Praca ukazuje funkcjonowanie dziecka z niepełnosprawnością w klasie i szkole integracyjnej. Składa się ona z czterech rozdziałów podejmujących temat od strony teoretycznej jak i praktycznej. W pierwszym rozdziale znajdują się zagadnienia dotyczące definicji i pojęć w obszarze integracji, opis niepełnosprawności, które najczęściej występują w szkołach integracyjnych, strukturę szkoły integracyjnej oraz jej idee. Natomiast w drugim rozdziale ukazana jest praca pedagoga specjalnego w klasie integracyjnej- to jakie ma obowiązki, jaki powinien być, czym się odznaczać, jakie powinien mieć cechy charakteru by dobrze realizować się w swojej pracy. Opisuje także indywidualny program terapeutyczno-edukacyjny ucznia o specjalnych potrzebach edukacyjnych oraz różnego rodzaju formy wsparcia dla dzieci niepełnosprawnych: zajęcia z logopedą, zajęcia socjoterapeutyczne, zajęcia rewalidacyjne i inne. W trzecim rozdziale opisuję jak powinna wyglądać szkoła integracyjna, a jak naprawdę jest w praktyce. Rozdział czwarty zawiera warsztat dla pedagogów, który polega na przygotowaniu pedagogów do pracy z uczniem o emocjach, jak sobie radzić z nimi, jak je rozpoznawać itd. W tym rozdziale opisuje także wybrane zagadnienia z metodyki projektowania i prowadzenia szkolenia.

Warsztaty Terapii Zajęciowej stanowią szczególną formę terapii pedagogicznej prowadzoną dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Dzięki podejmowanym działaniom pedagogiczno terapeutycznym osoby z deficytem intelektualnym uczą się funkcjonować w społeczeństwie w sposób możliwie najbardziej samodzielny. Program terapii zajęciowej przygotowuje uczestników do prowadzenia samodzielnego życia oraz do podjęcia pracy zawodowej.

W pracy został poruszony temat tańca jako formy aktywności psychofizycznej. Temat pracy odnosi się do dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Okres ten w życiu dziecka jest kluczowym momentem, w którym intensywnie rozwijają się kluczowe kompetencje. Celem pracy jest przybliżenie tematyki dotyczącej tańca takich jak historia tańca, sposobów jego definiowania, elementów składów oraz rodzajów. W pracy została opisana także sylwetka psychofizyczna dziecka w wieku wczesnoszkolnym, gdzie opisano szczegółowo każdą sferę rozwojową dziecka. Następnie poprzez zebrane informacje dotyczące tańca oraz rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym opisano szczegółowo wartości wypływające z tańca dla dziecka. Poruszono również zagadnienie tańca jako symulatora aktywności fizycznej i psychicznej u dziecka. Ukazano walory uczestniczenia w zajęciach tanecznych oraz jego wpływ na relacje społeczne. Na podstawie zebranych informacji na zakończenie został stworzony projekt dla pedagogów, którego celem jest pogłębienie wiedzy pedagogów na temat tańca i zajęć tanecznych, a także ukazanie potrzeby, jaką jest rozpowszechnianie aktywności fizycznej wśród dzieci.

