Starość jest naturalnym i nieuniknionym procesem w życiu każdego człowieka. Może być doświadczana pozytywnie jak i negatywnie w zależności od kryzysów jakie na swojej drodze napotykają reprezentanci trzeciego wieku. To jakie osoby w późnej dorosłości przyjmują style życia, jakie zadania rozwojowe realizują i postawy przyjmowane wobec starości, ukazują ich adaptację do pojawiających się zmian i ograniczeń. Codzienność seniorów pełna potrzeb i oczekiwań uwidacznia rolę aktywności i aktywizacji. Różne formy działań podejmowanych przez osoby w wieku podeszłym pełnią wiele funkcji oraz niosą za sobą wiele korzyści. Trudności stawiane przez rozwijającą się cywilizację jak i chęć rozwoju powodują, że seniorzy coraz częściej decydują się na aktywność edukacyjną. Osoba w późnej dorosłości jako uczestnik kształcenia ma przed sobą szereg możliwości edukacyjnych i bierze aktywny udział w procesie całożyciowej edukacji.

Praca porusza problem ukazywania starości w mediach, co kształtuje późniejszy stosunek ludzi do niej. W pierwszym rozdziale opisuję zjawisko ageizmu, jego wpływ na myślenie o starzeniu się oraz na sam ten proces. Porównuję je z wychowaniem do starości, które jest kluczowe w pozytywnym starzeniu się. Opisuję również starość z punktu widzenia socjologów, pedagogów oraz społeczeństwa - ludzi młodych oraz seniorów. W kolejnym rozdziale ukazuję znaczenie mediów w kontekście społecznym, jak i kulturowym, oraz przywołuję obrazy seniorów, które są ukazywane w mediach. Podkreślam ich stereotypowy charakter oraz wskazuję na potrzebę zmiany w tym aspekcie. Ostatni rozdział poświęciłam reklamie, która obecna jest we wszystkich przedstawionych przeze mnie mediach i która również ma ogromny wpływ na wizerunek osób starszych i na to, jak odbiera je społeczeństwo. Po zdefiniowaniu samej reklamy i ukazaniu, jak silny wpływ wywiera ona na ludzkie preferencje, przeszłam do opisu przykładów ukazanej w niej starości. Opisałam role, jakie przyjmują seniorzy w reklamie, oraz rodzaje reklam w jakich mają udział.

Biograficzne uwarunkowania dorosłości to praca, w której autorka stara się odpowiedzieć na pytanie czy doświadczenia z dzieciństwa mają znaczenie w dorosłym życiu każdego człowieka. W pracy pokazane zostały poszczególne etapy rozwoju człowieka od narodzin do wczesnej dorosłości oraz wybrane postawy rodzicielskie i ich determinanty. Na końcu autorka porusza temat biografii i jej tworzenia się w odniesieniu do zdarzeń z dzieciństwa. W pracy porównane zostały również antypedagogika i "czarna pedagogika".

W pracy podjęłam zagadnienie modyfikacji ciała w kontekście wybranych czynników indywidualnych i społecznych. Badania zaplanowałam jako ilościowe. Przeprowadziłam sondaż na próbie 123 osób. Wyodrębniłam cztery wymiary modyfikacji wyglądu i za pomocą analizy wariancji testowałam ich związki z cechami indywidualnymi (resiliencja, uważność, troska o siebie) oraz funkcjonalnością rodziny pochodzenia. Badania pozwoliły ustalić, że większość istotnych zależności dotyczy postawy wobec tatuaży i piercingu. Łączy się ona z pochodzeniem z mniej funkcjonalnych wychowawczo rodzin, z niskim poziomem resiliencji indywidualnej (to znaczy mniej pozytywnym obrazem siebie, słabszą samokontrolą i niższą kompetencją społeczną) niższym poziomem uważnościniższym poziomem troski o siebie (self-compassion). Tatuaż i piercing są nie tylko przejawem specyficznego pojmowania estetyki ciała, lecz można je traktować jako przejaw buntowniczej postawy życiowej – ogólnego sprzeciwu wobec konwencji społecznej czy tradycji. Z tej perspektywy można postrzegać pozytywne postawy wobec tatuażu i piercingu jako przejaw deficytów socjalizacyjnych czy pewnych trudności w sferze adaptacji społecznej. Na tym tle osoby o wysokiej zdolności do pozytywnej adaptacji (resilientne, uważne i dbające o siebie) są lepiej zsocjalizowane i mniej sfrustrowane – mają więc mniej powodów do manifestowania czegokolwiek za pomocą modyfikacji własnego wyglądu.

