Praca dotyczy trzech wymiarów dorosłości, jakimi są przyspieszenie, opóźnienie oraz zawieszenie. Dokonano analizy każdego z nich. Podjęty temat ukazuje, iż dorosłość to nie tylko wiek. To przede wszystkim pełnienie określonych ról życiowych, realizowanie zadań czy po prostu odpowiedzialność za siebie i innych. W pracy zostały ukazane sytuacje, w których jednostka doświadcza w pewnym sensie ‘innej’ dorosłości. W kontekście przyspieszenia dorosłości analizie zostały poddane nastoletnie matki. Ukazane zostały przyczyny i konsekwencje przedwczesnego macierzyństwa. Zjawisko to zostało także rozpatrzone w kontakcie szans oraz zagrożeń dla tożsamości jednostki. Opóźnienie dorosłości opisane jest tu na przykładzie „gniazdownikow”, czyli dorosłych osób odwlekających rozpoczęcie życia na własny rachunek. Dla przedstawienia zawieszenia dorosłości - skupiono się na osobach z niepełnosprawnościami, które nabyły je w skutek losowego wydarzenia. W tym wątku poruszone zostały także kwestie (auto)marginalizacji oraz wykluczenia społecznego. W pracy ukazana została niepewność czasów, w których żyjemy. Podkreślono także istotę i rolę idei lifelong learning oraz biograficznego uczenia się jednostek.

Praca podejmuje problem wsparcia procesu uczenia się i nauczania na przykładzie tutoringu. Tutoring jest zagadnieniem, które dopiero zaczyna być podejmowane przez badaczy. Głównym celem pracy było prześledzenie obecności tutoringu, jako formy wspierania procesu uczenia się na gruncie wrocławskiego szkolnictwa. Podstawowymi kwestiami istotnymi dla podjętego problemu były: historia kontaktu tutorów z tutoringiem, rozpoznanie motywacji tutorów, kompetencji osób uczących się oraz efekty pracy tutorskiej. Pobocznymi problemami badawczymi stały się okoliczności i powody podjęcia przez nauczyciela roli tutora, przygotowanie zawodowe nauczyciela do roli tutora, dostrzegane przez nauczyciela korzyści i trudności z tutoringu oraz efekty pracy tutorskiej. Moje badania oparłam na kilku pogłębionych analizach przypadków charakteryzujących tutoring. Metodę tutoringu pokazałam, jako fenomen opisany w kilku przykładach osób tutorów. Moimi rozmówcami było sześciu nauczycieli jednego z wrocławskich gimnazjów pracujących wedle tutoringu. Przeprowadzone przeze mnie badania dostarczyły interesujących danych na temat tutoringu. Założenie mojej pracy było następujące: tutoring obecny we wrocławskich szkołach gimnazjalnych jest dowodem to, że jest on formą wsparcia procesu uczenia się i nauczania. Teza ta znalazła potwierdzenie w badaniach. Pokazały one też, że tutoring, jako innowacyjna metoda pozwala w masowej szkole na zwrócenie uwagi na indywidualne uczone osoby, dostosowanie ścieżki rozwoju do jego sytuacji, służy dla rozwoju zainteresowań, uzdolnień i dobrych stron.