Współcześnie żyjemy w czasach, w których telewizja i media towarzyszą nam na każdym kroku. Mało kto wyobraża sobie życie bez telefonu komórkowego, czy Internetu. Media tak zawładnęły światem, że w podświadomy sposób sterują naszym umysłem i czasem. Nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ogromną moc posiada telewizja i jej przekaz. Wpływa na przekonania i wartości odbiorców, kształtuje ich światopogląd. Widzowie podporządkowują swoje plany pod względem programów wyświetlanych w telewizji, przez co zaniedbują swoje relacje z innymi osobami. Często rezygnują z czasu spędzanego z bliskimi na rzecz ulubionego serialu. Niniejsza praca omawia wszystkie skutki nadużywania telewizji przez dzieci. Począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na wpływie na sferę poznawczą i emocjonalną. Natomiast przedstawione przeze mnie badania pokazują, iż przedszkolaki spędzają przed szklanym ekranem coraz więcej czasu. Rodzice nie wiedzą, jakie skutki wywołuje nadmierne oglądanie telewizji przez ich dzieci. Rozdział pierwszy omawia najważniejsze pojęcia związane z telewizją. Wyjaśniam, czym jest telewizja, jaka jest specyfikacja jej wpływu oraz jakie programy są nam prezentowane. W drugim rozdziale opisane zostały sfery rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym. Przede wszystkim skupiłam się na sferze poznawczej, społecznej, emocjonalnej, psychoseksualnej oraz motorycznej, czyli na najważniejszych płaszczyznach, które u dzieci w wieku przedszkolnym ulegają dynamicznym zmianom. Rozdział trzeci przedstawia negatywne właściwości telewizji, począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na oddziaływaniu na funkcje poznawcze. Na podstawie literatury potwierdzam, iż dzieci pozostawiane sam na sam ze szklanym ekranem, bez żadnego nadzoru, spędzają przed nim wiele godzin. Są przesycone różnorodnymi treściami, oddziałuje na nie wiele bodźców. Przed telewizorem siedzą często w pozycji, która niekorzystnie wpływa na ich zdrowie fizyczne. Cierpi ich układ ruchu, ale także narządy zmysłów. Zazwyczaj przedszkolaki oglądają programy, które nie są dostosowane do ich grupy wiekowej, przez co narażone są na treści nasycone wulgaryzmami. Telewizja w ten sposób przyczynia się do wytwarzania ich systemu wartości oraz światopoglądu. To, co zobaczą wydaje im się właściwe. W ten sposób wpływa na funkcje poznawcze dzieci. Ponadto seanse wywołują wiele emocji, nie zawsze pozytywnych. W trzecim rozdziale opisałam również, w jaki sposób bajki oddziałują na zachowanie przedszkolaków, jak przyczyniają się do wzrostu agresji oraz przemocy i wywołują reakcje lękowe. W ostatnim podrozdziale dotyczącym skutków oglądania telewizji przedstawiłam wpływ reklam oraz ich moc perswazji. Na koniec zaproponowałam warsztat, który pomaga rodzicom zrozumieć, jak mądrze korzystać z telewizji, która wykorzystywana w umiejętny sposób może nieść ze sobą korzyści. Uważam, że jest to temat bardzo ciekawy oraz „na czasie”, co potwierdzają przerażające statystyki zawarte w mojej pracy.

W naszym kraju ginie więcej ludzi z powodu samobójstwa niż z powodu wypadków komunikacyjnych. W ciągu doby przez popełnione samobójstwo ginie 15 osób, w tym niestety również osoby niepełnoletnie. Polska jest na drugim miejscu w Europie wśród krajów w których jest największa liczba dokonanych samobójstw przez ludzi, którzy nie ukończyli 20 lat. W mojej pracy starałem się opisać proces od tendencji samobójczych po odpowiednie sposoby reagowania. Definicje ułatwiają nam bardziej dokładne zrozumienie suicydalnych zagadnień. Statystyki pokazują faktyczny stan rzeczy, a mianowicie to jak nam się wydaje, a jak jest naprawdę. Mity i fakty ośmielają nas w działaniach dzięki poznanym teoriom wiemy jak najlepiej reagować. Co jest największym zagrożeniem, czego unikać, a jak się odpowiednio zachować przy kontakcie z młodzieżą borykającą się z kryzysem psychicznym? Starałem się w mojej pracy znaleźć odpowiedź na te niezwykle nurtujące pytania. Kluczowym stwierdzeniem jakim się kierowałem było zdanie: Samobójca nie jest zły. Zły jest czyn, którego dokonał.

Strefa cienia w poradnictwie indywidualnym i grupowym - projekt warsztatów dla coachów i terapeutów - tak brzmi temat mojej pracy dyplomowej. Głównym celem, który przyświecał mi podczas określania problematyki badawczej było zgłębienie tego jeszcze mało znanego w literaturze zagadnienia. Strefa cienia to ciemne a może nawet najciemniejsze strony doradzania, wszelkie zagrożenia oraz niebezpieczeństwa, jakie doradca spotyka na swojej drodze, a które mają źródła zarówno w nim samym, jak i w otaczającym nas świecie. Alicja Czerkawska podzieliła ten obszar na strefę nadużyć oraz strefę zaniedbań. W zawodzie związanym z udzielaniem pomocy drugiemu człowiekowi nie ma jedynie tych jasnych stron. Przyszli adepci tego rodzaju profesji zawodowej będą musieli wypracować swój własny kodeks etyczny, ale i tak nie znajdą w nim gotowych rozwiązań na każdy "problem", z którym klient się do nich zgłosi. W literaturze przedmiotu znajdziemy wiele różnych modeli i koncepcji związanych z samym procesem pomagania oraz jego ograniczeniami. Poradnictwo to przede wszystkim pomaganie drugiej osobie, a tym samym stały kontakt z człowiekiem oraz z całym jego bagażem emocji, doświadczeń, przemyśleń i wspomnień. Jak różni są ludzie, tak różne są ich „problemy”, a w związku z tym mamy do czynienia z różnymi modelami pomagania. Jaka jest zatem różnica między coachem, terapeutą a doradcą? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta, bo każda z tych profesji ma wiele wspólnych cech. Każda z przedstawionych przeze mnie koncepcji modelu pomocy ma swoje mocne, jak i słabe strony. Proces pomagania ze względu na swój skomplikowany charakter nie podlega prostym prawom i ma swoje ograniczenia, podobnie z resztą jak i sama relacja poradnicza. Istnieje także ryzyko związane z zagrożeniami płynącymi ze strefy cienia. Są to zarówno zaniedbania, jak i nadużycia, których dokonują świadomie lub nieświadomie wszelkiego rodzaju profesjonaliści, wpływając w ten sposób na proces pomocy a nawet go zakłócając. W zawodach związanych z kontaktem z drugim człowiekiem jest to szczególnie ważne, aby pamiętać o tym, że nasze działania jako ekspertów, fachowców w danej dziedzinie, mają ogromny wpływ nie tylko na naszych klientów, ale także na całe grupy społeczne. Nie możemy wyprzeć się tej ciemnej części naszej osobowości i bezrefleksyjnie dalej kontynuować naszą działalność zawodową. Traktuję moją pracę licencjacką jako zbiór wskazówek dla osób pracujących na co dzień z innymi ludźmi.