W pracy dotyczącej uwarunkowań uzależniania się od narkotyków, badałam zależności pomiędzy narkomanią a środowiskiem rodzinnym oraz czynnikami indywidualnymi jednostki. Badania miały charakter ilościowy, w którym wzięło udział 84 osoby . Do przeprowadzania badania została wykorzystana metoda sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem testów psychologicznych oraz testu statystycznego. Osoby nieuzależnione w znaczący sposób różniły się od osób uzależnionych nasileniem funkcjonalności rodziny generacyjnej oraz poziomem resilience- cechy i wymiaru troski z cech pozytywnego rozwoju. Narkomani uzyskali w tych wymiarach wyniki gorsze od osób bez uzależnienia.

Przedmiotem moich rozważań są wybrane uwarunkowania nikotynizmu. W pracy skupiłem się przede wszystkim na czynnikach osobowościowych. Badania zostały przeprowadzone w formie elektronicznej metodą sondażu i techniki testu psychologicznego. Założone hipotezy na temat osobowościowych czynników warunkujących nikotynizm zostały zweryfikowane za pomocą analizy wariancji. Dzięki przeprowadzonym badaniom ustaliłem, że wysoki poziom czynników takich jak: potrzeba stymulacji, pozytywna koncepcja siebie, kompetencje społeczne, cechy resilience, opisywanie przeżyć wewnętrznych, a także niereaktywność prawdopodobnie może warunkować uzależnienie od nikotyny.

Przedmiotem rozważań są związki pomiędzy wybranymi czynnikami rodziny generacyjnej a nasileniem cech psychopatii – zuchwałości, bezduszności oraz rozhamowania. Badania przeprowadziłam w formie elektronicznej wśród młodych dorosłych w wieku 18-30 lat, miały one charakter ilościowy – metodą był sondaż. Grupa respondentów składała się z 93 osób (62 kobiety i 31 mężczyzn). Do pomiaru zmiennych wykorzystałam testy psychologiczne. Hipotezy weryfikowałam analizą wariancji, oceniając istotności różnic w nasileniu cech psychopatii pomiędzy grupami wydzielonymi według nasilenia czynników rodzinnych. Badania pozwoliły ustalić, że funkcjonalność rodziny i więzi z rodzicami redukują dwa objawy psychopatii (bezduszność i rozhamowanie), ale mogą nasilać trzeci jej objaw – zuchwałość. Istotne okazały się również reakcje rodziców na zachowania problemowe dzieci. Czynnikiem bez znaczenia była natomiast kontrola rodzicielska.

Temat mojej pracy dotyczy trudności osób niesłyszących w relacjach interpersonalnych. Praca składa się z trzech części. Pierwsza z nich dotyczy teorii, w której opisałam takie zagadnienia, jak więzi społeczne, tożsamość, pozytywny rozwój młodzieży oraz skupiłam się na charakterystyce niepełnosprawności, którą jest głuchota. Druga część mojej pracy dotyczy metodologii. Tu, skupiłam się na przeprowadzonych przeze mnie badaniach, celach, określiłam przedmiot badań, zdefiniowałam pytania badawcze, hipotezy, oraz przybliżyłam charakterystykę badanej grupy oraz przebieg badań. Trzecia, i ostatnia część pracy to opis przeprowadzonych przeze mnie badań, dotyczących funkcjonowania osób niesłyszących.

W pracy weryfikuję związki używania substancji psychoaktywnych z wybranymi czynnikami (funkcjonalność rodziny, potrzeba stymulacji, nasilenie cech ADHD, presja środowiska rówieśniczego w kierunku dewiacji, resiliencja indywidualna i jej trzy wymiary oraz uważność i jej pięć wymiarów). Metodą badań był sondaż przeprowadzony na próbie 218 uczniów. Hipotezy były weryfikowane statystycznie za pomocą analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że o używaniu substancji przez młodzież decyduje niski poziom funkcjonalności rodziny pochodzenia, potrzeba stymulacji, nasilenie cech ADHD, wysoki poziom presji rówieśniczej, resilience oraz uważność.