Tematem mojej pracy jest tutoring rówieśniczy jako wsparcie rozwoju poznawczego dziecka. Wychodzę z założeniem, że praca w małych grupach przynosi niesamowite efekty. Uzasadnienie zawiera się we wstępie pracy. Praca ma charakter projektowy i składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym z nich zarysowuję trzy główne zagadnienia podzielone na podrozdziały. Pierwszy podrozdział opisuje sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Skupiam się szczególnie na rozwoju poznawczym, emocjonalnym oraz społecznym. Uważam, że te sfery mogą być kształtowane wykorzystując zjawisko tutoringu rówieśniczego, który szerzej opisuję w podrozdziale drugim. Przygotowując się do pracy na polu edukacji wczesnoszkolnej skupiam się zatem na tutoringu, który może zajść między uczniami. W omawianym podrozdziale, zwracam uwagę na rolę kompetencji społecznych, które zależą od procesów zachodzących w grupie. W zależności od fazy rozwoju grupy zjawisko tutoringu może być bardziej lub mniej prawdopodobne. Aby praca w grupach przyniosła oczekiwane efekty i mogła być wsparciem rozwoju poznawczego dziecka istotna jest rola nauczyciela. Przedstawiam ją w trzecim podrozdziale. Określam jaki powinien być nauczyciel, za co jest odpowiedzialny i jak to wpływa na proces edukacji uczniów. Przyjmuję konstruktywistyczny model nauczania jako najbardziej naturalny model odpowiadający na potrzebę uczenia się dzieci. Najlepiej realizują go autorskie projekty edukacyjne. W drugim rozdziale proponuję zatem autorski projekt do bardzo ogólnego tematu jakim jest wiosna. Wybrałam temat, który w moim mniemaniu może być bliski uczniom. Co więcej, jest to temat, który z pewnością realizowany jest w każdej placówce. Na tak podstawowym zagadnieniu pokazuję, że odpowiednio przygotowane zajęcia oparte o pracę w grupach pozwolą na zaistnienie tutoringu rówieśniczego. Dzięki temu zjawisku, uczniowie więcej wynoszą z zajęć niż poprzez przyswojenie wiedzy z podręcznika lub tej podanej przez nauczyciela. W związku z tym za główne cele pracy przyjmuję poznanie przez uczniów zwiastunów wiosny, rozwijanie wrażliwości na zmiany w przyrodzie i otoczeniu, doskonalenie umiejętności pracy w grupie oraz wykorzystanie zjawiska tutoringu rówieśniczego. Formą pracy jest w głównej mierze praca w grupach 4-6 osobowych. Dobór metod opieram na podziale według Czesława Kupisiewicza. Realizując konstruktywistyczny model nauczania nieodzowna wydaje się być metoda oparta na obserwacji i pomiarze oraz metoda oparta na praktycznej działalności uczniów. Co więcej do przyjętego podziału zaliczane są także metody aktywizujące, które dodatkowo wzbogacają pracę z grupą. Trzeci rozdział zawiera ewaluację. Rozpoczynam od krótkiego opisu warunków w jakich mogłam zrealizować projekt. Następnie przyjmuję definicję ewaluacji, która dotyczy rzeczywistości szkolnej, pedagogicznej. Ponadto, określam jakiego typu ewaluacji dokonałam. Kolejnym krokiem jest opis zdarzeń w oparciu o zaproponowane przeze mnie scenariusze. Na koniec dokonuje r

Tutoring rówieśniczy jest jedną z alternatywnych metod nauczania, zasługujących na szczególną uwagę. Metoda ta uwzględnia bowiem naturalność i spontaniczność dzieci, a także ich osobiste doświadczenia, co sprawia, iż jest zarówno skuteczna, jak i atrakcyjna dla dzieci. W swojej pracy odniosłam tę metodę do dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W pierwszym rozdziale na podstawie literatury opisałam sylwetkę psychofizyczną dziecka w młodszym wieku szkolnym, a następnie wyjaśniłam istotę tutoringu rówieśniczego oraz rolę, jaką powinien pełnić nauczyciel korzystając z tej metody podczas zajęć z dziećmi. W drugim rozdziale zawarłam swój autorski projekt działań edukacyjnych, składający się ze scenariuszy zajęć, prowadzonych z wykorzystaniem metody tutoringu rówieśniczego. Ostatni rozdział prezentuje natomiast opis przeprowadzonych przeze mnie zajęć oraz ewaluację projektu, uwzględniającą realizację założonych celów, napotkane trudności oraz własne wnioski i refleksje.

