Starość i starzenie się są trudnym tematem. Z jednej strony mówi się o całożyciowym rozwoju człowieka – zainteresowanie zyskują takie dziedziny nauki jak andragogika, czy gerontologia. O starości zaczyna się mówić i zaczyna się dostrzegać potencjał jaki niesie ze sobą ten wiek. Z drugiej strony dzisiejsze media kreują wizerunek człowieka wiecznie młodego, zadbanego, pełnego energii i chęci do życia. Wydaje się, że w medialnym świecie brak jest miejsca dla ludzi starych, którzy nie wpisują się w ideę wiecznej młodości i atrakcyjności fizycznej. Starość nie jest tematem medialnym i ciekawym dla publiczności, bowiem kojarzona jest jedynie z brzydotą i cierpieniem. Stąd zainteresowałam się wizerunkiem osób starych kreowanym w serialach telewizyjnych, emitowanych w popularnych stacjach telewizyjnych. Interesowało mnie jak twórcy seriali widzą starość i w jaki sposób prezentują ją widowni. W pracy poruszam tematykę społecznej roli mediów - ich znaczącego udziału we współczesnym świecie i pełnionych przez nie funkcji oraz telewizji jako jednego z najpowszechniejszych środków przekazu. Wyjaśniam jej rosnące znaczenie na świecie i siłę, którą posiada w kreowaniu poglądów ludzi oraz wpływaniu na ich postawy. Po telewizji opisuję serial jako jeden z programów telewizyjnych, który cieszy się największą popularnością wśród widzów. Poruszam kwestie znaczenia serialu dla człowieka - jego struktury, funkcji, które pełni oraz tego, że dla tak wielu odbiorców pełni rolę „poradnika życia”, z którego czerpią przykłady i poszukują w nim odpowiedzi na ważne dla nich problemy. W pracy poruszam także wątek starości jako okresu życia, który stawia przed jednostką nowe wyzwania. Pokazuję szanse i pozytywne aspekty życia w okresie późnej dorosłości, ale wskazuję również na przyczyny, które powodują, że większość ludzi boi się starości i traktuje ten czas jako koniec, a nie początek nowego etapu w życiu. Opisuję także różne postawy starzejących się osób, do których porównuję życie prowadzone przez bohaterów seriali. W mojej pracy podjęłam się postępowania diagnostycznego, które umożliwiło mi szersze poznanie interesującego mnie zagadnienia. Dokonując analizy czterech seriali emitowanych na antenie Telewizji Polskiej, opisałam wizerunek osoby starej, który przedstawiany jest w polskich serialach telewizyjnych. Praca ta stanowi próbę odpowiedzenia na pytania, czy w mediach znajduje się miejsce dla osób starych oraz w jaki sposób starość ta jest pokazywana. Telewizja jako medium popularne ma ogromny wpływ na postawy odbiorców. Staram się zwrócić uwagę na problem, jakim jest strach przed starością, który może być wywołany kształtowaniem postaw konsumpcyjnych i hedonistycznych we współczesnych mediach.

Praca dotyczy wolontariatu, który jest tematem społecznie ważnym i aktualnym. Jest to rodzaj aktywności, która sprzyja rozwojowi zarówno osób w nią zaangażowanych, jak i tych, którzy są jej odbiorcami. Dla młodych ludzi jest okazją do tego, aby realizować swoje ambicje, a także zdobyć doświadczenie potrzebne na rynku pracy. W swojej pracy podejmuję temat wolontariatu młodych dorosłych pokazując, że jest zjawiskiem ogólnoświatowym, które funkcjonując dzięki woli ludzi do działania i poprawy losu innych, ma potencjał do wywołania rzeczywistej zmiany społecznej. Jest coraz bardziej rozwijającą się oraz znaczącą formą działań społecznych. Różnego rodzaju instytucje coraz częściej decydują się na angażowanie wolontariuszy, spodziewając się, że ich praca przyniesie pozytywne efekty. Popularność tego typu aktywności w ostatnich latach zdecydowanie wzrosła, co świadczy o zwiększającej się świadomości o pozytywnym wpływie, jaki ochotnicza praca wywiera na kształtowanie i rozwijanie się społeczeństwa obywatelskiego. Temat wolontariatu jest dla mnie szczególnie istotny z racji tego, że sama od wielu lat jestem wolontariuszką. Interesujące i warte opisania jest dla mnie oddziaływanie wolontariatu na społeczeństwo oraz znaczenie, jakie udział w tego rodzaju działalności społecznej ma dla ochotników. Powodem, dla którego zdecydowałam się na podjęcie tej tematyki, była chęć pogłębienia wiedzy o wolontariacie w Polsce. Moim celem jest teoretyczne rozpoznanie zagadnienia wolontariatu oraz opisanie doświadczeń wolontariuszy. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich jest teoretycznym wprowadzeniem do tematu wolontariatu. Przybliżam w nim krótko historię tego rodzaju działalności, przedstawiam istotę i zakres pojęcia wolontariat oraz charakterystykę ludzi zaangażowanych w działania ochotnicze. Opisuję również okres wczesnej dorosłości oraz rolę, jaką wolontariat pełni w nabywaniu przez młodych dorosłych doświadczeń. Drugi rozdział zawiera teoretyczny opis diagnozy oraz analizę wybranej przeze mnie metody diagnostycznej. Przedstawiam w nim charakterystykę misji „Generacja-T” i przybliżam sylwetki wolontariuszy, w którymi miałam okazję rozmawiać. Rozdział trzeci zawiera analizę zebranego podczas rozmów materiału. Dokonuję w nim podsumowania swoich działań i prezentuję wnioski postawione na ich podstawie. Do pracy dołączony jest aneks, który zawiera transkrypcje trzech, z czterech przeprowadzonych przeze mnie rozmów. Dzięki pisaniu pracy na temat wolontariatu młodych dorosłych, upewniłam się w przekonaniu, że jest to działalność niezwykle potrzebna. Wywiera pozytywny wpływ nie tylko na ludzi, którzy są jej odbiorcami, ale także na ochotników, którzy decydują się na dobrowolną pracę dla innych osób. Wolontariat stwarza znakomitą okazję do rozwoju jednostek oraz całych społeczeństw. Uważam, że warto propagować ten typ działalności wskazując na korzyści, jakie ze sobą niesie. Wierzę, że pisząc tą prace przyczyniłam się do popularyzacji wolon

