Przedmiotem zainteresowania mojej pracy magisterskiej o tytule "Techniki i narzędzia pracy coacha wspomagające rozwój kompetencji społecznych klientów", jak sam tytuł wskazuje, są narzędzia stosowane w coachingu, które mają swoje zastosowanie w rozwijaniu i pogłębianiu kompetencji społecznych. W swojej pracy dokonałam wnikliwej analizy i syntezy podstawowych pojęć zawartych w literaturze, niezbędnych do poruszania się w tematyce coachingu oraz kompetencji społecznych, począwszy od przedstawienia definicji coachingu i jego rodzaje, przez różne narzędzia coachingowe, skończywszy na przedstawieniu definicji i przykładów kompetencji społecznych. Istotnym aspektem ujętym w mojej pracy są również podstawy metodologiczne, na których bazowałam projektując badania własne. Moja praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział pt. "Coaching oraz techniki i narzędzia pracy w nim stosowane" poświęcony jest przedstawieniu podstawowych pojęć z zakresu coachingu, w którym staram się przedstawić możliwie szeroki wachlarz definicji oraz rodzajów coachingu. W drugim rozdziale pt. "Zastosowanie coachingu w rozwijaniu kompetencji społecznych" przedstawiłam różnice w definiowaniu kompetencji społecznych oraz omówiłam wybrane przykłady kompetencji społecznych. W trzecim rozdziale pt. "Metodologiczne podstawy pracy" mówię o paradygmatach i strategiach badań w naukach społecznych. W tym rozdziale przedstawiłam również cele badań oraz problemy badawcze wraz z dokładnym omówieniem wybranej metody badawczej. Rozdział ostatni natomiast poświęcony został przedstawieniu wyników badań własnych z charakterystyką osób badanych oraz analizą jakościową treści przeprowadzonych wywiadów.

„Techniki teatralne w doradztwie zawodowym i edukacyjnym dla młodych dorosłych” to praca dyplomowa oparta na zrealizowanym przez autorkę projekcie edukacyjnym. Formuła pracy reprezentuje praktyczne podejście do teatru i pedagogiki. Autorka wskazuje na edukacyjny i społeczny potencjał teatru. Teatr jawi się tu jako jedno z podstawowych narzędzi wyrażania emocji, wizualizacji pragnień i realizacji marzeń. Celem wprowadzenia do procesu doradczego technik teatralnych, które angażują ciało oraz analityczną i kreatywną sferę myślenia, jest uatrakcyjnienie samego procesu i zwiększenie zainteresowania młodych ludzi własnymi predyspozycjami. W toku pracy zaprezentowane zostały autorskie scenariusze, które mogą wspomóc proces doradztwa zawodowego i edukacyjnego dla młodych dorosłych przede wszystkim na poziomie edukacji licealnej. Jednak sam projekt i poszczególne scenariusze mogą być adaptowane również na potrzeby innych grup wiekowych. Warsztaty zostały zrealizowane w wymiarze 4 spotkań 90- minutowych, (łączny czas wszystkich spotkań to 6 godzin) rozłożonych na okres dwóch tygodni. Każde ze spotkań jest opatrzone dokumentacją fotograficzną.

