Tematy dysleksji i samooceny były wielokrotnie poruszane w literaturze naukowej. Zagadnienia te były badane pod wieloma aspektami. Niewiele jest natomiast badań na temat samooceny uczniów z dysleksją. Niniejsza praca jest na temat „ Samoocena uczniów z dysleksją uczęszczających do szkół gimnazjalnych”. Niniejsza praca ma charakter empiryczny, a celem jej było zbadanie poziomu samooceny u uczniów z dysleksją uczęszczających do szkół gimnazjalnych. Rozdział pierwszy zatytułowany „Problematyka dysleksji w ujęciu literatury przedmiotu” ma na celu wyjaśnienie samego pojęcia dysleksji, przytoczenie przyczyn i symptomów dysleksji, opis diagnozy dysleksji oraz przytoczenie terapii i profilaktyki dysleksji. Rozdział drugi zatytułowany „Samoocena w literaturze przedmiotu” ma na celu wyjaśnienie pojęcia samooceny, przytoczenie rodzajów samooceny, opis rozwoju samooceny w ontogenezie, przytoczenie czynników kształtujących samoocenę oraz podanie przykładowych gier i zabaw wzmacniających samoocenę dzieci. Rozdział trzeci „Metodologia badań” to wyjaśnienie wszystkich pojęć związanych z metodologią badań, a także opis metod i technik wykorzystanych w pracy oraz charakterystyka osób badanych. W pracy został wykorzystany kwestionariusz Leona Niebrzydowskiego oraz ankieta własna. Zastosowane techniki posłużyły do przebadania 48 uczniów z dysleksją, uczęszczających do trzech różnych szkół gimnazjalnych we Wrocławiu, w celu zbadania ich poziomu samooceny. Ostatni rozdział „Poziom samooceny u uczniów z dysleksją- analiza i interpretacja wyników badań” to zestawianie wszystkich wyników uzyskanych w ankiecie i kwestionariuszu, a także interpretacja tychże wyników. W pracy badawczej zostały sformułowane następujące problemy badawcze. Problem główny: 1. Jaki poziom samooceny przejawiają uczniowie z dysleksją? Problemy szczegółowe: 1. Jaka zależność występuje pomiędzy samooceną uczniów z dysleksją a ich wiekiem i płcią? 2. Jaka korelacja występuje między samooceną uczniów z dysleksją a ich wynikami w nauce? 3. Czy problemy dyslektyczne mają wpływ na rodzaj zainteresowań badanych uczniów? Do problemów badawczych zostały sformułowane następujące hipotezy. Hipoteza do problemu głównego: 1. Na podstawie analizowanej literatury i własnych doświadczeń można wysunąć hipotezę, że uczniowie przejawiają raczej niską samoocenę. Hipotezy do problemów szczegółowych: 1. Płeć i wiek mają duży wpływ na samoocenę uczniów z dysleksją. 2. Wysoka samoocena odpowiada bardzo dobrym wynikom w nauce. 3. Problemy dyslektyczne wpływają na rodzaj zainteresowań badanych uczniów. Analiza wyników przeprowadzonych badań nie potwierdziła hipotezy sformułowanej do problemu głównego. Nie potwierdziła też dwóch hipotez sformułowanych do dwóch pierwszych problemów szczegółowych. Potwierdziła natomiast ostatnią hipotezę dotyczącą wyboru zainteresowań.

Problematyka tej pracy dyplomowej oscyluje pomiędzy aspiracjami zawodowymi i edukacyjnymi studentów pedagogiki umieszczonymi w kontekście obecnej sytuacji na rynku pracy. Celem teoretycznym pracy było pogłębienie i uaktualnienie wiedzy na temat aspiracji studentów pedagogiki. Celem praktycznym wypracowanie strategii ułatwiającej wejście na rynek pracy. W celu uzyskania pełnej wiedzy na dany temat, przeanalizowana została dostępna literatura w zakresie aspiracji oraz dane statystyczny dotyczące sytuacji na dolnośląskim rynku pracy. W celu przeprowadzenia badań zaprojektowany został kwestionariusz ankiety, który był wypełniony przez stu studentów pedagogiki na różnym poziomie kształcenia. Problematyka aspiracji zawodowych i edukacyjnych mimo pozornie całościowego wyczerpania, wymaga ciągłego badania ponieważ równolegle z intensywnymi zmianami w otaczającej nas rzeczywistości zmieniają się również nasze oczekiwania i możliwości ich realizacji. Dane te dają możliwość efektywnego reagowania na wszelkie zmiany.