Organizacje pozarządowe są jednym z filarów społeczeństwa obywatelskiego. W Polsce liczba podmiotów trzeciego sektora na rok 2012 wynosiła 83,5 tys. Z roku na rok ich liczebność ciągle wzrasta, co nie byłoby możliwe bez zaangażowania obywateli w działania na rzecz sektora non-profit. Aktywni obywatele wpływają na rozwój społeczeństwa obywatelskiego, co więcej – są jego podmiotem. Edukacja obywatelska ma na celu przygotowanie obywatela do świadomego, czynnego udziału w życiu państwa. Miejscem, gdzie szczególnie znajduje ona przestrzeń do działania są organizacje pozarządowe. Podmioty trzeciego sektora realizują cele edukacji obywatelskiej na wiele sposobów, m.in. angażując obywateli do udziału w projektach dotyczących kształtowania świadomych postaw obywatelskich, a także umożliwiając podjęcie działań jako wolontariusze. W przypadku organizacji takich jak np.: Fundacja Edukacja dla Demokracji, Stowarzyszenie „Obywatele Obywatelom”, Centrum Edukacji Obywatelskiej można mówić o intencjonalnym działaniu na rzecz edukacji obywatelskiej. Realizują one szereg projektów z myślą o kształtowaniu w obywatelach postawy gotowości do działania na rzecz społeczności lokalnej i całego kraju. Jednak nieintencjonalne działania na rzecz edukacji obywatelskiej również występują, najczęściej ma to miejsce w organizacjach nie zawierających w swych statutach punktów określających działania na rzecz edukacji. Jednak przez sam fakt angażowania wolontariuszy dają możliwość bycia aktywnym, nastawionym do działania. Wolontariusze są grupą zróżnicowaną m.in. ze względu na motywy, którymi kierują się podejmując aktywność wolontariacką; wiek; miejsce zamieszkania; wykształcenie. Dane statystyczne pokazują pewne dominujące w tej grupie tendencje, jednak bardziej znaczące jest to co wspólne dla wszystkich - bycie wolontariuszem. Pomimo, że w potocznym rozumieniu słowo „edukacja” oznacza głównie naukę w szkolnych murach, to z andragogicznego punktu widzenia nie można nie zanegować takiego twierdzenia. Wraz ze wzrostem znaczenia całożyciowego uczenia się, wzrasta także ranga edukacji obywatelskiej.

W dzisiejszych czasach nie istnieje uniwersalny wzorzec wchodzenia w okres dorosłości. Skutkiem takiej sytuacji jest to, iż nie ma kryteriów wyznaczających przynależność jednostki do świata dorosłych. Wobec tego dorosłość jest dziś pojmowana subiektywnie, jednostka sama decyduje o kolejności wypełniania ról rozwojowych tego etapu. W autonomiczny sposób określa moment wkroczenia w dorosłość. Wskaźniki obiektywne tracą więc na znaczeniu. Wydłużanie czasu edukacji jawi się jako czynnik opóźniający wchodzenie w świat osób dorosłych. Odsuwanie na dalszy plan zadań rozwojowych może być świadomym i celowym zabiegiem wynikającym z potrzeby przygotowania się do procesu wkroczenia w dorosłość, bądź może stanowić próbę ucieczki od wyzwań przypisanych temu etapowi w życiu człowieka. Celem niniejszej pracy było rozpoznanie pojmowania dorosłości przez współczesnych, młodych dorosłych. Zebrany materiał ilustruje, że w przypadku osób biorących udział w procedurze diagnostycznej, zegar społeczny nie wyznacza czasu realizacji zadań rozwojowych przypisanych okresowi wczesnej dorosłości. Można również wysnuć przypuszczenie, że wiek nie jest najważniejszym kryterium zgodnie, z którym należy rozpatrywać przynależność jednostki do świata osób dorosłych. Współcześnie nie należy zatem mówić, o punktualności realizacji tychże zadań, bowiem to jednostka sama kreuje swoją drogę rozwoju i jest w pełni jej samodzielnym twórcą. Z pewnością doświadcza nacisków społecznych, akcentujących ważność wypełniania nowych ról, jednak z drugiej strony odczuwa akceptację na coraz to dłuższy proces dojrzewania, eksperymentowania z wielością piętrzących się przed nią możliwości.

