Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr.118 w kwestii radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że dzieci w Szkołach Podstawowych mają problem z rozwiązywaniem sporów. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Świetlicy Szkolnej w Szkole Podstawowej nr.118. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność z zakresu rozwiązywania konfliktów zaplanowałam projekt zajęć, aby rozwinąć te umiejętności. Opierając się głównie na metodach słownych, zadaniowych, opartych na działaniu, ale także treningu asertywności czy negocjacji, zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca w 2018r. w trakcie trwania zajęć w Świetlicy Szkolnej. Po przeprowadzeniu warsztatów, uważam, że wychowankowie nauczyli się pojęć tj. asertywność, empatia, komunikacja oraz dowiedzieli się w jaki sposób można rozwiązywać konflikty. Problem sprawiły zajęcia Nauczmy się rozpoznawać emocje, ponieważ zarówno ja, jak i dzieci miały problem ze skupieniem się, ponieważ cały czas ktoś wychodził i wchodził do sali, jednakże uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Te zajęcia można przeprowadzić również w Świetlicy Środowiskowej najlepiej w klasach 4-6.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu w kwestii osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w trakcie praktyk studenckich w tej placówce zauważyłam, że dzieci nie potrafią funkcjonować bez używania siły we wzajemnych kontaktach, stosowania wyzwisk i obrażania się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zachowania agresywne w zakresie umiejętności współpracy, rozwiązywania konfliktów i wzajemnych relacji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach gier i zabaw ruchowych, zajęcia zrealizowałam w miesiącu maju 2018 rok, w trakcie zajęć dodatkowych raz lub dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności współpracy w grupie i rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z emocjami oraz życzliwości we wzajemnych kontaktach. Problemy sprawiły zajęcia związane z akceptowaniem wyboru innych i osiąganiem celu bez użycia siły. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, środowiskowej lub socjoterapeutycznej.

Samodzielność jest istotną sprawnością, którą człowiek rozwija w ciągu swojego życia, rozpoczynając już od najmłodszych lat. Można ją rozumieć, jako aktywność, działanie i inicjowanie. Samodzielność jest czynnikiem, który przyczynia się do budowania osobowości. Wzmacnianie tej cechy może odbywać się poprzez metodę modelowania, czyli naśladowanie działania i zachowania wychowawcy, oraz metodę zadaniową, czyli powierzanie dzieciom czynności. Rozwijanie samodzielności powinno odbywać się w przyjaznej atmosferze, która daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Celem pracy jest wzmocnienie samodzielności u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Do realizacji celu został wykorzystany cykl zajęć, które rozwinęły następujące sprawności: zachowywanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, posługiwanie się pieniędzmi, przygotowywanie prostego posiłku oraz opieka i pielęgnacja zwierząt domowych. Cykl został zakończony quizem wiedzy z zajęć wcześniej przeprowadzonych. Zajęcia zostały przeprowadzone w świetlicy szkolnej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Jelczu- Laskowicach.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu, w kwestii rozwijania aktywności ruchowej u dziewcząt w wieku wczesnoszkolnym poprzez zajęcia taneczne. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że zbyt mało czasu jest poświęcone na rozwój ruchowy dziewcząt. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności/ sprawności ruchowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Szkoły Podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność placówki, w której realizowałam projekt, czyli Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie rozwoju aktywności ruchowej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach zadaniowych i na nauce technik poszczególnych tańców, zajęcia zrealizowałam przychodząc do placówki dwa razy w tygodniu, przez cały okres trwania praktyk. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom aktywności/ sprawności fizycznej. Zaczęli oni również bardziej dbać o prawidłową postawę ciała, jak i zwracać uwagę na zbyt długie spędzanie czasu przed komputerem czy telefonem, na rzecz wykonania aktywności ruchowej. Problemy sprawiły zajęcia z nauki tańca „Belgijka”, ponieważ figury taneczne, które zostały użyte przeze mnie w tańcu okazały się być zbyt trudne. Jednak po wielokrotnym powtórzeniu kroków, wszystko poszło pomyślnie. Mogę stwierdzić, że generalnie cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć powinien pojawić się w każdej Szkole Podstawowej lub w klasach wychowania wczesnoszkolnego, ponieważ dzieci w tym wieku potrzebują bardzo dużo ruchu, a zajęcia wychowania fizycznego, to zdecydowanie za mało.

