Celem mojego projektu jest przedstawienie sposobów rozwijania umiejętności twórczego myślenia u dzieci w wieku ośmiu-dziewięciu lat oraz zaprezentowanie teoretycznej podstawy zasadności owego założenia. W rozdziale pierwszym zajmuję się opisem rozwoju dziecka w okresie młodszego wieku szkolnego. Szczególną uwagę zwracam na scharakteryzowanie portretu ośmio i dziewięciolatków. Przedstawiam rozwój, jakiemu w tym wieku podlega aktywność twórcza dziecka oraz charakteryzuję procesy zachodzące w jego wyglądzie, myśleniu, zachowaniu oraz relacjach. Kolejny rozdział stanowi próbą zdefiniowania pojęcia umiejętności twórczego myślenia. Ukazuję twórczość, jako plastyczną cechę podlegającą zmianie. Próbuję przedłożyć zjawisko kreatywności poprzez podejście naukowe weryfikując jego potoczne rozumienie. Rozdział trzeci zawiera opis metod i technik zaproponowanych przeze mnie w scenariuszach pracy z dziećmi. Blok pięciu zajęć opiera się na ćwiczeniach artystycznych i umysłowych mające na celu trenowanie potencjału twórczego. Ostatni rozdział zawiera refleksję pedagogiczną będącą syntezą doświadczeń zdobytych podczas praktycznej realizacji projektu.

Praca dotyczy wzmacniania poczucia własnej wartości i dążenia do wyznaczonych celów wśród młodzieży gimnazjalnej. Jest to temat bardzo istotny w okresie adolescencji, ponieważ młodzież podejmuje decyzje, które mają wpływ na całe dalsze ich życie. Na początku pracy skupiłam się na opisie rozwoju człowieka w okresie adolescencji. Odniosłam się do tematu rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego, moralności i tożsamości. W rozdziale drugim poruszyłam kwestie takie jak: oddziaływania rodziców i szkoły w dzieciństwie na funkcjonowanie dziecka w przyszłości, samoocena i jej wpływ na życie młodego człowieka, aspiracje życiowe, wyznaczanie celów i planowanie. Rozdział trzeci dotyczy wykorzystanych w projekcie metod, technik oraz form. Kolejny rozdział dotyczy uczestników biorących udział w projekcie. Jest to grupa uczęszczająca do Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży ,,Iskierka’’. Młodzież jest w wieku gimnazjalnym i pochodzi z różnych środowisk, które mogą zaburzać ich samoocenę i wiarę we własne możliwości, oraz hamować wysokie aspiracje. Kolejnym elementem pracy są konspekty zajęć jakie zostały przeprowadzone w placówce. W ostatniej części pracy dokonuje refleksji pedagogicznej nad projektem.