Od pewnego czasu widoczny jest spadek liczby uczestników w organizacjach zrzeszających studentów, co przekłada się na zmniejszenie aktywności społecznej wśród młodych dorosłych. Jako studentka pedagogiki, na specjalności: edukacja dorosłych i marketing społeczny stworzyłam projekt, mający na celu zmotywowanie i zaangażowanie studentów do włączenia się w działania społeczne. Uważam bowiem, że aktywność społeczna młodego dorosłego jest bardzo istotnym czynnikiem kształtującym osobowość, umożliwia również poznanie swoich mocnych stron i ukierunkowanie na dalsze etapy życia. W pierwszym rozdziale omówiłam problematykę społeczeństwa obywatelskiego i aktywności społecznej, wyjaśniając ich definicje, opisując przejawy, funkcje oraz motywy i miejsca podejmowania działań. Poruszyłam również tematykę zadań rozwojowych okresu wczesnej dorosłości. Rozdział drugi skupia się wokół prezentacji projektu „Aplikujemy – Działamy – Tworzymy”. Przedstawiłam w nim sytuację problemową, opisałam swoje zamierzenia i cele oraz podjęłam się analizy środowiska Samorządu Studenckiego Uniwersytetu Wrocławskiego. Ostatni rozdział zawiera opis realizacji i ewaluacji całego projektu. Znajdują się w nim plany spotkań, proces ewaluacji całej pracy oraz wnioski i refleksje związane z pełnieniem przeze mnie funkcji organizatora projektu. Uzyskałam odpowiedź na sformułowane pytanie badawcze związane z realizacją projektu, tym samym zrealizowałam cele poniższego przedsięwzięcia. W moim przekonaniu mój projekt jest dobrym sposobem na z/motywowanie studentów do podejmowania szeroko pojmowanej aktywności. Mam nadzieję, że zaangażowanie i trud, jaki włożyłam w tę pracę, będą dalej owocować i pozwolą na motywowanie do działań coraz większej liczby studentów Uniwersytetu Wrocławskiego.

We współczesnym świecie permanentnych i burzliwych przeobrażeń cywilizacyjno-technologicznych oraz gospodarczo-społecznych, przy wzrastającej ilości problemów egzystencjalnych i społecznych ludzi żyjących w XXI wieku, koniecznością stało się podejmowanie aktywności edukacyjnej w trakcie całego życia jednostki. Potrzeba nieustannego wzbogacania oraz aktualizowania wiedzy jest obecnie jedną z kluczowych strategii Unii Europejskiej oraz głównym składnikiem polityki inkluzyjnej państw członkowskich Wspólnoty. Już dwadzieścia lat temu Stanisław Kaczor przekonywał, że „zaprzestanie uczenia się grozi wegetacją i regresem” . Pogląd ten jest jak najbardziej adekwatny odnośnie współczesnego świata. Obecny świata jest miejscem, w którym jeżeli jednostka pragnie mieć, ale i być musi konsekwentnie przez całe życie rozwijać się, jest miejscem, które oferuje człowiekowi wiele wcześniej niespotykanych możliwości, ale i wymaga od niego podjęcia wyzwania całożyciowego uczenia się. W pracy omówione zostało zagadnienie edukacji osób dorosłych, że szczególnym uwzględnieniem niezwykle nośnej współcześnie koncepcji całożyciowego uczenia się, jako idei kształtującej obecny obraz edukacji dorosłych. Koncepcja całożyciowego uczenia się od lat dziewięćdziesiątych XX wieku zdobywała coraz więcej zwolenników, a obecnie jest traktowana jako remedium na zagrożenia współczesnego świata. Celem pracy było przybliżenie roli, jaką obecnie pełni edukacja w życiu człowieka dorosłego, przedstawienie szerokiego obrazu uwarunkowań, w jakich realizowana jest idea całożyciowego uczenia się, jak i również omówienie przyczyn wpływających na to, iż współcześnie systematycznemu kształceniu przypisuje się tak istotną rolę. W części pierwszej pracy zarysowany został rys historyczny kształcenia się osób dorosłych od czasów starożytnych do czasów współczesnych. Zgłębiając pracę czytelnik przekona się, iż poglądy głoszące konieczność kształcenia się ludzi dorosłych nie zrodziły się w ostatnich dziesięcioleciach, lecz sięgają początkom narodzin człowieka rozumnego. Następnie w pracy przedstawiono przyczyny, dlaczego ową konieczność, czy wręcz wymógł ciągłego nabywania nowych kompetencji obecnie tak bardzo się podkreśla. Omówiono znaczenie i rolę jaką pełni edukacja w życiu człowieka XXI wieku oraz przybliżono uwarunkowania współczesnego świata. Wskazano założenia koncepcji całożyciowego uczenia się głoszone przez przedstawicieli tejże idei, oraz przybliżono problemy z jakimi zmaga się obecnie edukacja dorosłych. W trzeciej części pracy omówiono trzy wymiary kształcenia się osób dorosłych, czyli kształcenie formalne, pozaformalne oraz nieformalne. Szczegółowo przedstawiono różnorodne formy edukacji, w ramach których człowiek dorosły może obecnie podjąć aktywność edukacyjną. Przytoczono również badania Głównego Urzędu Statystycznego oraz badania przeprowadzone w ramach projektu Bilans Kapitału Ludzkiego diagnozujące uczestnictwo dorosłych Polaków w edukacji. Ostatnim punktem w tej części pra