Praca poświęcona jest tematyce seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną, która w dalszym ciągu jest tematem tabu, budzącym wiele kontrowersji wśród społeczeństwa. Niepełnosprawni, traktowani przez otoczenie jak wieczne dzieci, często pozbawiani są praw do przeżywania własnej seksualności. Duży problem stanowi również brak odpowiednio przygotowanego programu edukacji seksualnej, przystosowanej do możliwości przyswojenia informacji zgodnie z poziomem zaburzeń odbiorców. Pierwszy rozdział pracy zawiera definicje niepełnosprawności oraz seksualności. Poruszana jest w nim również kwestia rozwoju psychoseksualnego człowieka oraz różnice w jego przebiegu, w przypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną. Drugi rozdział poświęcony jest tematyce edukacji seksualnej osób z niepełnosprawnością intelektualną w domu rodzinnym, w szkołach oraz w placówkach, do których uczęszczają jako osoby dorosłe, jak na przykład warsztaty terapii zajęciowej. Trzeci rozdział dotyczy definicji związanych z częścią projektową pracy. W czwartym rozdziale zawarty został autorski projekt warsztatów dla rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną, dotyczący seksualności. Część końcowa pracy to podsumowanie zebranych w trakcie pisania materiałów i wniosków związanych z poruszanymi w niej zagadnieniami.

Tematem tej pracy są zaburzenia mowy u dzieci. Pierwszy podrozdział pracy został poświęcony podstawowym definicjom. Przedstawione są tam definicje mowy, języka oraz komunikacji. Drugi podrozdział skupia się na ukazaniu terminologii zaburzeń mowy i wad wymowy. Ostatni podrozdział w pierwszym rozdziale dotyczy etapów rozwoju mowy. Opisane są tam i scharakteryzowane wszystkie etapy. W drugim rozdziale opisane są cztery różne zaburzenia mowy. W pierwszym podrozdziale przedstawiony został podział przyczyn zaburzeń mowy. W kolejnych podrozdziałach opisana jest afazja, dyzartria, dyslalia i jąkanie. W każdym podrozdziale zawarte są definicje zaburzenia, jego rodzaje, typologie lub klasyfikacje oraz przyczyny powstawania. Ostatni rozdział pracy to część warsztatowa. Pierwsza część pracy jest teoretyczna i przedstawione są w niej definicje, terminy i wszelkie informacje związane z tematyką szkolenia. Po części teoretycznej, przedstawiony został projekt warsztatu kierowany do rodziców, których dzieci mają zaburzenia mowy.

Tematem niniejszej pracy jest homoseksualizm w przestrzeni edukacyjnej. Celem pracy było przede wszystkim przekazanie, w mojej ocenie, najważniejszych aspektów związanych z pojęciem homoseksualizmu. Praca została podzielona na pięć rozdziałów, w tym trzy zawierające teorię dotyczącą głównego tematu, natomiast dwa odnosiły się do warsztatu dla pedagogów. W pierwszej części skupiłam się na kluczowych pojęciach, teoriach dotyczących homoseksualizmu, historii istnienia orientacji homoseksualnej na świecie oraz mentalności naszych rodaków wobec niej. Następnie przeszłam do przeanalizowania pojęcia rodzin pochodzenia oraz rodzin jednopłciowych. W trzecim rozdziale starałam się opisać pojęcie z perspektywy pedagogicznej. Przedstawiłam tu stosunek szkoły i edukacji do orientacji nieheteroseksualnej, a także proponowane terapie homoseksualizmu. Podjęłam również próbę przekazania wskazówek dla rodziców i nauczycieli, jak pracować z dziećmi, u których rozwija się orientacja homoseksualna. Na koniec zaproponowałam warsztat dla pedagogów, który miał na celu pomóc im w pracy z uczniami homoseksualnymi.