Niniejsza praca podejmuje temat telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania oraz ich odbiorców. Spośród bogatej oferty medialnej zostały wybrane dwa według autorki najciekawsze, dobrze znane reality show – „Superniania” oraz „Surowi Rodzice”. Oba programy emitowane były przez prywatną polskojęzyczną stację telewizyjną TVN. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich obejmuje zagadnienia teoretyczne pracy, związane przede wszystkim z refleksją nad samym pojęciem kultury, która pojmowana jest jako zjawisko wszechobecne w dzisiejszych czasach. Stało się to podstawą być omówić fenomen szeroko pojmowanej kultury popularnej. W swoich rozważaniach autorka uznaje telewizję jako medium edukacyjne. Zwraca uwagę na jej edukacyjny potencjał. Szczególnie ważne dla autorki pracy są rozważania o istocie poradnika w kulturze popularnej, stąd też uwagę przywiązano do opisania zapośredniczonego typu poradnictwa, które charakterystyczne jest dla telewizyjnych programów z zakresu problematyki wychowania. Rozdział drugi to opis metodologicznych podstaw pracy. Postawiony w nim zostaje główny cel badawczy pracy oraz problem główny i problemy szczegółowe. Autorka zdecydowała się przeprowadzić badania w paradygmacie krytycznym. W części badawczej pracy zrealizowana została strategia jakościowa. Z racji, że temat pracy dotyczy zarówno programów telewizyjnych jak i ich odbiorców, autorka postanowiła, że rozdział trzeci pracy zostanie podzielony na dwie części. W pierwszej części nastąpi odwołanie do analizy treści wybranych programów telewizyjnych, natomiast w drugiej części zapytani o zdanie zostaną widzowie. Prócz osobistej analizy ich treści, szczególnie znaczące dla badań nad tematyką pracy, uznane zostały rozmowy z odbiorcami telewizyjnych programów wychowawczych. Autorka uznała taki podział za konieczny, by móc uzyskać większą wartość poznawczą dla opisania fenomenu telewizyjnych programów poradniczych dotyczących problematyki wychowania. Rozdział ten jest omówieniem wyników uzyskanych przez autorkę badań. Autorka za cel postawiła sobie przede wszystkim ukazać jakie znaczenie dla odbiorców mogą mieć telewizyjne programy poradnicze o wychowaniu. W pracy zwraca się uwagę na edukacyjny potencjał mediów. Kultura popularna uznana zostaje jako przestrzeń socjalizacji i edukacji. Istotne jest dostrzeżenie krytycznych postaw odbiorców treści medialnych. Osobista analiza treści pozwala dostrzec w jaki sposób telewizja kreuje obraz współczesnej rodziny, a wywiady z respondentami mogą udzielić odpowiedzi na pytanie: Dlaczego widzowie oglądają te programy? W pracy zostaje ukazane znaczenie instytucji poradniczych. Wśród nich charakter poradniczy zyskuje współczesna telewizja, gdzie obecnie programy poradnicze pełnią rolę doradczą. Niniejsza praca ukazuje jakie znaczenie dla odbiorcy mogą mieć treści prezentowane za sprawą telewizji oraz w jaki sposób staje się on współtwórcą przekazywanych komunikatów medialnyc

Tematem mojej pracy jest konsumpcja jako czynnik kształtujący tożsamość w świetle narracji młodych dorosłych. Celem mojej pracy jest poszerzenie wiedzy na ten temat na podstawie analizy literatury przedmiotu jak i badań własnych. Pracę podzieliłam na trzy rozdziały. Pierwszy z nich dotyczy teoretycznych podstaw pracy. Omówiłam w nim najważniejsze dla mojej pracy zagadnienia: konsumpcję i związane z nią zjawiska, pojęcie tożsamości w ujęciu pedagogicznym oraz opis grupy młodych dorosłych. Drugi rozdział dotyczy metodologii pracy. Na jego podstawie określiłam problem badawczy, na którym skupiłam się w swoich badaniach: "Jak konsumpcja kształtuje tożsamość młodych dorosłych?". Zdecydowałam się również prowadzić badania metodą jakościową za pomocą techniki jaką jest wywiad swobodny ze standaryzowaną listą poszukiwań. W rozdziale trzecim znajduje się analiza przeprowadzonych przeze mnie wywiadów z podziałem na konkretne problemy szczegółowe takie jak: 1) Co młodzi dorośli wiedzą/myślą o konsumpcji? 2) Jak na przestrzeni czasu zmieniały się marzenia, plany na przyszłość dotyczące tożsamości, młodych dorosłych? 3) Jaką rolę w życiu młodych dorosłych pełnią gadżety? 4) Jakie czynniki motywują młodych dorosłych do pracy? 5) Jaką wartość mają rzeczy materialne w okazywaniu miłości/uczuć przez młodych dorosłych? Dzięki analizie literatury przedmiotu udało mi się osiągnąć zamierzony cel mojej pracy. Natomiast poprzez przeprowadzone badania uzyskałam odpowiedź zarówno na główny problem badawczy jak i pięć problemów szczegółowych. Mogę stwierdzić, że konsumpcja często skłania ludzi do pewnych zachowań. Opisywana jest ona w literaturze jako dążenie do zaspokajania swoich potrzeb, zużywanie oraz identyfikację samego siebie z posiadanymi dobrami materialnymi. Jednakże dane empiryczne, które udało mi się zebrać wskazują na coś jeszcze. Nie wszystkie jednostki definiują swoją osobę na podstawie wartości konsumpcyjnych. Ważne okazują się relacje międzyludzkie (często stawiane ponad dobra materialne, szczególnie w pracy) jak i sama jednostka i jej tworząca się wraz z wiekiem tożsamość.

