Celem mojej pracy było wsparcie dzieci z świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r w Lututowie w kwestii twórczego organizowania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci w tej świetlicy często nie wiedzą jak samodzielnie zorganizować sobie czas wolny w ciekawy sposób i przeważnie spędzają go na odrabianiu zadań domowych i nudzeniu się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r. w Lututowie. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie twórczego organizowania czasu wolnego zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na różnych formach ekspresji twórczej zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność samodzielnego i twórczego organizowania czasu wolnego podczas pobytu w świetlicy szkolnej. Problemy sprawiły zajęcia opierające się na twórczości werbalnej, ponieważ najmniej zaangażowały dzieci. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, ale również w świetlicy środowiskowej.

Tematem mojej pracy jest rozwijanie umiejętności organizowania czasu wolnego wychowanków rodzinnego domu dziecka nr 18 we Wrocławiu. Wychowankami tej placówki są dzieci w wieku 10-13 lat, znajdujące się rozwojowo w okresie wczesnej adolescencji. W swoim projekcie wskażę, że odpowiednia, odpowiedzialna i racjonalna organizacja czasu wolnego dzieci jest ważnym ogniwem procesu wychowania. Rozwijanie umiejętności organizacji czasu wolnego powinno należeć do głównych zadań wychowawczych wszystkich opiekunów, zwłaszcza placówek typu rodzinnego. Umiejętność organizacji czasu wolnego nabyta w okresie dorastania ma bardzo duży wpływ na styl i jakość jego życia w przyszłości. Rozważając wpływ odpowiedniej organizacji czasu wolnego na rozwój dzieci w okresie wczesnej adolescencji oparłam się na hierarchii potrzeb A. Maslowa, gdzie na każdym z poziomów począwszy od potrzeb fizjologicznych, przez potrzebę bezpieczeństwa, przynależności, szacunku, dorastający człowiek dąży w istocie do najpełniejszego rozwoju swych możliwości poprzez samorealizację. Umiejętne organizowanie czasu wolnego, wspierające poznanie świata, siebie i otaczających zjawisk sprzyja zaspokajaniu wszystkich potrzeb. Przyjmując założenie, że czas wolny ma właściwości środka wychowawczego, wspierającego holistyczny rozwój człowieka i jest zjawiskiem o charakterze społecznym swoje rozważania oparłam również na aspektach: socjologiczno–ekonomicznym, higieniczno–zdrowotnym, pedagogicznym i psychologicznym. W mojej pracy przedstawiłam oddziaływania profilaktyczne mające na celu prawidłowy rozwój osobowości wychowanków Rodzinnego Domu Dziecka nr 18 we Wrocławiu poprzez kształtowanie kultury czasu wolnego. W trakcie realizacji zadań oraz przeprowadzonych zajęć dzieci miały okazję poznać różne formy wypoczynku, uczyć się empatii, rozwijania własnych zainteresowań i talentów oraz samorealizacji. Do realizacji planu przyjęłam cele wynikające głównie z kreatywnego aktywowania dzieci do odnajdywania w sobie pasji, inspiracji i pewności siebie. Wzbudzając wrażliwość na piękno, szacunek dla innych ludzi dzieci miały okazję rozwinąć w sobie umiejętność odnajdywania w czasie wolnym wartości, które pozwalają człowiekowi raczej „być” niż „mieć” a także odnalezienie sensu w życiu. Powyższe wartości są bardzo ważne są w aspekcie wychowawczym w rozwijaniu umiejętności organizowania czasu wolnego oraz w ogólnym rozwoju wychowanków Rodzinnego Domu Dziecka. Jestem przekonana, że odpowiednie nawyki związane z umiejętnością organizacji czasu wolnego zaprocentują w ich życiu w przyszłości i staną się widoczne w stanie zdrowia, sprawności fizycznej, pewności siebie, motywacji, kreatywnym i twórczym stylu życia przekazywanym przyszłym pokoleniom.

Niniejsza praca nosi tytuł „Rozwijanie umiejętności pracy w grupie poprzez zabawy integracyjne”. Jej celem jest rozwinięcie powyższej zdolności u dzieci w wieku od 7 do 10 lat, które są na różnym poziomie rozwoju w sferze poznawczej, ruchowej i emocjonalno- społecznej. Praca składa się z kilku rozdziałów. Pierwszy rozdział ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim między innymi problematykę roli wychowawców i rodziców w rozwijaniu kompetencji społecznych u dzieci, znaczenie grupy rówieśniczej w pracy pedagogicznej czy rodzinę jako środowisko kształtowania poczucia własnej wartości u dzieci. Drugi rozdział także posiada charakter teoretyczny. Dokonano w nim analizę rozwoju motorycznego, poznawczego, społecznego, moralnego, fizycznego, emocjonalnego a także osobowościowego u dzieci w wieku od 7 do 10 lat. Trzeci rozdział natomiast przedstawia metody nauczania oraz techniki obecne w projekcie, a także cztery scenariusze zajęć. Wspomniane konspekty miały na celu głównie rozwinięcie umiejętności obecnej w tytule pracy. W ostatnim rozdziale opisano jakie warunki panowały w świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej numer 63 we Wrocławiu w której zostały przeprowadzone zajęcia a także przeanalizowano w tym rozdziale poszczególne zabawy obecne w scenariuszach. Ponadto przedstawiono co się udało zrealizować a co zostało zastąpione innymi zabawami oraz jak reagowali uczniowie na określone ćwiczenia.