Współcześnie żyjemy w czasach, w których telewizja i media towarzyszą nam na każdym kroku. Mało kto wyobraża sobie życie bez telefonu komórkowego, czy Internetu. Media tak zawładnęły światem, że w podświadomy sposób sterują naszym umysłem i czasem. Nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ogromną moc posiada telewizja i jej przekaz. Wpływa na przekonania i wartości odbiorców, kształtuje ich światopogląd. Widzowie podporządkowują swoje plany pod względem programów wyświetlanych w telewizji, przez co zaniedbują swoje relacje z innymi osobami. Często rezygnują z czasu spędzanego z bliskimi na rzecz ulubionego serialu. Niniejsza praca omawia wszystkie skutki nadużywania telewizji przez dzieci. Począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na wpływie na sferę poznawczą i emocjonalną. Natomiast przedstawione przeze mnie badania pokazują, iż przedszkolaki spędzają przed szklanym ekranem coraz więcej czasu. Rodzice nie wiedzą, jakie skutki wywołuje nadmierne oglądanie telewizji przez ich dzieci. Rozdział pierwszy omawia najważniejsze pojęcia związane z telewizją. Wyjaśniam, czym jest telewizja, jaka jest specyfikacja jej wpływu oraz jakie programy są nam prezentowane. W drugim rozdziale opisane zostały sfery rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym. Przede wszystkim skupiłam się na sferze poznawczej, społecznej, emocjonalnej, psychoseksualnej oraz motorycznej, czyli na najważniejszych płaszczyznach, które u dzieci w wieku przedszkolnym ulegają dynamicznym zmianom. Rozdział trzeci przedstawia negatywne właściwości telewizji, począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na oddziaływaniu na funkcje poznawcze. Na podstawie literatury potwierdzam, iż dzieci pozostawiane sam na sam ze szklanym ekranem, bez żadnego nadzoru, spędzają przed nim wiele godzin. Są przesycone różnorodnymi treściami, oddziałuje na nie wiele bodźców. Przed telewizorem siedzą często w pozycji, która niekorzystnie wpływa na ich zdrowie fizyczne. Cierpi ich układ ruchu, ale także narządy zmysłów. Zazwyczaj przedszkolaki oglądają programy, które nie są dostosowane do ich grupy wiekowej, przez co narażone są na treści nasycone wulgaryzmami. Telewizja w ten sposób przyczynia się do wytwarzania ich systemu wartości oraz światopoglądu. To, co zobaczą wydaje im się właściwe. W ten sposób wpływa na funkcje poznawcze dzieci. Ponadto seanse wywołują wiele emocji, nie zawsze pozytywnych. W trzecim rozdziale opisałam również, w jaki sposób bajki oddziałują na zachowanie przedszkolaków, jak przyczyniają się do wzrostu agresji oraz przemocy i wywołują reakcje lękowe. W ostatnim podrozdziale dotyczącym skutków oglądania telewizji przedstawiłam wpływ reklam oraz ich moc perswazji. Na koniec zaproponowałam warsztat, który pomaga rodzicom zrozumieć, jak mądrze korzystać z telewizji, która wykorzystywana w umiejętny sposób może nieść ze sobą korzyści. Uważam, że jest to temat bardzo ciekawy oraz „na czasie”, co potwierdzają przerażające statystyki zawarte w mojej pracy.