Ojcostwo od dawna jest tematem dzieł sztuki i opisów literackich, także historycznych. Badacze różnych dyscyplin prowadzą badania nad rodzicielstwem, dochodząc często do odmiennych wniosków. W dobie ciągłego pośpiechu i rozmycia się ról społecznych powstaje pytanie o współczesny obraz ojcostwa. Chęć przyjrzenia się tej tematyce oraz odnalezienia pozytywnych modelów ojca stała się dla mnie motywacją do podjęcia tej problematyki w pracy badawczej. Ostatecznie skupiłam się na dogłębnym zbadaniu jednego, wybranego, pozytywnego modelu ojcostwa. Jako środowisko badania obrałam blogosferę, gdyż wydało mi się słusznym powołanie się na najbardziej rozpowszechnione współcześnie medium. Tytuł wybranego przez mnie blogu, brzmi: King Kong i ojciec karmiący. Niniejsza praca składa się z trzech głównych części. Zawarta w niej teoria stanowi naukową podwalinę do dalszych rozważań. Jej celem jet przybliżenie tematyki ojcostwa, a także próba rozstrzygnięcia, czy współczesne ojcostwo znajduje się w fazie kryzysu, czy też jest to czas dogodny dla ojców na rozwinięcie swoich możliwości rodzicielskich. Pogłębieniem tego tematu jest ukazanie zaznaczenia roli, jaką jest ojcostwo. Część druga jest opisem głównych założeń metodologicznych. Dlatego następuje w niej wskazanie celu i podmiotu badań oraz wybranego rodzaju badań i jego elementów. Główny problem badawczy został sformułowany następująco: Jakie jest ojcostwo ukazane na blogu King Kong i ojciec karmiący? Część empiryczna zawiera analizę zebranych danych w oparciu o postawione problemy badawcze. Pierwszy podrozdział charakterystyki blogu (Rozdział 5) poświęcony jest stronie technicznej blogu. Zebrany w nim materiał dotyczy: m. in. wizualnego wyglądu blogu jako strony internetowej i ciekawych elementów dodawanych do wpisów tekstowych. Następny podrozdział dotyczy narratora i bardzo nietypowego sposobu prowadzenia narracji, który znacząco wpływa na opis przeżyć i działań głównego bohatera, oraz konstrukcji literackiej i języka blogu. Kolejny podrozdział przedstawia wiodącą tematykę blogu sklasyfikowaną przeze mnie w siedmiu kategoriach, pogłębioną w analizie opisowej w badaniu empirycznym. Następny podrozdział prezentuje sylwetkę autora blogu w oparciu o źródła wewnętrzne (wpisy na blogu, w których autor mówi sam o sobie) i zewnętrzne (strony internetowe, na których inni wypowiadają się o autorze). Kolejny podrozdział traktuje o motywacji autora do tworzenia blogu. Jest to dodatkowe źródło informacji o autorze. Na podstawie zebranych danych wyróżniłam pięć najistotniejszych motywów. Następny podrozdział to krótka charakterystyka głównych bohaterów blogu, którymi są: ojciec karmiący (autor blogu), King Kong (syn blogera), Lepsza połowa (żona autora), Gandalf (kot), A./TO (autyzm) i wszechświat. Kolejny podrozdział poświęcony jest postrzeganiu własnego ojcostwa blogera. Zebrane dane zostały przez mnie uporządkowane i ukazane w postaci dziesięciu etapów rozwoju ojca karmiącego w pełnionej roli rodzicielskiej. Et

W swojej pracy pt. „Przebieg procesu konstruowania kariery przez młodych dorosłych w narracjach studentów pedagogiki” pragnę zbadać czym kierowali się w wyborze zawodu studenci pedagogiki. Ciekawi mnie, co stanowi dla nich główne kryterium w podejmowaniu wyborów edukacyjno-zawodowych. Za pomocą badań jakościowych chciałabym zebrać informacje od młodych dorosłych - studentów na temat tego, jak postrzegają swoją karierę zawodową oraz co wpłynęło na jej obecny kształt. Moja praca zawiera trzy rozdziały. Pierwszy nosi tytuł „Konstruowanie kariery przez młodych dorosłych”. Przedstawiam w nim, czym charakteryzuje się etap wczesnej dorosłości. Przybliżam czynniki warunkujące o wyborze orientacji zawodowej, teorie preferencji i rozwoju zawodowego oraz problematykę konstruowania kariery. Głównym celem tego rozdziału jest odpowiedzenie na pytanie: „Jak młodzi dorośli konstruują karierę?”. Na podstawie wybranej przeze mnie literatury postaram się udzielić na nie odpowiedzi. W drugim rozdziale mojej pracy, zatytułowanym „Metodologia badań własnych”, przedstawiam wybraną przeze mnie metodę pozyskiwania danych empirycznych. Dokonuję tu także charakterystyki perspektyw metodologicznych. Przedstawiam przedmiot, cel badań oraz problemy badawcze. Charakteryzuję grupę badawczą oraz przybliżam problematykę etyki w badaniach naukowych. Ostatni, trzeci, rozdział, zatytułowany „Przebieg procesu konstruowania kariery przez młodych dorosłych w narracjach studentów pedagogiki”, poświęcam na przedstawienie analizy i interpretacji wyników przeprowadzonych przeze mnie badań. Głównym celem tego rozdziału jest odpowiedzenie na główne pytanie badawcze mojej pracy: „Jak przebiega procesu konstruowania kariery przez młodych dorosłych?".

Celem mojej pracy jest zbadanie sposobów spędzania czasu wolnego przez uczniów klas szóstych szkół podstawowych mieszkających w środowisku wiejskim i miejskim. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ obecnie można zauważyć coraz bardziej zacierające się granice pomiędzy wsią a miastem. W przeszłości istniało wiele różnic między tymi środowiskami lokalnymi, również w zakresie form wykorzystywania wolnego czasu. Wieś jest miejscem rozwijającym się, dlatego uważam iż ciekawym zjawiskiem jest sprawdzenie, czy współcześnie nadal istnieją różnice w spędzaniu czasu wolnego przez dzieci zamieszkujące oba środowiska lokalne. W związku z powyższym dokonałam analizy podstawowych treści związanych z formami spędzania czasu wolnego, a także zapoznałam się z aktualnymi badaniami na ten temat oraz podobieństwami i różnicami pojawiającymi się u osób pochodzących ze wsi i miast. Następnie przeprowadziłam ankietę w dwóch wybranych szkołach podstawowych (wiejskiej i miejskiej) wśród stu czterdziestu uczniów klas szóstych. Analiza przeprowadzonych badań wykazała, iż obecnie nie istnieje wiele różnic w sposobach spędzania wolnego czasu pomiędzy dziećmi ze wsi i miast. Znacznie więcej zauważalnych jest podobieństw w tym zakresie. Zjawisko to może być spowodowane tym, iż aktualnie wieś rozwija się coraz szybciej, wiele osób je zamieszkujących wykonuje takie same zawody, jak ludzie pochodzący z miast, urządzają mieszkania w podobny sposób, jeżdżą w jednakowe miejsca na wakacje oraz podejmują takie same formy aktywności w wolnym czasie. Podsumowując, mogę stwierdzić, iż przeprowadzone badania potwierdzają coraz bardziej zauważalne zacieranie się granic między środowiskiem wiejskim i miejskim.