Streszczenie Tutoring jest metodą dydaktyczno-wychowawczą, której zadaniem jest rozwijanie potencjału ucznia oraz motywowanie go do samodzielnej pracy. „Polega na regularnych, indywidualnych spotkaniach tutora z podopiecznym, w ramach których pracują oni wspólnie nad rozwojem potencjału młodej osoby. Tutoring daje to, czego zwykle nie mogą zapewnić masowe systemy edukacji i wychowania: uważność na konkretnego wychowanka i możliwość dostosowania ścieżki rozwoju do jego specyficznej sytuacji. Tutoring jest również znakomitą metodą służącą rozwojowi talentów i mocnych stron.” Tutor jest opiekunem wychowanka, dba „o pełne wykorzystanie potencjału podopiecznego, motywujący go do refleksji nad własnym rozwojem i wspiera go swoim doświadczeniem.” Spotkania tutora z wychowankiem określa się mianem tutoriali, są one okazją do zdobywania i poszukiwania wiedzy, wymiany doświadczeń, poglądów oraz doskonalenia między innymi umiejętności logicznego myślenia. Korzystanie z metody tuttoringu przynosi wiele korzyści, najważniejsza jest zdolność samodzielnego, refleksyjnego myślenia, ponadto z powodzeniem może być wykorzystywany w procesie rozwoju talentów, jej indywidualny charakter pozwala na trafne określenie potencjału ucznia. Jedną z form tutoringu jest tutoring rówieśniczy, który opiera się na idei uczenia się od siebie nawzajem, uczniowie wspólnie dysponują szeroką pulą różnych zasobów stanowiących narzędzia do rozwiązywania stawianych przed nimi zdań. Dzieci na przemian wcielają się w rolę tutora i ucznia, cały przebieg procesu tutoringu rówieśniczego nadzoruje tutor-wychowawca. Motywem podjęcia się tego tematu było poszukiwania odpowiedzi na pytania: w jaki sposób tutoring rówieśniczy może wspiarać młodych ludzi w rozwoju? Interesuje mnie czym różni się tutoring od poradnictwa, jaki powinien być tutor, czym charakteryzuje się proces tutoringowy. W efekcie moich poszukiwań, postanowiłam zaprojektować działania, które mieściłyby się w tym obszarze pomocy. Praca składa się z trzech rozdziałów, jej celem jest przedstawienie głównych założeń tutoringu rówieśniczego oraz zaprojektowanie warsztatu adresowanego do młodzieży, który pozwoliłby na wykorzystanie tej formy w codziennych sytaucajch edukacyjnych. W rozdziale pierwszym pt. Wprowadzenie do tutoringu omawiam podstawowe definicję tutoringu, poszczególne etapy tutoringu, kim jest tutor, wybrane narzędzia, metody, techniki pracy tutora, opór w relacji tutorskiej oraz wskazuję na różnicę między tutoringiem a poradnictwem oraz coachingiem. W rozdziale drugim pt. Tutoring rówieśniczy prezentuję definicję tutoringu rówieśniczego, tutora jako opiekuna grupy, proces powstawania grupy, rolę komunikacji w grupie, konflikty grupowe, korzyści płynące z tutoringu rówieśniczego oraz różnicę między tutoringiem rówieśniczym a doradztwem koleżeńskim. Rozdział trzeci pt. Razem nauczymy się więcej! – projekt warsztatu dla młodzieży zawiera wybrane zagadnienia projektowania warsztatów (definicje, opis cyklu Ko

Praca składa się z trzech część. Pierwszy rozdział zawiera teoretyczne ujęcie zagadnienia. Wyjaśniam w nim na podstawie literatury przedmiotu zagadnienia związane z moim tematem. Skupiłam się na zagadnieniach związanych z wychowaniem estetycznym, twórczą aktywnością plastyczną i pojęciami z tym związanymi. Drugi rozdział zawiera mój autorski projekt edukacyjny „Tworzę bez granic”. W pierwszej części opisuje czym jest projekt. Druga zawiera opracowane przeze mnie scenariusze stworzone na podstawie rozdziału teoretycznego oraz własnych doświadczeń, które nabyłam dzięki praktykom w czasie studiów oraz szkolenia z metody Sensoplastyka® autorstwa Izabeli Anny Stefańskiej. Ostatni rozdział dotyczy ewaluacji mojego projektu. Dzięki niej mogłam sprawdzić efekty, które założyłam. Opisałam dokładnie każdy krok, który realizowałam. Ewaluację przeprowadziłam korzystając z metody obserwacji. Wybrałam taką metodę ponieważ brałam czynny udział w każdych zajęciach.

Praca składa się z trzech głównych części. W pierwszym rozdziale pracy poruszam problematykę pracy w oparciu o dostępną literaturę. Opisuję w tej części sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku wczesnoszkolnym na podstawie rozwoju poznawczego, społecznego, moralnego oraz samodzielności. W drugim podrozdziale przedstawiam definicję twórczości oraz opisuję o ćwiczeniach plastycznych i wychowaniu estetycznym. Ostatnim punktem w tym rozdziale jest rola nauczyciela, jakie są jego zadania oraz jakie pełni obowiązki wobec twórczości dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Drugi rozdział jest to autorski projekt działań edukacyjnych. Składa się on z pięciu scenariuszy zajęć, których celem jest wzbudzanie i rozwijanie twórczości plastycznej dziecka. Ostatnim rozdziałem pracy jest ewaluacja. Przedstawiam w nim czym jest, jaki jest jej cel, co udało się zrobić lub nie w przeprowadzonym projekcie edukacyjnym.