Praca porusza tematykę postaw młodzieży wobec przemocy rówieśniczej. Badania przeprowadzone zostały wśród 80 uczniów wrocławskiego technikum, poprzez zastosowanie kwestionariusza ankiety. Zmienną zależną objaśnianą w pracy jest postawa młodzieży wobec przemocy rówieśniczej. Dwoma wskaźnikami postaw młodzieży wobec przemocy są: stopień niechęci wobec przemocy oraz gotowość do komunikowania o zaobserwowanej przemocy. Zmienne niezależne uwzględnione w pracy to kolejno: funkcjonalność rodziny, pozytywna koncepcja siebie, samokontrola, kompetencja społeczna, prężność (RESIL), opisywanie, niereaktywność, nieosądzanie, obserwowanie, świadoma obecność, charakter, wiara, troska, więzi oraz kompetencje. Na postawy młodzieży szkół ponadpodstawowych względem przemocy ma wpływ wiele czynników, przede wszystkim kompetencje społeczne, charakter, troska oraz świadoma obecność.

W pracy omawiam zjawisko autodestrukcji pośredniej. Uwarunkowania zachowań pośrednio autodestrukcyjnych osób w wieku adolescencji próbuję określić z perspektyw teorii naukowych oraz własnych badań. Badanie zaprojektowałam jako sondaż diagnostyczny, z wykorzystaniem testów psychologicznych i ankiety. Jako zmienne objaśniające pośrednią autodestruktywność u adolescentów chciałam sprawdzić resiliencję indywidualną, uważność oraz funkcjonalność wychowawczą rodziny generacyjnej. Spodziewałam się ujemnych korelacji tych czynników ze zmienną objaśnianą. W badaniach wzięło udział 341 osób. W analizach ujawniły się związki autodestruktywności pośredniej (zoperacjonalizowanej występowaniem rozmaitych zachowań problemowych) ze wskazanymi wyżej trzema zmiennymi. Kluczowe znaczenie ma resiliencja indywidualna, która okazała istotnie skorelowana (ujemnie) z wszystkimi zachowaniami problemowymi. Funkcjonalność rodziny generacyjnej korelowała tylko z częścią zachowań problemowych a korelacje istotne z uważnością pojawiały się sporadycznie.

Tematem mojej pracy są postawy wobec mniejszości seksualnych i ich uwarunkowania. Praca miała na celu wykazanie czynników warunkujących postawę odrzucającą mniejszości seksualnych. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki testu psychologicznego. Dzięki badaniom ustaliłam, że funkcjonalność rodziny, opisywanie, obserwowanie, świadoma obecność, troska i więzi warunkują nasilenie postawy odrzucającej mniejszości seksualne.

W pracy zajmuje się zjawiskiem zachowań ryzykownych w nowoczesnych mediach. W części teoretycznej zawarłam definicję zachowań ryzykownych, zachowań problemowych, zachowań autodestruktywnych, uzależnień, nowych mediów oraz resilience. Opisałam także wybrane uwarunkowania zachowań ryzykownych związanych z nowoczesnymi mediami. Wyszczególniłam związki w sieci, hazard w sieci oraz zjawisko hejtu w sieci. Metodą, którą użyłam w moich badaniach to metoda sondażu z wykorzystaniem ankiety złożonej z testów psychologicznych. Badania zostały przeprowadzone w grupie 293 osób, z czego 161 stanowiły kobiety, a 132 mężczyźni. Respondentami były osoby w wieku od 16. do 26 roku życia. Badania dowiodły, że największy wpływ na podejmowanie zachowań ryzykownych w nowych mediach ma funkcjonalność rodziny, potrzeba stymulacji, ADHD, wypalenie uczniowskie, rówieśnicy, pozytywna koncepcja siebie, samokontrola, kompetencje społeczne, resilience, świadoma obecność oraz uważność.

Przedmiotem analizy w mojej pracy uczyniłam wolontariat jako formę prospołecznego angażowania się w kontekście indywidualnych wyznaczników pozytywnego rozwoju młodzieży. Podstawą teoretyczną była koncepcja pozytywnego rozwoju Richarda Lernera i współpracowników, a jej uzupełnieniem koncepcja uważności. Badania zaplanowałam jako sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem testów osobowości oraz krótkiej ankiety. Objęłam nimi populację młodzieży i osób w wieku wczesnej dorosłości liczącą ogółem 181 osób. Hipotezy na temat związku pomiędzy zaangażowaniem w wolontariat a wybranymi cechami indywidualnymi weryfikowałam za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania pozwoliły wyłonić, że aktywności w wolontariacie sprzyjają dwie spośród dziesięciu cechy. Były to troska i więź.