Adopcja to ogromna szansa dla wielu ludzi, aby stworzyć pełną rodzinę – zarówno dla rodziców, którzy, często z przyczyn zdrowotnych, nie mogą posiadać biologicznych dzieci, ale przede wszystkim dla bezbronnych dzieci, które nie mogę same zadbać o swój los. Dzięki połączeniu tych dwóch stron każda z nich ma szansę na szczęśliwe życie pełne miłości. W swojej pracy próbuję ukazać proces adopcji międzynarodowej poprzez historie opowiedziane przez rodziców. Jednak nie każde zdanie wypowiedziane przez rodziny adopcyjne oznacza wyraz szczęścia i spełnienia – są to bardzo szczere rozmowy, podczas których pojawiły się też słowa pełne frustracji, kolejnych problemów na ich drodze. Wywiady te stanowią obraz ich własnej drogi adopcyjnej, płynęły prosto z serca. Temat adopcji międzynarodowych jest mi szczególnie bliski ze względu na pracę w międzynarodowej agencji adopcyjnej. Spotykając na swojej drodze wielu ludzi z całego świata uznałam za niezwykle urzekające podejście rodziców adopcyjnych – przede wszystkim ich miłość, otwarcie, ogromny szacunek do innych ludzi. Uważam, iż jest to temat warty szczególnej uwagi – kiedy rodzice adopcyjni, bez względu na koszty, na odległość, na czas, potrafią zrobić wszystko, aby koniec końców przytulić swoje dziecko i zabrać je do domu. Wywiady, przeprowadzone przeze mnie z rodzinami adopcyjnymi, to potężny zbiór ich emocji, wspomnień, refleksji.

Niniejsza praca dotyczy wspomagania rozwoju psychospołecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez edukację muzyczną. Rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym jest niezwykle istotny. Wszystkie systematycznie wprowadzane w życie dziecka rodzaje oddziaływań związane z muzyką wiążą się z istotnymi korzyściami dla jego rozwoju zarówno w wieku przedszkolnym jak i późniejszym. W wyniku przeprowadzonych metodą indywidualnych przypadków badań ustalono, że edukacja muzyczna wspomaga rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym, co przejawiać się może w doskonaleniu percepcji oraz funkcji poznawczych. Inne korzyści, będące efektem przeprowadzanej już w wieku przedszkolnym edukacji z zakresu muzyki, to stymulacja logicznego myślenia u dziecka, poprawa koordynacji ruchowej, a także ogólny rozwój fizyczny. Z przeprowadzonych badań wynika, że zajęcia muzyczne skutkują podniesieniem samooceny dziecka w wieku przedszkolnym, łatwiejszym przełamywaniem barier psychicznych, powodują także, że dziecko szybciej nawiązuje kontakty w grupie rówieśniczej, łatwiej jest mu wyrażać własne uczucia, co uczy funkcjonowania też w świecie dorosłych. Próba kontrolowania emocji podejmowana przez dziecko podczas zajęć z zakresu edukacji muzycznej sprawia, że dziecko nabiera właściwego poczucia własnej wartości, uczy się prawidłowego postrzegania rzeczywistości, jak również oswaja się z kwestią wystąpień publicznych.

Niniejsza praca stanowi próbę uporządkowania wiedzy na temat współczesnych tendencji w pomocy społecznej i pracy socjalnej. Celem pracy jest przybliżenie tego, jakie działanie podejmuje się w zakresie usług społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem świadczenia usług przez asystenta rodziny jako współczesnej formy pomocy rodzinie nieudolnej wychowawczo. W pracy wyjaśnione zostało czym cechują się są rodziny dysfunkcyjne, które potrzebują wsparcia ze strony pomocy społecznej. W pracy została omówiona rola asystenta rodzinny, który pomaga w odbudowywaniu podstawowych funkcji i zadań. W pracy skupiłam się na przedstawieniu pracy asystenta rodziny z rodzinami dysfunkcyjnymi oraz na tym, w jaki sposób wygląda współpraca asystenta z innymi instytucjami bądź jednostkami pomocowymi.

Cel mojej pracy to poznanie strategii łączenia roli matki z rolą pracownika i karierą zawodową przez kobiety, będące matkami. Główne obszary podjętej problematyki badawczej skupiają się wokół pojęć dotyczących funkcjonowania matek jako pracowników oraz barier i udogodnień dostępnych na rynku pracy. W rozdziale pierwszym opisuję zagadnienia związane z macierzyństwem. Rozdział drugi dotyczy definicyjnego ujęcia kariery oraz aktywności zawodowej kobiet. Badania opierają się na podejściu jakościowym. Pisząc pracę posłużyłam się paradygmatem interpretatywnym. Podmiotem przeprowadzonych przeze mnie badań oraz źródłem wiedzy są badane kobiety. Przedmiotem mojej pracy są strategie łączenia kariery zawodowej z macierzyństwem przez badane matki. Główny problem badawczy brzmi: Jak o doświadczeniu macierzyństwa i o sposobach realizacji swojej kariery mówią aktywne zawodowo matki? Do przeprowadzenia badań wykorzystany został wywiad narracyjny. W badaniu wzięły udział kobiety aktywne zawodowo, które posiadają nieusamodzielnione dzieci, które są wieku szkolnym lub jeszcze nie podjęły nauki szkolnej. Z badań wynika, że macierzyństwo jest zasobem, dzięki któremu kobiety doświadczają pozytywnych emocji oraz zdobywają nowe umiejętności. Największym wyrzeczeniem są wszelkie ograniczenia czasowe. Wsparcie bliskich osób ułatwia połączyć wychowywanie dzieci z pracą zawodową. Łączenie jednocześnie roli matki z rolą pracownika wymaga wielu wyrzeczeń. Odpowiednia organizacja czasu oraz alternatywne formy zatrudnienia, takie jak własna działalność, ułatwiają łączenie obu ról.