Celem mojej pracy było stworzenie autorskiego projektu warsztatu mającego na celu wspierać nauczycieli w budowaniu postaw twórczych w ich wychowankach. Niniejsza praca składa się z pięciu rozdziałów. W czterech z nich analizuję literaturę przedmiotu, piąty rozdział stanowi mój autorski projekt. W rozdziale pierwszym omawiam podstawowe pojęcia z zakresu twórczości oraz jej cechy, rodzaje i etapy. Opisuję w nim również przejawy twórczości u dzieci oraz zagadnienie kompetencji twórczych. W rozdziale drugim skupiam się na edukacji w życiu dziecka twórczego. Omawiam w nim rozwijanie myślenia twórczego u dzieci, pedagogikę kreatywną oraz rolę jaką pełni pedagog w pobudzaniu kreatywności u wychowanków. W rozdziale trzecim przybliżam temat kompetencji twórczych oraz omawiam treningi i warsztaty, mające na celu ich rozwijanie. W rozdziale czwartym przybliżam teoretyczne zagadnienia z dziedziny metodyki projektowania i przeprowadzania szkoleń. Omawiam szkolenie oraz jego etapy, opisuję cykl Kolba oraz przybliżam krótko metody, jakie zastosowałam w projekcie warsztatu. W rozdziale piątym przedstawiam autorski projekt szkolenia dla nauczycieli wychowania przedszkolnego pozwalający im zrozumieć rolę kreatywności w życiu człowieka oraz wyposażyć ich w podstawowe metody pozwalające im rozwijać kreatywność u nich samych oraz ich wychowanków. Moja praca zwieńczona jest zakończeniem.

Celem pracy „Twórczość plastyczna dzieci w wieku wczesnoszkolnym” jest zwrócenie uwagi na proces wspierania twórczości plastycznej dziecka w wieku wczesnoszkolnym.. Twórczość bowiem ma ogromny wpływ na wszechstronny rozwój dziecka. Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym dokonano analizy literatury przedmiotu w celu przedstawienia istoty i znaczenia twórczości plastycznej w procesie rozwoju dziecka wczesnoszkolnego. W rozdziale tym zaprezentowano także różnorodne metody, formy i inspiracje do pracy z uczniem w zakresie edukacji plastycznej. Aby móc dokonać trafnej analizy w pierwszym rozdziale przedstawiono rozwój psychofizyczny dziecka w wieku szkolnym. Odwołując się do literatury przedmiotu przybliżono sylwetkę nauczyciela. Jego kompetencje, cechy osobowościowe i umiejętności sprzyjające twórczej działalności dziecka. Podczas zajęć z edukacji plastycznej nauczyciele mają ogromny wpływ na rozwijanie twórczości plastycznej ucznia. W dużym stopniu stymulują oni rozwój dzieci oraz wzmacniają ich potencjał rozwojowy. W rozdziale drugim przedstawiono autorski projekt działań edukacyjnych, którego celem było rozwijanie twórczości plastycznej, wzbogacanie wiedzy oraz rozwijanie umiejętności uczniów w tym zakresie. Zawarto w nim scenariusze zajęć przeprowadzonych w oparciu o model komunikacyjny. W ostatnim rozdziale przedstawiono ewaluację przeprowadzonego projektu edukacyjnego. Dokonano oceny użyteczności, praktyczności oraz efektywności podejmowanych działań.

Tematyką mojej pracy jest twórczość plastyczna dziecka w wieku przedszkolnym. Praca składa się z trzech rozdziałów, pierwszy z nich to rozdział teoretyczny. Zwróciłam w nim uwagę na specyficzne cechy rozwojowe dziecka w wieku przedszkolnym. Szczególnie istotne w tym rozdziale jest pojęcie twórczości, rozumianej jako wielostronna działalność dziecka, której owocem są nowe i oryginalne wytwory w dziedzinie poznania, sztuki i techniki. W tej części poruszyłam również kwestię ewolucji działalności plastycznej, zwracając szczególną uwagę na okres średniego dzieciństwa. Ostatnim podrozdziałem jest charakterystyka nauczyciela stymulującego rozwój dziecka, skupiłam się przede wszystkim na cechach, jakie powinien posiadać nauczyciel wychowania plastycznego. Drugi rozdział to teoretyczne ujęcie projektu edukacyjnego, rozumianego jako jednorazowe przedsięwzięcie o dużej złożoności, ograniczone czasowo, mające charakter interdyscyplinarny, przynoszące bardzo dobre efekty łączenia działań praktycznych i umysłowych. Następnie znajduje się w nim realizacja autorskiego projektu edukacyjnego, składającego się z pięciu scenariuszy zajęć własnych. Zajęcia opierają się na różnorodnych formach i technikach plastycznych, wspierających rozwijanie wrażliwości i wyobraźni plastycznej. Rozdział trzeci to teoretyczne przedstawienie pojęcia ewaluacji, jej kryteriów, etapów i rodzajów. Następnie ma miejsce ewaluacja własnych przeprowadzonych zajęć. Głównym wnioskiem, omówionym w zakończeniu pracy, jest to, że twórczość plastyczna sprzyja wrażliwości i wyobraźni plastycznej. Dziecko cechuje się bowiem niezwykłą kreatywnością, co sprzyja powstawaniu prac, z których same dziecko jest zadowolone. A co za tym idzie, wzrasta jego poczucie wartości. Praca zakończona jest bibliografią, netografią i licznymi aneksami, które obrazują między innymi efekty prac dzieci.