Tematyka związana z telewizją dziecięcą jest w dzisiejszych czasach bardzo istotna, ponieważ medium to niezmiennie od lat pełni niezwykle atrakcyjne dla dzieci źródło rozrywki. Jak wynika z badań, dzieci poświęcają na oglądanie telewizji coraz więcej czasu. Zdecydowana większość z nich robi to ponad „higieniczno-pedagogiczną normę” dwóch godzin dziennie . Każdy przekaz odbierany przez dziecko ma wpływ na kształtowanie się jego osobowości. Z tego powodu niezmiernie ważne jest nauczenie młodego odbiorcy krytycznego podejścia do informacji nadawanych przez telewizję. Niniejsza praca stanowi próbę zanalizowania przykładowych formatów jednej z najpopularniejszych w Polsce stacji telewizyjnych – Disney Channel. Analizę oparto o postulaty pedagogiki krytycznej. Pierwszy rozdział poświęcono zagadnieniu kultury popularnej i edukacji. Na początku zostaje zdefiniowane pojęcie kultury popularnej, wywodzącej się z kultury masowej. Następnie omówiono socjalizacyjny charakter popkultury, opartej na mediach i hipermediach, która wdraża jednostki do życia w społeczeństwie. Kolejny podrozdział dotyczy edukacyjnego kontekstu kultury popularnej, bowiem może ona zachęcać dzieci i młodzież do wkraczania w świat sztuki oraz kształtować wrażliwość artystyczną, a także pomagać odnaleźć się w dorosłym życiu, przygotowując do przyszłych ról społecznych. Druga część rozdziału teoretycznego dotyczy zjawiska telewizji w społeczeństwie, a przede wszystkim jej wpływu na kształtowanie osobowości najmłodszych widzów. Jak się okazuje, telewizja jest znaczącym (o ile nie najważniejszym) składnikiem kultury medialnej, pełniącym funkcje socjalizacyjne. Za jej pośrednictwem dzieci zdobywają wiedzę o świecie społecznym, kształtują postawy i system wartości oraz przygotowują się do dorosłego życia. Poza niewątpliwymi czynnikami korzystnymi dla rozwoju młodej widowni pojawiają się także elementy niekorzystne, które ukazują nieprawdziwy obraz rzeczywistości, często implikując pojawianie się zachowań nieakceptowanych społecznie. Oprócz tego nadmierne oglądanie telewizji powoduje problemy zdrowotne oraz zaburzenia w sferach społecznej, emocjonalnej i poznawczej. Na końcu omówiono zagadnienie edukacji medialnej. Zdaniem wielu badaczy edukacja medialna jest niezwykle ważnym zagadnieniem współczesnego świata. Kształtowanie u dzieci i młodzieży kompetencji audiowizualnych stanowi nieodzowny warunek racjonalnego korzystania z mediów. Trzecia część rozdziału pierwszego traktuje o nurcie pedagogiki krytycznej. Pedagogika krytyczna zakłada, że świat społeczny potrzebuje rewolucyjnej zmiany. Jednak wszelkie interwencje są blokowane przez działania dominujących grup społecznych. Jednym z największych obszarów tych działań jest edukacja, która służy interesom elit. Paradoksalnie to właśnie ona stanowi najważniejszy czynnik zmiany społecznej, wymagającej demaskowania „fałszywej świadomości”. Kultura medialna, w tym także telewizja, wspiera zastany ład społeczny. Na przeciw temu wychodzi pedagogik

Niniejsza praca podejmuje temat telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania oraz ich odbiorców. Spośród bogatej oferty medialnej zostały wybrane dwa według autorki najciekawsze, dobrze znane reality show – „Superniania” oraz „Surowi Rodzice”. Oba programy emitowane były przez prywatną polskojęzyczną stację telewizyjną TVN. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich obejmuje zagadnienia teoretyczne pracy, związane przede wszystkim z refleksją nad samym pojęciem kultury, która pojmowana jest jako zjawisko wszechobecne w dzisiejszych czasach. Stało się to podstawą być omówić fenomen szeroko pojmowanej kultury popularnej. W swoich rozważaniach autorka uznaje telewizję jako medium edukacyjne. Zwraca uwagę na jej edukacyjny potencjał. Szczególnie ważne dla autorki pracy są rozważania o istocie poradnika w kulturze popularnej, stąd też uwagę przywiązano do opisania zapośredniczonego typu poradnictwa, które charakterystyczne jest dla telewizyjnych programów z zakresu problematyki wychowania. Rozdział drugi to opis metodologicznych podstaw pracy. Postawiony w nim zostaje główny cel badawczy pracy oraz problem główny i problemy szczegółowe. Autorka zdecydowała się przeprowadzić badania w paradygmacie krytycznym. W części badawczej pracy zrealizowana została strategia jakościowa. Z racji, że temat pracy dotyczy zarówno programów telewizyjnych jak i ich odbiorców, autorka postanowiła, że rozdział trzeci pracy zostanie podzielony na dwie części. W pierwszej części nastąpi odwołanie do analizy treści wybranych programów telewizyjnych, natomiast w drugiej części zapytani o zdanie zostaną widzowie. Prócz osobistej analizy ich treści, szczególnie znaczące dla badań nad tematyką pracy, uznane zostały rozmowy z odbiorcami telewizyjnych programów wychowawczych. Autorka uznała taki podział za konieczny, by móc uzyskać większą wartość poznawczą dla opisania fenomenu telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania. Rozdział ten jest omówieniem wyników uzyskanych przez autorkę badań. Autorka za cel postawiła sobie przede wszystkim ukazać jakie znaczenie dla odbiorców mogą mieć telewizyjne programy poradnicze o wychowaniu. W pracy zwraca się uwagę na edukacyjny potencjał mediów. Kultura popularna uznana zostaje jako przestrzeń socjalizacji i edukacji. Istotne jest dostrzeżenie krytycznych postaw odbiorców treści medialnych. Osobista analiza treści pozwala dostrzec w jaki sposób telewizja kreuje obraz współczesnej rodziny, a wywiady z respondentami mogą udzielić odpowiedzi na pytanie: Dlaczego widzowie oglądają te programy? W pracy zostaje ukazane znaczenie instytucji poradniczych. Wśród nich charakter poradniczy zyskuje współczesna telewizja, gdzie obecnie programy poradnicze pełnią rolę doradczą. Niniejsza praca ukazuje jakie znaczenie dla odbiorcy mogą mieć treści prezentowane za sprawą telewizji oraz w jaki sposób staje się on współtwórcą przekazywanych komunikatów medialnyc