Tematem mojej pracy magisterskiej są postawy rodzicielskie kobiet odbywających kare pozbawienia wolności. W pierwszym, teoretycznym rozdziale niniejszej pracy podjęłam próbę wyjaśnienia podstawowych terminów, takich jak rodzina, postawy i role rodzicielskie. Kolejnym krokiem było scharakteryzowanie przestępczości kobiet w Polsce oraz przedstawienie zakładów karnych dla kobiet. W ostatnim podrozdziale, zajęłam się problematyką macierzyństwa w warunkach izolacji więziennej. Drugi rozdział mojej pracy to rozdział metodologiczny. Wyjaśniłam w nim czym jest przedmiot i cel badań, precyzując przy tym przedmiot i cel badań niniejszej pracy. Przedmiotem moich badań są kobiety będące matkami, przebywające w warunkach izolacji więziennej. Celem mojej pracy jest natomiast ustalenie relacji rodzicielskich tych kobiet w stosunku do swoich dzieci. Główny problem badawczy jaki postawiłam brzmi: Jakie postawy rodzicielskie wykazują kobiety odbywające karę pozbawienia wolności? Rozdział metodologiczny to również metody i techniki wykorzystywane, w celu odpowiedniego przeprowadzenia badań. Strategią wykorzystaną na potrzeby niniejszej pracy, jest strategia jakościowa, natomiast metoda jaką się posłużyłam to metoda indywidualnych przypadków. Techniką jaką zastosowałam w celu zebrania danych, jest otwarty wywiad pogłębiony oraz obserwacja. Odpowiednio zgodnie z przyjętą techniką, narzędziem w mojej pracy był kwestionariusz wywiadu. W swojej pracy przeprowadziłam wywiady z dziewięcioma kobieta odbywającymi karę pozbawienia wolności, będącymi matkami. Praca zawiera cztery podrozdziały badawcze, które odnoszą się do problemów szczegółowych postawionych w celu zebrania danych: Jaki stosunek mają skazane do własnego macierzyństwa? Na ile skazane kobiety separują się od ról swoich rodziców, a na ile role te są przez nie powielane? W jaki sposób kobiety odbywające karę pozbawienia wolności sprawowałyby opiekę nad swoimi dziećmi przed umieszczeniem w Zakładzie Karnym? Jakie relacje z dziećmi mają aktualnie skazane? Macierzyństwo nie zawsze było planowane przez kobiety, jednak bycie matką jest dla nich ważną rolą w ich życiu, wymaga od nich wzięcia odpowiedzialności za dzieci jak również jest źródłem szczęścia i radości. Osadzone zasadniczo separują się od ról swoich rodziców, w większości przypadków ich relacje z własnymi rodzicami były dość chłodne. Przed umieszczeniem w zakładzie karnym kobiety miały zazwyczaj dobry kontakt z dziećmi, oparty na wsparciu i zaufaniu. Aktualnie relacje kobiet z dziećmi są uzależnione od częstotliwości i możliwości utrzymywania z nimi kontaktu. W kilku przypadkach pojawia się problem całkowitego braku kontaktu kobiet z dziećmi.

Praca podejmuje tematykę funkcjonowania osób bezdomnych pod względem fizycznym, społecznym i psychologicznym. Szczególny nacisk kładzie na aspekt psychologiczny funkcjonowania człowieka bezdomnego bądź zagrożonego bezdomnością, zwłaszcza w wymiarach radzenia sobie ze stresem i ogólnie - stylu radzenia sobie. Prezentuje kluczowe zagadnienia związane z psychologicznym funkcjonowaniem, takie jak: syndrom depresji u osób bezdomnych, cechy osobowości i typy osobowości osób bezdomnych. Odwołuje się również do historii bezdomności, kluczowych pojęć związanych z tym tematem oraz na przedstawieniu procesu stawania się osobą bezdomną. Autor w przeprowadzonych przez siebie badaniach koncentruje się głównie wokół metody biograficznej i za pomocą tego nurtu obecnego w badaniach jakościowych poznaje historie życia osób bezdomnych. Wykorzystuje do tego wywiady autobiograficzno-narracyjne, które pozwalają na kompleksowe zapoznanie się z jednostkową ludzką historią. Tak zindywidualizowane podejście badacza do tematu daje w efekcie wyczerpujący i całościowy obraz historii życia każdej osoby bezdomnej biorącej udział w badaniach, skierowany głównie ku: wspomnieniom z domu rodzinnego, obecnych relacjach z najbliższymi, procesowi stawania się osobą bezdomną, poznaniu codziennego życia i marzeń osoby bezdomnej. Autor postuluje również o większą wrażliwość dla osób bezdomnych i większy szacunek do tej specyficznej grupy ludzi. Wyraża nadzieję, że za pomocą niniejszej pracy wzrośnie świadomość na temat bezdomności i funkcjonowania człowieka w tak trudnej dla niego życiowej sytuacji. Praca, choć bardzo obszerna, nie wyczerpuje tematu życia osób bezdomnych i tym samym, wedle życzeń autora, staje się zachętą do dyskusji o tak złożonym problemie, jakim staje się w dzisiejszych czasach wciąż narastające zjawisko bezdomności.