Tematem mojej pracy jest „Rozwijanie umiejętności pracy w grupie sześciolatków z wykorzystaniem elementów pedagogiki zabawy.” Podczas wyboru tematu pracy kierowałam się własnymi doświadczeniami z okresu, gdy byłam związana z ZHP. Dzięki harcerstwu nauczyłam się żyć w grupie, dlatego też chciałam, aby moje doświadczenia posłużyły mi, jako wyznacznik do realizacji projektu. W pracy harcerskiej wielokrotnie wykorzystywałam różnorodne zabawy, stosując się do założeń pedagogiki zabawy. Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia, bibliografii i aneksów. W pierwszym rozdziale zawarłam „Zarys problematyki prac”. Przedstawiłam teoretyczne ujęcia zagadnienia pracy w grupie, wyjaśniłam między innymi takie pojęcia jak: umiejętność, grupa, rola, statut w grupie, a także pedagogika zabawy. W rozdziale drugim zawarłam ”Projekt własnych działań edukacyjnych: "I Ty możesz zostać Bladą Twarzą", przedstawiłam w nim teoretyczne ujęcie projektu edukacyjnego, a także cele moje projektu, oraz autorsko opracowane scenariusze zajęć z dziećmi w wieku przedszkolnym. Scenariusze wykorzystałam do przeprowadzenia zajęć. W rozdziale trzecim dokonałam ewaluacji zrealizowanego projektu, opisałam warunki jego realizacji i przedstawiłam autoewaluacje, w której wskazałam jak przebieg projektu wpłynął na mnie, jako przyszłego nauczyciela. W zakończeniu odnosząc się do analizy literatury przedmiotu, doświadczeń zdobytych podczas praktyk pedagogicznych mogę powiedzieć, że trafnie wybrałam zarówno kierunek studiów jak i specjalność studiów, a także tematykę projektu edukacyjnego. Dzięki tej praktyce, którą przebyłam w tak krótkim czasie zdobyłam coś, co samą teorią nie osiągnę, a mianowicie-doświadczenia, możliwe do wykorzystania w przyszłym zawodzie. W pracy zamieściłam również aneksy, dodatkowo dokumentujące przebieg zajęć.

Praca licencjacka pod tytułem „rozwijanie umiejętności pracy w grupie w okresie wczesnej adolescencji poprzez gry i zabawy” opisuje, jak dzięki grom i zabawom można rozwinąć u dzieci umiejętność pracy w zespole. Ukazuje to zagadnienie na przykładzie Szkoły Podstawowej nr 73 we Wrocławiu. Zawiera opis rozwoju emocjonalnego, poznawczego, fizycznego oraz społecznego u dzieci w okresie wczesnej adolescencji. Przedstawia opis danego problemu oraz możliwe sposoby jego rozwiązania. W pracy znalazł się opis metod i technik, które zostały użyte podczas przeprowadzania zajęć, a także zawarte zostały konspekty tych zajęć oraz ich ewaluacja. Umiejętność pracy w grupie to ważne zagadnienie, które warto poruszać i już od najmłodszych lat uczyć dzieci, jak współpracować z innymi. Gry i zabawy w przyjemny sposób mogą przekazać uczniom ważne treści, które zapamiętają na długo. Współdziałanie towarzyszy człowiekowi przez całe życie.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr.118 w kwestii radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że dzieci w Szkołach Podstawowych mają problem z rozwiązywaniem sporów. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Świetlicy Szkolnej w Szkole Podstawowej nr.118. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność z zakresu rozwiązywania konfliktów zaplanowałam projekt zajęć, aby rozwinąć te umiejętności. Opierając się głównie na metodach słownych, zadaniowych, opartych na działaniu, ale także treningu asertywności czy negocjacji, zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca w 2018r. w trakcie trwania zajęć w Świetlicy Szkolnej. Po przeprowadzeniu warsztatów, uważam, że wychowankowie nauczyli się pojęć tj. asertywność, empatia, komunikacja oraz dowiedzieli się w jaki sposób można rozwiązywać konflikty. Problem sprawiły zajęcia Nauczmy się rozpoznawać emocje, ponieważ zarówno ja, jak i dzieci miały problem ze skupieniem się, ponieważ cały czas ktoś wychodził i wchodził do sali, jednakże uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Te zajęcia można przeprowadzić również w Świetlicy Środowiskowej najlepiej w klasach 4-6.