Praca opisuje proces wykorzystania mediów w obszarze pedagogicznym, przybliża założenia pedagogiki krytycznej, zwłaszcza programu ukrytego oraz przedstawia różne dylematy wokół telewizji religijnej. Zamieszczono w niej również analizę elementów programu ukrytego znajdujących się w telewizyjnych programach religijnych dla dzieci. Badania zostały przeprowadzone za pomocą analizy dokumentów i dotyczyły elementów programu ukrytego w czterech telewizyjnych programach religijnych dla dzieci. Ich celem było zdefiniowanie tych elementów w różnych kategoriach: przestrzeń, uczestnicy, goście, język oraz rzeczywistość religijna współczesnego świata. Wyniki ukazały różny poziom elementów programu ukrytego w czterech badanych telewizyjnych programach religijnych dla dzieci.

Tematem pracy jest terapeutyczna rola baśni i bajki we wspomaganiu rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym. Istotą problematyki badań jest oddziaływanie baśni i bajki na rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym w grupie rówieśnicze. Baśnie i bajki to pierwsze utwory, dzięki którym dziecko poznaje normy i zasady funkcjonowanie otaczającego go świata. Zaznajamia się z wartościami, zasadami i określonymi zachowaniami we własnym społeczeństwie. Poprzez baśń i bajkę dziecko kształtuje własne emocje, odczucia i uczy się zachowania w sytuacjach problemowych Podjęta problematyka dotyczy także kontaktów społecznych i komunikacji dzieci z rówieśnikami. Bajki mając różne przesłania nie tylko ukazują pozytywne zachowania, ale także doskonale oddziałują na rozwój fantazji, wyobraźni i kreatywności. Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo często wspominają usłyszane bajki, bawią się kierując usłyszaną bajką, czy rysują swoich bohaterów. Baśnie i bajki wszechstronnie oddziałują na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym i posiadają wiele wartości wychowawczych i poznawczych.

W pracy podjęte zostały badania terapeutycznego wpływu pisania o cierpieniu w specyficznych narracjach autobiograficznych – patografiach. Badałam, jak w opublikowanych historiach życia osób dotkniętych wydarzeniem krytycznym, jakim jest choroba nowotworowa, przejawia się funkcja terapeutyczna, w jaki sposób została ona zakomunikowana, jakie są jej rodzaje oraz co stoi za decyzją o upublicznieniu twórczości o takim charakterze.

.

Praca zawiera szereg definicji niezbędnych do zgłębienia tematu terapii dzieci z agenezją działa modzelowatego. Jest w niej omówiony szereg rodzajów terapii stosowanych w pracy z dzieckiem z agenezją ciała modzelowatego w wieku przedszkolnym oraz własne obserwacje i wnioski płynące z pracy z tą wadą ośrodkowego układu nerwowego.