Praca dotyczy relacji pomiędzy wybranymi czynnikami, a postawami wobec używania marihuany i twardych narkotyków. Metodą był sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem testów psychologicznych i ankiety. Zbadano osoby w wieku powyżej 20 roku życia, a dokładniej – studentów. Hipotezy były weryfikowane za pomocą analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że przychylna postawa wobec używania substancji psychoaktywnych, a głównie marihuany i narkotyków twardych, wskazuje na niski wskaźnik funkcjonalności rodziny generacyjnej, wysokie wskaźniki presji rówieśniczej oraz potrzeby stymulacji. Ponadto posiadanie przez takie osoby cech ADHD oraz doświadczanie wypalenia uczniowskiego. Te wskaźniki były również wysokie. Nie pominięto cechy uważności oraz resilience, których wskaźniki były niższe.

W pracy analizowane są uwarunkowania nasilenia syndromu zachowań problemowych młodzieży. W pierwszym rozdziale zawarłam zarys teoretyczny zachowań problemowych, w rozdziale drugim opisałam rodzaje zachowań problemowych. W rozdziale trzecim opisałam metodologię, czwarty rozdział zawierał opis badań.W badaniach zastosowałam metodą sondażu diagnostycznego, posłużyłam się testami psychologicznymi. Grupa badawcza liczyła 209 osób. Z przeprowadzonych badań zebrałam dane ilościowe. Z badań wynika, że nasilone zachowania problemowe występują u osób z niskim poziomem funkcjonowania rodziny, u których występuje wysoki wpływ rówieśniczy, jak również istotnym czynnikiem okazał się stosunek do własnej osoby. Cechy ADHD są ważnym czynnikiem, które mają wpływ na występowanie zachowań problemowych. Osoby, które przejawiają zachowania problemowe wykazały słaby poziom pozytywnych koncepcji siebie, samokontroli oraz niskie kompetencje społeczne.

Tematem niniejszej pracy są reakcje na zdradę w związku i ich wybrane uwarunkowania. Praca została podzielona na trzy części. W części pierwszej przedstawiono definicję zdrady, poszczególne reakcje na zdradę oraz czynniki warunkujące występowanie powyższych zachowań. W części drugiej omówiono założenia metodologiczne badań własnych, cele oraz przedmiot badań, problemy badawcze i hipotezy. Następnie zostały omówione metody, technika oraz narzędzia badawcze użyte w badaniach własnych. W trzeciej części zaprezentowano wyniki badań własnych dotyczących wpływu poszczególnych czynników na reakcję na zdradę w związku. Dokonano analizy ilościowej badań, uzyskane wyniki omówiono, a dane ilościowe zostały przedstawione w postaci tabel. Celem głównym jest przedstawienie form reakcji na zdradę w związku oraz czynników warunkujących ich powstawanie. W pracy zostały przyjęte dwie hipotezy: osobowość jednostki warunkuje reakcję na zdradę w związku; wzorce zachowań ukształtowane w dzieciństwie mają odzwierciedlenie w dorosłym życiu. Do rozwiązania tego problemu zastosowano badania ankietowe. Narzędziem badawczym był specjalnie skonstruowany kwestionariusz ankiety. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, iż reakcje destruktywne warunkują cechy psychopatyczne oraz związany z nimi brak umiejętności nawiązywania głębszych relacji interpersonalnych. Natomiast reakcje konstruktywne wywołuje prawidłowo funkcjonująca rodzina, a także umiejętność jednostki do funkcjonowania w społeczeństwie mimo napotkanych trudności. Po przeprowadzeniu badań i przeanalizowaniu wyników postawione wcześniej hipotezy zostały potwierdzone.

W pracy analizowane są zagrożenia związane z nie wyczynową aktywnością sportową młodzieży. W badaniach wykorzystana została metoda sondażu diagnostycznego z zastosowaniem skali postaw oraz ankiety jako technik badawczych. Badania miały charakter ilościowy. Próba badawcza liczyła 54 osoby. Badania pozwoliły ustalić, że osoby regularnie uprawiające sport częściej, aniżeli osoby ćwiczące nieregularnie, przejawiają zachowania problemowe oraz ujawniają gotowość do takich zachowań w przyszłości. Odwrotna tendencja ujawniła się w odniesieniu do postaw wobec używania środków dopingujących – osoby systematycznie ćwiczące miały postawę mniej przychylną. W świetle uzyskanych rezultatów nie ma podstaw do przekonania o chroniącym wpływie aktywności sportowej na młodzież.