Tematem podjętym przeze mnie w niniejszej pracy dyplomowej jest rozwijanie umiejętności radzenia sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym wśród wychowawców placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego. Poruszam zagadnienia związane ze stresem zawodowym dotykającym osoby pracujące jako wychowawcy oraz problemem Zespołu Wypalenia Zawodowego. W pierwszym rozdziale opisuję stadia rozwojowe dorosłych w okresie wczesnej i średniej dorosłości, a także przedstawiam teorie wyboru zawodu oraz sylwetkę wychowawcy. Drugi rozdział poświęcony jest kluczowym problemom: stresowi i wypaleniu zawodowemu, charakteryzuję źródła stresu i wypalenia, objawy, skutki oraz sposoby radzenia sobie z nimi. Kolejny rozdział przedstawia placówkę opiekuńczą, podstawy prawne jej działalności, zmiany ustawowe jakie nastąpiły w ciągu ostatnich lat oraz przybliża pracę wychowawcy w placówce. Rozdział czwarty rozpoczyna część projektową, w nim opisuję założenia i cele programu profilaktycznego, a także formy i sposoby ich osiągania. Ostatni rozdział zawiera szczegółowe scenariusze zajęć z podziałem na dwa bloki: teoretyczny i praktyczny.

Praca porusza problematykę przeciążenia uczniów klas 1-3 nauką szkolną, zwłaszcza w szkołach prywatnych, gdzie oferta zajęć obowiązkowych i dodatkowych jest bardzo szeroka. Będąc na praktykach studenckich w Szkole Podstawowej Dialogu Kultur Etz Chaim zauważyłam, że dzieci uczęszczające do niej przebywają tam najczęściej od godziny 7-8 do godziny 16-17, a czas ten wypełniony jest prawie w 100% nauką. Specyfika tej szkoły, a jest to szkoła międzykulturowa wywodząca się z tradycji przedwojennej szkoły żydowskiej, polega na wpleceniu w program nauczania zajęć z historii, kultury i języka Żydów. Szkoła ta organizuje także inne zajęcia pozalekcyjne takie jak kółko matematyczne, przyrodnicze, szachowe, sportowe, taneczne, muzyczne oraz wyjazdy na basen. Uczniowie uczestniczą w zajęciach grupowo lub indywidualnie. W świetlicy szkolnej dzieci przebywają krótko, pomiędzy zajęciami. Najczęściej w tym czasie odrabiają lekcje pod okiem nauczyciela. Na zabawy dowolne dzieciom pozostaje niewielka ilość czasu. Praca odnosi się do działań na rzecz zwiększenia świadomości wśród dzieci o tym, jak ważny jest odpoczynek i relaks w ich życiu. Omawia sposoby i metody wypoczynku aktywnego i biernego. Scenariusze zajęć opierają się m. in. na ćwiczeniach stosowanych w kinezjologii edukacyjnej oraz na zabawach, które są naturalną aktywnością dzieci w każdym wieku. Przygotowane konspekty wykorzystują różne rodzaje terapii – muzykoterapię, arteterapii, śmiechoterapię, które wzajemnie się przeplatają i uzupełniają. Zajęcia mają na celu zapoznanie uczniów z formami relaksu i sposobach wypoczywania, by ich rozwój przebiegał prawidłowo. Znaczenie ruchu i ćwiczeń fizycznych i ich wpływ na zdrowie jest oczywisty. Prawidłowy rozwój fizyczny i umysłowy są ze sobą zintegrowane. To od nich uzależnione jest nie tylko samopoczucie, ale i zdrowie człowieka. Holistyczna koncepcja zdrowia ujmuje zdrowie człowieka jako dążenie do równowagi we wszystkich układach naszego organizmu. Układ nerwowy w wieku młodszoszkolnym jest wciąż labilny. Jest to także dobry wiek, by kształtować dobre nawyki, które z czasem mają przełożenie na zdrowy tryb życia. Młody umysł chłonie wiedzę i chętnie jej poszukuje, jest ciekawy świata, najlepiej i najchętniej uczy się poprzez zabawę. Umysł przeciążony potrzebuje swoistego rodzaju „zaworu bezpieczeństwa”, odreagowania wielogodzinnego skupiania uwagi. Ciało tkwiące kilka godzin w jednej pozycji potrzebuje jej zmiany oraz ruchu by układ kostny i mięśniowy mogły prawidłowo funkcjonować i się rozwijać. Co możemy zrobić jako wychowawcy i opiekunowie, by pomóc naszym podopiecznym w prawidłowym rozwoju? Czas w świetlicy szkolnej, gdzie przebywają dzieci z różnych klas i w różnym wieku możemy przeznaczyć na prowadzenie zajęć wychowawczych i opiekuńczych, a przy tym na zabawę. Zajęcia ułatwiające relaksację i wypoczynek mogą polegać na zorganizowanych właśnie w świetlicy ćwiczeniach ułatwiających odreagowanie fizyczne i psychiczne, wyciszenie umysłowe oraz pobudzen

Praca licencjacka porusza temat rozwijania umiejętności samoakceptacji u adolescentów, a jej celem jest zapoznanie młodych ludzi ze sposobami na pokochanie siebie. W pracy zawarto charakterystykę samoakceptacji, samooceny oraz poczucia własnej wartości, wraz z ich definicjami, sposobami kształtowania oraz czynnikami, które nie sprzyjają ich pozytywnemu rozwojowi. Praca opisuje rozwój dzieci wchodzących w okres adolescencji, najbardziej zwracając uwagę na rozwój społeczny, moralny, emocjonalny oraz osobowości. Praca licencjacka zawiera również opis szkoły podstawowej, w której realizowane były scenariusze zajęć, uwzględniając uwarunkowania prawne funkcjonowania placówki, jej funkcje i zadania, metody i formy pracy, dokumentację regulującą zasady pracy oraz kadrę pracowniczą. W pracy zawarto charakterystykę, definicje, klasyfikację oraz rolę celów wychowania, a także charakterystykę metod wychowania oraz technik oddziaływań wychowawczych. Konspekty zajęć zostały zmodyfikowane do przeprowadzenia w formie zdalnej, bazując na wyznaczonych celach i z pomocą określonych metod.

