W niniejszej pracy magisterskiej podjęto się analizy treści zamieszczanych w Internecie przez rodziców, którzy kształcą swoje dzieci domowo. Obszar analizowanych treści został ograniczony do: pięciu blogów, dwóch fanpage'y, dwóch grup w serwisie Facebook oraz kanału w serwisie YouTube. W badaniach posłużono się metodą netnografii, zwanej także wirtualną etnografią.

Przedmiotem badań niniejszej pracy naukowej jest: Społeczny kontekst adaptacji do własnej odmienności seksualnej. Proces adaptacji do orientacji seksualnej bądź tożsamości płciowej, która jest odmienna od większości społeczeństwa stanowi wyzwanie dla osób homoseksualnych, biseksualnych, panseksualnych, aseksualnych oraz transseksualnych. Zadanie to wiąże się z wieloma czynnikami, związanymi z uzyskaniem wewnętrznej samoświadomości oraz samoakceptacji, a ponadto dodatkowym aspektem jest społeczne uwarunkowanie własnej odmienności seksualnej. Wobec tego w niniejszej pracy starano się uzyskać odpowiedź na problem badawczy: W jakim zakresie społeczna (nie)akceptacja warunkuje adaptację do własnej odmienności seksualnej? W tym celu przeprowadzono badania na grupie badawczej, którą stanowiły 52 osoby, identyfikujące się jako odmienne seksualnie, w przedziale wiekowym od 15 do 51 lat. Wyniki przeprowadzonych badań wskazały na istotne skutki doświadczania społecznej dyskryminacji i wykluczenia u badanych, w tym te, które należą do uwarunkowań adaptacji do własnej odmienności seksualnej. Dodatkowo udało się wykazać różnice w aspektach, które warunkują przystosowanie do swojej odmienności seksualnej w grupie osób, które doświadczyły dyskryminacji w stosunku do osób, które jej nie doświadczyły. Wyniki badania wzbogaciły dotychczasową wiedzę w zakresie adaptacji osób o odmiennej orientacji seksualnej i/lub tożsamości płciowej, szczególnie w kontekście społecznych uwarunkowań. Ponadto w kwestionariuszu ankiety, składającym się z 36 pytań, badani udzielili wyczerpujących odpowiedzi odnośnie sfer, przestrzeni, nasilenia oraz form społecznej nieakceptacji, co stanowi niepokojący obraz funkcjonowania w przestrzeni społecznej osób należących do mniejszości seksualnych. Przytoczone badania dostarczają wskazówek na temat problemów, które wynikają ze społecznego funkcjonowania osób odmiennych seksualnie w przestrzeni publicznej, do której zaliczają się grupy społeczne, środowisko rodzinne, szkolne, zawodowe.

Praca magisterska dotyczy zagadnień z zakresu zespołu Downa. Odności się w szczególności do społecznego funkcjonowania niepełnosprawnego dziecka w środowisku szkolnym. Podjęta tematyka jest bardzo ważna, ponieważ dotyczy wielu osób zmagających się z ograniczeniami w codziennym życiu. Dzieci z zespołem Downa, mimo iż są przyjazne i towarzyskie, to doświadczają przykrych sytuacji ze strony rówieśników. Ma to niemały wpływ na ich funkcjonowanie w społeczeństwie. Funkcjonując w środowisku szkolnym, dzieci te mają wiele okazji do przyswajania zachowań i uczenia się zasad społecznych. Równocześnie generują one przeszkody, które stoją na drodze do optymalnego rozwoju społecznego. Literatura przedmiotu przedstawia częściowe informacje w tym zakresie, które skupiają się w szczególności na jakości komunikacji osób z zespołem Downa lub dotyczą one dorosłych osób z zespołem Downa. Nadal brakuje opracowań, które dotyczą funkcjonowania dzieci z zespoełm Downa w środowisku szkolnym, gdzie od najmłodszych lat mają okazję do uczenia się zachowań społecznych. Motywem do napisania pracy była chęć poszerzenia wiedzy autora w dziedzinie uspołeczniania dziecka z zespołem Downa. Podejmowana problematyka i chęć zgłębiania wiedzy w tym kierunku oparta została o publikacje autorów takich jak: J. J. Błeszczyński, B. Cytowska, B. Winczura, E. Zasępa oraz A. Sobolewska. Praca magisterska składa sie z trzech części: teoretycznej, metodologicznej oraz empirycznej. Rozdział pierwszy zgłębia problematykę psychospołecznego kontekstu zespołu Downa. Zawarta jest więc istota i geneza zespołu Downa, speyfika rozwojowa dziecka z zespołem Downa oraz sytuacja dziecka z trisomią 21 w środowisku społecznym. Drugi rozdział odnosi się do integracji w edukacji wczesnoszkolnej i zawiera treści dotyczące celów edukacji wczesnoszkonej, specyfiki nauczania-uczenia się, współczesnej koncepcji integracji, a także dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych i społecznego doświadczania dzieci w klasach integracyjnych. Rozdział trzeci przedstawia metodologiczne założenia badań, a więc charakterystykę podejścia jakościowego w badaniach, określony został też przedmiot badań, pytanie badawcze, cel poznawczy, teoretyczny i praktyczny oraz obszary eksploracji badawczej. Ponadto przedstawiono procedurę badawczą. Rozdział czwarty odnosi sie do opisu i analizy prowadzonych wywiadów z osobami badanymi, ale też analizy dokumentów. Rozdział ten opisuje specyfikę zespołu Downa badanego ucznia, jego osiągnięcia szkolne, informacje dotyczące społecznego funkcjonowania badanego dziecka, wsparcie w procesie jego uspołecznienia oraz wnioski z prowadzonych badań. W ostatniej części zawarte zostało zakończenie oraz bibliografia.