Celem niniejszej pracy magisterskiej jest próba opisu doświadczeń zawodowych logopedów, którzy prowadzą terapię logopedyczną osób jąkających się. Ponadto jest nim także pogłębienie wiedzy na temat jąkania – jego specyfiki, charakterystyki oraz procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Praca jest podzielona na pięć rozdziałów. W pierwszym z nich przedstawiono definicje jąkania, charakterystykę, etiologię, rodzaje i proces diagnostyczny wspomnianego zaburzenia mowy. W rozdziale drugim zaprezentowano charakterystykę terapii jąkania i stosowane w niej metody oraz czynniki warunkujące jej efektywność. W rozdziale trzecim opisano charakterystykę zawodu logopedy wraz ze zdefiniowaniem pojęcia zawodu, przedstawieniem procesu kształcenia zawodowego logopedów oraz ich przygotowania w zakresie terapii jąkania. Rozdział czwarty dotyczy metodologicznych podstaw badań własnych, w którym przedstawiono m.in.: przedmiot i cel badań, problemy badawcze oraz metody, techniki i narzędzia badawcze. Rozdział piąty służy przedstawieniu terapii logopedycznej osób jąkających się w doświadczeniach zawodowych logopedów w świetle badań własnych.

Praca składa się z trzech rozdziałów: 1:Temat pracy w świetle literatury; Ośrodek leczenia uzależnień MONAR 2.Metodologiczne podstawy pracy 3. Analiza wyników własnych. Pierwszy rozdział jest typowym wyjaśnieniem pojęć, a więc na początku terminologii związanej z pojęciem terapii, uzależnienia, definicji narkotyku oraz faz zażywania a także narkomana, narkomanii i osoby uzależnionej, również zawiera porównanie dotyczące leczenia stacjonarnego a leczenia ambulatoryjnego czy też obowiązującego polskiego prawa wobec osób uzależnionych. Podrozdział 2 rozdziału I skupia się już wokół tematyki MONAR. W niej to zawarte są informacje o ośrodku MONAR a więc celach, zadaniach monaru, społeczności terapeutycznej oraz jej filozofii. Opisane zostały funkcje i hierarchia w społeczności terapeutycznej w oparciu o etapy leczenia. Później omówiona została terapia indywidualna w MONAR, osoba Lidera. Jak wiadomo termin Terapia jest pojęciem bardzo ogólnym więc nie mogło zabraknąć arteterapii, muzykoterapii oraz innych stosowanych rodzajów terapii. W tym podrozdziale zawarłem informacje także o terapii rodzin, prawnym funkcjonowaniu ośrodka MONAR czy też samej historii ośrodka MONAR we Wrocławiu. Rozdział drugi został poświęcony metodologii a więc można tam znaleźć opis przedmiotu, celu badań, problemu badawczego jak i metod,technik i narzędzi badawczych zarówno w ujęciu teoretycznym jak i tym który realizuje w swych badaniach. A więc metodologia oparta jest na metodzie indywidualnych przypadków a więc wywiadzie indywidualnym a także analizie dokumentów. Rozdział III poświęcony już jest analizie wyników własnych. W nim zawarte są informacje, wyniki badań mówiące o warunkach socjalno-bytowych do stosowania terapii, problemach jakie młodzież musi przepracować w procesie terapii czy znaczeniu wspólnej pracy. W dalszej części tego rozdziału zawarłem hierarchie i funkcje w społeczności będące podstawą w programie leczenia uzależnień, porównując do informacji zawartych w rozdziale I. Podobnie rzecz ma się w wynikach z badań odnoszących się do terapii metodą społeczności terapeutycznej a stosowania terapii indywidualnej, która oprócz porównania z analizą dokumentów została porównana do opisu teoretycznego w rozdziale I . W rozdziale tym znajduje się punkt odnoszący się do terapeutów, którzy sami ukończyli terapię i pomagają w placówce MONAR w kontekście istotnego czynnika w procesie leczenia uzależnionych. Ostatnie dwa punkty to opis i realizacja muzykoterapii, arteterapii, innych stosowanych form terapii czy też terapii rodzin. W pracy mojej znajduje się kilka zdjęć, które zostały zrobione w ośrodku MONAR. Koniec pracy to podsumowanie w oparciu o wywiad i analizę dokumentów oraz wnioski z pracy. Całość zwieńczona została opisem bibliograficznym, netograficznym i wykazem analizowanego dokumentu.