W rozdziale teoretycznym została przedstawiona specyfika Zakładu Karnego, jak i podział na rodzaj, typ i system odbywania kary pozbawienia wolności. Następnie w prezentacji tematu została zwrócona uwaga, na znaczenie terapii w wychowaniu resocjalizującym. Wyjściowe było przedstawienie czym jest terapia, wychowanie w zakresie terapii pedagogicznej, w której znajdują się obszary rehabilitacji, profilaktyki i leczenia. Został ukazany ścisły związek z pedagogiką specjalną, z której to wywodzi się pedagogika resocjalizacyjna. Rozwinięte zostały zagadnienia dotyczące funkcji i zadań terapii pedagogicznej. Wyróżniono wyraźnie charakter interdyscyplinarny pomiędzy: resocjalizacją, a ergoterapią i między psychokorekcją, a psychoterapią. Zauważyć można jak szerokim zjawiskiem jest wychowanie resocjalizujące, które dzięki relacji z pedagogiką specjalną, łączy się też z innymi naukami takimi jak: psychologia, fizjologia, psychiatria i medycyna. Następnie wzięto w rozważania terapię skazanych uzależnionych od środków odurzających i psychotropowych. W jednostkach penitencjarnych stosowane są przeróżne praktyki wobec osadzonych uzależnionych. Izolacja więzienna jest bardzo trudną sytuacją dla skazanych, a każdy z tych osób jest jednostką na tyle zróżnicowaną pod względem osobowościowym, iż należy podejść do każdego przypadku bardzo indywidualnie. Zarysowano również przekrój historyczny oddziaływań terapeutycznych wobec skazanych uzależnionych w jednostkach penitencjarnych, by można było zobaczyć jak ewaluował na przestrzeni ostatnich lat.

Przedmiotem niniejszej pracy magisterskiej sąwartości konceptualizujące wychowanie w rodzinach miejskich i wiejskich. Analizie poddanych było szereg czynników mających wpływ na aksjologię wychowania w rodzinie. Dotyczyły one wartości znaczących dla rodziców oraz wychowania w rodzinie. Badając wychowanie w rodzinie pod uwagę wzięty został wizerunek osobowości dziecka, zakres wychowawczych zobowiązań rodziców wobec dziecka, cele socjalizacji dziecka w rodzinie, metody rodzicielskich oddziaływań wychowawczych, postawy rodzicielskie (pozytywne i negatywne) oraz style wychowania. Z kolei biorąc pod uwagę wartości znaczące dla rodziców określone zostały rodzaje wartości znaczących dla badanych respondentów, wartości realizowane w procesie socjalizacji dziecka w środowisku rodzinnym oraz wartości oczekiwane jako cele wychowania dziecka.

Moja praca magisterska zatytułowana „Nowy początek we wspólnym mieszkaniu – narracje kohabitantów i małżonków” ma na celu porównanie oraz ukazanie sposobu funkcjonowania obu form związku we wspólnym mieszkaniu. Zebrane przeze mnie informacje obrazują podobieństwa i różnice jakie występują pomiędzy kohabitantami, a małżeństwem. W części teoretycznej przedstawiam definicyjne ujęcie tematu oraz najważniejsze jego aspekty. W części empirycznej ukażę analizę wywiadów, które udało mi się zrobić na podstawie narracji przeprowadzonej przez osoby badane. Wszystkie wyniki opracowałam w oparciu o paradygmat interpretatywny. Uzyskane przeze mnie rezultaty pozwalają zagłębić się w tematykę małżeństwa i związków kohabitacyjnych, a także spojrzeć na nie z perspektywy wspólnoty. Wyniki moich badań mogą przydać się osobą niezdecydowanym w podjęciu decyzji dotyczącej formy związku.

Tematem pracy są rodzaje metod stosowanych przez rodziców wobec dzieci w wieku przedszkolnym. Badania zostały przeprowadzone w Publicznym Przedszkolu nr 2 we Wrocławiu oraz w Integracyjnym Żłobku Niepublicznym „Małe Ludki” we Wrocławiu. Aby dokładnie przeanalizować postawione problemy w niniejszej pracy, posłużono się metodą sondażu diagnostycznego, a w jej ramach techniką ankiety skierowaną do rodziców dzieci w wieku przedszkolnym. Pierwszy rozdział omawia teoretyczny aspekt interesującego mnie problemu, a zatem podstawowe pojęcia związane z procesem wychowania dziecka w rodzinie. W rozdziale przedstawiono klasyfikacje metod wychowawczych, stylów wychowania i postaw rodzicielskich. Ukazano także rodzaje błędów wychowawczych popełnianych w wychowaniu. Drugi rozdział przedstawia metody badawcze wykorzystane w pracy, techniki, które zostały w niej wykorzystane oraz opis grupy i terenu, gdzie badania zostały przeprowadzone. Analizę i interpretację wyników badań własnych opisano w rozdziale trzecim. Skupiono się tu przede wszystkim na przeglądzie metod stosowanych przez rodziców wobec dzieci w wieku przedszkolnym oraz na skuteczności tych metod. Ponadto skoncentrowano się na sytuacji wychowawczej w domu rodzinnym, na kulturze pedagogicznej rodziców oraz na działalności przedszkola w zakresie pedagogizacji. Podsumowując, sposób zachowania rodziców wobec dziecka, powoduje u niego reakcję w postaci charakterystycznego zachowania. Metody wychowawcze wraz z postawami decydują więc o tym, czy rodzina w umiejętny sposób realizuje swoje zadania opiekuńczo-wychowawcze, czy zaspakaja fundamentalne potrzeby dziecka i czy adekwatnie kształtuje jego osobowość. Dlatego właśnie postawy rodzicielskie, jak i metody wychowawcze mają szczególną doniosłość w procesie wychowania. Toteż na wyróżnienie zasługuje fakt rozpowszechniania kultury pedagogicznej wśród rodziców.

