat ze względu na zaobserwowane przeze mnie pogłębiające się trudności dzieci w aspekcie współżycia z innymi. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szklonym. Ponadto dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kompetencji społecznych, szczególnie w zakresie zawierania przyjaźni, współpracy oraz wyrażania i rozpoznawania emocji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Moją docelową placówka była świetlica szkolna w Szkole Podstawowej nr 73 im gen Władysława Andersa we Wrocławiu, której działalność wnikliwie przeanalizowałam. Ponieważ wychowankowie placówki wykazywali niski poziom kompetencji społecznych zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowanych na rozwijanie owych umiejętności. Spotkania zostały oparte głownie o zabawę i czynności praktyczne, tak aby wykorzystać naturalną chęć dzieci do zabaw w celu rozwijania niezbędnych zdolności. Zajęcia realizowałam wiosną 2015 roku w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności dotyczące współpracy, zawierania i utrzymywania przyjacielskich kontaktów, również w zakresie emocji dzieci funkcjonują na wyższym poziomie. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, ponieważ nie wszystkie dzieci chciały brać w nich udział oraz zajęcia piąte- dotyczące współpracy ze względu na nastawienie części dzieci na rywalizację i wygrywanie. Jednakże generalnie postawione przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Tematem pracy jest: „Rozwijanie komunikacji werbalnej i niewerbalnej poprzez gry i zabawy wśród uczniów z klas I-III”. Celem pracy jest zapoznanie dzieci z podstawowymi pojęciami związanymi z komunikacją, zarówno werbalną jak i niewerbalną. Praca ma również na celu kształtowanie u dzieci prawidłowych postaw komunikacyjnych. Wprowadzenie komunikacji niewerbalnej ma za zadanie przybliżyć uczniom wiedzę na temat uczuć i emocji, ale także ukazać im jak mają sobie z owymi emocjami i uczuciami radzić. Praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze rozdziały składają się z części teoretycznej, kolejny z części metodycznej, a ostatni z części refleksyjnej. W pierwszym rozdziale podjęty jest temat komunikacji, wyjaśnione są w nim pojęcia związane z komunikacją oraz opisane cechy i funkcje, które pełni komunikacja. Kolejny temat w tym rozdziale mówi o roli pedagoga w kształtowaniu nawyków komunikacyjnych u dzieci, opisane jest w nim pojęcie kompetencji komunikacyjnych, ale również można w nim znaleźć zadania nauczyciela, które mają się przyczynić do rozwoju kompetencji komunikacyjnych u dzieci. Ostatnim tematem poruszonym w tym rozdziale jest rola zabawy w rozwoju dziecka. Opisane są w nim cechy zabawy, jej funkcje oraz korzyści jakie niesie za sobą zabawa. W drugim rozdziale przedstawiona jest charakterystyka rozwoju dziecka w okresie późnego dzieciństwa – młodszego wieku szkolnego pod kątem rozwoju: fizycznego, motorycznego, poznawczego, społecznego, emocjonalnego, moralnego oraz pod kątem rozwoju osobowości i sprawności językowych i komunikacyjnych. W trzecim rozdziale są zawarte cztery scenariusze zajęć, które zostały przeprowadzone na potrzeby pracy oraz opis metod dydaktycznych i technik nauczania, które zostały wykorzystane podczas prowadzenia zajęć. W czwartym rozdziale znajduje się opis placówki, w której zostały przeprowadzone zajęcia oraz opisana jest w nim refleksja z przeprowadzonych zajęć.