W pierwszym rozdziale pracy skupiono się na istocie wychowania. Wyjaśniono definicję co to jest wychowanie, opisano cele wychowania oraz formy wychowania. Całość tego rozdziału stanowi podstawę do zrozumienia głównego pytania zadanego przez autorkę dotyczącego wychowania. W drugim rozdziale rozwinięto pojęcie wychowania fizycznego oraz sportu. Czym jest wychowanie fizyczne, jak jest rozumiane i czego dotyczy, jakie różnice występują pomiędzy wychowaniem fizycznym a sportem. Następnie poszerzono wiedzę na temat definicji sportu z różnych perspektyw, wymieniono i opisano jego rodzaje. Szeroko wyjaśniono co to jest gra fair play, opisano skąd się wywodziło oraz od kiedy zaczęto je stosować nawiązując do historii. Przedstawiono reguły postępowania w grze fair play. W trzecim rozdziale skupiono się na roli rodziców i nauczycieli, jaką pełnią w życiu dziecka i jaki mają wpływ na ich aktywność ruchową. Ten rozdział na ma celu wyjaśnienie jaką rolę przyjmuje rodzic w procesie wychowania dziecka. Następnie opisano jaki wpływ mają rodzice na aktywność ruchową dziecka. W kolejnych podrozdziałach wyjaśniono jaki wpływ mają nauczyciele wychowania fizycznego na rozwój aktywności ruchowej dziecka oraz jej wpływ na jego ewolucję. Czwartym rozdziałem jest metodologia badań własnych, tutaj autorka opisała problem i cel badawczy, przedstawiła metody i techniki badań, następnie wymieniła narzędzia badawcze. Dalej przeanalizowano pytania zawarte w ankiecie. Przedstawiono je za pomocą wykresów i przeanalizowano odpowiedzi ankietowanych. Na zakończenie autorka odpowiedziała na zadane pytania badawcze. Podsumowała i wyciągnęła wnioski z wyników.

Przedmiotem badań niniejszej pracy jest sport w procesie autokreacji osób z niepełnosprawnością ruchową, a zatem zależność pomiędzy aktywnością fizyczną, a budowaniem obrazu samego siebie. Na podstawie teorii dotyczącej zarówno zagadnienia niepełnosprawności, jak i sportu osób z niepełnosprawnością kreślę następujące obszary eksploracji badawczej: specyfika niepełnosprawności ruchowej badanych i faza adaptacji do niej, aktywność badanych na rzecz radzenia sobie z ograniczeniami wynikającymi z niepełnosprawności ruchowej, postrzeganie siebie w psycho-społecznych uwarunkowaniach, specyfika aktywności sportowej badanych i jej walory, autokreacyjny walor aktywności sportowej w opinii osób badanych oraz trajektoria doświadczania własnego „Ja” badanych sportowców. Pamiętając cele wyznaczone podczas procesu twórczego przeprowadziłam badania, które pozwoliły na zdobycie niezbędnej i szerokiej wiedzy w obszarze poruszanego przeze mnie przedmiotu badań, jednocześnie rzucając nowe światło na to zagadnienie.