Praca pt.: „Małoletnie ojcostwo” została podjęta z powodu małego zainteresowania tym aspektem ojcostwa oraz małą liczbą dostępnych publikacji na ten temat. Dokonano podziału pracy na trzy części: Rozdział 1. – Problematyka pracy w ujęciu teoretycznym; Rozdział 2. – Metodologia badań własnych; Rozdział 3. – Analiza wyników badań. Rozprawę zaczyna wstęp, a kończy zakończenie, następnie umieszczono bibliografię oraz spis tabel, które zawierają opis sekwencji wydzielonych z wywiadu. Pierwsza część poświecona została na przedstawienie definicji rodziny, jej funkcji, a także przeobrażeń. Skupiono się również na definicjach ojcostwa, typologii rodzajów ojcostwa, funkcji, modelach i dojrzewaniu do ojcostwa. Następnie omówiono role rodzicielskie oraz osobowy wzór ojca w życiu dziecka. Rozdział kończy charakterystyka zjawiska małoletniego rodzicielstwa oraz zagadnienie dotyczące narodzin dziecka będącym trudnym doświadczeniem dla małoletnich rodziców. Drugi rozdział – Metodologia badań własnych, to omówienie pojęcia nauki i metodologii badań oraz zagadnienia badań jakościowych w pedagogice. W tej części pracy wyodrębniono cel i przedmiot badań. Cel pracy dotyczy małoletniego ojcostwa, a dokładnie nastawienia do nowej roli, zmartwień i radości mężczyzn, którzy zostali ojcami jako nastolatkowie. Przedmiotem badań jest małoletnie ojcostwo. Następnie wyodrębniono problem główny, który został sformułowany w postaci pytania i brzmiał: Jakie są doświadczenia małoletnich ojców związane z ich wczesnym ojcostwem? W ten sposób sformułowany problem główny nasuwa kolejne problemy szczegółowe: Jakie uczucia towarzyszyły przyszłemu ojcu przed narodzinami dziecka? Z jakimi uczuciami zmagał się ojciec po narodzinach dziecka? W jaki sposób młodzi ojcowie radzą sobie z przystosowaniem do nowej roli? Jakie znaczenie odgrywa wczesne ojcostwo w życiu małoletnich ojców? Jakie są źródła radości młodych ojców? Jakie trudności przeżywają młodociani ojcowie? Na czyje wsparcie mogą liczyć małoletni ojcowie? Następnie przedstawiono paradygmat pracy, metody i techniki badawcze oraz opisano organizację i obszar przeprowadzonych badań. Rozdział trzeci poświęcono na analizę wyników badań. W pierwszej kolejności przedstawiono charakterystykę badanej populacji, a następnie poddano analizie zebrany materiał badawczy. Z każdego wywiadu wydzielono sekwencje, które zostały umieszczone w tabeli, wzbogacono je o narrację i komentarz autorki pracy. Następnie dokonano analizy pola semantycznego dla pojęcia „Ojciec”, a także analizy autokomentarzy: autoprezentacji i autoidentyfikacji. Rozdział kończy podsumowanie wyników badań, z którego dowiadujemy się, że młodzi ojcowie pragną akceptacji i zaufania oraz, że mimo młodego wieku potrafią podejmować odpowiedzialne decyzje. Młodzi ojcowie apelują o to, by dano im szansę uczestniczenia w wychowaniu swojego dziecka. Młody wiek nie stanowi przeszkody chociaż w częściowym sprawowaniu opieki nad dzieckiem. Mimo wielu przeszkód młodzi mężczyźni postan

Tematem mojej pracy jest obraz ojca w kinie polskim i amerykańskim badany poprzez pryzmat analizy porównawczej. Kino i film od zawsze zadziwiały i fascynowały ludzi na całym świecie, niezależnie od kultury czy też statusu społecznego. Będąc zwierciadłem rzeczywistości, filmy pokazują nam życie zwykłych ludzi ich rozterki i radości. Pokazując nam na szklanym ekranie życie typowych, zwykłych rodzin, kino bawi i skłania do refleksji. Ukazując rodzinę, nie może obejść się bez ukazania nam postaci ojca, głowy tejże rodziny. Praca ta ma na celu ukazanie różnic i podobieństw charakteryzujących postacie ojców przedstawionych nam w kinie polskim i amerykańskim. Analiza obrazu ojca w poszczególnych filmach pozwoli mi na zbadanie czy ojcowie zza oceanu rzeczywiście są tak różni od naszych rodzimych przedstawicieli czy może wręcz odwrotnie, okaże się ,że sposób opiekowania się dzieckiem nie jest zależny od kontynentu na którym dany ojciec mieszka i jest to raczej kwestia indywidualna oparta na uniwersalnych sposobach sprawowania pieczy nad swoim potomstwem. Ojciec to nie tylko osoba, dzięki której dochodzi do aktu poczęcia. Jest on jedną z najważniejszych osób w otoczeniu dziecka. Pomaga on mu wkroczyć w świat dorosłości będąc dla niego autorytetem i nauczycielem życia. Rola ojca nie jest rolą łatwą, spoczywa na nim ogromny ciężar zdobycia i utrzymania miłości potomstwa, gdyż relacja ta nie jest tak naturalna jak to się ma w przypadku matek. W pracy tej posłużyłam się metodami jakościowymi, gdyż te wydały mi się najtrafniejsze jeśli chodzi o kwestię wybranego przeze mnie tematu. Wyniki tych badań wydają się być dość nie stereotypowe i specyficzne. Rzucają nowe światło na ojców w danej kulturze i pokazują, że nie zawsze warto jest w poznaniu naukowym kierować się utartymi ścieżkami.

Niniejsza praca składa się z trzech części i poświęcona została strategiom radzenia sobie z rolą ojcowską przyjmowanym przez mężczyzn samotnie wychowujących swoje dzieci. Część pierwsza ma charakter teoretyczny. Przedstawione zostały w niej definicje rodziny, zmiany zachodzące w jej strukturach, w tym sytuacja rozwodu, rozstania. Czytamy tu także o tym czym jest ojcostwo, jakie znaczenie odgrywa w życiu mężczyzny, jak przejawia się jego kryzys. Ponadto wyjaśniona została tu rola ojca w procesie wychowawczym dziecka. Omówione zostało zjawisko samotnego ojcostwa, które staje się w dzisiejszych czasach coraz bardziej popularne, zarówno na skutek rozwodu, separacji, rozłąki, jak i śmierci współmałżonki. Część druga niniejszej pracy ma charakter metodologiczny, opisane zostały w niej: cel i przedmiot badań, problemy główne i szczegółowe, paradygmaty w badaniach jakościowych, strategie jakościowe i ilościowe, metody zbierania danych w badaniach jakościowych, organizacja badań. W części trzeciej – empirycznej znajduje się analiza wywiadów przeprowadzonych z trzema mężczyznami samotnie wychowującymi swoje dzieci. Analizując wywiad w szczególności zwrócono uwagę na przyczynę samotnego ojcostwa, jego realizację, sukcesy i trudności jakie towarzyszą mężczyznom wychowującym dzieci w pojedynkę, sposoby radzenia sobie z emocjami, wsparcie otrzymywane od innych osób. Z przeprowadzonych badań wynika, iż wychowanie dziecka w pojedynkę, bez względu na przyczynę osamotnienia nie jest łatwe, wymaga od mężczyzn dużego wysiłku, dobrej organizacji czasu i zaangażowania. Jest jednak możliwe i przynosi nie tylko wiele trudności, ale również wiele satysfakcji.