Celem mojej pracy jest pokazanie ważności aktywności twórczej u dzieci w początkowych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, ponieważ wymaga się teraz od młodych ludzi, by byli kreatywni, twórczy, by ich pomysły, czy wytwory były innowacyjne i nowatorskie. Niestety w szkołach nie poświęca się czasu na rozwijanie twórczości, jedynie realizuje się treści programu nauczania. Stąd pojawił się mój wybór placówki. Świetlica jest miejscem w szkole, gdzie nie obowiązuje sztywny program, a wychowawca ma możliwości, by poświęcić czas na rozwój kreatywności u swoich wychowanków. W pracy opisałam wszystkie sfery rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę twórczości, porównując opisy twórczości według różnych autorów oraz wymieniłam i opisałam występujące stymulatory i inhibitory rozwoju tej aktywności, wymieniłam metody oraz programy pomagające rozwijać aktywność twórczą. Następnie opisałam świetlicę szkolną, jej rys historyczny, podstawy prawne jej funkcjonowania oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według których funkcjonuje świetlica. Opisałam jej organizacje i rozpisałam plany pracy świetlicy szkolnej. Efektem zdobytej przeze mnie wiedzy było napisanie projektu, który zakładał przeprowadzenie cyklu zajęć rozwijających aktywność twórczą u dzieci w świetlicy szkolnej. Sądzę, iż założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Wzrosła motywacja wychowanków do twórczego myślenia, stali się oni bardziej kreatywni w różnych sferach aktywności, zaczynając od plastycznej, przez werbalną, na myśleniu i rozwiązywaniu zadań problemowych kończąc. Dzieci przestały zwracać uwagę na same schematy, zaczęły myśleć i tworzyć samodzielnie. Polecam ten cykl zajęć wszystkim, nie tylko dzieciom w młodszym wieku szkolnym, ponieważ zawarte w nim ćwiczenia mogą okazać się bardzo dobrym i nieraz niełatwym treningiem myślenia nawet dla osób dorosłych.

Głównym tematem podjętym w pracy jest emocjonalność dziecka. Emocje to jedna z najważniejszych sfer każdego człowieka. Prawidłowy rozwój emocjonalny jest niezbędny dla przyszłego funkcjonowania. Dzięki niemu można uniknąć wielu problemów, a zwłaszcza zaburzeń psychicznych. Jedną z możliwości pobudzania rozwoju emocjonalnego jest aktywność plastyczna. Jest ona doskonałym rozwiązaniem zarówno dla dzieci nadpobudliwych, jak i dla nieśmiałych. Dzieci mające problem z nadmiernym pobudzeniem emocjonalnym mogą wyciszyć się i zrelaksować, natomiast dzieci wycofane zaktywizować. W pracy zrealizowano projekt, którego misją było stymulowanie rozwoju emocjonalnego. Cykl zajęć został przeprowadzony w świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 118 im. Pułkownika Pilota Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Dzieci, z którymi przeprowadzane były zajęcia to uczniowie pierwszej klasy. Na każdych zajęciach dzieci miały do wykonania określoną pracę plastyczną, zgodną z omawianym tematem. Zrealizowane zostały takie cele jak wzmacnianie poczucia własnej wartości, rozwijanie umiejętności wyrażania emocji oraz kształtowanie umiejętności współpracy.

Celem mojej pracy jest wspieranie wymowy dzieci z zaburzeniami artykulacyjnymi w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Pierwszą część swojej pracy poświęciłam na dokładną analizę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego oraz społeczno-moralnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym. W dalszej części pracy skupiłam się na podstawowych pojęciach z zakresu rozwoju mowy i jego znaczeniu w całościowym rozwoju dziecka. Szczególną uwagę skupiłam na definicji mowy, odwołując się do definicji, w ujęciu kilku różnych autorów. Dalej opisałam poszczególne etapy prawidłowego kształtowania się mowy, przyczyny powstawania wad i zaburzeń, a także sposoby na radzenie sobie z nimi. Cykl zajęć realizowałam w terminie 7-18.05.2018 w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży “Świniary”, którego cele i zadania wnikliwie przeanalizowałam i opisałam w rozdziale o placówce. W ostatniej części pracy zamieściłam swoje refleksje i wrażenia po przeprowadzonych zajęciach. Po przeprowadzonym cyklu zajęć mogę stwierdzić, że takie zajęcia są bardzo potrzebne i pomocne, zwłaszcza dzieciom, które borykają się z wadami i zaburzeniami mowy.