Swoją pracę magisterską postanowiłam poświęcić osobom niepełnosprawnym, które uczestniczą w procesie aktywnej rehabilitacji, czyli uprawiają różne dyscypliny sportowe. W poszczególnych rozdziałach zapoznajemy się z definicjami niepełnosprawności oraz z podziałem osób niepełnosprawnych ze względu na wiele czynników. Wszystkie rodzaje niepełnosprawności zostały opisane. Następnie, zważywszy na to, że moja praca dotyczy sportowców niepełnosprawnych, zapoznamy się z historią sportu osób niepełnosprawnych. Poznamy historię zarówno letnich jak i zimowych igrzysk paraolimpijskich. Opisane zostały niektóre z dyscyplin sportowych, które są uprawianie przez osoby niepełnosprawne. Kolejnym etapem pracy jest przedstawienie aspektów metodologicznych, a także składa się z części badawczej, w której poznajemy zawodników drużyny Mad Devils, którzy trenują koszykówkę na wózkach. Osoby niepełnosprawne, z którymi miałam przyjemność przeprowadzić badania wziąż pokazują, że mogą osiągnąć naprawdę wiele. Dlaczego ludzie sprawni tak mało wiedzą o osobach niepełnosprawnych, które trenują różne dyscypliny sportowe? Moja praca magisterska została poświęcona osobom niepełnosprawnych poniekąd z tego właśnie powodu, aby pokazać, że osoby niepełnosprawne są jeszcze bardziej zdeterminowane i pełne woli walki niż niejeden sprawny sportowiec.

Tematem pracy jest analiza uprawianego sportu osób z niepełnosprawnością wzrokową oraz jego miejsca we wspomaganiu adaptacji społecznej tych osób. W pracy scharakteryzowana jest niepełnosprawność wzrokowa. Przedstawione zostały najczęściej uprawiane dyscypliny sportowe przez osoby z niepełnosprawnością wzrokową, takie jak: goalball, blind football czy showdown. Praca przedstawia zasady kształtowania się procesu adaptacji społecznej i znaczenie jakie sport ma w procesie rehabilitacji i adaptacji osób z niepełnosprawnością wzrokową. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że działania sportowe wspomagają nie tylko sprawności i umiejętności koordynacji, motoryki, siły i wytrzymałości ale również sport wspomaga kształtowanie charakteru sportowca. Ponadto, podporządkowania się zasadom i regulaminom poszczególnych dyscyplin sportowych, a więc wymaga umiejętność dostosowania się i podporządkowania pewnym ogólnie przyjętym normom i zasadom, a wiec ma działania socjalizacyjne. Wykształca postawę samodzielności i odpowiedzialności za siebie i innych. Wpływa na umiejętność współpracy i współdziałania z innymi ludźmi. Działania sportowe dają możliwość stworzenia dobrych relacji interpersonalnych, budowania relacji i przyjaźni, otwarcia się na nowe znajomości i nowe miejsc. Sport działa na podniesienie poczucia własnej wartości. Działania sportowe są szansą pokonania słabości, ograniczeń oraz rozwoju sfery emocjonalnej. W pracy poruszone są także zagadnienia z zakresu kultury sportu i problemu niskiego poziomu wsparcia jakie otrzymują zawodnicy z niepełnosprawnością wzrokową, a także różnice w traktowaniu zawodników niepełnosprawnych, a pełnosprawnych i możliwości jakie w sporcie podejmują osoby niepełnosprawne wzrokowo.

Przedmiotem pracy jest określenie w jaki sposób nauczyciel komunikuje się z dzieckiem w wieku przedszkolnym. Omówiono w niej szczegółowo problematykę procesu komunikacyjnego. Zaprezentowano w niej także wszelkie kwestie dotyczące funkcji oraz stylów komunikacji. Opisano również formy komunikacji jakimi są formy werbalne i niewerbalne, które istotnie wpływają na proces . Zawarto w pracy również wnikliwy opis sylwetki psychofizycznej dziecka na etapie wieku przedszkolnego. Skupiono się również na roli nauczyciela w życiu dziecka oraz omówiono kluczowe aspekty komunikacji w relacji nauczyciel - dziecko. Opisano również 8 obserwacji, w których uwzględniono wszelkie aspekty składające się na akt komunikacyjny. Uwagę poświęcono także wnikliwej interpretacji zapisanych obserwacji.