Praca poświęcona jest problematyce bezrobocia wśród młodych dorosłych. Jest to temat ważny i bardzo aktualny, zarówno dla realiów naszego kraju, jak i także całej Unii Europejskiej. Młodzi kończąc kształcenie formalne, stają się częścią rynku, walcząc o zdobycie zatrudnienia. Z powodu, iż nie posiadają doświadczenia, są grupą, której najtrudniej znaleźć etat. Praca Licencjacka podzielona jest na trzy rozdziały. W rozdziale pierwszym ukazano teoretyczne rozważania o bezrobociu. Przedstawiono dwie próby zdefiniowania tego zjawiska, wskazując różnorakie spojrzenie na kwestię bezrobocia z perspektywy wszelakich dziedzin nauki. Psychologia, pedagogika i socjologia rozpatrują tę problematykę, kładąc środek ciężkości na podmiotowym charakterze tego zjawiska. Inaczej jest w przypadku nauk prawnych i ekonomicznych, gdzie rozpatruje się bezrobocie w ujęciu przedmiotowym. W niniejszym rozdziale ukazano także próby podziału bezrobocia w oparciu o przeróżne kryteria. Każdy z jego rodzaj jest destruktywny zarówno dla jednostki nim dotkniętej , jak i także gospodarki kraju. Zaznaczyć należy, iż można dopatrywać się wielu przyczyn powstawania tego zjawiska. Dla Polski przełomową datą był rok 1990. Zapoczątkowane wówczas zmiany ustrojowe i gospodarcze ukazały panujące w tym czasie bezrobocie ukryte. W literaturze przedmiotu wskazywane są także takie przyczyny, jak m.in. mała ruchliwość przestrzenna ludzi, wygórowane postulaty płacowe osób nieposiadających zatrudnienie, wysoki poziom zasiłków dla bezrobotnych, a także postęp technologiczny. Zwrócić uwagę trzeba także na fakt, iż zawody, w których kształcą się młodzi, nie są dostosowane do zapotrzebowań obecnego rynku pracy. Skutki, jakie niesie za sobą bezrobocie, można rozpatrywać na płaszczyźnie ekonomicznej, społecznej, politycznej. Aspekt finansowy jest najbardziej dotkliwy dla jednostki. Wiąże się on bowiem z ograniczeniem możliwości korzystania z dóbr konsumpcyjnych. Wpływa to niejednokrotnie na złe samopoczucie bezrobotnego, przyczyniając się do odczuwania przygnębienia, upokorzenia, niekiedy depresji, a nawet samobójstwa. Autorzy analizowanej literatury wskazują także, iż osoba bez zatrudnienia ma większe skłonności do uzależnień od alkoholu, narkotyków. Częściej wchodzą w konflikt z prawem oraz wchodzą w skład różnych gangów i destruktywnych subkultur. Takie zachowanie powoduje całkowite przewartościowanie życia osoby bezrobotnej. Rozdział drugi ukazuje teoretyczne podstawy postępowania diagnostycznego w badaniach pedagogicznych. Postawy te następnie zostały przełożone na opis własnych działań diagnostycznych. Metoda dialogowa jest tą metodą, z pomocą której zostały zebrane wszelkie dane, niezbędne do zrealizowanego w tym rozdziale przez badacza celu. Znajduje się tu także charakterystyka osób poddanych diagnozie. Ostatni, trzeci rozdział pracy, ukazuje zebrany materiał badawczy. Następnie poddany on został analizie i interpretacji, odwołując się do treści znajdujących się w rozdziale pier