Celem mojej pracy jest wspomaganie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwoju aktywności twórczej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zaobserwowałam, że w dzisiejszych czasach wychowankowie raczej zmuszani są do odtwórczości, a przy tym pozbawiani są twórczej ekspresji. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności twórczej wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 71 im. Leona Kruczkowskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie działali odtwórczo i wykazywali deficyty w zakresie pamięci wzrokowej, myślenia skojarzeniowego, twórczego i spontanicznego działania zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach i technikach plastycznych, zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku na zajęciach świetlicowych dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność myślenia skojarzeniowego, ekspresja twórcza, umiejętność wyjścia poza schematy oraz cechy osobowości twórczej takie jak spontaniczność i ciekawość. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania w wychowankach pamięci wzrokowej, ponieważ po wykonaniu właściwej pracy plastycznej, dzieci nie chciały rozcinać jej na elementy tworzące puzzle, poprzez które miały ćwiczyć swoją pamięć wzrokową. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii umiejętności współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam trudności u większości podopiecznych ze skuteczną pracą w grupie. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej działającej przy Szkole Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Gaworzycach. Ponieważ wychowankowie wykazywali trudności w działaniu z przypadkowymi osobami z grupy oraz skuteczną komunikacją werbalną i niewerbalną w zakresie współpracy, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach: ćwiczeniowej, zabawowej, aktywizującej oraz zadań stawianych dziecku, a także technice plastycznej (rysowaniu). Zajęcia zrealizowałam 18.05 - 22.05 roku 2018, podczas zajęć w świetlicy szkolnej, przez cały tydzień, na szóstej godzinie lekcyjnej ze stałą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia „Razem za każdym razem”. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Tematem niniejszej pracy jest rozwijanie zachowań prospołecznych u uczniów klas licealnych poprzez działalność samorządową. Praca zawiera pięć rozdziałów, które zostały podzielone na dwie części – teoretyczną oraz projekt. W pierwszym rozdziale został opisany rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowościowy oraz moralny młodzieży w wieku 16-19 lat. Drugi został poświęcony dokładnej analizie zachowań prospołecznych, ich klasyfikacjom, a także wpływom środowiskowym, które oddziałują na nie w różny sposób i mogą stać się barierami bądź szansą do ich rozwoju. Pedagog szkolny ma możliwość, aby przyczynić się do wzmocnienia zachowań prospołecznych, dlatego dokładny zakres obowiązków oraz metody i formy jego pracy zostały przeanalizowane w rozdziale trzecim. Ostatnim elementem części teoretycznej jest analiza działalności pedagoga w I Liceum Ogólnokształcącym w Jeleniej Górze, która pozwoliła na odpowiednie zaplanowanie i zrealizowanie projektu. Jego skuteczność została oparta na rozwinięciu umiejętności takich jak: prawidłowa współpraca, rozwiązywanie konfliktów oraz praca metodą projektu. Zamierzonym efektem, który rozwinął zachowania prospołeczne u młodych samorządowców było zorganizowanie Balu Integracyjnego dla dzieci niepełnosprawnych. Projekt spełnił oczekiwania, młodzież wykazała się większym poziomem prospołeczności niż przed zajęciami, czyli założone cele zostały zrealizowane.

Celem mojej pracy jest pokazanie, jak wzmacniać motorykę małą w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, bo jest bardzo aktualny i rzadko poruszany. Głównymi formami wspierania i rozwijania motoryki małej w szkole, są zajęcia plastyczne i ćwiczenie pisania. Bardzo mało jest innych form, zabaw i ćwiczeń stosowanych w pierwszych latach edukacji szkolnej. Projekt realizowałam w świetlicy szkolnej „Promyczek” w Szkole Podstawowej nr 12 im. M. Skłodowskiej Curie. Wybrałam ją, gdyż oferuje ona różnorodność prowadzenia zajęć i większą swobodę w ich dobieraniu. Można też nabrać wprawy w prowadzeniu zajęć, w zmiennych warunkach. W mojej pracy opisałam sfery rozwojowe dzieci w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę motoryki małej w ujęciu wieloaspektowym, możliwe jej zaburzenia oraz sposoby rozwijania tej aktywności. Opisałam świetlice, ich uwarunkowania prawne, cele zadania i funkcje, metody i formy, organizacje pracy świetlic, wychowawców oraz wychowanków. Następnie odniosłam się do konkretnej świetlicy we Wrocławiu. Efektem końcowym mojej pracy jest projekt, który zakładał cykl zajęć, mających wspierać rozwój motoryki małej u wychowanków świetlicy szkolnej. Zachęcam nie tylko dzieci, ale i dorosłych do wzięcia udziału w podobnych zajęciach, ponieważ wspiera się w ten sposób aktywność ręki oraz palców, a taki trening przydać się może dosłownie każdemu, bez względu na wiek.

Tematem mojej pracy było kształtowanie postawy odpowiedzialnego korzystania z Internetu wsród uczniów klas IV-VI. Scenariusze zajęć, które dołączyłam do niej pomogły mi przybliżyć ten problem wsród uczniów Szkoły Podstawowej i Przedszkola w Czechach, w której miałam przyjemność je zrealizować. Dzięki nim, dostarczyłąm wiedzy uczniom na temat zagrożeń wynikających z niewłaściwego korzystania z Internetu, uświadomiłam im, w jaki sposób powinni poprawnie korzystać z zasobu Internetu oraz nauczyłam ich w jaki sposób możemy pomóc osobie, która była ofiarą hejtu. Dzięki przeprowadzonym zajęciom uczniowie będą wiedzieć na czym polega zjawisko cyberprzemocy oraz będą rozumieć konsekwencje wynikające z kontaktów z nowopoznanymi osobami. Pracę podzieliłam na pięć rozdziałów. W pierwszym rozdziale opisałam świat dzieci i młodzieży w wirtualnym świecie, skupiłam się tutaj na ogromnym wpływie mediów na życie codzienne dzieci oraz na podstawowych formach profilaktyki. Po przeczytaniu tego rozdziału czytelnik zostaje również zapoznany z badaniami dotyczącymi agresji elektronicznej oraz cyberbullyingu. Drugi rozdział to opis rozwoju dzieci w okresie wczesnego dorastania. Skupiłam się tutaj na opisie rozwoju fizycznego, społecznego i osobowościowego oraz poznawczego oraz na tym, jaki pływ na rozwój dzieci ma Internet. Kolejny rozdział to metody i techniki, wykorzystane przeze mnie podczas tworzenia scenariuszy zajęć. W rozdziale czwartym zamieściłam cztery scenariusze zajęć, które opracowałam. W ostatnim już rozdziale opisałam swoje refleksje po zrealizowanym już projekcie. Uważam, że w wyniku podjętych przeze mnie działań wzbogaciłam świadomość uczniów, iż decyzje podejmowane w świece wirtualnym mają wpływ na ich realne życie. Mam nadzieje, że uczniowie będą z głową korzystać z technologii informacyjnej. Pracę zamka spis cytowanych źródeł, w których zamieszczono ponad 30 pozycji piśmienniczych.