W swojej pracy dyplomowej pt. „Kreowanie wartości wśród młodzieży gimnazjalnej” podejmuje tematykę wartości oraz zagrożeń wartości z jakimi do czynienia ma współczesna młodzież gimnazjalna. W pierwszym rozdziale opisuje rozwój i wpływ dojrzewania młodzieży na proces wychowania. Przedstawiam ogólną charakterystykę rozwoju oraz podział okresów rozwojowych. W charakterystyce rozwoju fizycznego skupiam się na skoku pokwitaniowy, rozwoju pierwszorzędnych cech płciowych, koncentracji na „ja seksualnym” jaka następuje w okresie dorastania. Rozwój poznawczy jaki zachodzi w okresie dojrzewania opieram na koncepcji Jeana Piageta. Dochodzi do przejścia ze stadium operacji konkretnych do stadium operacji formalnych. Możemy wyróżnić dwie fazy myślenia na poziomie operacji formalnych: wczesną oraz późną. Młodzież w tym wieku posługuje się także rozumowaniem hipotetyczno-dedukcyjnym i indukcyjnym. Zwracam również uwagę na rozwój społeczny młodzieży gimnazjalnej. W tym okresie dochodzi do indywiduacji przekonań, bardzo dużego znaczenia nabiera proces włączania się w społeczność. Młodzież często dostosowuje się do norm ustalonych przez grupy rówieśnicze w celu uzyskania aprobaty. W efekcie zwiększających się relacji międzyludzkich jednostka poddaje ocenie zachowania i postawy innych ludzi. W ten sposób kształtuje swój światopogląd. Światopogląd młodych ludzi cechuje się idealizmem młodzieńczym, który składa się z fazy antypacyjnej, kompensacyjnej i normatywnej. W okresie dorastania następuje kryzys tożsamości. W kolejnym rozdziale zajmuje się problematyką wartości i wychowania do wartości we współczesnym świecie. Decyzje jakie podejmujemy są adekwatne do wartości jakimi kierujemy się w życiu. Wyróżniamy wartości pozytywne i negatywne. Z pedagogicznego punktu wiedzenia istotne są wartości pozytywne, gdyż są podstawą dokonywania trafnych wyborów. Wychowanie do wartości powinno być celem zarówno rodziców jak i pedagogów, szczególnie w XXI wieku, gdzie zagrożeniem są mass media oraz kreowany konsumpcyjny styl życia. W dużym stopniu przemiany społeczne wpływają na zmianę wartości. Coraz częściej wartości materialne i hedonistyczne przeważają nad uniwersalnymi. Wartości podstawowe w wychowaniu mają pierwszeństwo, ponieważ ułatwiają przeciwstawianie się wartościom materialnym. Dopiero po uzewnętrznieniu wartości moralnych właściwego wymiaru nabierają wartości materialne. Rodzina pełni szczególną rolę w życiu dziecka, gdyż kieruje procesem wychowania. Nieodłącznym elementem tego zjawiska jest proces socjalizacji i inkulturacji. Socjalizacja może wpływać na dziecko pozytywnie bądź negatywnie- jest to zależne od wzorców postępowania w danej grupie, norm zachowań. Proces socjalizacji możemy rozumieć w perspektywie rozwojowej. Wyróżniamy socjalizację pierwotną, która zachodzi we wczesnych latach życia dziecka, szczególnie w rodzinie oraz wtórną, kiedy jednostka wchodzi do kolejnych grup społecznych. Podczas warsztatów wykorzystałam różne metod

Praca licencjacka dotyczy zagadnienia poczucia własnej wartości; tego jak się kształtuje oraz jakie czynniki wpływają na jego poziom.Kształtując ten obszar nastolatek buduje obraz samego siebie, który będzie odzwierciedlany w przyszłości. Poznając swoją wartość i mogąc poczuć się docenionym dziecko wierzy w swoje możliwości i podnosi swoje wyniki w innych obszarach.Elementy edukacji komunikacyjnej natomiast mają na celu wspomagać jakość zawieranych kontaktów oraz podnieść poziom samoświadomości komunikacyjnej. Jest to obszar, który w toku edukacji jest zazwyczaj pomijany, a który towarzyszy nam w ciągu całego życia.