Okres adolescencji to czas wielu zmian w życiu młodego człowieka. Przemiany te dotykają dziecko dość raptownie – nieprzygotowane na tak drastyczne zmiany może czuć się zagubione. Brak wsparcia oraz przygotowania do nowych doświadczeń może sprowadzić człowieka na nieodpowiednie tory. W wieku tym często po raz pierwszy pojawiają się problemy z używkami, alkoholem, różnego rodzaju uzależnieniami, jak np. od Internetu lub mediów cyfrowych. W swojej pracy poruszyłam problem świadomego korzystania z mediów cyfrowych – selektywny dobór informacji, wiedza na temat potęgi Internetu – tego jakie stwarza zagrożenia, ale również jakie daje nam możliwości. W dzisiejszych czasach nierzadko Internet oraz inne media cyfrowe stanowią ucieczkę od problemów życia codziennego w wirtualny świat. Celem planowanych przeze mnie zajęć było rozwijanie umiejętności świadomego korzystania z mediów cyfrowych u dzieci w wieku 13-14 lat w świetlicy środowiskowej. Podczas przeprowadzonych zajęć poruszyłam kwestię historii mediów cyfrowych, ukazałam różnicę w rozwoju technologii, a przede wszystkich pokazałam szanse i zagrożenia, które stwarza Internet, miejsca oraz ludzi, wśród których młodzi ludzie mogą szukać pomocy w sytuacjach alarmowych, a dodatkowo dyskutowałam z młodzieżą na temat życia „bez mediów cyfrowych” – rozmawialiśmy o alternatywnych formach spędzania czasu wolnego oraz jak ważne jest, aby nie zatracać się w wirtualnym świecie, lecz żyć świadomie i pielęgnować takie wartości jak miłość, przyjaźń, lojalność. Zajęcia zostały przeprowadzone w przeciągu dwóch dni w godzinach popołudniowych. Dzieci chętnie brały udział w zajęciach, co zapewne było spowodowane tym, iż temat nie kojarzył im się ściśle z zajęciami szkolnymi, lecz był im bliski z życia pozaszkolnego. W mojej pracy opisałam rozwój człowieka na etapie adolescenta, miejsce docelowe projektu, problem pedagogiczny. Przedstawiłam scenariusze zajęć oraz moją refleksję pedagogiczną.

Zabawa jest podstawową formą działalności dziecka, towarzyszy mu od początku życia. W momencie zabawy dzieci są odprężone radosne i potrafią przyswoić więcej informacji. W Okresie przedszkolnym podstawowym zadaniem dzieci staje się uczenie, nie powoduje to wyeliminowania zabawy z ich życia natomiast na tym poziomie rozwojowym powinny być wprowadzone zabawy dydaktyczne i tematyczne. Zabawy i gry wzmacniają mechanizm myślenia a także spostrzegawczość. dzięki temu później łatwiej zapamiętują reguły ortograficzne, matematyczne i nie maja problemu z przyswajaniem nowych wiadomości. Zabawa zaspokaja potrzeby rozwojowe zwłaszcza na podłożu psychicznym. Zabawy dydaktyczne ukierunkowane są na osiągnięcie konkretnego celu, tj. rozwoju procesów poznawczych, dziecko w sytuacji zadaniowej pobudza swoja ciekawość, rozwija aktywność umysłową, koncentruje uwagę i panuje nad emocjami. Zabawa powinna zajmować centralne miejsce w wychowaniu przedszkolaka, jest ona jedną z jego podstawowych potrzeb. nie można wychowywać aktywnego, samodzielnego, inteligentnego dziecka nie dając mu możliwości bawienia się, czyli poznawania świata w przyjemy dla niego sposób rozwijania umiejętności uczenia się poprzez pobudzanie różnych bodźców.