Tematem mojej pracy jest „Kształtowanie umiejętności wyrażania własnego zdania i przyjmowania krytyki wśród uczniów klas 4-6.” Moim celem było wykształtowanie wśród uczniów postaw asertywnych takich jak: wyrażanie własnego zdania i przyjmowania krytyki, a także uświadomienie im swoich praw i zrozumienie emocji, potrzeb oraz wrażliwości na potrzeby innych, a poprzez to zwiększenie pewności siebie. Prowadzone przeze mnie zajęcia miały na celu także ułatwienie kontaktów międzyludzkich, a co za tym idzie polepszenie wzajemnych relacji nie tylko między rówieśnikami, ale także na poziomie nauczyciel- uczeń. Wybrałam ten temat, ponieważ uważam, ze coraz więcej uczniów ma problem z asertywnym wyrażaniem swoich potrzeb, a także bronieniem swojego zdania. W rozdziale pierwszym zawarłam teoretyczne założenia pracy tj. Tożsamość, a wychowanie, podmiotowość w wychowaniu, ocenianie dziecka w szkole, samoocena, systemy oceniania w szkołach, dojrzałość społeczna, a procesy wychowawcze, prawa dziecka, oraz informacja zwrotna, a krytyka. W rozdziale drugim przedstawiłam specyfikę rozwoju dzieci w okresie wczesnej adolescencji, uwzględniając rozwój fizyczny, społeczny, poznawczy oraz tożsamościowy. Natomiast rozdział 3 przedstawia metody i techniki wykorzystane przeze mnie w realizacji scenariuszy, takie jak metody problemowe, aktywizujące, asymilacji wiedzy, zadaniowe, oddziaływań grupowych oraz techniki wymiany opinii, wzmacniania pozytywnego, oparte na dramatyzacji, hierarchizacji, diamentowego rankingu. W rozdziale tym uwzględniłam także konspekty, które realizowałam, aby osiągnąć zamierzone cele. W rozdziale 3 umieściłam refleksje pedagogiczne nad zrealizowanym projektem. Z kolei na końcu pracy zawarłam bibliografię wraz z netografią, w której znajduje się ponad 40 pozycji. Zajęcia prowadziłam we wrześniu w ramach praktyk, w Szkole Podstawowej im. Kazimierza Górskiego w Drzemlikowicach. Był to cykl pięciu zajęć poświęconych kolejno: ogólnemu zapoznaniu uczniów z pojęciem asertywności, uświadomieniu uczniom swoich praw i zwiększeniu świadomości własnych emocji, przedstawieniu technik odmawiania oraz umiejętnego przyjmowania krytyki. Scenariusze udało poprowadzić mi się tak jak tego oczekiwałam, jedynie drobne trudności sprawiły mi ćwiczenia, które wymagały bardziej dynamicznych form aktywności, wystąpienia przed grupą, co było prawdopodobnie spowodowane wstydliwością niektórych wychowanków tej placówki. Uważam jednak, ze poprzez swoje zajęcia osiągnęłam cele zamierzone w projekcie, ponieważ zauważyłam znaczna zmianę w zachowaniu uczniów, wzrost ich pewności siebie, poprawienie relacji klasowych czy tez przyswojenie i stosowanie technik odmawiania i przyjmowania krytyki. Poprzez rozmowę z uczniami wywnioskowałam, ze są bardziej świadomi swoich praw i wrażliwsi na potrzeby i uczucia innych. Moje zajęcia skłoniły wychowanków do refleksji nad swoim zachowaniem, a poprzez to uświadomili sobie jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu prawidłowa asertywna komunikac

Celem mojej pracy jest uświadomienie dzieci w tym, że żywienie i nawyki żywieniowe mają wpływ na ich życie i zdrowie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w czasie praktyk czy stażu w szkołach podstawowych, zaobserwowałam, że bardzo duża liczba dzieci zmaga się z otyłością, a na przerwach dzieci jedzą dużą ilość niezdrowych produktów spożywczych. Dzieje się tak, ponieważ rodzice nie zawsze są w stanie skontrolować co dziecko je w szkole, a dzieci dokonują samodzielnych wyborów podczas zakupów w sklepiku szkolnym. W związku z powyższym w mojej pracy skupiłam się na edukacji zdrowotnej w szkołach podstawowych, jak jest realizowana i jakie instytucje wspierają szkoły w jej realizowaniu. Opisałam również najczęściej występujące zaburzenia odżywiania ich przyczyny, symptomy oraz jak wygląda terapia osób z zaburzeniami odżywiania oraz jak powinno wyglądać żywienie dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Przeanalizowałam rozwój emocjonalny, fizyczny, poznawczy i społeczno-moralny. Głównie skupiłam się na rozwoju fizycznym dziecka, ponieważ niedożywienie lub nadwaga w okresie wczesnego lub środkowego dzieciństwa powoduje trwałe zmiany w procesie rozwoju fizycznego. W kolejnej części przedstawiłam opis Szkoły Podstawowej im. Wincentego Witosa w Nowym Nakwasinie. W opisie zawarłam zadania i cele placówki. W oparciu o różne metody i techniki pracy z dziećmi stworzyłam cztery konspekty zajęć, do przeprowadzenia na godzinach wychowawczych. Są to zajęcia po których dzieci wyszły z wiedzą praktyczną i teoretyczną, na temat zdrowego odżywiania. W konspektach ułożyłam zajęcia tak aby były ciekawe, ruchowe i aktywizujące. W czasie przeprowadzania zajęć nie miałam większych problemów z grupą czy z zadaniami które ułożyłam.