W pracy przedstawione są sposoby komunikacji osób z niepełnosprawnością słuchową. W pierwszym rozdziale opisane jest dziecko z ubytkiem słuchu, jego rozwój poznawczy, fizyczny i psychiczny. Przedstawione są różne klasyfikacje uszkodzeń słuchu oraz szeroko rozumiana definicja tych uszkodzeń. W rozdziale drugim wyjaśniony jest termin komunikacji oraz komunikacji alternatywnej. Opisany jest także wpływ tej niepełnosprawności na komunikację dziecka z wadą słuchu. Omówione są różne, bardziej i mniej znane metody komunikacji osób niesłyszących z szerszym zarysem metody migowej. Trzeci rozdział przedstawia przeprowadzone zajęcia w Dolnośląskim Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Nr 12 dla Niesłyszących i Słabosłyszących we Wrocławiu oraz wnioski z tych zajęć.

Edukacja muzyczna i motywacja są ściśle z sobą związane. Sukces dziecka składa się z wielu oddziałujących na niego czynników. Jest to wpływ środowiska lokalnego, rodzinnego, rówieśników oraz autorytetów wzmacniających motywację do pracy nad wybranymi predyspozycjami. Pedagog, wspierający etapy rozwoju podopiecznego, pełni istotną rolę w precyzowaniu podejmowanych dalszych działań edukacyjnych. Wybrane biografie muzyków pokazują czynniki pobudzające zainteresowanie muzyką oraz przedstawiają zróżnicowane sposoby motywowania do edukacji muzycznej. W wyróżnionych pozycjach literatury, zostało zauważone docenienie przez muzyków wkładu innych osób, przyczyniających się do wzrostu motywacji do podejmowania prężnego rozwoju. Muzycy podsumowują przeżyte doświadczenia, jako czynniki wpływające na ukształtowanie ich charakteru i wykształcenie wyjątkowego talentu muzycznego.

Motywacja odgrywa bardzo istotną rolę w życiu każdego człowieka. Wiąże się ona z odczuwanymi potrzebami, które dzięki niej zaspokajamy. W dzisiejszym świecie, większość menadżerów w organizacjach zdaje sobie sprawę, iż odpowiednie zarządzanie zasobami ludzkimi w zakresie motywowania to klucz do efektywnej pracy. Płacowe i pozapłacowe formy wynagradzania powinny uzupełniać się w taki sposób, aby zatrudniony czuł się nieustannie doceniany. Ze względu na długi i skomplikowany proces motywowania kadra zarządzająca powinna poznać ambicje i potrzeby swoich pracowników, w celu dostosowania odpowiednich narzędzi pobudzających.

W czasach dynamicznego rozwoju nowoczesnych technologii, w tym Internetu, który znacznie wpływa na wygląd relacji międzyludzkich, niestety bardzo trudno jest znaleźć prawdziwego przyjaciela. Sieć nie tylko modyfikuje, ale przede wszystkim ogranicza bezpośredni kontakt z drugą osobą, który znacznie wpływa na jakość budowanych relacji. Często pojawia się problem ze wzajemnym zrozumieniem i uznaniem indywidualności danej jednostki. Tworzy się zatem dystans między ważnymi dla siebie osobami oraz powstają pewne kłopoty w komunikacji międzyludzkiej. Wzajemne relacje stają się coraz mniej trwałe, a ludzie są wobec siebie coraz mniej ufni, co znacznie wpływa na rozumienie pojęcia przyjaźni. Pomimo tego jest ona ważnym elementem ludzkiej egzystencji oraz pozwala zrozumieć otaczająca rzeczywistość. Przyjaźń szczególne znaczenie odgrywa przede wszystkim w okresie dojrzewania, a jedną z głównych potrzeb w tym czasie jest akceptacja ze strony grupy rówieśniczej. Młodzież nawiązuje dużo nowych znajomości, spędza coraz więcej wolnych chwil z rówieśnikami oraz zdobywa wiedzę i umiejętności z innych źródeł niż rodzice, tak jak to było dotychczas. Tworzą się zatem przyjaźnie oraz pojawiają pierwsze miłości. Struktura pracy składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy porusza problematykę okresu adolescencji w świetle literatury przedmiotu. Dokonano w nim ogólnej charakterystyki wieku dojrzewania, a także opisano zachodzące zmiany w sferze rozwoju fizycznego, poznawczego i społecznego oraz przedstawiono sposób kształtowania się tożsamości. W drugim rozdziale omówiono problematykę przyjaźni w świetle literatury przedmiotu. Przedstawiono definicję przyjaźni i jej znaczenie w życiu młodzieży. Dodatkowo opisano w jaki sposób budowane są związki przyjacielskie, opisano zaistniałe deformacje przyjaźni i oraz przedstawiono zależność między kompetencjami społecznymi a relacjami przyjacielskimi. Rozdział trzeci zawiera założenia metodologiczne własnych badań. Ukazano w nim przedmiot badań oraz ich cel, propozycje problemów badawczych, metody i techniki badawcze oraz zawarto charakterystykę badanych uczniów szkół średnich. W rozdziale czwartym przedstawiono szczegółowe wyniki badań własnych. Rozdział piąty stanowi podsumowanie wyników badań. Zawarto w nim wnioski oraz postulate pedagogiczne płynące z poszczególnych rozdziałów i przeprowadzonych badań.