W mojej pracy zbadam, w jakim stopniu twórczość plastyczna jest wykorzystywana w pracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Aby móc odpowiedzieć na to pytanie należy przyjrzeć się bliżej samym nauczycielom i ich pracy w szkole, a także przybliżyć poglądy środowisk pedagogicznych, psychologicznych i socjologicznych na temat twórczości. W rozdziale pierwszym przedstawiono procesy i zmiany zachodzące w poglądach na edukację wczesnoszkolną z punktu widzenia historycznego. W kolejnej części rozdziału został poruszony temat współczesnych teorii edukacji wczesnoszkolnej. Przedstawiono szereg obecnie rozwijających się i funkcjonujących nurtów pedagogicznych z podziałem na przeciwstawne teorie pedagogiki autorytarnej i antyautorytarnej. W rozdziale drugim podjęty został temat dotyczący twórczości zawodu nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej. Trzeci rozdział poświęcony jest zagadnieniu twórczości. Przedstawiono podstawowe pojęcia z dziedziny twórczości, to znaczy definicje i stwierdzenia dotyczące twórczości oraz elementy składające się na proces twórczy. W następnym, czwartym rozdziale odnoszącym się do metodologii badań własnych przedstawiono przedmiot i cel badań wraz z sformułowaniem problemu badawczego. Opisano metody, techniki i narzędzia badawcze z punktu widzenia różnych autorów literatury przedmiotu. W ostatnim, piątym rozdziale dokonana została próba analizy przeprowadzonych badań na bazie wywiadów z nauczycielami edukacji wczesnoszkolnej. Przeprowadzono pięć wywiadów z nauczycielkami, uczącymi zarówno w szkole publicznej jak i prywatnej. Dowodząc empirycznie znaczenia twórczości plastycznej w pracy nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej pragniemy przyczynić się do pełniejszego zrozumienia jej roli oraz konieczności rozwijania twórczych form edukacji.

Tematem pracy jest zjawisko ucieczek wychowanków z Domu Dziecka w Ostrzeszowie. Wielowymiarowy temat pracy wymaga od badającego zrozumienia i wgłębienia się w pracę placówki opiekuńczo wychowawczej, jaką jest dom dziecka. Niezbędne jest zapoznanie z regułami i zasadami tam panującymi oraz poznanie obowiązków, jakie musi zapewnić i spełnić każda placówka wobec dzieci. Praca składa się z trzech zasadniczych części: teoretycznej, metodologicznej i empirycznej. W pierwszej części, teoretycznej, zawarte zostały prawne aspekty funkcjonowania domu dziecka: status placówki, jej cele, obowiązki oraz ustawodactwo. Dodatkowo rozdział zawiera charakterystykę wychowanków domu dziecka oraz przedstawia pozytywne i negatywne zachowania wychowanków domu dziecka. W kolejnym podrozdziale rozważano ściśle związaną problematykę badawczą w podjętej pracy. Przede wszystkim skupiono się na potrzebach wychowanków oraz możliwości ich zaspokojenia. Najistotniejszą częścią są ucieczki, jako środek kompensacji potrzeb dziecka oraz społeczno-pedagogiczne konsekwencje ucieczek wychowanków. W drugim części metodologicznej opisane będą najważniejsze podstawy badań, czyli cel badań, problematyka badawcza, technika, narzędzia, które zostaną zastosowane w trakcie badań. Ponadto wskazany zostanie teren badań, jakim jest Dom Dziecka w Ostrzeszowie oraz Mieszkanie Usamodzielnienia w Książenicach. Część trzecia, empiryczna, zawiera opis rezultatów badawczych przedstawiających ekspresywność ucieczek wychowanków wyżej wymienionego domu dziecka. Ważnym elementem badań było znalezienie przyczyn i miejsc ucieczek wychowanków. Pomocne w tym były akta osobowe udostępnione przez dom dziecka. W tej części zwrócono również uwagę na ogólną liczbę ucieczek dzieci z domów rodzinnych jak i z placówki, dzięki pomocy Komendy Powiatowej Policji w Ostrzeszowie. W badaniach skoncentrowano się również na skutkach wynikających z oddaleń wychowanków z placówki. Wszystkie te informację pozwoliły wskazać sposoby, które zminimalizują ucieczki wychowanków z domu dziecka. Wywiad został przeprowadzony z dziesięciorgiem wychowanków w wieku 15-18 lat oraz z wychowawcami. Dzięki współpracy z Komendą Powiatową Policji w Ostrzeszowie przeprowadzono również wywiad ze specjalistką ds. nieletnich. Przebieg wywiadów był różny w zależności od charakteru i nastawienia badanych w stosunku do tematyki pracy. Istotną rolę w badaniach odegrało udostępnienie akt osobowych wychowanków z których można było zgromadzić konkretną, brakującą wiedzę na temat wychowanków. Badania mają na celu zwrócenia uwagi nie tylko wychowawcom ale również rodzicom, iż z każdym dzieckiem można mieć taki problem jeśli nie ma on oparcia ze strony dorosłych. Trzeba pamiętać by jak najczęściej rozmawiać z dziećmi na wszystkie nurtujące ich tematy oraz obserwować ich zachowania ponieważ mogą one dać sygnał iż z dzieckiem dzieje się coś złego.