Celem mojej pracy było redukowanie agresywności werbalnej poprzez eliminowanie stereotypów. Wybrałam ten temat ze względu na to, iż stereotyp jest obecny w codziennym życiu, pomimo tego że często bywa on powodem agresji werbalnej i pojawiających się uprzedzeń, co w obecnej sytuacji politycznej, napływem do Polski osób o bardzo różnej narodowości, kulturze czy wyznaniu, może być problematyczne i utrudniać kontakt z innymi ludźmi. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu agresywności, agresji, stereotypu. Wybrałam ten wiek, ponieważ w tym wieku dzieci są zdolne do współodczuwania, dodatkowo znajdują się na przełomie dzieciństwa a adolescencji i są bardzo podatni na wpływy środowiska. Opierając się na metodach modelowania, informacyjno- perswazyjnych, bezpośrednich, zadaniowych, organizacji działalności zespołowej oraz na technikach socjodramy, burzy mózgów, decyzji grupowej i wzmocnienia pozytywnego i negatywnego, przeprowadziłam zajęcia na godzinach wychowawczych w Niepublicznej Szkole Podstawowej Sióstr Salezjanek im. Jana Pawła II we Wrocławiu, raz w tygodniu realizowanych w marcu i kwietniu 2018r. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u dzieci poziom używania agresji werbalnej zmalał. Zauważyłam, że dzieci zaczęły dostrzegać stereotypy, które ich otaczają, a także zwracać sobie nawzajem uwagę, gdy któryś z uczniów użyje agresji werbalnej bądź stereotypu. W pracy osiągnęłam zamierzone cele pomimo problemów z zachowaniem uczniów podczas pracy w grupie. Zajęcia te polecam przeprowadzać w szkołach podstawowych w klasie siódmej, ale również w innych placówkach gdzie przebywają dzieci 13 letnie.

Praca licencjacka skupia się na temacie kształtowania poprawnych relacji społecznych u dzieci w wieku 10-12 lat. Składa się z czterech głównych rozdziałów zaczynając od teoretycznych aspektów realizowanego projektu, następnie przechodząc do rozwoju wychowanków w wieku 10-12 lat. Kolejnym już trzecim rozdziałem są metody i techniki wykorzystane w pracy z uczniami oraz zawarte w nim konspekty przeprowadzonych zajęć. Ostatnim z rozdziałów są refleksje nad zrealizowanym projektem. Poprawne relacje społeczne są istotne w życiu każdego człowieka. Wiele czynników wpływa na budowanie pozytywnych bądź negatywnych kontaktów ze społeczeństwem. To jak dziecko będzie funkcjonowało w życiu dorosłym w społeczeństwie w dużej mierze zależy jak do tego zostanie przygotowane w dzieciństwie oraz jakie doświadczenia za nim idą. Dlatego istotnym jest aby uczyć dzieci poprawnych relacji z innymi, wiedzieć jakie czynniki mogły wpłynąć na ich dotychczasową postawę oraz zdawać sobie sprawę na jakim etapie rozwoju się znajdują i co on za sobą niesie. . Czynnikami, które pomagają w budowaniu poprawnych relacji i na których się skupiłam w praktycznych działaniach z dziećmi jest komunikacja, trening umiejętności społecznych, współpraca oraz istota bycia sobą czyli zwiększenie poczucia własnej wartości.

Praca licencjacka na temat rozpoznawania i rozładowywania emocji i napięć emocjonalnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Praca dyplomowa składa się z czterech obszernych rozdziałów, począwszy od teoretycznych aspektów pracy związanych z głównym zagadnieniem, którym są emocje, przez część rozwojową, w której opisane są uwarunkowania rozwojowe przypisane dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, następnie pojawia się rozdział metodyczny wraz z technikami pracy oraz konspektami zajęć przeprowadzonych w świetlicy szkolnej wśród dzieci w wieku 7-9 lat. Rozdziałem zamykającym pracę są osobiste refleksje pedagogiczne po przeprowadzeniu zajęć z dziećmi, w którym opisane są wykonane działania z dziećmi, a także trudności, które podczas prowadzenia zajęć wystąpiły. Jest to analiza sukcesów i niepowodzeń w pracy pedagogicznej z grupą wychowanków. Zagadnienie związane z emocjami jest bardzo obszerne, co można zauważyć czytając rozdział teoretyczny, ponieważ jest tam zawartych wiele aspektów związanych z tym tematem. Nawet definicja wyjaśniająca pojęcie emocji nie jest jednoznaczna, ponieważ składa się ona z różnych aspektów tego stanu. Pojęcie emocji towarzyszy człowiekowi przez całe życie, a warto zauważyć, że człowiek rozwija się pod względem emocjonalnym jeszcze przed przyjściem na świat, ponieważ dzieje się to już w okresie prenatalnym. To, w jakim stopniu rozwiniemy swoje umiejętności rozpoznawania i wyrażania stanów emocjonalnych, wpłynie na życie w społeczeństwie i komunikację międzyludzką.