Problematyka niniejszej pracy dotyczy sposobów przeciwdziałania dyskryminacji kobiet w miejscu pracy. W sferze zawodowej można dostrzec wiele różnic występujących pomiędzy kobietą a mężczyzną. Dyskryminacja to poważny i złożony problem, który niesie wiele negatywnych konsekwencji w stosunku do jej ofiar. By przeciwdziałać dyskryminacji należy zwiększyć ilość podejmowanych działań politycznych, edukować oraz uświadamiać społeczeństwo o istniejącym zjawisku dyskryminacji i sposobów walki z nią w sferze zawodowej. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale omawiam sposoby definiowania kobiecości, a następnie przedstawiam istniejące w przeszłości oraz współczesne modele kobiecości. W dalszej części rozdziału prezentuję pozycje zawodową kobiet oraz bariery i ograniczenia z jakimi mogą spotkać się na rynku pracy. W ostatnim punkcie pierwszego rozdziału omawiam przejawy dyskryminacji kobiet, prezentuje sposoby definiowania dyskryminacji, jej źródła, rodzaje oraz skutki. W rozdziale drugim prezentuję sposoby wspierania kobiet doświadczających dyskryminacji oraz organizacje i instytucje je wspierające. W kolejnych punktach rozdziału drugiego omawiam rolę poradnictwa w przeciwdziałaniu dyskryminacji, sposoby definiowania poradnictwa i jego rodzaje oraz formy. Pod koniec rozdziału drugiego opisuje sposoby przeciwdziałania dyskryminacji. W rozdziale trzecim prezentuje podstawy metodyki projektowania działań warsztatowych. Wyjaśniam znaczenie terminologiczne szkolenia, warsztatu i treningu. Przedstawiam rodzaje szkoleń oraz wykorzystanie cyklu Davida Kolba w projektowaniu działań warsztatowych. Następnie prezentuje metody wykorzystane w autorskim warsztacie, którego celem jest wyposażenie kobiet w kompetencje umożliwiające przeciwstawienie się dyskryminacji w pracy.

Praca pod tytułem “Sposoby radzenia sobie z emocjami – projekt warsztatu dla rodziców dzieci w wieku przedszkolnym” opisuje szeroko pojęte zagadnienie emocji. W pracy poruszona została geneza powstawania emocji, ich rodzaje oraz rozwój emocjonalny dziecka w wieku przedszkolnym. Geneza ta skupia się na fizjologicznych procesach powstawania emocji w organizmie człowieka. W pracy wymienione zostały pojęcia związane z emocjami, a także sposoby ich definiowania w literaturze przedmiotu. Zaprezentowane zostały najczęstsze problemy o podłożu emocjonalnym doświadczane przez dzieci, między inny zaburzenia lękowe oraz zaburzenia osobowości. Dalsza część pracy koncentruje się na pojęciu rodziny. Opisane zostały sposoby definiowania rodziny oraz rola rodziców w wychowaniu dziecka. Wychowanie przedstawione zostało w dwóch ujęciach podmiotowym oraz autorytarnym. Ściśle związana z wychowaniem emocjonalnym jest inteligencja emocjonalna, która ma wpływ na radzenie sobie z emocjami oraz ich odczuwanie. Następnie dokładniej zostały opisane zachowania dziecka, które wykazuje radząc sobie z natłokiem negatywnych emocji w codziennym funkcjonowaniu. By zapobiec negatywnym skutkom danych emocji opisane zostały możliwe rodzaje terapii, które na celu mają pomoc dziecku. W pracy została przedstawiona rola poradnictwa w terapii oraz jej rodzaje. Ostatnim elementem pracy jest opis teoretyczny zagadnień związanych z pojęciem warsztatu, szkolenia oraz treningu. Głównym elementem jest zakres związany z cyklem uczenia przez doświadczenie opracowanym przez Davida Kolba. Metody oraz techniki, które zostały opisane stanowią teoretyczny opis elementów zawartych w dołączonym aneksie, który jest projektem autorskiego działania warsztatowego pt. “Zabierz dziecko na przygodę w świecie emocji”. Skierowany jest dla rodziców dzieci w wieku przedszkolnym, które mają problem z radzeniem sobie z negatywnymi emocjami.