Niniejsza praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób muzyka rockowa staje się przestrzenią kreowania świata? Przedstawione zostały w niej również podstawowe pojęcia związane z muzyką popularną oraz kulturą masową, a także funkcje, które pełni muzyka popularna we współczesnym świecie. Ponadto praca została wzbogacona o badania dotyczące oddziaływania muzyki rockowej na jej odbiorców. W pierwszym rozdziale poruszony został problem niestabilności definicyjnej muzyki popularnej, spowodowanej jej przeobrażeniami zaistniałymi na przestrzeni wieków. Dalej znajdują się rozważania teoretyków takich jak Pierre Bourdieu, William Chappel, czy Thedor Adorno, na temat wartościowania muzyki, a także specyfiki samej muzyki uznawanej za popularną. Muzyka popularna zostaje przedstawiona jako zjawisko, które wyrosło na tle kultury masowej, uznawanej za kulturę niską, pozbawioną kontekstów historycznych, czy społecznych. Stąd też sama muzyka popularna, która jest jej wytworem uważana jest za wystandaryzowaną, wykorzystującą modę i tematykę kontrowersyjną, aby przyciągnąć słuchaczy. Jednak pomimo tego, iż muzyka popularna staje się współcześnie obiektem ostrej krytyki, w szczególności wśród środowisk naukowych, pełni ona wiele funkcji. W rozdziale pierwszym opisana została jej funkcja komunikacyjna, integracyjna, ekskluzywna, perswazyjna, estetyczna, a także fatyczna. Drugi rozdział koncentruje się wokół konkretnego stylu wpisującego się w muzykę popularną, a mianowicie na muzyce rokowej. Pokazuje on w jaki sposób muzyka rockowa powstała oraz przeobraziła się w symbol buntu i obyczajowej rewolucji. W dalszej części znalazły się interpretacje tekstów muzyki rockowej oraz ich analiza pod względem przekazywanych wartości. Część tekstów powstała w czasach burzliwego komunizmu i odzwierciedlają one piekło tamtych czasów, ale też pokazują w jaki sposób rockowi artyści starali się wspierać ludność w walce o wolny kraj. Drugi rozdział prezentuje również teorię społecznego uczenia się jednego z najwybitniejszych polskich psychologów – Alberta Bandury. Stanowi refleksję nad tym, czy muzyka rockowa jest na tyle silnym zjawiskiem, aby mogła wpływać na zachowania i działania człowieka. W rozdziale trzecim przedstawiono teoretyczne podstawy własnych działań diagnostycznych. Pojawiły się w nim kluczowe pojęcia związane z diagnozą oraz samymi metodami i technikami diagnostycznymi. Przede wszystkim jednak w trzecim rozdziale wyjaśniony został cel napisania niniejszej pracy oraz postawiono pytania badawcze, które były motywem przeprowadzonych badań. Czwarty rozdział zawiera opisy przeprowadzonych przeze mnie wywiadów oraz ich analizę i interpretację. Jest również refleksją nad całym postępowaniem badawczym oraz moją rolą badacza.

Temat mojej pracy dotyczy wolontariatu młodych dorosłych. Zagadnienie to jest bardzo ważne i aktualne w dzisiejszych czasach, ponieważ obecnie wiele instytucji i organizacji korzysta z pomocy wolontariuszy, w rozwiązywaniu różnych problemów społecznych. Stanowi on jedną z form aktywności społecznej, przyczyniając się jednocześnie do budowania świadomego i odpowiedzialnego społeczeństwa obywatelskiego. Wolontariat wyzwala siły społeczne, pobudzając różne grupy do działania na rzecz własnych społeczności lokalnych. Aktywność w wolontariacie bardzo dużą rolę odgrywa również dla samych wolontariuszy. Staje się niepowtarzalną okazją do rozwoju szczególnie młodych dorosłych, którzy dzięki pracy na rzecz innych mogą zdobyć cenne doświadczenie, poszerzyć swoje umiejętności i kompetencję oraz nawiązać nowe kontakty. Aktywność w wolontariacie kształtuje prospołeczne postawy, przyczyniając się do poprawy życia społecznego. Celem głównym mojej pracy było poznanie opinii młodych dorosłych zaangażowanych w działalność Centrum Edukacji Społecznej we Wrocławiu, na temat pełnionego przez nich wolontariatu. Biorąc pod uwagę moje pozytywne doświadczenia z pracy w wolontariacie, chciałam poznać opnie innych młodych osób, spełniających się w tej roli. Pytanie główne jakie sobie postawiłam brzmiało: Jak młodzi dorośli postrzegają swoją aktywność wolontariacką w Centrum Edukacji Społecznej we Wrocławiu? W uzyskaniu odpowiedzi na to pytanie, pomogły mi wyznaczone przeze mnie cztery pytania szczegółowe: Co motywuje młodych dorosłych do zaangażowania się w działalność wolontariacką? Jaka atmosfera panuje w Centrum? Czym charakteryzuje się praca wolontariuszy? Jakie znaczenie dla rozwoju młodych osób, odgrywa realizowany przez nich wolontariat? Aby uzyskać odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania, zdecydowałam się na procedurę diagnostyczną. Realizację założonego przeze mnie celu umożliwiło mi wykorzystanie techniki wywiadu swobodnego ukierunkowanego, przyjętej za K. Koneckim. W wywiadzie tym badacz dysponuje ogólnie określoną listą potrzebnych mu informacji. Wykorzystywane są pytania otwarte, które dotyczą najczęściej tematów szczegółowych. Badacz natomiast może swobodnie zmieniać ich formę i kolejność. Prowadzący wywiad może również przygotować sobie wzory pytań do ewentualnego wykorzystania, których treść i język musi dostosować do respondenta. Zapis wywiadu dokonany przez badacza może być rejestrujący lub relacjonujący. W mojej diagnozie przeprowadziłam cztery wywiady z wolontariuszkami działającymi na rzecz Centrum Edukacji Społecznej. W oparciu o przygotowane wcześniej pytania szczegółowe opracowałam listę pytań do moich rozmówczyń. Podczas prowadzenia własnych wywiadów wykorzystałam zapis przy pomocy dyktafonu. Dane z rozpoznania diagnostycznego pozwoliły mi zrealizować cel, który sobie postawiłam w mojej pracy. W świetle uzyskanych danych mogę stwierdzić, że badane w bardzo pozytywny sposób wypowiadały się na temat pełnionego przez nie wolontariatu, pos