Projekt pedagogiczny dotyczy kształtowania postaw tolerancji i akceptacji w stosunku do osób niepełnosprawnych dla dzieci w młodszym wieku szkolnym. Celem pracy jest uwrażliwienie młodych ludzi na sytuację tych osób, wzbudzenie chęci do pomocy i współpracy z nimi, a także empatii. Konspekty pedagogiczne obejmują tematykę osób niepełnosprawnych ruchowo, intelektualnie oraz niewidomych i niesłyszących. Skupiają się one na doświadczaniu przez uczniów sytuacji, z którymi mogą spotkać się osoby niepełnosprawne, a także na ich wyjątkowości, umiejętnościach, marzeniach. Zajęcia przeznaczone są dla dzieci w młodszym wieku szkolnym, ponieważ jest to wieku, w którym zaczyna kształtować się światopogląd człowieka, doświadcza on nowych sytuacji, dlatego warto jest w tym czasie zwracać uwagę dzieci na osoby niepełnosprawne, a także dostarczyć im podstawowych informacji na ten temat, dzięki czemu będzie ono potrafiło w przyszłości prawidłowo zachować się w stosunku do osoby niepełnosprawnej, pomóc jej i umiejętnie wczuć się w sytuację, w której się ona znajduje. Celem tego projektu jest także wyeliminowanie postaw negatywnych poprzez modelowanie, czyli przedstawienie uczniom przykładów różnych osób, które pomimo swojej niepełnosprawności spełniają marzenia, pokazanie, że są one wrażliwe tak jak my i potrzebują naszej akceptacji. Projekt ten może być wykorzystany do pracy nie tylko w szkołach podstawowych ale także w świetlicach środowiskowych i innych placówkach opiekuńczo - wychowawczych, gdzie dzieci nie spotkały się jeszcze z tą tematyką lub nie są one wystarczająco z nią zapoznane. W projekcie podkreślona jest rola wychowawcy, prowadzącego zajęcia, jego postawa, to w jaki sposób opowiada on o osobach niepełnosprawnych. Dzieci podczas zajęć mają czas na wyrażenie swoich refleksji, uczuć i przemyśleń na temat przedstawionych filmów, przeprowadzonych ćwiczeń i doświadczeń, co jest bardzo ważnym elementem każdego spotkania. Zajęcia obejmują także przedstawienie dzieciom podstawowych informacji na temat niepełnosprawności. Są one poparte zdjęciami, filmami, czy ćwiczeniami, które pomogą im je utrwalić. Dzieci między innymi dowiadują się jak czytają osoby niewidome, jak porozumiewają się niesłyszący, o czym marzą osoby niepełnosprawne intelektualnie, jak funkcjonują osoby niepełnosprawne ruchowo. W dzisiejszym świecie bardzo ważne jest aby pedagodzy, wychowawcy i nauczyciele pokazywali swoim podopiecznym wartość drugiego człowieka i tym samym przygotowywali go do życia w społeczeństwie i prawidłowego w nim funkcjonowaniu, dlatego ćwiczenia zawarte w projekcie mają pokazywać dzieciom, że osoby niepełnosprawne nie są gorsze, lecz wyjątkowe.

System wartości nieustannie ulega zmianie. Różne sytuacje, wydarzenia, napotkane osoby sprawiają, że hierarchia tego, czym się kierujemy w życiu zostaje wystawiona na próbę. Celem mojej pracy jest pokazanie szóstoklasistom, czym warto się kierować podejmując różne decyzje. Chciałam uświadomić uczniom, że warto brać pod uwagę społecznie pożądane wartości. Na podstawie obszernej literatury dotyczącej aksjologii, stwierdzam, że uczniowie mogą czuć się zagubieni, gdy nie wiedzą, co jest dla nich ważne. Najbardziej uwidacznia się to, gdy napotykają trudności. Każde dziecko powinno budować swoje doświadczenie, ucząc się na własnych błędach, ale potrzebują także osób dorosłych, którzy będą ich autorytetem. I to właśnie będę chciała pokazać w pracy.

Temat projektu to „Redukowanie nieśmiałości wśród uczniów klas 1 – 3 Szkoły Podstawowej”. Skierowany jest on do uczniów Szkoły Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Projekt składa się z czterech rozdziałów, które zawierają informacje dotyczące rozwoju dziecka w okresie późnego dzieciństwa, specyfiki funkcjonowania dzieci nieśmiałych, analizę metod i technik zawartych w projekcie pedagogicznym oraz refleksję i analizę projektu. Celem pracy jest pomoc w nawiązywaniu i podtrzymywaniu kontaktów międzyludzkich przez osoby nieśmiałe, uświadomienie o ich wartości i wyjątkowości oraz praca z grupą nad zrozumieniem różnic i podobieństw wśród rówieśników. Scenariusze zajęć zawarte w projekcie mają na celu pomóc dzieciom w rozumieniu uczuć i emocji, których doświadczają oraz tych, które wyrażają ich koledzy i koleżanki. Wskazują na to, że każdy jest wyjątkowy, zasługuje na szacunek, wspólną zabawę i pracę. Projekt może być wykorzystywany zarówno przez pedagogów jak i wychowawców w szkołach podstawowych i placówkach opiekuńczo – wychowawczych, takich jak: placówki socjalizacyjne, interwencyjne oraz specjalistyczno – terapeutyczne.