W dzisiejszych czasach zjawisko wypalenia zawodowego jest bardzo powszechne. Szczególnie narażone na jego doświadczenie są osoby wykonujące zawód pomocowy. W swojej pracy podejmuję problematykę dotyczącą wypalenia zawodowego w profesji doradcy oraz sposobów radzenia sobie z nim, chronienia się przed nim. Jak ukazuje literatura przedmiotu, istnieje wiele przyczyn prowadzących do wystąpienia wypalenia zawodowego, zjawisko to objawia się na wiele sposobów, a jego skutki mogą być bardzo poważne. Istotne jest więc, aby zapobiegać wypaleniu zawodowemu. Moja praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział zatytułowany „Problematyka poradnictwa i doradcy w świetle literatury przedmiotu” ukazuje podstawowe definicje poradnictwa i doradcy, fenomen procesu doradczego oraz kompetencje, które powinien posiadać doradca. Drugi rozdział został poświęcony zjawisku wypalenia zawodowego w świetle literatury przedmiotu. Ukazuje definicje wypalenia zawodowego, jego fazy, przyczyny, objawy, skutki oraz sposoby zapobiegania zjawisku. W trzecim rozdziale ukazane zostały szanse i zagrożenia w zawodzie doradcy oraz sposoby radzenia sobie z wypaleniem zawodowym w zawodzie doradcy. Ostatni rozdział stanowi teoretyczne podstawy projektowania warsztatów i szkoleń. Pracę kończą wnioski wraz z załączonym aneksem, który stanowi scenariusz autorskiego warsztatu pt.: „Stop wypaleniu zawodowemu”.

Temat mojej pracy licencjackiej to ,,Sposoby radzenia sobie ze stresem towarzyszącym wystąpieniom publicznym – projekt warsztatu edukacyjnego dla tancerzy tańca towarzyskiego’’. W niniejszej pracy łączę wiedzę zdobytą podczas studiów z wiedzą na temat specyfiki tańca towarzyskiego oraz potrzeb i możliwości tancerzy. Celem ogólnym mojej pracy jest wskazanie zarówno sposobów radzenia sobie ze stresem, jak i opisanie sposobów pomocy dla tancerzy. Jest to istotne zagadnienie, gdyż z moich doświadczeń jako tancerki wynika, że część tancerzy nie wypracowała własnych strategii radzenia sobie ze stresem, a niektórzy stosują niewłaściwe i nieskuteczne sposoby. Z tego względu stworzyłam propozycję działań warsztatowych ukierunkowanych na kształtowanie kompetencji radzenia sobie ze stresem. Są to niezwykle ważne kompetencje, ponieważ stres może mieć duży wpływ nie tylko na jakość tańca i osiągane wyniki, ale również na stan zdrowia tancerzy. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W rozdziale pierwszym zatytułowanym ,,Stres i sposoby radzenia sobie ze stresem’’ omawiam różne sposoby rozumienia stresu w literaturze. Analizuję także wzorce reakcji na stres w wybranych koncepcjach naukowych. Koncentruję się również na rodzajach stresu oraz pozytywnych i negatywnych skutkach jakie może wywołać zarówno w sferze psychicznej, fizycznej, jak i społecznej. Na koniec tej części omawiam wybrane sposoby i strategie radzenia sobie ze stresem. Drugi rozdział nosi tytuł ,,Poradnictwo dla tancerzy jako wsparcie w radzeniu sobie ze stresem’’. Analizuję w nim taniec z różnych perspektyw – jako sport, formę sztuki i wystąpienie publiczne. Omawiam również źródła tremy i stresu w wystąpieniach publicznych oraz ich objawy. Następnie opisuje style i sposoby radzenia sobie ze stresem towarzyszącym wystąpieniom publicznym. Ponadto zwracam także uwagę zarówno na czynniki stresogenne w tańcu, jak i korzyści wynikające z tańca. Natomiast pod koniec rozdziału na podstawie refleksyjnej analizy zarówno własnych doświadczeń jako tancerki, jak i literatury przedmiotu omawiam najbardziej adekwatne moim zdaniem sposoby pomocy dla tancerzy w radzeniu sobie ze stres. Ostatni rozdział pt. ,,Jak skutecznie radzić sobie ze stresem na scenie – projekt warsztatów dla tancerzy tańca towarzyskiego’’ jest poświęcony metodyce projektowania działań warsztatowych i analizie mojego autorskiego warsztatu. Omawiam w nim istotę warsztatu, rodzaje szkoleń, cykl uczenia się, style pracy trenera oraz metody wykorzystane w projekcie. Ponadto charakteryzuje również grupę szkoleniową oraz poszczególne sesje warsztatowe. Pracę zamyka Aneks, w którym zamieszczam szczegółowy scenariusz autorskiego projektu warsztatów, który skierowany jest do tancerzy tańca towarzyskiego. Warsztat jest stworzony w oparciu o cykl uczenia się poprzez doświadczenie Davida Kolba.