Tytuł mojej pracy, to: "Uczenie dobrych manier dzieci w wieku 10-12". We wstępie zaznaczam dlaczego uczenie dobrych manier jest ważne w naszym życiu codziennym, jak wprowadzenie tego tematu do zajęć może efektywnie wpłynąć na funkcjonowanie dzieci w społeczeństwie. Znajdują się tam również informacje gdzie oraz jak można wykorzystać opracowany przeze mnie projekt w praktyce. W pierwszym rozdziale wyjaśniam pewne pojęcia związane z tematem dobrych manier, takie jak np.: takt, kultura, kultura osobista, komunikacja interpersonalna, współżycie społeczne, moralność... Kolejny rozdział porusza tematykę rozwoju uczniów, który jest bardzo ważnym aspektem w działaniach wychowawczych. W tym rozdziale skupiam się na tym, jakie charakterystyczne zmiany zachodzą w zachowaniu, myśleniu oraz funkcjonowaniu dzieci w wieku 10-12 lat. Dzieci w tym wieku znajdują się wedle psychologii rozwojowej na etapie młodszego wieku szkolnego. Charakterystycznymi zmianami w tym okresie są między innymi: przejście od niewymuszonej aktywności do wykonywania nowych zadań, obowiązków; dostosowanie się do norm panujących w społeczeństwie oraz oczywiście rozpoczęcie nauki w szkole, które wiąże się z wieloma trudnościami i wyzwaniami. Na rozwój całościowy uczniów mają wpływ następujące komponenty, które opisuję szczegółowo w pracy: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania wartości moralnych, rozwój społeczny, rozwój osobowości. Kolejny rozdział ukazuje aspekt pedagogiczny uczenia dobrych manier. W nim opisane jest, jak poznanie zasad savoir vivre ułatwi dzieciom funkcjonowanie w społeczeństwie, jak ważne jest nauka o wartości w procesie socjalizacji. W rozdziale tym poruszany jest również temat komunikacji interpersonalnej, która ma szansę zostać rozwinięta i ułatwić komunikowanie się z rówieśnikami i nie tylko, dzięki umiejętności wykorzystywania zasad savoir vivre w życiu codziennym. Od komunikacji interpersonalnej bardzo blisko jest do współżycia społecznego, które również dzięki wiedzy i wykorzystywaniu dobrych manier przynosi efektywną współpracę. W rozdziale nr IV opisane są metody pracy z dziećmi, są one opisane szczegółowo, niektóre metody wybrane przeze mnie, to: metody asymilacji wiedzy, metody samodzielnego dochodzenia do wiedzy, metody praktyczne, metody oddziaływań grupowych. Wybrałam również techniki oddziaływań grupowych, takie jak: techniki wymiany opinii, techniki oparte na dramatyzacji. Wszystkie metody i techniki dobierane były przeze mnie w taki sposób, aby ich zadaniem była aktywizacja, odprężenie ale też nauka poprzez zabawę. W dalszej części rozdziału charakteryzuję szkołę oraz klasę, w której przeprowadziłam zajęcia. Była to klasa V i liczyła ok 25 dzieci (które brały udział w zajęciach). W kolejnym podrozdziale znajdują się szczegółowe konspekty zajęć. Kolejnym rozdziałem jest moja refleksja pedagogiczna nad przeprowadzonymi zajęciami - opisuję tam, co udało mi się zrealizować, co mogłabym poprawić w swoim projekcie, aby przyniósł on jeszcze lepsze ef