Głównym celem niniejszej pracy jest wykazanie terapeutycznych właściwości sztuk plastycznych wraz z ich praktycznym zastosowaniem w praktyce pedagogicznej. Pierwsza część pracy odnosi się do założeń teoretycznych terapii przez sztukę. Przedstawione i omówione zostały podstawowe pojęcia z zakresu plastykoterapii, procesu arteterapeutycznego, terapii pedagogicznej oraz ekspresji twórczej. W drugim rozdziale poddane zostały analizie właściwości terapeutyczne twórczości plastycznej z odniesieniem do poszczególnych faz rozwoju człowieka. Również ta część pracy szczegółowo eksponuje potencjał terapeutyczy sztuk wizualnych wykorzystywanych w praktyce edukacyjnej. Przedostania część tejże pracy, poświęcona jest wnikliwemu omówieniu zastosowania plastykoterapii w pracy terapeutycznej z zindywidualizowanymi grupami, takimi jak osobami z niepełnosprawnością intelektualną, głuchoniewidomymi, chorymi onkologicznie oraz jednostkami niedostosowanymi społecznie. Ostatnią część pracy stanowi autorska propozycja warsztatów dla pedagogów z zakresu możliwości wykorzystania plastyki w terapii. Zadaniem tego elementu pracy, jest zaprezentowanie szkolenia, które wyposażać będzie uczestników w praktyczne umiejętności wykorzystania elementów artererapii w działalności pedagogicznej. Całość zaprezentowanych treści ma za zadanie wykazanie potencjału tkwiącego w arteterapii jako elementu wspomagającego terapię pedagogiczną.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Pomoc w adaptacji dziecka do 4 klasy szkoły podstawowej - projekt warsztatów dla rodziców”. Pierwszy rozdział obejmuje teoretyczne rozważania. W pierwszym podrozdziale definiuje pojęcia dotyczące wybranego przeze mnie tematu. Są to między innymi: adaptacja, pomoc i jej rodzaje oraz stres i szkoła podstawowa. Następnie opisuję rozwój psychoruchowy dziecka 9-10 letniego oraz jego wpływ na przystosowanie się do nauczania przedmiotowego. W ostatnim podrozdziale zamieszczone są definicje nauczania przedmiotowego oraz wczesnoszkolnego, które pozwalają określić ich podobieństwa i różnice. W kolejnym rozdziale znajdują się rozważania dotyczące adaptacji jako procesu oraz poszczególne determinanty adaptacji, które wpływają na jej przebieg. Następnie przytoczone zostają problemy adaptacyjne, które mogą wpływać na powstawanie trudności u dzieci. Trzeci rozdział dotyczy sposobów udzielania pomocy oraz objęcia uczniów działaniami profilaktycznymi, w celu zminimalizowania ich stresu związanego z przystosowaniem do nowego otoczenia. W każdym z podrozdziałów umieszczone są zadania oraz działania, które mają na celu pomoc uczniom w przejściu oraz zaklimatyzowaniu się w czwartej klasie szkoły podstawowej. Pierwszy podrozdział dotyczy nauczycieli. Obejmuje on pomoc ze strony wychowawców klasy trzeciej i czwartej oraz nauczycieli przedmiotowych. Kolejny podrozdział zaadresowany jest do rodziców i obejmuje ich rolę w procesie adaptacyjnym. Na końcu umieszczone są zadania dla pedagogów, psychologów szkolnych oraz innych instytucji pomocowych. W ostatnim rozdziale znajdują się teoretyczne informacje dotyczące szkolenia. Są to między innymi: definicja, rodzaje oraz etapy cyklu szkoleniowego. Następnie zdefiniowane są metody szkoleniowe oraz czynniki, które wpływają na ich odpowiedni dobór. W trzecim podrozdziale znajduje się definicja cyklu uczenia się Kolba oraz jego poszczególne etapy. Wyróżnione są także style uczenia się, które mają wpływ na przebieg szkolenia. W ostatnim podrozdziale znajduję się stworzony przeze mnie autorski projekt warsztatu „Moje dziecko idzie do 4 klasy. Jak mu pomóc?”, skierowany do rodziców dzieci trzeciej klasy szkoły podstawowej. Znajdują się tam podstawowe informacje dotyczące szkolenia oraz opis poszczególnych czterech sesji stworzonych na podstawie cyklu Kolba.