Moją pierwszą pracę dyplomową zatytułowałam następująco: „Terapia pedagogiczna dziecka z FAS”. Znajdują się w niej informacje o samej terapii pedagogicznej - przebiegu jej diagnozy, jej formy, metod, a także zasad i celów, jakie stawia ona przed pedagogami, a także rodzicami, czy nauczycielami. Prócz wiedzy na temat terapii, praca dyplomowa zawiera także obszerny opis kliniczny Alkoholowego Zespołu Płodowego, charakterystykę dziecka cierpiącego na dany syndrom, oraz przedstawienie chorego jako ucznia. Po opisie tych dwóch obszernych zjawisk, które są przedmiotami mojej pracy, w czwartym rozdziale, znajduje się opis terapii pedagogicznej dziecka z Alkoholowym Zespołem Płodowym. Wszystkie informacje oparte są na literaturze przedmiotu. Założeniem mojej pracy, a także autorskiego warsztatu szkoleniowego, jest szerzenie wiedzy na temat syndromu FAS oraz metod, którymi można pracować mając pod opieką wychowanka z FAS. Jak już wspomniałam, w pracy znajduje się konspekt warsztatu, którego celem jest rozwój wiedzy, umiejętności i świadomości nauczycieli o syndromie FAS i metodach pomocy. Pisząc tą pracę zauważyłam, że nie ma zbyt dużej liczby publikacji na temat Alkoholowego Zespołu Płodowego, wynika to z tego, co też jest zawarte w literaturze, że pierwsze medyczne opisy tego syndromu powstały w latach 70. ubiegłego wieku. Niestety, przez ten sam powód, w naszym społeczeństwie panuje niski poziom wiedzy na ten temat, co jest bardzo niebezpieczne, ponieważ nie wiedząc o zagrożeniach, jakie niesie za sobą picie alkoholu podczas ciąży, sięga po niego aż 30% kobiet spodziewających się dziecka. W pracy przedstawione są wszystkie aspekty syndromu FAS – medyczne, pedagogiczne i społeczne, tak samo terapia pedagogiczna. Zachęcam do przeczytania poniższej pracy, aby zaczerpnąć wiedzy specjalistów na ten temat, a także moich wniosków i przemyśleń.

Tematem mojej pracy jest terapia pedagogiczna jako forma wspierania rozwoju motoryki malej dziecka w wieku przedszkolnym. Temat ten wybrałam z uwagi na fakt, iż w codziennej pracy mam kontakt z dziećmi u których jest prowadzona terapia z zakresie motoryki małej. W niniejszej pracy chciałabym przedstawić dzieci, u których te zaburzenia są najbardziej nasilone. Aby przedstawić całościowy obraz problemu została wykonana diagnoza dzieci w dwóch różnych ostępach czasowych, która pozwoliła na opracowanie planu terapeutycznego dla dzieci z owym zaburzeniem oraz wyciągnięcia wniosków po przebytej terapii. Podejmując temat pracy chciałam również pogłębić wiedze w tym zakresie, wskazać przyczyny zaburzeń u dzieci mających trudności w zakresie motoryki małej oraz pokazać jak ważna jest terapia dla dzieci posiadających niniejszą trudność. Starałam się ukazać w jaki sposób wspierać rozwój motoryki małej u dziecka w wieku przedszkolnym. Zawarte w owej pracy informacje mogą być przydatne dla osób, które prowadza zajęcia w zakresie stymulacji ręki w celu prawidłowego wspierania dziecko w rozwijaniu motoryki małej, ale również mogą służyć jako cenne wskazówki dla nauczycieli oraz terapeutów.