Tematem pracy jest: Rozwijanie umiejętności współpracy i zaufania do drugiej osoby poprzez ruch, taniec oraz choreografię taneczną. Umiejętność współpracy oraz zaufania pomiędzy ludźmi w życiu każdego człowieka jest bardzo ważna, dlatego należy ją rozwijać u dzieci od najmłodszych lat. Ruch oraz aktywność fizyczna również powinny towarzyszyć każdemu człowiekowi przez całe życie, ponieważ dzięki nim możemy dbać o własne zdrowie oraz o kondycję fizyczną. W projekcie wybrałam ruch poprzez taniec oraz choreografię taneczną, ponieważ w obecnych czasach jest to bardzo popularna dyscyplina sportowa oraz można przy wykonywaniu zadań związanych z nią świetnie się bawić. Ja również posiadam kwalifikację instruktora tańca, więc moje doświadczenie na pewno pomogło mi w przeprowadzeniu moich zajęć dyplomowych. Projekt został przeprowadzony w Gminnym Ośrodku Kultury w małej wsi Przytoczna w czasie półkolonii, która była organizowana podczas ferii zimowych. W zajęciach wzięły udział same dziewczyny w wieku 7-9 lat. Półkolonia była zorganizowana bezpłatnie dla dzieci z gminy i okolic, dlatego uczestnicy pochodzili z rodzin o różnym statusie materialnym. Dziewczyny bardzo chętnie oraz z dużym zaangażowaniem uczestniczyły w zajęciach. Utrudnieniem stała się liczba osób, ponieważ projekt był przeznaczony dla 8 osób, zaś w grupie zajęciowej była 16 dzieci. Projekt trzeba było przystosować do większej ilości uczestników. Dzieci które przyszły na zajęcia nie znały się lub znały się powierzchownie, także na początku czuły się skrępowane i zawstydzone, lecz później to się odmieniło. Dzieci świetnie radziły sobie z wykonywaniem zajęć, oczywiście zdarzały się również takie zajęcia z którymi miały problem, ale wtedy modyfikowałam je w trakcie zadań, aby nie miały dużych kłopotów z jego zrealizowaniem. Z każdym dniem można było odczuć większą współpracę oraz większą sympatię pomiędzy dziewczynami. Pod koniec widziałam, że świetnie się ze sobą dogadują, nie było żadnych problemów związanych z komunikacją w grupie. W każdym zadaniu można było zaobserwować współpracę między uczestnikami, nauczyły się czynnego słuchania siebie nawzajem, ponieważ każdy miał możliwość wypowiedzenia się na dany temat czy też zaproponowania swojego pomysłu. Dziewczyny również zaczęły ufać sobie, do tego stopnia że powstały pomiędzy nimi więzi przyjaźni. Projekt pozytywnie wpłynął na ich relację między sobą. Zajęcia w dużej mierze polegały na zabawach w grupie, dzięki czemu uczestnicy uczyli się oraz rozwijali umiejętności w rzeczywistości niepostrzeżenie, ponieważ były one wynikiem właśnie wspomnianej wcześniej zabawy. Oceniam projekt dyplomowy który przeprowadziłam oraz efekty jakie udało mi się dzięki niemu uzyskać jako pozytywne. Zarówno uczestnicy zajęć mogli rozwinąć wiele umiejętności, ale również ja w pracy z nimi mogłam się wiele nauczyć.

Moja praca dotyczy umiejętności współpracy w grupie rówieśniczej dzieci trzyletnich w środowisku przedszkolnym. Opisuje ona rozwój dziecka w wieku trzech lat pod względem fizycznym, poznawczym, moralnym, emocjonalnym i społecznym. Scharakteryzowane zostało pojęcie grupy rówieśniczej, jak i współpracy i współzawodnictwa. Również zostało poruszone pojęcie integracji, jako metody oddziaływań wychowawczych. Miejsce ma także opis metod aktywizowania dzieci takich jak: zabawy indywidualne i grupowe dzieci. Zainteresowanie tym tematem pozwoliło mi na zawarcie informacji o pedagogice zabawy KLANZA, a także zabawy metodą ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne. Moja praca ze względu na swój temat opisuje placówkę opiekuńczo-wychowawczą jaką jest przedszkole. Projekt został przeprowadzony w Niepublicznym Przedszkolu "Akademia Przedszkolaka", które znajduje się w Sobótce i właśnie tą placówkę szczegółowo w swojej pracy charakteryzuję. W swoim projekcie przeprowadziłam pięć zajęć z dziećmi trzyletnim w owym Przedszkolu.

Rozwijanie umiejętności wyrażania emocji u adolescentów to temat pracy, która zawiera przede wszystkim informacje o rozwoju człowieka w okresie adolescencji. Mowa o rozwoju fizycznym, motorycznym, emocjonalnym, społecznym, intelektualnym oraz tożsamości. W kolejnym rozdziale znajdują się informacje dotyczące emocji: czym są, rodzaje emocji i ich charakterystyka. Opisane są również czynniki wywołujące emocje i informacje dotyczące zdrowia emocjonalnego, które ma ogromne znaczenie w cyklu całego naszego życia. Emocje są związane z mimiką naszej twarzy, z różnymi gestami – one pozwalają na komunikację niewerbalną. Przeczytać można również o funkcjonowaniu szkoły podstawowej, przede wszystkim jakie są uwarunkowania prawne działania tej placówki, jakie zasady regulują zasady pracy w szkole, o funkcjach i zadaniach szkoły. Ważnym elementem są metody i formy działania nauczycieli w takiej placówce. W rozdziale czwartym opisana została konkretna placówka, a mianowicie Publiczna Szkoła Podstawowa numer 3 imienia Bolesława Prusa w Jelczu - Laskowicach, opisana została specyfika placówki, a dokładnie: kilka zdań o wychowankach, kadrze nauczycielskiej, dokumentach szkoły oraz o wolontariacie. W ostatnim rozdziale merytorycznym opisana jest metodyka projektu: cele wychowania, podział celów, operacjonalizacja celu, metody i techniki odziaływań wychowawczych. W II części są konspekty przeznaczone do przeprowadzenia zajęć z ósmą klasą szkoły podstawowej, dotyczą one przede wszystkim emocji, sposobów wyrażania ich oraz jak radzić sobie z trudnymi emocjami. Całość pracy jest zakończona ewaluacją projektu.