Praca dotyczy rozumienia pojęcia wstydu oraz jego funkcji w poradnictwie rodzinnym. Praca zawiera analizę definicji wstydu oraz pojęć pochodnych. Podejmuje analizę wstydu zdrowego i toksycznego. Opisane są w niej różne podejścia w terapii wstydu wraz z przykładowymi metodami i technikami pracy.

Celem mojej pracy było stworzenie autorskiego projektu warsztatu mającego na celu wspierać nauczycieli w budowaniu postaw twórczych w ich wychowankach. Niniejsza praca składa się z pięciu rozdziałów. W czterech z nich analizuję literaturę przedmiotu, piąty rozdział stanowi mój autorski projekt. W rozdziale pierwszym omawiam podstawowe pojęcia z zakresu twórczości oraz jej cechy, rodzaje i etapy. Opisuję w nim również przejawy twórczości u dzieci oraz zagadnienie kompetencji twórczych. W rozdziale drugim skupiam się na edukacji w życiu dziecka twórczego. Omawiam w nim rozwijanie myślenia twórczego u dzieci, pedagogikę kreatywną oraz rolę jaką pełni pedagog w pobudzaniu kreatywności u wychowanków. W rozdziale trzecim przybliżam temat kompetencji twórczych oraz omawiam treningi i warsztaty, mające na celu ich rozwijanie. W rozdziale czwartym przybliżam teoretyczne zagadnienia z dziedziny metodyki projektowania i przeprowadzania szkoleń. Omawiam szkolenie oraz jego etapy, opisuję cykl Kolba oraz przybliżam krótko metody, jakie zastosowałam w projekcie warsztatu. W rozdziale piątym przedstawiam autorski projekt szkolenia dla nauczycieli wychowania przedszkolnego pozwalający im zrozumieć rolę kreatywności w życiu człowieka oraz wyposażyć ich w podstawowe metody pozwalające im rozwijać kreatywność u nich samych oraz ich wychowanków. Moja praca zwieńczona jest zakończeniem.

Tematem mojej pracy jest dogoterapia jako forma terapii wspomagającej dla dzieci z utrudnieniami w rozwoju. Psy towarzyszą nam zawsze i wszędzie, pomagając w codziennym trudzie, emanując radością . Czworonogi stanowią nierozłączną część relaksu człowieka. Są zarówno kompanem podczas zabaw jak i terapeutą w czasie rehabilitacji osób z niepełnosprawnością. Doskonale usprawniają motorykę małą jak i dużą. Terapię z udziałem psa można definiować jako metodę wspomagania rehabilitacji i terapii osób z niepełnosprawnością fizyczną, intelektualną, emocjonalną oraz społeczną. Celem pracy jest przedstawienie form terapii z udziałem zwierząt, głównie skupiając się na dogoterapii – terapii z udziałem psa. Moja praca składa się z pięciu rozdziałów. W pierwszym rozdziale zaprezentowane są pojęcia powiązane z dogoterapią tkj. zooterapia, hipoterapia, felinoterapią. Zdefiniowano także pojęcie dogoterapii oraz jej cele. W drugim rozdziale omówione są cechy warunkujące psa do pracy jako terapeuty dziecięcego. Zostało opisane szkolenie na psiego terapeutę. Wyodrębniono rasy psów stosowanych w terapii. W trzecim rozdziale nakreślono metody pracy w zakresie dogoterapii. Ponadto czwarty rozdział został poświęcony charakterystyce dzieci z niepełnosprawnością psychomotoryczną. W ostatnim rozdziale omawiane są definicję szkolenia, rodzaje szkoleń, Cykl Kolba oraz szkolenie dla przyszłych nauczycieli w zakresie dogoterapii.

Tematem pracy są bliskie relacje interpersonalne. Praca składa się czterech rozdziałów teoretycznych i projektu szkolenia. Pierwszy rozdział poświęcony jest komunikacji. Są w nim umieszczone informacje na temat rodzajów komunikacji, trudności w komunikowaniu się oraz znaczenie komunikacji w związku. Kolejny rozdział opisuje bliskich relacjach w życiu człowieka. Zawiera informacja na temat rodzajów relacji i przedstawia zasady ich trwałości. W trzecim rozdziale przedstawiono koncepcje związku. Pierwszy podrozdział opisuje trójskładnikową teorię miłości, drugi rodzaje miłości, a kolejny etapy związku. Czwarty rozdział poświęcony jest wybrany zagadnieniom metodyki projektowania i prowadzenia szkoleń. Zawiera definicje szkolenia oraz przyczyny jego zapotrzebowania, rodzaje szkoleń i etapy cyklu szkoleniowego. Przedstawia także projektowanie szkolenia, jego cele oraz cykl uczenia się według Dawida Kolba. W rozdziale piątym został zawarty projekt szkolenia na temat komunikacji w związku i jej barier.