W niniejszej pracy szczególna uwaga została poświęcona serialowi telewizyjnemu i jego bohaterkom. Podjęte rozważania dotyczą tego, jak na szklanym ekranie przedstawiane są kobiece bohaterki oraz czego mogą one nauczyć swoich odbiorców. W pracy zawarte są min. definicje dotyczące tego czym jest kultura popularna, tożsamość, płeć. Edukacyjna rola serialu telewizyjnego zostaje podkreślona, a kobiecość zostaje ukazana jako obszar edukacyjny.

Praca zawiera trzy rozdziały teoretyczne. Pierwszy z nich opisuje pojęcie dorosłości. Wyodrębnia kategorię wczesnej dorosłości. Wymienia współczesne problemy w doświadczaniu tego etapu przez młodych ludzi. Porusza również kwestię odroczonej dorosłości. Kolejny rozdział skupia się na definicji męskości. Analizuje pojęcie oraz opisuje problemy i trudności z jakimi borykają się młodzi (i nie tylko) mężczyźni. Wymienia również role i zadania jakie towarzyszą młodym chłopcom we wczesnej dorosłości. Ostatni rozdział poświęcony jest rytuałom i obrzędom. Rozpoczyna się od wymienienia definicji obu pojęć. Następnie przytoczone są przykłady współczesnych ceremonii wkraczania w dorosłość. Na zakończenie opisana zostaje faza liminalna jako odpowiednik wkraczania w dorosłość.

Tematem pracy są techniki, które mają za zadanie ułatwić uczniom przyswajanie wiedzy oraz usprawnić proces uczenia się. Głównym wątkiem, który poruszyłam, jest przekazanie uczniom umiejętności uczenia się, zapamiętywania, koncentracji. Zdolności te są niezwykle ważne, zarówno w procesie edukacyjnym, jak i w dalszych etapach życia. Uczniowie w trakcie edukacji szkolnej powinni być zapoznawani z metodami, dzięki którym nauka może stać się dla nich bardziej przystępna oraz zdawać sobie sprawę z tego, jak ważne jest ćwiczenie pamięci oraz zdolność skupiania uwagi. Nauczyciel prócz przekazania uczniowi materiału, powinien przede wszystkim wyposażyć w umiejętność uczenia się.

Praca licencjacka pod tytułem "Rozbudzanie aktywności twórczej dzieci w okresie wczesnoszkolnym" została napisana w celu zgłębienia tematu rozwoju twórczości w tym stadium życia. Podjęto próbę zdefiniowania twórczości, znalezienia efektywnych sposobów pomiaru, czy też metod i technik wspierających jej rozwój. Praca składa się z dwóch segmentów. Pierwszy porusza zagadnienia teoretyczne, pozwala czytającemu zrozumieć idee twórczości, poznać jej charakter i naturę, jak również zwraca uwagę na konieczność edukowania w tyjm zakresie ludzkiej działalności. Jednym z głównych celów pracy jest podniesienie świadomości pozytywnych skutków rozwijania twórczości, jak i podkreślenie negatywnych konsekwencji płynących z zaniedbania tegoż tematu. W drugiej części znajdują się autorskie projekty zajęć twórczych, które zostały przeprowadzone w młodszej grupie szkolnej. Konspekty mogą stanowić inspirację do podjęcia własnych działań. Praca zawiera ponadto opis przebiegu zaprojektowanych zajęć, wnioski i przemyślenia, jak również sugestie i rady na co warto zwrócić uwagę przy twórczej pracy z dzieckiem.

Edukacja oraz proces uczenia się ludzi dorosłych od wielu lat stanowi przedmiot zainteresowań badaczy, andragogów, psychologów. Na podstawie przeprowadzanych badań i eksperymentów psychologia rozwojowa dowodzi, iż ludzie dorośli, pomimo procesu starzenia się, stale posiadają potencjał rozwojowy, dający możliwość uczenia się przez całe życie. Jednym z wielu uczonych, podejmujących to zagadnienie, był M. Knowles, który stworzył nurt badań nad edukacją dorosłych. Okres wczesnej dorosłości jest najbardziej burzliwą fazą w życiu, bowiem związany jest z podejmowaniem nowych i niezwykle istotnych zadań, a także ról: rodzinnych, społecznych, zawodowych, obywatelskich, koleżeńskich. W okresie młodej dorosłości kształcenie może stanowić zwieńczenie rozpoczętej wcześniej nauki formalnej lub jej uzupełnienie, zwłaszcza na poziomie wyższym. Na tym etapie, dorośli bardzo często podejmują się dalszego kształcenia, które może przybierać formę uczestnictwa w wymianie studenckiej. Udział młodych dorosłych w międzynarodowych programach studenckich pozwala na doświadczenie dorosłości w wielu wymiarach.