W obecnych czasach wiele ludzi decyduje się na różnego rodzaju terapie, jedną z nich jest opisywana w mojej pracy dyplomowej bajkoterapia. Różni się ona od innych terapii tym, że do wykorzystywania terapii bajkami nie jest potrzebne wykształcenie pedagogiczne, czy psychologiczne. Po bajki terapeutyczne mogą więc sięgać wszyscy. Praca dyplomowa ,,Bajkoterapia a niwelowanie lęków u dzieci w wieku przedszkolnym” ukazuje terapię poprzez bajki, których celem jest niwelowanie dziecięcych lęków. Praca ma charakter teoretyczno-projektowy, składa się z pięciu głównych rozdziałów, poprzedzonych wstępem, natomiast zakończonych częścią drugą - przygotowanym przeze mnie cyklem zajęć dla dzieci w wieku trzech i czterech lat. W pierwszym rozdziale przedstawiono charakterystykę etapów rozwojowych dzieci w wieku przedszkolnym. Drugi rozdział poświęcony jest problemowi zaburzeń lękowych u dzieci w wieku trzech i czterech lat oraz metodzie bajkoterapii, jako metodzie pracy w tym kontekście. Trzeci rozdział poświęcony został placówce, jaką jest przedszkole. Przedstawia on rys historyczny i instytucjonalny oraz istotne dla jego funkcjonowania kwestie formalne. Czwarty rozdział zawiera informacje o przedszkolu, w którym zrealizowałam przygotowany przeze mnie cykl zajęć z bajkoterapii, którego celem jest niwelowanie lęków. W rozdziale tym zawarty jest także obraz Niepublicznego Przedszkola ,,Paprotka" w kontekście pandemii Covid. Piąty rozdział przedstawia metodykę projektu dyplomowego, bazując przy tym na gruncie metod pracy dydaktyczno-wychowawczej w edukacji przedszkolnej. Część druga pracy dyplomowej poświęcona jest projektowi, na który składa się pięć zintegrowanych konspektów zajęć, odnoszących się do różnego rodzaju lęków. Przeprowadzone zajęcia wskazują, że bajki terapeutyczne pozwalają oswoić się dzieciom z ich lękami, pokazując im poprzez bajkę, że inni także zmagają się z tego samego typu problemami. W obecnych czasach, kiedy to żyjemy w dobie telewizji i internetu warto kształtować w dzieciach już od najmłodszych lat wartość literatury.

Przyjaźń jest niezwykle ważna w życiu każdego człowieka. Określa relacje, które tworzą się pomiędzy osobami wzajemnie wspierającymi się, darzącymi się uczuciem oraz współpracującymi ze sobą. Relacje rówieśnicze w tym szczególnie przyjaźń mogą być dla młodego człowieka czymś, co przyniesie korzyści i wspomoże wszechstronny rozwój a także będzie motywacją. Człowiek w tym okresie dojrzewa i zmienia się od strony biologicznej-dziewczynki stają się młodymi kobietami a chłopcy młodymi mężczyznami. Od strony psychicznej również dochodzi do wielu zmian. Rozwija się mózg, procesy myślowe i poznawcze. Pandemia wirusa COVID-19 zaburza tradycyjne relacje i doprowadza do zmiany sposobu funkcjonowania w codziennym życiu. Zamknięcie w domu prowadzi do ograniczenia kontaktów społecznych z rówieśnikami. Jednak nie prowadzi do ich całkowitego zatrzymania. W pierwszym rozdziale mojej pracy skupiłam się na opisie rozwoju w okresie adolescencji, kolejny rozdziało opisuje wpływ, jaki ma relacja przyjacielska na młodego człowieka. W trzecim rozdziale opisałam funkcjonowanie szkoły, natomiast w czwartym rozdziale opisałam konkretną placówkę. Piąty rozdział zawiera opis metod i form aktywizujących, które wykorzystywane są na zajęciach zarówno stacjonarnych, jak i zdalnych. Część projektowa zawiera cykl pięciu konspektów dotyczących tematu pracy.

Głównym założeniem mojego projektu jest ukazanie pozytywnego oddziaływania muzyki na radzenie sobie z negatywnymi emocjami u dzieci w wieku przedszkolnym 3-6 lat. Do jego realizacji przeprowadziłam zajęcia z jedną z grup Przedszkola nr 3 w Oleśnicy i stworzyłam scenariusze zajęć, które dołączyłam do swojej pracy. Przygotowane przeze mnie scenariusze nawiązują do tematyki negatywnych emocji, stresu, niskiej samooceny i tremy. W oparciu o wybraną literaturę przedmiotu, projekt zawiera pięć rozdziałów, a każdy z nich koncentruje się wokół negatywnych emocji. Pierwszy rozdział dotyczy rozwoju psychofizycznego, emocjonalno-społecznego i muzycznego dziecka. Drugi rozdział skupia się na muzyce, jej zastosowaniu w przypadku osób, którym towarzyszą negatywne emocje i elementach muzykoterapii. W trzecim rozdziale scharakteryzowałam miejsce, w którym zrealizowałam swój projekt licencjacki. Dodatkowo zawarłam w nim informacje na temat funkcjonowania przedszkola podczas pandemii Covid-19. Kolejny rozdział dotyczy specyfiki wychowanków Przedszkola nr 3 w Oleśnicy, rekrutacji i profilu absolwenta, charakterystyce grup występujących w placówce i pracy zdalnej grupy z, którą przeprowadziłam zajęcia. Ostatni rozdział skupia się na metodyce projektu i zawiera jego szczegółowy opis w kontekście zajęć z wybraną przeze mnie grupą. W oparciu o wybraną literaturę przedmiotu i przeprowadzone scenariusze, muzyka odgrywa znaczącą rolę w kontekście radzenia sobie z negatywnymi emocjami u dzieci w wieku przedszkolnym.