Niniejsza praca poświęcona jest tematyce konfliktów w związkach narzeczeńskich, kohabitacyjnych i małżeńskich. Przytoczone definicje i typologie konfliktów, uświadamiają czym tak naprawdę są kłótnie i nieporozumienia, w szerszym znaczeniu. W pracy opisałam również strukturę wszelkich konfliktów, które występują w związkach, a także opowiedziałam o konkretnych sposobach na rozwiązywanie ich. Dodatkowo przedstawiłam definicję związku oraz jego typologię. Rozdział czwarty w pracy, poświęcony został na badania własne, dzięki którym byłam w stanie odpowiedzieć na nurtujące mnie pytania, jakie postawiłam w części metodologicznej. Konflikty w czasach dzisiejszych występują na każdym kroku, i w każdej sferze życia człowieka. Jednak są one nadal tematem tabu. W mojej pracy ukazuję, jak wpływają one na związek dwojga ludzi oraz opowiadam o tym, że nie warto ignorować drobnych nieporozumień, ponieważ to właśnie one się nawarstwiają i tworzą nie wyobrażalne problemy, które później jest trudno rozwiązać.

Celem niniejszej pracy jest analiza nowego pokolenia, określanego jako Snowflakes oraz próba opisania adekwatnych form wsparcia i pomocy dla tej grupy. Efektem przeprowadzonych analiz i zestawień jest autorski projekt warsztatu, dedykowanego młodzieży licealnej, w trakcie którego uczestnicy mają możliwość nabyć i poszerzyć swoje kompetencje radzenia sobie z problemami codzienności. Praca składa się z trzech rozdziałów oraz aneksu, zawierającego w sobie szczegółowy opis i przebieg warsztatu Staw czoła przeciwnościom!. W pierwszym rozdziale pracy pod tytułem Pokolenie Snowflakes wobec problemów codzienności przedstawiam kontekst współczesności, a więc zbiór wydarzeń i ich konsekwencje, które składają się na obraz rzeczywistości XXI wieku. Następnie analizuję charakterystykę następujących po sobie pokoleń – od pokolenia Tradycjonalistów po generację Z, a także sposób podejmowania międzypokoleniowej komunikacji, współtworzenia obrazu społeczeństwa, funkcjonowania i samego konfliktu pokoleń. Kolejne strony rozdziału są skoncentrowane już ściśle wokół tematyki pokolenia Snowflakes, jego genezy, cech charakterystycznych, wyznawanych wartości, potrzeb, obieranego stylu życia, a także problemów, z którymi się mierzy. Drugi rozdział pracy, zatytułowany Poradnictwo dla młodych z pokolenia Snowflakes, rozpoczyna się opisem poradnictwa jako specyficznej formy wsparcia. Następnie przedstawiam definicje i sposoby rozumienia sytuacji trudnych, a także konkretne modele radzenia sobie w ich obliczu. Kolejne podrozdziały zawierają obszerny opis oferty poradniczej, zarówno profesjonalnej jak i nieprofesjonalnej skierowanej bezpośrednio do osób młodych oraz listę sposobów wspierania młodych, których wybór został dokonany na podstawie informacji zawartych we wcześniejszych częściach pracy. Trzeci rozdział pod tytułem Sposoby wspierania młodych z pokolenia Snowflakes – projekt warsztatu zawiera w sobie prezentację stworzonego przeze mnie szkolenia i składa się z dwóch podrozdziałów. W pierwszym z nich opisuję metodykę projektowania działań warsztatowych, a więc wyjaśnienia terminologiczne, rodzaje szkoleń, rolę trenera, cykl Davida Kolba oraz metody szkoleniowe, które wykorzystałam w warsztacie. Natomiast drugi podrozdział jest prezentacją projektu, jego celów i założeń, grupy docelowej, a także zawiera analizę poszczególnych działań z pespektywy teorii uczenia się przez doświadczenie.