W niniejszej pracy pochyliłem się nad trudną tematyką dotyczącą coraz częściej pojawiającego się coraz większego problemu XXI wieku: E- Uzależnień. Temat ten jest tak niezwykle dynamiczny a zarazem trudny do opisania że literatura nie nadąża nad ich opisywaniem. Podjąłem się więc na moje barki znacznie większego trudu niż byłem w stanie unieść lecz udało mi się stworzyć tą pracę. Celem który mi przyświęcał tworząc warsztat dla rodziców było zwrócenie uwagi na to aby sprawdzili swoją świadomość o tym w jakiej sytuacji znajdują się ich dzieci i czy nie potrzebują pomocy w walce z uzależnieniem oraz skromne zalecenia które rodzice mogą wykonać. Dodatkowo zależało mi na ukazaniu tego jak niebezpiecznym jest niekontrolowanie dzieci z dostępem do internetu. Internet jest jednym z największych wynalazków ludzkości, który od początku swojego powstania, aż po dziś dzień nieustannie zmienia i kreuje naszą rzeczywistość. Na przestrzeni lat stał się on nierozerwalnym elementem naszego życia. Każdego dnia zwiększa swoje zasoby przyciągając rzesze nowych użytkowników, w konsekwencji czego ludzkość staje się od niego coraz bardziej zależna. Korzystanie z niego niesie za sobą liczne korzyści jak i zagrożenia w szczególności, gdy użytkownikami są dzieci. Jego wielozadaniowość przerosła pierwotne założenia twórców, a ilość możliwych zastosowań jest ciężka do ustalenia, jednakże można w uproszczeniu powiedzieć, że jest źródłem informacji, rozrywki oraz komunikacji. Ważnym kryterium jest to, iż jedynymi barierami uniemożliwiającymi korzystanie z technologii jest brak dostępu lub niepełnosprawność. Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest problem e-uzależnień w perspektywie pedagogicznej, ponieważ narastające problemy z niekontrolowanym dostępem do technologii nie są odpowiednio rozwiązywane. Ponieważ, wskazane jest mówić o tej kwestii częściej, aby uwidocznić problem i powiększać świadomość dorosłych, młodzieży i pedagogów w tym zakresie. Wyżej wymieniony temat został podzielony na cztery rozdziały. Rozdział pierwszy ukazuje historię powstawania Internetu wraz z towarzyszącą mu nieustannie technologią. Opisane zostały również jego najważniejsze wady i zalety oraz zaznaczenie istotnej roli popkultury. W rozdziale drugim przedstawione są najistotniejsze dla tematu pojęć, został zawarty również opis przebiegu uzależniania wraz z jego rodzajami, gdyż e-uzależnienia podobnie do innych, mogą przybierać różne formy. Trzeci rozdział poświęcony jest profilaktyce uzależnień, skupia się na właściwym przedstawieniu metod zapobiegania, wraz z opisem przebiegu leczenia osoby uzależnionej, a jego koniec poświęcony jest terapii. W rozdziale czwartym został przedstawiony autorski projekt warsztatu poświęconego uświadamianiu rodziców i opiekunów prawnych na temat negatywnego wpływu internetu na rozwój dzieci i młodzieży przeznaczony do realizacji w szkołach. Projekt ten ma na celu uświadamiać o niebezpieczeństwach jakie niesie korzystanie z sieci wraz z ujawnieniem konsekwencji p

Tematem pracy licencjackiej jest Film w edukacji dorosłych. Film nie zawsze kojarzony jest z edukacją. Z tego powodu w niniejszej pracy starałam się wykazać, że gdy mówimy o filmie jako elemencie kultury, można wydobyć z niego edukacyjny potencjał i wykorzystać go w praktyce. W pierwszym rozdziale pod tytułem: Kultura jako przestrzeń uczenia się dorosłych poruszam temat kultury popularnej w edukacji z filmem jako integralnym jej elementem. W drugim rozdziale przedstawiam edukacje jako proces całożyciowy, opisując typy edukacji. Następnie próbuję ukazać, że film jako element kultury posiada wiele wartości edukacyjnych, które każdy andragog może wykorzystać w pracy z osobami dorosłymi.