Praca licencjacka napisana na temat rozwijania właściwych nawyków żywieniowych u dzieci w wieku przedszkolnym porusza ważną kwestię, jaką jest sposób żywienia najmłodszych. Obecnie przeważająca liczba dzieci, jak i dorosłych odżywia się nieprawidłowo, co niesie za sobą wiele negatywnych skutków. Przede wszystkim prowadzi do licznych chorób, powodując również złe samopoczucie. Polskie społeczeństwo staje się coraz bardziej otyłe i powoli zaczyna przypominać amerykańskie, gdzie króluje kult wysoko przetworzonego jedzenia. Aby temu przeciwdziałać należy rozpocząć kształtowanie odpowiednich nawyków żywieniowych już od najmłodszych lat, dlatego dobrym miejscem na realizację tego celu jest przedszkole. Praca składa się ze wstępu, w którym opisany jest problem nieodpowiednich nawyków żywieniowych oraz ich skutków, a także trzech rozdziałów, zakończenia oraz aneksów. W pierwszym rozdziale zawarta jest analiza literatury przedmiotu. Przedstawiono w nim sylwetkę rozwoju psychofizycznego dziecka w wieku przedszkolnym, odniesiono się do zagadnienia wskazanego w temacie, a także nakreślono sylwetkę nauczyciela stymulującego rozwój dziecka, przede wszystkim jego zadania i funkcje. Drugi rozdział zawiera autorski projekt działań edukacyjnych, w którym wskazano cele projektu edukacyjnego, a także zawarto scenariusze zajęć oraz warunki realizacji tego projektu. W ostatnim rozdziale przedstawiono teoretyczne ujęcie procesu ewaluacji i ewaluację własnych działań edukacyjnych. Zakończenie stanowi podsumowanie i odnosi się do części teoretycznej i praktycznej pracy. Praca zawiera także aneksy, w których znajdują się zdjęcia z zajęć w przedszkolu oraz wiersze, które były wykorzystywanie przy realizacji scenariuszy.

Celem mojej pracy jest wparcie dzieci z placówki socjalizacyjnej w kwestii rozwoju współpracy w grupie. Zainteresowanie tym problemem nastąpiło, kiedy odbywałam praktyki, a później wolontariat w placówce socjalizacyjnej, gdzie zauważyłam problemy dzieci związane ze współpracą. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy w grupie, wskazując zarówno deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania, ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie współpracy w grupie. Zaplanowałam projekt działań, gdzie oparłam się głównie na metodach rozwijania współpracy w grupie przez gry i zabawy integracyjne. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016r, na zajęciach dodatkowych dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia drugie, dotyczące akceptacji osób w grupie, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówce socjalizacyjnej, świetlicy środowiskowej i świetlicy szkolnej.

Celem mojej pracy jest rozwijanie umiejętności współpracy w grupie u uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej. Zainteresowanie tym tematem pojawiło się u mnie z tego względu, że umiejętność współpracy jest umiejętnością, która jest bardzo pożądana podczas całego naszego życia. W związku z tym postanowiłam obrać sobie za cel wzmacnianie tej umiejętności, ponieważ na rozwijanie jej nigdy nie będzie za późno, ponieważ człowiek zawsze będzie miał kontakt z drugim człowiekiem. Taka grupa wiekowa została wybrana przeze mnie z tego powodu, iż uczniowie w tym wieku zaczynają przechodzić okres dojrzewania. Nie są to dzieci, ale nie są to również dorośli, stąd ich światopogląd zaczyna ulegać zmianie. W tym okresie wzrasta znaczenie relacji rówieśniczych dla jednostki, natomiast maleje wpływ relacji rodzinnych. Jednostce zaczyna bardziej zależeć na akceptacji rówieśników i przynależności do grupy, stąd też relacje z ludźmi wiążą się ze współpracą - umiejętnością, którą musi posiadać jednostka, aby móc bezkonfliktowo porozumiewać się z innymi.

Celem mojej pracy jest rozwijanie wyobraźni u dzieci w wieku szkolnym za pomocą wybranej literatury dziecięcej. Praca ma charakter projektowy. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, sześciu podrozdziałów, zakończenia, bibliografii oraz załączonych aneksów – każdy rozdział ma swoją specyfikę i obszar. W pierwszym rozdziale zawarłam charakterystykę psychofizyczną dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy pojęć istotnych w rozważaniu tematu mojej pracy,oraz przedstawiłam w oparciu o literaturę pedeutologiczną obraz nauczyciela nauczania wczesnoszkolnego. Drugi rozdział dotyczy autorskiego projektu edukacyjnego, opisuję założenia projektu edukacyjnego oraz zamieszczam scenariusze zajęć. Trzeci rozdział poświęcony jest ewaluacji,czyli szczegółowemu opisowi grupy w jakiej swój projekt przeprowadzałam oraz przeprowadzonych przeze mnie zajęć. W podsumowaniu, prezentuję wnioski i dokonuję autoewaluacji swoich działań edukacyjnych w roli nauczyciela. Zaproponowane zajęcia praktyczne, miały na celu rozwijać kreatywność, wrażliwość i wyobraźnie dziecka.