Praca licencjacka porusza temat edukacji ekologicznej w szkole podstawowej. Projekt został przeze mnie przygotowany dla uczniów klas 4-6 szkoły podstawowej- są to dzieci w wieku 10-13 lat. Podczas zajęć dostarczane są im zarówno nowe informacje, jak również zajęcia te pomagają utrwalić zdobytą wcześniej wiedzę. Projekt zakłada, że po jego zakończeniu uczniowie będą znali podstawowe zasady ekologicznego stylu życia oraz będą potrafili się do nich zastosować. W rozdziale pierwszym omówiony został rozwój człowieka w interesującym mnie okresie rozwojowym- wieku dorastania (10-15 rok życia). Ponieważ wszystkie zmiany zachodzące w początkowych okresach rozwoju człowieka mają konsekwencje w późniejszych latach i są bardzo znaczące w funkcjonowaniu danej osoby w dorosłym życiu, w pracy opisane zostały zmiany rozwojowe różnych funkcji: poznawczych, emocjonalnych, społecznych oraz rozwój światopoglądu i moralny. W rozdziale drugim omówione zostało pochodzenie terminów związanych z edukacją ekologiczną, jej cele i sposoby ich realizacji. Opisana została także edukacja ekologiczna w szkołach podstawowych w Polsce, ponieważ to właśnie szkoła podstawowa jest instytucją, która jako pierwsza podaje dzieciom uporządkowaną wiedzę na temat środowiska przyrodniczego i jego ochrony. Opisana też została Narodowa Strategia Edukacji Ekologicznej, ponieważ jest to jeden z głównych dokumentów dotyczących edukacji ekologicznej w Polsce. Rozdział trzeci traktuje o metodach i technikach zastosowanych w trakcie realizacji warsztatów z uczniami. Wybrane metody miały na celu zachęcenie dzieci do aktywnego udziału w zajęciach. W pracy zostały opisane takie metody: metody asymilacji wiedzy- w skład których wchodzą: pogadanka, metoda objaśnienia, metoda samodzielnego dochodzenia do wiedzy, "burza mózgów", pokaz i metoda zadaniowa. Następnie opisane zostały metody oddziaływań grupowych oraz techniki zastosowane w pracy z dziećmi. W pracy zostały także zawarte konspekty zajęć wychowawczych, na których podstawie przeprowadzone zostały warsztaty z dziećmi. Kolejnym rozdziałem- czwartym- jest podsumowanie przebiegu zajęć. Grupa, w której zostały one przeprowadzone , to klasa V. Liczy 23 osoby, chodzą one do jednej klasy od pierwszej klasy szkoły podstawowej. W analizie przebiegu zajęć zostały opisane poszczególne zajęcia z zaznaczeniem, które z ćwiczeń szczególnie przypadły dzieciom do gustu, a w które nie chciały się zaangażować. Zawarte zostały w nim także wnioski wyciągnięte po przeprowadzonych zajęciach. Ostatnią częścią pracy jest zakończenie podsumowujące treści zawarte w pracy.

Praca dotyczy pobudzania wrażliwości dzieci w wieku przedszkolnym poprzez zapoznawanie ich z zasadami opieki nad zwierzętami. Zasadniczą jej część stanowią konspekty do zajęć z wychowankami Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych typu socjalizacyjnego prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Służebniczek N.M.P. w Kłodzku w wieku od czwartego do szóstego roku życia. W warsztatach poruszane są tematy związane ze zwierzętami oraz prawidłowymi warunkami i opieką, jakie powinno się im zapewniać. Efektem zajęć ma być uwrażliwienie dzieci na świat przyrody, ale także kształtowanie empatycznego spojrzenia na drugiego człowieka. Praca zawiera również część teoretyczną, gdzie poruszane są zagadnienia dotyczące empatii jako istotnego składnika inteligencji emocjonalnej, a także wpływu posiadania zwierzątka na rozwój dziecka. Ponadto w pracy pojawia się dość szczegółowy opis metod i technik użytych w zajęciach oraz charakterystyka wieku rozwojowego jakim jest okres przedszkolny, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji Jeana Piegeta.