Tematem pracy licencjackiej są formy aktywizacji w późnej dorosłości. Jest to niezwykle istotne zagadnienie, które staje się coraz częstszym tematem w społeczeństwie. W pracy poruszana jest problematyka wykluczenia seniorów przez społeczeństwo. Opisana została również specyfika procesu starzenia się i jego różne ujęcia, tzn. aspekt biologiczny, psychiczny oraz społeczny. W kolejnej części pracy scharakteryzowane zostało pojęcie aktywizacji oraz wyróżniono inicjatywy, których zadaniem jest wspieranie aktywności seniorów. Wskazane zostały także różne formy aktywizacji osób starszych, m.in.: aktywność fizyczna, wolontariat, klub seniora, hobby. W końcowej części pracy opisana została aktywność seniorów, którą mogą podejmować w Uniwersytetach Trzeciego Wieku. Poruszone zostały kwestie takie jak: sylwetka słuchacza UTW, podejmowane formy aktywności w UTW czy rys historyczny, w jaki sposób powstawały Uniwersytety Trzeciego Wieku. Cała praca ma charakter teoretyczny.

Praca ta podejmuje tematykę edukacyjnego potencjału kultury filmowej jako części kultury popularnej. Omawiam w niej szerzej obszar edukacji i socjalizacji jakim jest kultura popularna oraz to, jak wpływa ona na ludzi i jakie są skutki tego wpływu. Praca zawiera opis tego, jak film może wpływać na społeczeństwo, analizuje w jaki sposób może dokonywać się proces wychowania do filmu i wychowania przez film, jakich metod i form można użyć zarówno w edukacji filmowej formalnej oraz pozaformalnej. Wyjaśnia, w jakim celu ludzie sięgają po sztukę filmową oraz jak wygląda odbiór filmu zarówno pod względem psychologicznym jak i edukacyjnym. Praca zawiera również przykłady tego, w jaki sposób może wyglądać uczenie się przez film na różnych etapach życia, i jakie są ku temu przesłanki.

Niniejsza praca została poświęcona formom aktywności osób starszych w Uniwersytetach Trzeciego Wieku. Celem pracy było zwrócenie uwagi na aktywność seniorów nie tylko fizyczną, ale także umysłową. Pierwszy rozdział jest pewnego rodzaju wstępem do głównego tematu. Opisuję tam definicje starości, stereotypy związane, choroby, które często są niechcianym towarzyszem starości. Kolejne rozdziały opowiadają, jak przeciwdziałać negatywnym konsekwencjom starości. Jest poruszony również temat buntu osoby starszej, a także istotna integracja pokoleń. W pracy opisane zostały także trzy różne Uniwersytety Trzeciego Wieku w Polsce, ich idea, ogólny obraz działania, jak i również zalety tego typu instytucji.

Celem pracy było zaprezentowanie nowej formy nauczania, a mianowicie kształcenia na odległość. Ten temat jest bardzo aktualny, gdyż współczesny świat jest światem środków elektronicznych. Edukacja zaczyna coraz bardziej wdrażać internet w swoją działalność. Obecnie na uniwersytetach możemy coraz częściej znaleźć ofertę polecającą studentom kształcenie na odległość. W tej pracy możemy zapoznać się ze stanem wykorzystania kształcenia na odległość w Polsce oraz w Kazachstanie. Zawarty został opis uczelni wyższych korzystających i wdrażających formę e-learningową. Żyjemy w takim świecie, w którym internet wkracza prawie w każdą dziedzinę naszego życia. Daje dużo możliwości, ale stanowi także pewne zagrożenie. Musimy nauczyć się prawidłowo z niego korzystać. Powinniśmy mieć świadomość tego, że to co dzisiaj jest dla nas nie do wyobrażenia, już za kilka lat może stać się rzeczą oczywistą. Społeczeństwo ciągle się rozwija i żeby dobrze w nim funkcjonować, powinniśmy akceptować zachodzące w nim zmiany.