Celem mojej pracy jest po pierwsze spojrzenie na biografię oczami dorosłych, po drugie podkreślenie edukacyjnego wymiaru tego zagadnienia. Zwrócę uwagę na oddziaływanie biografii na człowieka na różnych płaszczyznach. W pierwszej części pracy opiszę takie zagadnienia jak biografia i uczenie się. Kolejno uściślę różnice pomiędzy biografią i autobiografią, będę się starała wykazać również jak dużą wartość pełni biografia w naszym życiu. Wspomnę też o edukacyjnych aspektach biografii i wymienię podstawowe założenia dydaktyki biograficznej. Opiszę zarówno interesujące projekty badawcze w dziedzinie pedagogiki, jak i scharakteryzuję teorie uczenia się. Na koniec skoncentruję się na życiu i twórczości Marilyn Monroe, którą postaram się przedstawić w perspektywie dydaktyki biograficznej. Dodatkowo rozważę, jakie korzyści możemy czerpać ucząc się z biografii własnej i innych.

Niniejsza praca dotyczy charakterystyki okresu wczesnej dorosłości oraz związanych z nim kryzysów i zdarzeń krytycznych jakich doświadczają młodzi dorośli. W pierwszym rozdziale zostały przedstawione definicje dorosłości oraz jej podział na etapy z perspektywy różniących się od siebie stanowisk badaczy (E. Erikson, R. J. Havighurst, D. Levinson). Rozdział drugi to zestawienie definicji kryzysu i doświadczeń krytycznych wraz z opisami teorii andragogicznych. Zostały także szczegółowo przedstawione możliwości uczenia się w sytuacji kryzysu w odniesieniu do teorii uczenia się transformatywnego Jacka Mezirowa, biograficzności i opierającej się na niej koncepcji zawieszenia floating oraz narracyjnego uczenia się. W rozdziale trzecim scharakteryzowałam sytuacje, w których młodzi dorośli mogą doświadczać kryzysu oraz opisałam potencjał przeżywania i pokonywania ich z perspektywy andragogicznego podejścia

W pracy poruszony zostaje temat znaczenia tolerancji w procesie wychowania. Rozpoczyna się ona od przedstawienia istoty tolerancji jako wartości, której zaszczepianie dzieciom od najmłodszych lat jest szczególnie ważne dla ich późniejszego, prawidłowego rozwoju głównie na płaszczyźnie społecznej, oraz emocjonalnej. Przedstawione zostaje również jej szczególne znaczenie we współczesnej pedagogice, która musi odpowiadać szybko rozwijającemu się i przekształcającemu społeczeństwu. Opisane zostaje w jaki sposób wychowanie wychodzi na przeciw takim zjawiskom jak globalizacja, czy wielokulturowość. W kolejnych rozdziałach opisany jest rozwój fizyczny, społeczny, osobowościowy oraz poznawczy w okresie adolescencji. Dalej przedstawione zostają również konspekty przeprowadzonych zajęć, użyte podczas ich przebiegu metody i techniki pracy z grupą, oraz bazująca na nich refleksja pedagogiczna z uwzględnieniem mocnych i słabych stron projektu.

Celem pracy "Uczestnictwo w festiwalach muzycznych jako obszar nieformalnego uczenia się osób dorosłych" jest ukazanie, że festiwale są wydarzeniem kulturalnym, w którym występują części związane z tematyką edukacyjną. Przedstawione są przykłady, gdzie osoby dorosłe opowiadają o swoich emocjach i dzielą się swoimi wspomnieniami, jakie przeżyli podczas owego przedsięwzięcia. W pierwszej części pracy, w oparciu o literaturę, chciałam się skupić na terminologii: edukacja, uczenie się, nauczanie, a także na wyraźnym rozróżnieniu edukacji nieformalnej, formalnej oraz pozaformalnej. Drugi rozdział ukazuję związek kultury popularnej z muzyką popularną. Ma to na celu udowodnienie, że festiwal muzyczny to wydarzenie kulturalne. Natomiast w trzecim rozdziale opisuję specyfikę festiwali na podstawie Open`er Festival oraz Pol`and`Rock Festival (Przystanek Woodstock). Podsumowując pracę, przytaczam swoją reflekcję i ukazuje, że festiwal muzyczny to obszar nieformalnego uczenia się osób dorosłych

Muzyka towarzyszy człowiekowi w jego codziennym życiu w różnych formach. Niektóre jednostki ustosunkowują się wobec niej obojętnie pozwalając, by rozbrzmiewała w tle codziennych aktywności, inne poświęcają jej swój czas realizując w ten sposób swoje zainteresowania i potrzeby. Praca skupia się na działalności tych drugich – amatorów muzyki. Celem pracy jest ukazanie edukacyjnych aspektów amatorskiej działalności muzycznej dorosłych. Prowadzą do tego rozważania dotyczące sposobów uczestnictwa w kulturze, roli muzyki w życiu człowieka oraz powiązań amatorskiej działalności muzycznej z uczeniem się nieformalnym, a także samokształceniem. Przy definiowaniu muzyki pojawia się też fragment poświęcony muzyce popularnej, ze względu na różne podejścia do tego zjawiska oraz zainteresowanie amatorów działalnością w jej obszarze. Przytoczone zostają również badania ukazujące rozwojowy wpływ aktywności amatorskiej na osoby praktykujące. Pracę wieńczy prezentacja autorskiego warsztatu muzycznego wraz z refleksją nad jego możliwościami i ograniczeniami.