Tematem tej pracy jest "Kształtowanie integracji poprzez zajęcia wykorzystujące elementy teatru i muzyki w pracy pedagogicznej z dziećmi od 6-12 lat". Praca dzieli się na dwie części, część merytoryczną oraz część projektową W pracy zostały wyróżnione aspekty rozwojowe takie jak: fizyczny, poznawczy,moralny, społeczny.Następnie jest opisana integracja w procesie socjalizacji, oraz znaczenie sztuki w wychowaniu. Dzięki formom sztuki jakimi jest muzyka i teatr, można osiągnąć pozytywne zmiany w zachowaniu. Te dwie formy sztuki,należą do najciekawszych w prowadzeniu warsztatów uspołeczniania. Ciekawe prowadzenie zajęć oraz dobór ćwiczeń,można zachęcić dzieci do współpracy. Integracja jest bardzo ważnym elementem życia w społeczeństwie, im szybciej uczymy dzieci pracy w zespole tym szybciej osiągniemy pożądanie wyniki. Dzięki różnym formom teatru, np dramie możemy dzieciom uzmysłowić jak ważne jest zaufanie do drugiego człowieka, jak różne sytuacje w życiu budują zaufanie wśród ludzi. Możemy pokazywać jak muzyka wpływa na nastrój panujący w grupie. Zabawy muzyczno-teatralne potrafią zmienić nastawienie do drugiej osoby, zbliżyć je do siebie.

W swojej pracy poruszam problematykę tolerancji, która jest nieodłączną częścią naszego życia. Podczas zajęć zostały poruszane problemy, które mogą wystąpić nie tylko w szkole, a także w środowisku domowym i podczas spędzania czasu wolnego. Głównym założeniem moich zajęć, jest ukazanie, że wszyscy jesteśmy równi bez względu na pochodzenie, wyznanie czy wykształcenie. Moim kolejnym celem było zmniejszenie niepożądanych zachowań wśród uczniów, aby każdy czuł się akceptowany i bezpieczny. Swój projekt skierowałam do uczniów klasy integracyjnej.

Praca dotyczy zagadnień z zakresu współdziałania, a konkretnie rozwinięcia kompetencji w tej sferze, ale nie tylko w tej. Poza rozwijaniem kompetencji realizowania wspólnie zadań, skupiłam się także na pracy nad komunikacją oraz budowaniem, czy też wzmacnianiem wzajemnego zaufania członków grupy do siebie. Grupą docelową projektu pedagogicznego i pracy w całości są dzieci w wieku 7-10 lat, zatem dzieci uczęszczające do klas I-III szkoły podstawowej. Poruszyłam w niej główne problemy wchodzące w skład wspólnej realizacji zadań przez członków grupy. Najważniejsze z nich to: pojęcie grupy, współdziałania, wychowania zespołowego, a także roli pedagoga w integracji grupy. Praca zawiera także charakterystykę najważniejszych sfer rozwoju człowieka w wieku szkolnym, z których kluczową jest sfera rozwoju społecznego, a także moralnego. Bardzo ważną jej częścią jest rozdział dotyczący problematyki realizacji zadań zespołowych- to w nim wyjaśniona jest istota współdziałania w wychowaniu. Znajduje się w niej także opis placówki, której dotyczy projekt, czyli ogniska wychowawczego, jak również charakterystyka konkretnej placówki, w której zostały zrealizowane zajęcia w ramach konspektów. Placówką tą było Ognisko Wychowawcze nr 3 we Wrocławiu- z nową nazwą Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży, filia nr 3. Dalszą część pracy stanowi projekt pedagogiczny, który zawiera metody pracy z dziećmi w ramach przeprowadzonych zajęć, jak również jej formy. W części pracy, którą jest projekt znajduje się podrozdział dotyczący praktycznych działań, czyli konspektów, w oparciu, o które zostały przeprowadzone zajęcia z dziećmi. Opracowałam cztery konspekty, których ogólnym celem było rozwijanie kompetencji realizacji zadań zespołowych dzieci. W tej części pracy można odnaleźć także charakterystykę tej konkretnej grupy dzieci. Na końcu pracy utworzyłam refleksję pedagogiczną po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam w niej przebieg wszystkich zajęć, a także swoje subiektywne wrażenia dotyczące spotkań z dziećmi w ramach projektu.