Praca ta jest próbą odpowiedzenia na pytania dotyczące motywów podejmowania nauki na studiach podyplomowych w średniej dorosłości, w oparciu o wyniki badań T. Aleksandra (2009), A. Majewskiej-Kafarowskiej (2011) oraz A. Bakoty (2012). Składa się ona ze wstępu, czterech rozdziałów oraz zakończenia. Pierwszy rozdział charakteryzuje średnią dorosłość, uwzględniając jej kryzysy i potencjał rozwojowy. Rozdział drugi przedstawia różne rodzaje teorii motywacji edukacyjnych m.in. M. Crowder i K. Pupynin, K. P. Cross, ale również twierdzenie V. H. Vroom'a oraz model stawania się dorosłym studentem B. Cocklin’a. Rozdział trzeci poświęcony jest charakterystyce studiów podyplomowych w oparciu o dane statystyczne Głównego Urzędu Statystycznego. Czwarty rozdział zawiera analizę konkretnych motywacji opartych na przykładach autentycznych wypowiedzi respondentek z artykuły A. Majewskiej – Kafarowskiej oraz z publikacji A. Bakoty. Zakończenie pracy składa się z obszernego podsumowania wszystkich powyższych rozdziałów oraz zebrania w jeden schemat wszystkich czynników zewnętrznych oraz wewnętrznych wpływających na motywację do podjęcia studiów podyplomowych ludzi dorosłych.

Starzenie się społeczeństw jest zjawiskiem szerzącym się na skalę światową. Z tego powodu należy zwrócić szczególną uwagę na rosnącą liczbę seniorów - ich potrzeby i możliwości oraz skonstruować nowe rozwiązania dla starzejącego się społeczeństwa w zmieniających się warunkach. Starość można przeżywać się w sposób pomyślny i niepomyślny. Zależne jest to od działań, jakich podejmie się jednostka. Nie należy ulegać stereotypom związanym ze starością, postrzeganą jako bierny i bezproduktywny okres. Może być on nową drogą, wypełnioną sukcesami, poznawaniem nowych rzeczy, uczeniem się spędzania czasu z sobą samym i nowym środowiskiem. Warto jest edukować do starości, przez starość i w starości. Uczenie się nie jest przydzielone do określonego wieku, warto zwrócić uwagę na ideę całożyciowego uczenia się. Umożliwia to własna praca, zwana samoedukacją,która odbywać się może za pośrednictwem zasobów internetowych, dzięki czytelnictwu, a także uczestnictwu w różnego rodzaju formach zinstytucjonalizowanych, takich jak Uniwersytety Trzeciego Wieku lub Kluby Seniora.

Głównym celem pracy było omówienie zależności pomiędzy rynkiem pracy a zatrudnieniem absolwentów szkół wyższych, a także wyjaśnienie przyczyn, dlaczego absolwenci szkół wyższych mają problemy ze znalezieniem pracy. Czy doświadczenie zawodowe to jedyne kryterium do osiągnięcia sukcesu na rynku pracy? Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale została przedstawiona ogólna charakterystyka rynku pracy, informacje o popycie i podaży na rynku pracy, a także o zależności tych zjawisk oraz zostało scharakteryzowane zjawisko bezrobocia. Drugi rozdział tej pracy obejmuje ogólną sytuację absolwentów szkół wyższych na rynku pracy oraz kwestie związane z zależnością pomiędzy systemem edukacji a rynkiem pracy. W trzecim rozdziale skupiono szczególną uwagę na dolnośląskim rynku pracy. Zawiera charakterystykę Dolnego Śląska i jego sytuację na tle innych województw oraz położenie absolwentów na dolnośląskim rynku pracy, a także omówiono trudności, z jakimi spotykają się studenci przy szukaniu pracy. Z badań wynika, iż obecnie można zauważyć niepokojającą sytuację na rynku pracy, ze względu na spadek zainteresowania ze strony uczniów kierunkami studiów, na które występuje obecnie bardzo duże zapotrzebowanie. Analizując wyniki badań dotyczących kierunków kształcenia w szkołach wyższych, można stwierdzić, iż kierunki ekonomiczno-administracyjne są najczęściej wybieranymi kierunkami przez studentów. Jednak obecnie wskaźnik studentów na owych kierunkach się obniżył, co świadczy o zbyt dużej ilości specjalistów z danej dziedziny na rynku pracy. Niepokojąca jest zbyt mała ilość absolwentów kierunków technicznych, gdyż obecnie istnieje na nie ze strony pracodawców znaczne zapotrzebowanie. Natomiast rośnie procent studentów kierunków humanistycznych oraz społecznych. Odnotowano znaczny wskaźnik trudności z zatrudnieniem u osób, które ukończyły dane kierunki. W związku z powyższym występuje znaczna rozbieżność między zapotrzebowaniem rynku pracy, a kierunkami preferowanymi przez absolwentów. Młodzież powinna posiadać aktualną wiedzę na temat systemu edukacji, a co za tym idzie – rynku pracy. Dopiero wtedy pojawia się możliwość wyboru takiej drogi kształcenia, która pozwoli na realizację zawodowych oraz osobistych ambicji.