Celem pracy pod tytułem „Pozytywny rozwój młodzieży a udział w wolontariacie” było określenie związku pomiędzy udziałem oraz gotowością do wolontariatu a cechami pozytywnego rozwoju młodzieży i wybranymi czynnikami skorelowanymi z pozytywnym rozwojem dodatnio (uważność oraz funkcjonalność) i ujemnie (psychopatia). Badania zostały przeprowadzone przy użyciu metody sondażu diagnostycznego na próbie 82 osób. Hipotezy zweryfikowane były za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że zaangażowanie w wolontariat jest związane z wyższym nasileniem cech charakteru, wiary, troski, więzi oraz kompetencji, z niższym nasileniem cech zuchwałości, bezduszności oraz rozhamowania, z wyższym nasileniem cech opisywania, niereaktywności, nieosądzania, obserwowania i świadomej obecności oraz z wyższym nasileniem cechy funkcjonalności rodziny.

Praca opisuje rozwój andragogiki od XVIII do XXI wieku, najważniejszych badaczy zajmujących się tą dziedziną oraz wybrane aspekty edukacji dorosłych. W pierwszym rozdziale omówiony zostaje rozwój nauki do XX wieku, zaczynając od pierwszego użycia samego terminu “andragogika” przez Aleksandra Kappa, a następnie skupiając się na ogólnym rozwoju owej dziedziny w pracach polskich i zagranicznych badaczy. Rozdział ten jest ogólnym zarysem warunków, w jakich powstała andragogika, a nie dokładnym opisem każdego z etapów jej rozwoju. W jego skład wchodzą takie podrozdziały jak: “Andragogika jako dyscyplina naukowa”, “Andragogika na przełomie XVIII i XIX wieku”, “Andragogika w XX wieku” oraz “Polska myśl andragogiczna”. Rozdział drugi zawiera bardziej kompleksowe opisy najważniejszych andragogów, ich badań oraz wpływu, jaki mieli oni na rozwój tej nauki. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, omówieni zostają andragodzy zarówno z Polski, jak i innych krajów, a są nimi: Mikołaj Fryderyk Seweryn Grundtvig, Malcolm S. Knowles, Halina Szwarc, Aleksander Kamiński i Mieczysław Malewski. Ostatni rozdział traktuje o obecnym statusie andragogiki oraz o jej teoretycznej stronie w XXI wieku zarówno w Polsce, jak i na świecie. W przeciwieństwie do poprzednich części pracy zostaje tutaj również poruszony aspekt edukacji dorosłych, co związane jest z tym, że to właśnie w obszarze praktycznym, przy braku znaczących, przełomowych prac teoretycznych, należałoby doszukiwać się przyszłego rozwoju andragogiki.

W pracy opisuję zjawisko resilience oraz zachowania ryzykowne. Tematem badań własnych jest ukazanie związku resiliencji indywidualnej i resiliencji rodziny z podejmowaniem i skłonnością do podejmowania zachowań ryzykownych przez młodzież. Wykorzystałam metodę sondażu diagnostycznego. Techniką były testy psychologiczne i ankieta. Dane analizowałam statystycznie (użyłam analizy wariancji). Rezultaty badań powalają przypuszczać, że wysokie poziomy resiliencji indywidualnej oraz resiliencji rodziny mogą chronić młodzież przed zachowaniami ryzykownymi i ich eskalacją w przyszłości.

W pracy opisuje zjawisko wypalenia uczniowskiego. Przedmiotem badań uczyniłam wypalenie uczniowskie powodowane stresem, jego wpływ na codzienne funkcjonowanie ucznia. Chciałam w swojej pracy wyjaśnić skąd bierze się wypalenie uczniów, jakie są jego konsekwencję oraz jak sobie z nim poradzić. Badania przeprowadziłam na uczniach klas liceów ogólnokształcących i techników. Łącznie 272 osoby zgodziły się na uzupełnienie ankiety, wśród nich 146 osób stanowiły kobiety, a 126 mężczyźni. Do badań wykorzystałam metodę sondażu diagnostycznego. Techniką były testy psychologiczne i ankieta. Dane analizowałam statystycznie - analiza wariancji. Rezultaty badań pozwalają przypuszczać, że wysoki poziom wypalenia prowadzi do rozchwiania emocjonalnego uczniów, słabej koncentracji oraz poczucia że nic w życiu dobrego ich nie spotka.