Swoją pracę seminaryjną poświęciłam zagadnieniu dotyczącemu motywacji uczniów do nauki. Do zainteresowania tym tematem skłoniły mnie praktyki w szkole podstawowej. Podczas pracy zauważyłam, że stopień skupienia u dzieci jest bardzo zróżnicowany, a motywacja często zanika. Celem mojego projektu było przedstawienie sposobów, które przyczyniają się do wzmocnienia motywacji do nauki. Przede wszystkim zależało mi na tym, aby poprzez dobór nieszablonowych zadań wpłynąć na aktywność uczniów. Jestem przekonana bowiem, że kluczowe jest, by zdobywanie i pogłębianie wiedzy odbywało się w sposób ciekawy dla dzieci. Przedstawienie wiedzy podręcznikowej w sposób kreatywny i przestępny działa pozytywnie na podtrzymywanie motywacji u dzieci. W pierwszym rozdziale przedstawiam problem korzystając ze źródeł literatury. Opisuję teorię poznawczą, teorię społecznego uczenia się oraz teorię wzmocnień, których celem jest wpływanie na motywację człowieka. Ponadto zwracam uwagę na osobę pedagoga, jego pracę, techniki i metody, którymi się posługuje aby pozytywnie wpłynąć na chęci uczniów. Aby nawiązać do rzeczywistości szkolnej przytoczyłam badania obrazujące działania, które podejmują nauczyciele. Dodatkowo dużo uwagi poświęciłam metodzie projektów oraz temu w jaki sposób, jej zastosowanie pozwala na osiąganie zadań edukacyjnych. W pierwszym rozdziale umieściłam również podrozdział dotyczący zadań kompensacyjnych szkoły oraz terapii pedagogicznej. Zwróciłam uwagę na zadania kompensacyjne zawarte w obowiązującej ustawie. W tym rozdziale poruszyłam również problem oceniania, który jest powszechnie stosowany jako motywator do działania. W swojej pracy ujęłam refleksję nad tym co i kiedy powinno być ocenione przez nauczyciela. W tym przypadku również dotarłam do badań obrazujących czynniki, które mają wpływ na ocenę. W kolejnym rozdziale opisuję rozwój dzieci będących w okresie edukacji wczesnoszkolnej. Znajdują się tam opisy rozwoju fizycznego, społecznego, osobowościowego oraz poznawczego. Do ich przedstawienia czerpałam wiedzę przede wszystkim z książek z dziedziny psychologii. Trzeci rozdział poświęciłam metodom i technikom, którymi posługiwałam się realizując projekt. Opisałam metody takie jak: zadaniowa, perswazji, nagradzania, organizowanie działalności zespołowej oraz współudział uczniów w organizowaniu lekcji. Z kolei technikami, które wykorzystałam w pracy z dziećmi były: burza mózgów, rekreacji twórczej, zabawowa oraz „płaszcz eksperta”. Ponadto w rozdziale umieściłam również konspekty przeprowadzonych zajęć. W czwartym rozdziale przedstawiłam placówkę, w której realizowałam projekt. Jej specyfikę oraz cechy grupy, z którą miałam okazję pracować. Opisałam również swoje refleksje dotyczące realizacji projektu, które elementy się udały, a które wymagały modyfikacji. Na końcu pracy znajduję się zakończenie, które jest podsumowaniem mającym na celu analizę czy założenia, które postawiłam na początku projektu, zostały zrealizowane.

Praca podejmuje zagadnienie radzenia sobie ze stresem poprzez użycie technik relaksacyjnych. W rozdziale pierwszym zawarte zostało teoretyczne ujęcie stresu na płaszczyźnie pedagogicznej oraz psychologicznej. Znajduje się tu także analiza teorii naukowych dotyczących stresu, stresorów i reakcji na stres, przytoczenie badań dotyczących stresu. Przeanalizowano także stresory i rodzaje reakcji na bodźce stresowe. Następnie w rozdziale zawarte są informacje dotyczące relaksacji i jej rozdziałów. Przybliżono także sytuacje w życiu młodej osoby, które mają bezpośredni wpływ na odczuwanie stresu. Istotnym elementem jest także grupa rówieśnicza, i jej wpływ na odczuwanie stresu przez adolescentów. W rozdziale drugim znajduje się analiza rozwoju fizycznego, psychicznego, moralnego, społecznego oraz rozwój osobowości. Następny rozdział dotyczy metod i technik prowadzenia zajęć w ujęciu teoretycznym. W tym rozdziale znajdują się także konspekty do cyku zajęć dotyczących stresu. Ostatnimi elementami pracy jest analiza podstaw prawnych bursy, oraz analiza konkretnej placówki jaką jest Państwowa Bursa Szkół Artystycznych.