Tytuł mojej pracy, to: "Uczenie dobrych manier dzieci w wieku 10-12". We wstępie zaznaczam dlaczego uczenie dobrych manier jest ważne w naszym życiu codziennym, jak wprowadzenie tego tematu do zajęć może efektywnie wpłynąć na funkcjonowanie dzieci w społeczeństwie. Znajdują się tam również informacje gdzie oraz jak można wykorzystać opracowany przeze mnie projekt w praktyce. W pierwszym rozdziale wyjaśniam pewne pojęcia związane z tematem dobrych manier, takie jak np.: takt, kultura, kultura osobista, komunikacja interpersonalna, współżycie społeczne, moralność... Kolejny rozdział porusza tematykę rozwoju uczniów, który jest bardzo ważnym aspektem w działaniach wychowawczych. W tym rozdziale skupiam się na tym, jakie charakterystyczne zmiany zachodzą w zachowaniu, myśleniu oraz funkcjonowaniu dzieci w wieku 10-12 lat. Dzieci w tym wieku znajdują się wedle psychologii rozwojowej na etapie młodszego wieku szkolnego. Charakterystycznymi zmianami w tym okresie są między innymi: przejście od niewymuszonej aktywności do wykonywania nowych zadań, obowiązków; dostosowanie się do norm panujących w społeczeństwie oraz oczywiście rozpoczęcie nauki w szkole, które wiąże się z wieloma trudnościami i wyzwaniami. Na rozwój całościowy uczniów mają wpływ następujące komponenty, które opisuję szczegółowo w pracy: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania wartości moralnych, rozwój społeczny, rozwój osobowości. Kolejny rozdział ukazuje aspekt pedagogiczny uczenia dobrych manier. W nim opisane jest, jak poznanie zasad savoir vivre ułatwi dzieciom funkcjonowanie w społeczeństwie, jak ważne jest nauka o wartości w procesie socjalizacji. W rozdziale tym poruszany jest również temat komunikacji interpersonalnej, która ma szansę zostać rozwinięta i ułatwić komunikowanie się z rówieśnikami i nie tylko, dzięki umiejętności wykorzystywania zasad savoir vivre w życiu codziennym. Od komunikacji interpersonalnej bardzo blisko jest do współżycia społecznego, które również dzięki wiedzy i wykorzystywaniu dobrych manier przynosi efektywną współpracę. W rozdziale nr IV opisane są metody pracy z dziećmi, są one opisane szczegółowo, niektóre metody wybrane przeze mnie, to: metody asymilacji wiedzy, metody samodzielnego dochodzenia do wiedzy, metody praktyczne, metody oddziaływań grupowych. Wybrałam również techniki oddziaływań grupowych, takie jak: techniki wymiany opinii, techniki oparte na dramatyzacji. Wszystkie metody i techniki dobierane były przeze mnie w taki sposób, aby ich zadaniem była aktywizacja, odprężenie ale też nauka poprzez zabawę. W dalszej części rozdziału charakteryzuję szkołę oraz klasę, w której przeprowadziłam zajęcia. Była to klasa V i liczyła ok 25 dzieci (które brały udział w zajęciach). W kolejnym podrozdziale znajdują się szczegółowe konspekty zajęć. Kolejnym rozdziałem jest moja refleksja pedagogiczna nad przeprowadzonymi zajęciami - opisuję tam, co udało mi się zrealizować, co mogłabym poprawić w swoim projekcie, aby przyniósł on jeszcze lepsze ef