Pracę licencjacką napisałam na temat kształtowania i rozwijania kreatywności i wyobraźni u dzieci w klasach 4-6. Projekt miał na celu pokazanie dzieciom, jak ćwiczyć i pracować aby nasza wyobraźnia działała lepiej. Dodatkowo wszystkie przeprowadzone zadania miały udowodnić fakt, że właściwe używanie wyobraźni, może ułatwić nasze życie i funkcjonowanie. Duży nacisk położyłam też na pojęcie twórczego rozwiązywania problemów, który niewątpliwie jest potrzebny dzieciom wchodzącym w okres dojrzewania. W pracy dyplomowej poruszyłam różnorodne aspekty pedagogiki twórczości. Opisałam powód wybrania tego tematu, zawarłam teoretyczne koncepcje i najważniejszych twórców, rozwinęłam temat metodologii a także samodzielnie stworzyłam scenariusze zajęć i opisałam na ich podstawie wnioski. Scenariusze warsztatów to szeroko opisana i bardzo twórcza część całej pracy. Stworzyłam 5 konspektów, które zajmowały około 60-90 minut. W każdym z nich, chciałam zawrzeć ćwiczenia, które zainteresują dzieci i będą im pomocne w późniejszym życiu. Dodatkowo chciałam aby były one na tyle różnorodne by każde dziecko mogło znaleźć coś dla siebie. W związku z tym w moich scenariuszach znajdują się zarówno zajęcia plastyczne, jak i muzyczne, problemowe i grupowe. Ćwiczenia te oddziałują na większość zmysłów dziecka i dodatkowo- rozwijają je. Dzieci zachęcane były do patrzenia, słuchania, mówienia, dotykania, myślenia i pisania. Tak różnorodny program miał duży wpływ na zaangażowanie dzieci i na ich osobisty rozwój w sferze twórczości. Realizacja części praktycznej projektu, bardzo mnie zadowala. Uważam, że poradziłam sobie w większości sytuacji a dzieci były bardzo zainteresowane tematem. Myślę, że pomogło to uczniom, inaczej patrzeć na problemy, szukać pomocy grupy, myśleć abstrakcyjnie i nie bać się próbować. Schematyczność działania szkół nauczyła dzieci niepewności, stawiania na typowe rozwiązania i wycofania. Obserwując dzieci obiektywnie, mogę stwierdzić, że większość z nich, otworzyła się na nowe pomysły, stała się bardziej odważna i chętna do samorozwoju. Zawarte we wstępie domniemania, potwierdziłam w zakończeniu pracy.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii pobudzania i rozwijania wyobraźni poprzez muzykę. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ muzyka jest mi bardzo bliska i dodatkowo zaciekawiło mnie, jaki ma wpływ na rozwój człowieka. Chciałam wnikliwie zbadać jak edukacja muzyczna może wpływać na wybrane etapy życia dziecka. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kształtowania wyobraźni poprzez muzykę, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Stowarzyszenia Edukacyjnego Chrześcijan Arka. Ponieważ wychowankowie tej placówki wykazywali deficyt w zakresie zajęć umuzykalniających zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierałam się na pięciu podstawowych formach aktywności muzycznej (śpiew, ruch z muzyką, gra na instrumentach, tworzenie muzyki, słuchanie muzyki). Projekt zrealizowałam w maju roku 2017, na zajęciach świetlicowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosło zainteresowanie aktywnością muzyczną. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, na których brakowało dyscypliny wśród dzieci, gdyż nie ustaliłam jasno reguł pracy. Niemniej jednak założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć ze względu na jego uniwersalność w wielu placówkach. Dzieci lubią muzykę i związane z nią zajęcia, natomiast wyobraźnia jest jej nieodłącznym elementem, który bez wątpienia jest cenny dla rozwoju człowieka.

W swojej pracy licencjackiej ukazałam istotę wyobraźni i to, że stanowi ważny element w trakcie rozwoju dziecka. Wyobraźnia jest niesamowita, ponieważ sama w sobie jest niewidzialna, a wnosi bardzo dużo do naszego życia. Dostrzec można jedynie jej efekt końcowy, wytwór, który narodził się w naszych umysłach. Istotną rolą w rozwoju dziecka są doświadczenia wielozmysłowe, dzięki którym można na wiele sposobów poznawać wcześniej już znane bądź nieznane przedmioty. Warto kształtować i rozwijać wyobraźnię poprzez różne zmysły, nie ograniczać się podczas zabawy do tych najbardziej standardowych, czyli wzroku i słuchu. Zajęcia, które uaktywniają różne zmysły, to np. zajęcia muzyczne, taneczne, plastyczne, w tym różnego rodzaju faktury, które dziecko będzie inaczej odczuwało, czy treningi twórczego myślenia. Wszystkie te formy zabaw mają korzystny wpływ na wyobraźnię, doznania związane z poznaniem otoczenia. Ważne jest, aby dziecko było spontaniczne, wolne od schematów i reguł narzuconych z góry, podczas odkrywania nowych przedmiotów oraz otaczającego go świata. Dorosły jest zobowiązany do zapewnienia mu bezpieczeństwa, a także odpowiednich warunków podczas nowych doznań oraz byciem podporą, służeniem pomocą w każdej chwili. Moim zadaniem było przeprowadzenie cyklu spotkań z dziećmi, podczas których prowadziłam zajęcia dotyczące rozwoju wyobraźni poprzez różne zmysły. Podopieczni byli bardzo zaangażowani w przebieg spotkań, gdyż zaproponowane zabawy dla większości grupy były nowe, przez co wszyscy z zaciekawieniem słuchali i aktywnie brali udział. Zajęcia dotyczyły wszystkich zmysłów człowieka, takich jak: wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Wszystkie zamierzone cele m.in. kształtowanie wyobraźni, wcielenie się w postać, rozwijanie płynności ruchu, wsłuchanie się w utwór i odniesienie się do niego, zostały przeze mnie zrealizowane. Sądzę, że cykl zajęć o rozwijaniu wyobraźni u dzieci poprzez wiele zmysłów jest adekwatny przede wszystkim dla podopiecznych niemających zbyt często do czynienia z różnorodnymi zabawami, które poruszają wyobraźnię w wielu sferach. Jest to dobry sposób, aby otworzyć je na nowe doświadczenia i zachęcić do poznawania świata poprzez wiele zmysłów.