Na samym początku mojej pracy przedstawiłam charakterystykę następujących rozwojów dzieci w młodszym wieku szkolnym: fizyczny, poznawczy, społeczny, emocjonalny, moralny. W następnym rozdziale opisałam bajkę jako element dzieciństwa przedstawiłam kilka jej definicji, napisałam, jakie znaczenie ma dla dziecka i jak ważne jest, aby była ona książkowa. Opisałam negatywny wpływ telewizji i komputera na dziecko, a także zajęłam się problem, jakim jest nieprawidłowy dobór bajek. Następnie opisałam czynnik naprawczy czyli terapeutyczną rolę bajki. W kolejnym rozdziale opisałam świetlicę szkolną pisząc jej genezę, uwarunkowania prawne, metody, formy, zadania, a także charakteryzując jej wychowanków i wychowawców. Kolejny rozdział poświęciłam opisie placówki, w której przeprowadziłam zajęcia a mianowicie świetlicy szkolnej w Zespole Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Sulikowie. Tam także opisałam genezę i uwarunkowania prawne. Określiłam także, jakie spełnia zadania i funkcje oraz jakie są w niej realizowane formy i metody pracy. W następnym rozdziale zaprezentowałam konspekty zajęć, które zrealizowałam w swojej placówce. Praca kończy się podsumowaniem projektu, w którym wykazałam, że nauczyłam dzieci jak odbierać bajki książkowe. Wychowankowie uważnie słuchali lektury, potrafili skupić na niej uwagę oraz prawidłowo udzielić odpowiedzi na pytania dotyczące jej treści. Dodatkowo dzieci miały okazję wziąć udział w zabawach ruchowych, które wprowadzały je w tematykę bajek. Sądzę, iż takie zabawy mogą zachęcić dziecko do sięgnięcia po książkę. Na moich zajęciach dzieci z ochotą „przenosiły się”: w świat smoków, do Stumilowego lasy, do krainy złotej rybki, do cesarskiego pałacu, gdzie śpiewa słowik oraz do niesamowitego świata kota Filemona. Zauważyłam, że sprawiało im to wiele radości, a przede wszystkim nauczyło odbioru bajek książkowych, co było celem przeprowadzanych przeze mnie zajęć.

Cele pracy było aktywizacja dzieci różnych form spędzania czasu wolnego. Za pomocą gier, zabaw czy tańców integracyjnych pragnę zintegrować grupę, ale także posługując się metodą modelowani i oddziaływania wychowawczego rozwinąć kompetencje społeczne, komunikacje międzyludzką, wspomóc proces socjalizacji, współpracę w grupie, szacunek do drugiej osoby. Jak również zadbać o rozwój fizyczny dziecka. Dzięki posługiwaniu się różnymi formami pracy takimi jak: indywidualna, grupowa i zbiorowa mam okazję pracować z wychowankami na wszystkich poziomach socjalizacji grupy i jednostki. Praca składa się z czterech rozdziałów, a mianowicie dział dotyczący rozwojów dzieci; aspektu pedagogicznego; metody, formy, techniki, opis grupy i konspekty zajęć ostatnim podsumowującym rozdziałem jest refleksja pedagogiczna. Do swojego projektu napisałam cztery konspekty zajęć dla dzieci w wieku od 6 do 13 roku życia. Program dopisany jest placówki w której przeprowadziłam swoje zajęcia a mianowicie Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży "Źródełko" Wrocław- Leśnica. W refleksji pedagogicznej podsumowałam całą swoją pracę z dziećmi, uwzględniając wszystkie walory i wady wynikające z przeprowadzenia zajęć.

„ Uczenie rozpoznawania emocji i ich wyrażania wśród uczniów klas I-II” to praca licencjacka, która ma charakter projektowy. Składa się z czterech rozdziałów: dwóch teoretycznych, metodycznego oraz refleksyjnego a jej celem jest nauka rozpoznawania emocji towarzyszących dzieciom w ich codziennym życiu, a także ich wyrażania. Uczniowie podczas cyklu warsztatów poznają emocje, dowiadują się jak je rozpoznawać u siebie a także u innych, oraz uczą się wyrażać je tak, aby nie krzywdzić przy tym rówieśników. W części teoretycznej pracy opisane zostały teorie potrzebne do zrozumienia tematu. Zawiera ona m.in. teorię napięć Roberta Agnewa, definicje asertywności oraz jej rodzaje, a także definicję inteligencji emocjonalnej. Przytoczone zostały również badania dotyczące wpływu kar cielesnych na impulsywność dzieci. Rozdział drugi to część teoretyczna, która opisuje fazy rozwojowe człowieka oraz zmiany, które zachodzą u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Człowiek w tej fazie rozwija się na wielu płaszczyznach, dlatego opisany został rozwój emocjonalny, fizyczny, poznawczy jak i również umiejętności komunikacyjne. Część metodyczna to opis metod i technik stosowanych podczas cyklu warsztatów dotyczących emocji. Na końcu tego rozdziału można zapoznać się z pięcioma scenariuszami zajęć, które zostały przeprowadzone podczas praktyk studenckich. Ostatni rozdział umieszczony w pracy to refleksja pedagogiczna po przeprowadzeniu warsztatów , która zawiera opis placówki w której zostały one zrealizowane i refleksję pedagogiczną dotyczącą całości warsztatów.