Tematem pracy jest: Rozwijanie umiejętności współpracy i zaufania do drugiej osoby poprzez ruch, taniec oraz choreografię taneczną. Umiejętność współpracy oraz zaufania pomiędzy ludźmi w życiu każdego człowieka jest bardzo ważna, dlatego należy ją rozwijać u dzieci od najmłodszych lat. Ruch oraz aktywność fizyczna również powinny towarzyszyć każdemu człowiekowi przez całe życie, ponieważ dzięki nim możemy dbać o własne zdrowie oraz o kondycję fizyczną. W projekcie wybrałam ruch poprzez taniec oraz choreografię taneczną, ponieważ w obecnych czasach jest to bardzo popularna dyscyplina sportowa oraz można przy wykonywaniu zadań związanych z nią świetnie się bawić. Ja również posiadam kwalifikację instruktora tańca, więc moje doświadczenie na pewno pomogło mi w przeprowadzeniu moich zajęć dyplomowych. Projekt został przeprowadzony w Gminnym Ośrodku Kultury w małej wsi Przytoczna w czasie półkolonii, która była organizowana podczas ferii zimowych. W zajęciach wzięły udział same dziewczyny w wieku 7-9 lat. Półkolonia była zorganizowana bezpłatnie dla dzieci z gminy i okolic, dlatego uczestnicy pochodzili z rodzin o różnym statusie materialnym. Dziewczyny bardzo chętnie oraz z dużym zaangażowaniem uczestniczyły w zajęciach. Utrudnieniem stała się liczba osób, ponieważ projekt był przeznaczony dla 8 osób, zaś w grupie zajęciowej była 16 dzieci. Projekt trzeba było przystosować do większej ilości uczestników. Dzieci które przyszły na zajęcia nie znały się lub znały się powierzchownie, także na początku czuły się skrępowane i zawstydzone, lecz później to się odmieniło. Dzieci świetnie radziły sobie z wykonywaniem zajęć, oczywiście zdarzały się również takie zajęcia z którymi miały problem, ale wtedy modyfikowałam je w trakcie zadań, aby nie miały dużych kłopotów z jego zrealizowaniem. Z każdym dniem można było odczuć większą współpracę oraz większą sympatię pomiędzy dziewczynami. Pod koniec widziałam, że świetnie się ze sobą dogadują, nie było żadnych problemów związanych z komunikacją w grupie. W każdym zadaniu można było zaobserwować współpracę między uczestnikami, nauczyły się czynnego słuchania siebie nawzajem, ponieważ każdy miał możliwość wypowiedzenia się na dany temat czy też zaproponowania swojego pomysłu. Dziewczyny również zaczęły ufać sobie, do tego stopnia że powstały pomiędzy nimi więzi przyjaźni. Projekt pozytywnie wpłynął na ich relację między sobą. Zajęcia w dużej mierze polegały na zabawach w grupie, dzięki czemu uczestnicy uczyli się oraz rozwijali umiejętności w rzeczywistości niepostrzeżenie, ponieważ były one wynikiem właśnie wspomnianej wcześniej zabawy. Oceniam projekt dyplomowy który przeprowadziłam oraz efekty jakie udało mi się dzięki niemu uzyskać jako pozytywne. Zarówno uczestnicy zajęć mogli rozwinąć wiele umiejętności, ale również ja w pracy z nimi mogłam się wiele nauczyć.