W dzisiejszych czasach dzieci wolą bawić się przed telefonem, komputerem czy telewizorem. Zamykają się na świat, ludzi i własny umysł. Jest to dla nich najciekawsza forma spędzania czasu wolnego. Wyobraźnia jest zdolnością, która powinna być cały czas rozwijana. Dzięki niej jesteśmy w stanie rozwiązywać problemy oraz szybko myśleć w trudnych i nieprzewidzianych sytuacjach. Najważniejsze jest, aby ukształtować u wychowanków nawyk korzystania z wyobraźni. To spowoduje, że sami będą ćwiczyli tę zdolność, dzięki czemu będą ją cały czas wzmacniać i rozwijać. Dlatego przeprowadziłam cykl zajęć rozwijających wyobraźnię z wychowankami szkoły podstawowej nr 80 im. Tysiąclecia Wrocławia. Cały cykl zajęć bazował na ćwiczeniach, które miały rozwinąć wyobraźnię u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy. Pierwszy temat miał na celu wdrożenie wychowanka w pojęcie wyobraźni. Drugi temat opierał się na głównym celu, który brzmiał: Rozwijanie szybkiego przywoływania wyobrażeń. Kolejny temat miał na celu rozwijanie wyobraźni za pomocą ekspresji ruchowej. "Jestem architektem swojej przyszłości", to był przedostatni temat, który miał uświadomić wychowankom, że wyobraźnia jest ważna w życiu codziennym. Ostatni temat zajęć był najciekawszy dla podopiecznych. Nosił tytuł: „Żyję z wyobraźnią”, a miał na celu ukształtować nawyk korzystania z wyobraźni. Udało mi się spełnić wszystkie cele, które postawiłam w każdym scenariuszu i dzięki temu wychowankowie wiedzą, jak korzystać z wyobraźni i wykorzystują ją w czasie wolnym.

Tematem niniejszej pracy jest „Rozwijanie wyobraźni u dzieci 6-letnich poprzez literaturę dziecięcą”. Celem było zagłębienie się w tematykę wpływu literatury na dziecięcą kreatywność i rozwijanie myślenia twórczego dzieci, a także wykorzystanie w atrakcyjny sposób dzieł literackich w scenariuszach zajęć. Ze względu na coraz to prędzej rozwijającą się technologię, która zastępuje dziecięcą rozrywkę od najmłodszych lat, bardzo istotne jest rozbudzanie w naszych pociechach zainteresowania literaturą, która zbawiennie oddziałuje na rozkwit i wzmacnianie inwencji twórczej czy abstrakcyjnego rozumowania. Są to cechy, których posiadanie rzutuje zdecydowanie pozytywnie na życie każdego człowieka. Praca dzieli się na trzy części. Pierwsza z nich to część teoretyczna, w której zawarte są tematy ściśle związane z przedmiotem pracy jak: rola dziecięcej zabawy oraz jej wpływ na późniejsze prosperowanie człowieka, czy bajkoterapia jako zamierzone działanie oparte na stosowaniu bajek lub baśni w rozwijaniu kreatywności. Inny temat dotyczy pedagogiki twórczości posiłkującej się możliwościami twórczymi człowieka. W części tej można znaleźć opis sylwetki kreatywnego pedagoga i informacje jakie cechy powinien owy pedagog posiadać, a także informacje dotyczące metod i technik aktywizujących, które są mocno zespolone i pomocne w rozbudzaniu pokładów twórczości podopiecznych. Rozdział drugi części pierwszej uwzględnia aspekt rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym na wszelkich możliwych płaszczyznach, m.in. na tle rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego czy emocjonalnego. W kolejnej części – metodycznej, opisane zostały wszelkie metody i techniki użyte w dołączonych do pracy scenariuszach zajęć. Cykl zajęć nakierunkowany jest na rozwijanie wyobraźni oraz pobudzanie zamiłowania dzieci do literatury. W części końcowej uwzględniony został krótki opis placówki, w której zostały przeprowadzone scenariusze zajęć, a także osobista refleksja pedagogiczna z przebiegu mojej pracy.