Tematem pracy jest edukacyjny potencjał podróżowania z perspektywy procesu uczenia się dorosłego. Podróże to nieodłączny oraz jeden z najprzyjemniejszych elementów życia każdego człowieka, dlatego celem jest ukazanie edukacyjnych wartości wynikających z bycia w podróży. Praca składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych oraz jednego rozdziału empirycznego. Rozdział pierwszy dotyczy zagadnień związanych z uczeniem się w dorosłości. Zostały omówione pojęcia takie jak dorosłość - uczenie się i edukacja. Dokonano charakterystyki trzech rodzajów uczenia się, przybliżono formę dorosłego, jako podmiotu uczącego się. Drugi rozdział dotyczy zakresu podróżowania. Rozróżniono pojęcia podróży od turystyki. W kolejnych częściach przedstawiono rodzaje podróży. W ostatniej części drugiego podrozdziału zostały omówione edukacyjne wymiary podróży w świetle literatury. Rozdział trzeci niniejszej pracy dotyczy analizy wybranych blogów podróżniczych. Interesującymi tutaj zagadnieniami będą relacje 1)podróżowanie - rozwój osobisty, samorealizacja; 2) podróżowanie - autokreacja i rozpoznawanie świata; 3) podróżowanie - dzielenie się własnymi doświadczeniami podróżniczymi, motyw stworzenia bloga, jako przestrzeni użytecznej dla innych. Szukając odpowiedzi na pytania oraz problemy badawcze została użyta metoda jakościowej analizy treści. Do analizy wykorzystano łącznie pięć blogów podróżniczych, które były kompatybilne do przedmiotu badania, ale jednocześnie subiektywnym doborem.

Edukacja seniorów odbywająca się poprzez aktywność kulturalną pozytywnie oddziałuje na proces starzenia się jednostek. Starość rozumiana z perspektywy koncepcji teoretycznych ukazuje dodatkowe walory aktywizacji seniorów oraz zwraca uwagę na istotną rolę, jaką odgrywa edukacja poprzez kulturę. Mnogość definicji kultury ma wpływ na jej indywidualny odbiór przez jednostkę oraz na rozumienie kwestii aktywności kulturalnej. Zdobywanie kompetencji na drodze praktyk kulturalnych przyczynia się do znacznej poprawy jakości życia osób starszych. Senior jako podmiot działań edukacyjnych ma możliwość zdobycia kompetencji umożliwiających mu partycypację w życiu społecznym i kulturalnym. Opisane aktywności praktykowane są przez jednostki zarówno indywidualnie, jak i w formie zinstytucjonalizowanej. Daje to seniorom możliwość wyboru preferowanej formy aktywności, co oddziałuje na późniejsze funkcjonowanie jednostki. W oparciu o badania poruszone zostały zagadnienia opisujące preferencje seniorów w odniesieniu do wybieranych aktywności. Wskazane zostały również praktyki wybierane znacznie rzadziej wraz z czynnikami determinującymi owe ograniczenia.

Praca składa się z trzech rozdziałów, wstępu, zakończenia, bibliografii oraz netografi. Całość ma charakter teoretyczno- analityczny. W pracy podejmuję problematykę dotyczącą obrazu wczesnej dorosłości jaki jest kreowany w serialu telewizyjnym. Perspektywą poznania jest amerykański serial Friends. Pierwszy rozdział poświęcony został rozumieniu dorosłości oraz zagadnieniu jakim jest wczesna dorosłość. Drugi rozdział skupia się na kulturze, popkulturze oraz charakterystyce serialu telewizyjnego, który rozumiany jest jako medium edukacyjne. Rozdział trzeci został przygotowany w oparciu o analizę amerykańskiego serialu komediowego pt. „Friends”. Całość pracy stanowi przykład tego, iż serial telewizyjny może być wartościowym źródłem edukacyjnym. Praca stanowi głos w dyskusji dotyczącej edukacyjnego potencjału dzieł/tekstów kultury popularnej. Wszystkie omówione treści prezentowane są w perspektywie refleksji andragogicznej.

Praca licencjacka pt. "Chór jako przestrzeń nieformalnego uczenia się dorosłych" opisuję specyfikę dorosłości jako jednego z etapów naszego życia, wyjaśnia pojęcia związane z edukacją oraz uczeniem się, przybliża specyfikę powstawania i działania chórów oraz ukazuje wpływ przestrzeni chóralnej na rozwój młodych dorosłych. Praca ma na celu ukazanie potrzeby edukacji dorosłych w społeczeństwie oraz jej pozytywnego wpływu na rozwój jednostek. Jednocześnie obrazuje jak aktywność chóralna wpływa na osoby z nią związane oraz jakie korzyści za sobą niesie. Celem niniejszej pracy jest ukazanie wpływu przestrzeni chóralnej na rozwój oraz edukację młodych dorosłych. W pracy została również ukazana analiza wywiadów, która miał na celu ukazanie indywidualnych doświadczeń chórzystów, ich motywacji oraz korzyści jakie wynikały z ich aktywnego uczestnictwa w chórach.