Praca podejmuje zagadnienie radzenia sobie ze stresem poprzez użycie technik relaksacyjnych. W rozdziale pierwszym zawarte zostało teoretyczne ujęcie stresu na płaszczyźnie pedagogicznej oraz psychologicznej. Znajduje się tu także analiza teorii naukowych dotyczących stresu, stresorów i reakcji na stres, przytoczenie badań dotyczących stresu. Przeanalizowano także stresory i rodzaje reakcji na bodźce stresowe. Następnie w rozdziale zawarte są informacje dotyczące relaksacji i jej rozdziałów. Przybliżono także sytuacje w życiu młodej osoby, które mają bezpośredni wpływ na odczuwanie stresu. Istotnym elementem jest także grupa rówieśnicza, i jej wpływ na odczuwanie stresu przez adolescentów. W rozdziale drugim znajduje się analiza rozwoju fizycznego, psychicznego, moralnego, społecznego oraz rozwój osobowości. Następny rozdział dotyczy metod i technik prowadzenia zajęć w ujęciu teoretycznym. W tym rozdziale znajdują się także konspekty do cyku zajęć dotyczących stresu. Ostatnimi elementami pracy jest analiza podstaw prawnych bursy, oraz analiza konkretnej placówki jaką jest Państwowa Bursa Szkół Artystycznych.

Tematem pracy licencjackiej jest uczenie sposobów wyrażania emocji i ich rozpoznawania u 10 -latków. Głównym założeniem projektu jest nauczenie dzieci wyrażania emocji i ich rozpoznawania. Wyrażania emocji zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Zajęcia zostały przeprowadzone na 10 -letnich dzieciach w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu w filii nr 3. Przeprowadziłam tam cztery zajęcia, które dotyczyły takich emocji jak: radość, zazdrość, złość i stres. Zajęcia przeprowadziłam bez większych problemów, chociaż zdarzyły się pewne sytuacje wymagające mojej interwencji. W pracy skupiłam się na kilku aspektach rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym takich jak: rozwój poznawczy, rozumowanie moralne, rozwój społeczny, dojrzałość emocjonalna oraz dziecko jako podmiot własnych działań. W pracy zajęłam się również definicją oraz charakterystyką emocji podstawowych. Przedstawiłam również podstawowe funkcje emocji, narzędzia służące do pomiaru emocji, ekspresję emocji, podejście psychofizjologiczne, poznawcze, międzykulturowe w definiowaniu emocji, proces emocjonalny i jego komponenty. Zwróciłam uwagę również na zaburzenia emocjonalne u dzieci takie jak: agresja, ADHD, zaburzenia lękowe. Podałam ich definicje, objawy, przyczyny i klasyfikacje. Przy opisie wybranych zaburzeń emocjonalnych zwróciłam również uwagę na pomoc udzielaną dzieciom na terenie szkoły z wyżej wymienionymi zaburzeniami. Karanie dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi za ich niewłaściwe zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem. Przyczyną niewłaściwego zachowania u dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi jest brak poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości. W toku prowadzonych zajęć korzystałam z takich metod jak: pogadanka, metoda twórczego rozwiązywania problemów, drama, metoda tworzenia i definiowania pojęć oraz z technik takich jak: mapa pojęciowa , odgrywanie ról, asocjogram, piramida priorytetów oraz ćwiczenie relaksacyjne. Jestem zadowolona z tego, że udało mi się bez większych problemów przeprowadzić zajęcia. Cieszy mnie również to, iż udało mi się nawiązać z dziećmi dobry kontakt. Dobrze czułam się w roli osoby prowadzącej.

Tematem pracy są techniki, które mają za zadanie ułatwić uczniom przyswajanie wiedzy oraz usprawnić proces uczenia się. Głównym wątkiem, który poruszyłam, jest przekazanie uczniom umiejętności uczenia się, zapamiętywania, koncentracji. Zdolności te są niezwykle ważne, zarówno w procesie edukacyjnym, jak i w dalszych etapach życia. Uczniowie w trakcie edukacji szkolnej powinni być zapoznawani z metodami, dzięki którym nauka może stać się dla nich bardziej przystępna oraz zdawać sobie sprawę z tego, jak ważne jest ćwiczenie pamięci oraz zdolność skupiania uwagi. Nauczyciel prócz przekazania uczniowi materiału, powinien przede wszystkim wyposażyć w umiejętność uczenia się.