W swojej pracy zajęłam się zagadnieniem dotyczącym sposobów wprowadzania zagadnień matematycznych u dzieci w wieku przedszkolnym. W rozdziale teoretycznym skorzystałam z szeroko dostępnej literatury przedmiotu i opisałam orientację przestrzenną, rytmy, klasyfikację oraz liczenie jako zagadnienia, dzięki którym już w najmłodszych latach można wprowadzać w życie matematykę. Zajęłam się także rolą nauczyciela w procesie edukacji przedszkolnej. Natomiast w drugim rozdziale opisałam autorski projekt działań edukacyjnych, w którym umieściłam cztery scenariusze zajęć. Każdy scenariusz odpowiada zagadnieniu, wcześniej opisanemu w rozdziale pierwszym. Znajduje się tam również opis placówki, w której realizowałam projekt oraz cele i założenia projektu. Moim głównym celem było wprowadzenie dzieci w świat matematyki, używając do tego zabawy i prostych, zrozumiałych dla dzieci zadań. W trzecim rozdziale odniosłam się do teoretycznego ujęcia ewaluacji oraz opisałam własne działania w placówce, a także refleksje na temat pracy z dziećmi.

Podejście Skoncentrowane na Rozwiązaniach (TSR), jest jedną z alternatywnych form pracy z młodzieżą trudną, wykolejoną, nieprzystosowaną społecznie. Jest jednym z nurtów znajdujących się obok podejścia poznawczego, behawioralnego czy humanistycznego- bardzo dobrze znanych i zazwyczaj stosowanych w ośrodkach pomocy młodzieży. Każdy z tych nurtów jest na swój sposób wyjątkowy, natomiast żaden z nich nie jest idealny. Poszukiwania praktyków i teoretyków terapii idealnej zaprowadziły do powstania nowego, odmiennego a zarazem kontrowersyjnego podejścia do uzależnienia ( nawyku – według nomenklatury TSR) oraz sposobu jego rozwiązania. Niezwykłość tej terapii tkwi w filozofii i strategiach stosowanych podczas zajęć terapeutycznych. Uznanie wychowanka jako klienta, który zna rozwiązanie swojego problemu a terapeuty jako pomocnika odkrywania tkwiących w kliencie potencjałów wzbudziło we mnie zainteresowania, które zaprowadziło mnie do napisania pracy. Podejście te nie pozwala zapominać, że uzależnienie nie istnieje, jest nawyk, że nawrót do nawyku nie jest zaprzepaszczeniem osiągniętych sukcesów podczas terapii a jej naturalnym skutkiem oraz iż terapia, terapeuta czy techniki nie są w centrum zainteresowania a sam klient jest najważniejszy. Postawienie go na pierwszym miejscu, odejście od utartych schematów terapeutycznych oraz modyfikowanie każdego kolejnego kroku zgodnie z klientem to zdecydowanie innowacyjne podejście, którego zalety odzwierciedlają wyniki moich badań. Sens i istotę funkcjonowania Podejścia Skoncentrowanego na Rozwiązaniach zawarłam w pierwszym rozdziale. Rozdział ten jest podzielony na osiem podrozdziałów. Zaczynając od rysu historycznego terapii, przez filozofie centralną, główne założenia, relacje terapeuty z klientem oraz selektywnie wybrane techniki stosowane w pracy z młodzieżą, umiejętności, strategie aż do procesu terapeutycznego i znaczenia bliskich osób i rodziny w pracy z klientem. Rozdział ten jest przepełniony informacjami, które pozwalają zrozumieć owe podejście. Rozdział drugi dotyczy ośrodka znajdującego się w Toruniu- Całodobowego Młodzieżowego Ośrodka Leczenia Uzależnień, w którym TSR stał się wiodącą metodą postępowania z wychowankami. Rozdział ten zawiera sześć podrozdziałów i dostarcza informacji na temat: postania ośrodka, regulaminu, czyli zasad jakie panują w ośrodku, Księgi Zasad i Ustaleń Społeczności, a także założeń programowych, poziomów odpowiedzialności, zasad bezpieczeństwa i planu oddziału. Rozdział trzeci, jest rozdziałem metodologicznym. Składa się z czterech podrozdziałów. W poszczególnych podrozdziałach opisałam przedmiot i cel badań, a także wybraną metodę i technikę badań. Scharakteryzowałam także grupę badawczą oraz opisałam poszczególne kroki prowadzenia badań. Ostatni rozdział, to analiza badań własnych. Składa się z dwóch podrozdziałów. Pierwszy z nich to ustosunkowanie się do problemu badawczego w świetle badań własnych. Natomiast drugi podrozdział jest podsumowaniem i wyciągnięciem