Praca ma charakter empiryczny. Celem badań było sprawdzenie struktury syndromu bezradności intelektualnej oraz powiązań bezradności z wybranymi zmiennymi. Badania na populacji 70 uczniów pokazały, że bezradność jest konstruktem jednowymiarowym, a jej występowanie jest parcjalne - syndrom kształtuje się odrębnie na różnych przedmiotach. Analizy korelacyjne dowiodły powiązań bezradności z ustosunkowaniem do przedmiotu i nauczyciela, poziomem stresu, poziomem motywacji do uczenia się i pesymistycznym myśleniem. Powiązania te są silniejsze w obszarze tego samego przedmiotu, a słabsze gdy bezradność i korelowana zmienna lokują się w obszarach różnych przedmiotów. Rezultaty te są zgodne z informacyjną koncepcją bezradności intelektualnej Sędka.

Przedmiotem analizy w mojej pracy uczyniłam porównanie subiektywnej oceny ryzyka związanej z aktywnością seksualną z wybranymi zmiennymi, płcią, miejscem zamieszkania stopniem religijności, funkcjonalnością rodziny, potrzebą stymulacji, cechą ADHD, zażywaniem narkotyków, presją rówieśniczą. A także cechą resilience jako wynik ogólny oraz podskalami cechy resilience czyli pozytywną koncepcją siebie, samokontrolą i kompetencjami społecznymi. W kwestionariuszu znajduje się również pięć podskal uważności - opisywanie, niereagowanie, nieosądzanie, obserwowanie i świadoma obecność. Podstawą teoretyczną była koncepcja zachowań problemowych, resilience, koncepcja uważności oraz inne teorie związane z podejmowaniem ryzykownych zachowań seksualnych. Badania zaplanowałam jako sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem testów osobowości oraz ankiety. Objęłam nimi populację osób w wieku 18-27 lat liczącą ogółem 106 osób. Hipotezy na temat subiektywnej oceny ryzyka związanej z aktywnością seksualną a wybranymi zmiennymi weryfikowałam za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji.

Praca licencjacka dotyczy odpowiedzi na pytanie "Dlaczego ludzie piją alkohol?" oraz powiązania tego pytania z poszczególnymi cechami psychopatii (zuchwałością, bezdusznością i rozhamowaniem). Moją grupę badawczą stanowili studenci w różnym wieku i studiujący na różnych kierunkach. Studenci zostali zapytani o oczekiwania odnośnie picia alkoholu oraz zostali przebadani kwestionariuszem badającym poziom cech psychopatii. Do realizacji badań posłużyłam się metodą badań ilościowych, gdyż interesowało mnie statystyczne ukazanie danego problemu. W przypadku zuchwałości i rozhamowania odkryłam sporo ciekawych zależności pomiędzy skutkami picia alkoholu a posiadaniem tych właśnie cech. Natomiast bezduszność jest w zasadzie bez istotnych powiązań z oczekiwaniami skutków picia.

Przedmiotem badań w mojej pracy uczyniłam skłonność do zdrady w kontekście psychopatycznych cech osobowości. Podstawą teoretyczną była triarchiczna koncepcja psychopatii, a jej uzupełnieniem koncepcja pozytywnego rozwoju oraz koncepcja resilience. Badania zaplanowałam jako sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem różnych kwestionariuszy badających cechy osobowości oraz doświadczenia w związku. Badaniami objęłam populację osób w wieku wczesnej dorosłości liczącą ogółem 105 osób. Hipotezy weryfikowałam statystycznie za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Badania ukazały, że pozytywny stosunek do siebie, makiawelizm, próżność, a także więzi z otoczeniem społecznym oraz bezduszność mają związek ze skłonnością do zdradzania partnerów.

Praca dotyczy relacji pomiędzy kontrolą impulsów w zachowaniach problemowych. Badania miały charakter ilościowy. Metodą badawczą był sondaż, przeprowadzony na populacji 325 osób (z czego kobiety stanowiły 57%). Hipotezy były weryfikowane statystycznie za pomocą analizy wariancji. Badania pozwoliły ustalić, że kontrola impulsów ma istotne związki zarówno z przejawianiem zachowań problemowych przez młodzież w przeszłości, jak i z gotowością do takich zachowań w przyszłości. Silna kontrola impulsów chroni a słaba predysponuje do zachowań problemowych. Wniosek ten można odnieść do szerokiego spektrum zachowań z omawianej kategorii.