Dysleksja jest jednym z najczęściej diagnozowanych zaburzeń, z którym zmagają się dzieci w polskich szkołach. Coraz więcej uczniów zmaga się z trudnościami, charakterystycznymi dla tego zjawiska. Jedną z możliwości udzielenia pomocy dzieciom i młodzieży ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest terapia pedagogiczna, czyli oddziaływania o charakterze korekcyjno – kompensacyjnym. Niestety, zajęcia te nie zawsze przybierają odpowiednie formy. Poza tym, na obniżoną efektywność terapii pedagogicznej wpływa wiele czynników, na które nauczyciel lub pedagog nie może oddziaływać. Niniejsza praca stanowi wyjaśnienie tego, jak terapia pedagogiczna wpływa na możliwość uzyskiwania przez uczniów gimnazjum ze zdiagnozowaną dysleksją osiągnięć szkolnych. Jest także odpowiedzią na nikłe zainteresowanie badaczy starszymi uczniami polskich szkół, a badania w niej zawarte mogą posłużyć jako swego rodzaju podpowiedź dla tych, którzy mają jakąkolwiek styczność z terapią pedagogiczną – rodziców, nauczycieli, pedagogów oraz samych uczniów. Pierwszy rozdział pracy rozpoczyna się od niezbędnych wyjaśnień terminologicznych związanych z dysleksją oraz diagnozą tego zaburzenia. Kolejno zostały dokładnie wskazane oraz omówione przyczyny występowania dysleksji,na podstawie starszych i nowszych publikacji, jak również uznane przez dotychczasową literaturę koncepcje jej powstawania. Zostały także wyjaśnione najważniejsze symptomy dysleksji oraz ich znaczenie dla funkcjonowania ucznia w szkole. Rozdział pierwszy zamyka opis czynności, jakie podejmowane są w ramach diagnozowania dysleksji. Kolejna część niniejszej pracy odnosi się do skuteczności terapii pedagogicznej w pracy z uczniami zmagającymi się z dysleksją. Omówione zostały w niej takie kwestie, jak: terminologiczne wyjaśnienie terapii pedagogicznej, cele oraz rodzaje oddziaływań terapeutycznych, zasady terapii pedagogicznej, rozwój oraz stosowanie terapii pedagogicznej w Polsce. Poruszony został także temat terapii pedagogicznej w świetle polskiego prawa oświatowego oraz metody pracy terapeutycznej z dzieckiem ze zdiagnozowaną dysleksją. Zawarty został również kodeks postępowania terapeuty pedagogicznego. Następny rozdział poświęcony został metodologii badań. Poruszono w nim zagadnienia związane z założeniami teoretycznymi towarzyszącymi idei przeprowadzenia badań. Przedstawiono także przedmiot oraz cel badań oraz określone zostały problemy badawcze. Została w nim także opisana strategia podjętych badań. Następnie wyjaśnione zostały kwestie związane z wykorzystanymi metodami oraz technikami badawczymi, jak również miejscem badań i badaną populacją. Ostatnia część pracy zawiera dokładną analizę uzyskanych wyników badań. Poruszono w niej temat sylwetek badanych uczniów. Wskazano także rodzaj i zakres osiągnięć szkolnych badanych uczniów gimnazjum. Poruszona została także kolejna kwestia – znaczenie przebiegu terapii pedagogicznej oraz konkretnych jej form w uzyskiwaniu przez gimnazjalistów z dysleksją

Praca dotyczy terapii, jako formy wsparcia dziecka w wieku przedszkolnym, za pomocą ruchu i tańca, uwzględniając taniec. Celem pracy było zbadanie, czy terapia ruchem i tańcem niweluje u dzieci napięcie emocjonalne. Do przeprowadzonych badań zastosowałam metodę Gimnastyki Twórczej R. Labana,a także elementy metody Knillów oraz Edukacji przez ruch. Uzyskane wyniki opisałam w rozdziale trzecim.