Praca składa się z 3 rozdziałów, wstępu, zakończenia oraz bibliografii. Całość ma charakter teoretyczno-analityczny. Praca przedstawia obraz kobiecości w teledyskach muzycznych. Teledysk muzyczny traktuję jako źródło wiedzy o dorosłości- z perspektywy procesu wkraczania w dorosłość młodych kobiet. Pierwszy rozdział został poświęcony podstawowej kategorii andragogicznej, jaką jest dorosłość. W sposób szczególny koncentruję się na omówieniu etapu wczesnej dorosłości/okresu wkraczania w dorosłość. Drugi rozdział ukazuje definicję kobiecości, podejmuje rozważania na temat relacji: edukacja – kultura popularna, a także opisuje rolę mediów w kształtowaniu się tożsamości płciowej młodych kobiet. Rozdział trzeci, przygotowany w oparciu o analizę wybranych współczesnych teledysków oraz literaturę przedmiotu ukazuje sposób w jaki przedstawiana jest kobiecość w teledyskach muzycznych oraz jaką rolę może on odgrywać w procesie wkraczania w dorosłość młodych kobiet. Całość pracy stanowi głos w dyskusji dotyczącej relacji: kultura popularna - edukacja - stawanie się dorosłym. Wszystkie omówione treści prezentowane są w perspektywie refleksji andragogicznej.

Moja praca licencjacka składa się z 3 rozdziałów. W pierwszym rozdziale omawiam następujące kwestie: rozumienie uczenia się dorosłego i edukacji dorosłych; modele pracy edukacyjnej z ludźmi dorosłymi; postrzeganie edukacji dorosłych w systemie kształcenia ustawicznego. W drugim i trzecim rozdziale charakteryzuję wybrane aspekty systemów edukacyjnych – w Polsce (rozdział 2) oraz na Ukrainie (rozdział 3). W tej części pracy koncentruję się na następujących kwestiach: priorytetach edukacji dorosłych, rozwoju edukacji dorosłych, strukturze i organizacji uczenia się dorosłych. Wskazuję także wybrane praktyki andragogiczne, związane głównie z edukacją seniorów.

Jako student pedagogiki, a jednocześnie fan gier komputerowych i szeroko rozumianego gamingu, postanowiłem przygotować pracę dotyczącą edukacyjnych aspektów gier komputerowych. Z perspektywy własnych doświadczeń uważam, że temat ten jest bardzo ciekawy i jednocześnie nie do końca zbadany. Głównym celem mojej pracy jest rozpoznanie edukacyjnego potencjału gier komputerowych z perspektywy stawania się dorosłym. Praca składa się z trzech rozdziałów - pierwszy dotyczy andragogicznego ujęcia dorosłości, samego w nią wkraczania, a także obejmie przedstawienie ówczesnego świata młodych dorosłych. W drugim rozdziale przybliżam czym jest gra komputerowa oraz gaming, omawiam rodzaje gier komputerowych, a także, w perspektywie wcześniejszych zagadnień, dokonuję charakterystyki procesu uczenia się i edukacji nieformalnej. W ostatnim, trzecim rozdziale podejmuję refleksję dotyczącą edukacyjnego potencjału gier komputerowych. W świetle literatury przedmiotu, a także osobistych doświadczeń dokonuję analizy trzech gier komputerowych, jednocześnie odpowiadając na pytanie: jakiego rodzaju wiedzę, umiejętności, kompetencje związane z dorosłością i byciem dorosłym mogą kształtować i rozwijać gry komputerowe?

Tematem niniejszej pracy jest edukacyjny potencjał muzyki Metallici. W przyjętym rozumieniu twórczość zespołu postrzegana jest jako obszar nieformalnego uczenia się dorosłych. Praca składa się z 3 rozdziałów, wstępu, zakończenia oraz bibliografii. Całość ma charakter teoretyczno-analityczny. Pierwszy rozdział został poświęcony wytłumaczeniu takich pojęć jak edukacja, uczenie się, a także zestawieniu trzech rodzajów edukacji (formalnej, pozaformalnej, nieformalnej). Drugi rozdział ukazuje czym jest kultura, zwłaszcza kultura popularna. W tej części pracy został dowartościowany aspekt związany z wartością kultury popularnej w życiu człowieka. Mając na uwadze tematykę niniejszej pracy rozdział ten obejmuje także zagadnienia związane z muzyką popularną (jej rozumieniem, edukacyjnym potencjałem). Rozdział trzeci, przygotowany w oparciu o analizę wybranych utworów muzycznych, wypowiedzi fanów na forach internetowych oraz literaturę przedmiotu odnosi się do rozumienia twórczości zespołu Metallica jako źródła wiedzy oraz dookreśla znaczenie muzyki zespołu w procesie nieformalnego uczenia się fanów zespołu. Całość pracy stanowi głos w dyskusji dotyczącej tego, jakie jest/może być miejsce i rola muzyki popularnej w procesie uczenia się i edukacji człowieka dorosłego. Wszystkie omówione treści prezentowane są w perspektywie refleksji andragogicznej.