Praca przedstawia bajkoterapię jako metodę kształtowania myślenia przyczynowo skutkowego. Projekt skupia się na wpływie myślenia logicznego na relacje międzyludzkie. Głównym celem jest umiejętność przewidywania skutków swoich działań czy też emocji towarzyszących ofiarom wykluczeń i agresji.Najważniejszą metoda jaką wykorzystałam w mojej pracy jest bajkoterapia. Dla celu pracy zostały stworzone przeze mnie dwie bajki. Miejscem w których toczy się akcja są najważniejsze środowiska dla dziecka a mianowicie szkoła, dom rodzinny a także podwórko. Każda z nich opowiada historię odrzuconego dziecka. W bajce nr 1 jest to wyśmiewany przez kolegów z klasy Adaś. Bohaterką drugiej bajki jest z kolei Martynka- nieakceptowana i odrzucana przez dzieci z podwórka. Każda bajka posiada dwa zakończenia: pozytywne i negatywne- do wyboru przez uczniów. Ukazuje to dzieciom jak zmieniając przyczynę, można w prosty sposób zmienić skutek. Obrazują odbiorcom w jasny sposób jakie skutki może nieść za sobą odrzucanie innych, negatywne zachowania względem drugiego człowieka. Zwykle dzieci przejawiające agresję nie znają skutków swoich zachowań ponieważ zwyczajnie się nad tym nie zastanawiają. Po przez identyfikację z Adasiem i Martynką, dziecko może poczuć jakie emocje towarzyszą dziecku w sytuacjach trudnych- przedstawionych w bajce, co zgodnie z moimi zamierzeniami ułatwi im słuszne postępowanie w sytuacjach wszelakiego rodzaju agresji rówieśniczej i wykluczenia. Jeśli jednak dziecko jest ofiarą tego typu przykrych sytuacji pozwoli mu zwalczyć lęk i poczucie odosobnienia. Praca docelowo została stworzona dla dzieci 8-9 letnich uczęszczających do świetlicy szkolnej. W pierwszej części projektu została przedstawiona ogólna charakterystyka młodszego wieku szkolnego, a następnie szczegółowy opis rozwoju społecznego oraz myślenia logicznego dla wyżej wymienionego wieku. W kolejnej części znajdują się główne założenia i cele biblioterapii oraz bajkoterapii. W końcowym rozdziale odnaleźć możemy cztery scenariusze zajęć, z dokładnym opisem każdego z przedstawionych ćwiczeń i gier dydaktycznych. Scenariusze poprzedzone są szczegółowym opisem zastosowanych w nich metod oraz technik. Cała praca kończy się opisem przeprowadzonych przeze mnie zajęć wraz z posumowaniem całego projektu.

Okres adolescencji to czas wielu zmian w życiu młodego człowieka. Przemiany te dotykają dziecko dość raptownie – nieprzygotowane na tak drastyczne zmiany może czuć się zagubione. Brak wsparcia oraz przygotowania do nowych doświadczeń może sprowadzić człowieka na nieodpowiednie tory. W wieku tym często po raz pierwszy pojawiają się problemy z używkami, alkoholem, różnego rodzaju uzależnieniami, jak np. od Internetu lub mediów cyfrowych. W swojej pracy poruszyłam problem świadomego korzystania z mediów cyfrowych – selektywny dobór informacji, wiedza na temat potęgi Internetu – tego jakie stwarza zagrożenia, ale również jakie daje nam możliwości. W dzisiejszych czasach nierzadko Internet oraz inne media cyfrowe stanowią ucieczkę od problemów życia codziennego w wirtualny świat. Celem planowanych przeze mnie zajęć było rozwijanie umiejętności świadomego korzystania z mediów cyfrowych u dzieci w wieku 13-14 lat w świetlicy środowiskowej. Podczas przeprowadzonych zajęć poruszyłam kwestię historii mediów cyfrowych, ukazałam różnicę w rozwoju technologii, a przede wszystkich pokazałam szanse i zagrożenia, które stwarza Internet, miejsca oraz ludzi, wśród których młodzi ludzie mogą szukać pomocy w sytuacjach alarmowych, a dodatkowo dyskutowałam z młodzieżą na temat życia „bez mediów cyfrowych” – rozmawialiśmy o alternatywnych formach spędzania czasu wolnego oraz jak ważne jest, aby nie zatracać się w wirtualnym świecie, lecz żyć świadomie i pielęgnować takie wartości jak miłość, przyjaźń, lojalność. Zajęcia zostały przeprowadzone w przeciągu dwóch dni w godzinach popołudniowych. Dzieci chętnie brały udział w zajęciach, co zapewne było spowodowane tym, iż temat nie kojarzył im się ściśle z zajęciami szkolnymi, lecz był im bliski z życia pozaszkolnego. W mojej pracy opisałam rozwój człowieka na etapie adolescenta, miejsce docelowe projektu, problem pedagogiczny. Przedstawiłam scenariusze zajęć oraz moją refleksję pedagogiczną.