Od wieków człowiek i pies przemierzali wspólnie świat w poszukiwaniu lepszego życia. Ich relacja ciągle się zmieniała, a ludzkość latami zgłębiała wiedzę dotyczącą tych czworonożnych istot. Kształtowało się to na przełomie tysięcy lat i w dzisiejszych czasach psy stały się nieodłącznym towarzyszem nas, ludzi. Korzystając z ich wielkiej chęci do współpracy z człowiekiem, zaczęto je przystosowywać do poszczególnych zadań. Jednym z rodzajów pomocy jest właśnie dogoterapia, która dopiero powoli zyskuje zwolenników i zaczyna być stosowana w coraz to większej ilości placówek. Specjalne potrzeby edukacyjne charakteryzują dzieci, które z różnych powodów mają problemy z uczeniem się. Pojęcie to obejmuje swoim zakresem wiele zaburzeń, które dotykają dzieci i uniemożliwiają im normalny i prawidłowy rozwój. Miedzy innymi zaliczają się do nich: mutyzm wybiórczy, nadpobudliwość psychoruchowa, autyzm i Zespół Downa. Na przykładach dzieci przejawiających objawy wyżej wymienionych dysfunkcji przeprowadziłam badania do mojej pracy. Dogoterapia jest metodą, która polega na włączaniu w działania terapeutyczne psa. W Polsce jest jeszcze stosunkowo nowa, ale powoli zyskuje na uznaniu. Możliwość jej szerokiego zastosowania powoduje, że jej odbiorcą może być każdy człowiek bez względu na wiek czy rodzaj problemów. Ważnych czynnikiem tych zajęć jest pies, który musi być specjalnie przygotowany do takiej pracy oraz mieć stworzone do tego odpowiednie warunki. Jednak największa odpowiedzialność spoczywa na przewodniku, dogoterapeucie, który musi posiadać wszechstronną wiedzę na temat dzieci, konkretnych zaburzeń, a także potrzebach i komunikacji psów. Gdy dziecko nie ma przeciwskazań do udziału w zajęciach z psem, odpowiednie przygotowanie przewodnika może pomóc w osiąganiu dużych efektów terapii. Chcąc odpowiedzieć sobie na pytanie problemowe jakim jest: Jak dogoterapia oddziałuje na rozwój dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?, posłużyłam się badaniami jakościowymi. Pomogły mi w tym również pytania szczegółowe, które zdefiniowałam następująco: - Jaką różnicę w zachowaniu się dzieci można dostrzec podczas zajęć z udziałem psa? - Jak temperament psa wpływa na zaburzenia jakie prezentuje dziecko? - Jak osiągnięcia terapeutyczne przekładają się na codzienne życie badanych dzieci? - Na który rodzaj zaburzeń prezentowanych przez dzieci dogoterapia wpływa najkorzystniej? W badaniu uczestniczyło pięcioro dzieci. Moje dłuższe obserwacje wraz z wywiadami, przeprowadzonymi z nauczycielkami oraz dogoterapeutą pozwoliły na dokładne sprawdzenie tego, jak rzeczywiście dogoterapia wpływa na ich rozwój. Szybko dało się zauważyć zdecydowaną zmianę w zachowaniu dzieci w obecności psa. Sprawiał, że były bardziej aktywne i chętne do podejmowania wszelkich działań. Dodatkowo odpowiednie dobranie psa do osobowości i temperamentu danego dziecka, pozwoliły na lepszą współpracę pomiędzy podopiecznym a psem, co w konsekwencji przeniosło się na większe osiągnięcia terapeutyczne.

W swojej pracy o tytule „Zachowania pośrednio autodestruktywne młodzieży i ich wybrane uwarunkowania” poruszyłam wiele istotnych kwestii, takich jak podstawowe pojęcia, mianowicie autodestruktywność pośrednia oraz bezpośrednia, wszelkie różnice między tymi zjawiskami. W ukazywaniu różnic między tymi pojęciami oparłam się na przykładach motocyklistów, bezpieczeństwa na drodze, korzystania z różnego rodzaju substancji psychoaktywnych, alkoholu a nawet sytuacji zagrażających życiu lub zdrowiu jednostki podejmującej owe działania. Kolejnym pojęciem, które dokładnie objaśniłam są zachowania ryzykowne oraz ich typy. Następnie bardzo ważnym zagadnieniem były wszelkiego rodzaju uzależnienia. Opis ryzyka jako cechy zachowań pośrednio autodestruktywnych jest zawarty w kolejnym z wielu podrozdziałów stanowiących o autodestruktywności pośredniej. Następnie ryzyko porównywane jest z płcią oraz wiekiem. Ważne również są biologiczne uwarunkowania oraz skłonności do podejmowania ryzyka. Szereg typów zachowań pośrednio autodestruktywnych występujących wśród młodzieży został szczegółowo opisany w kolejnych podrozdziałach. Do tych typów zaliczać możemy zaburzenia odżywiania, anoreksję, bulimię, alkoholizm, nikotynizm, inicjację seksualną i prostytucję wśród młodzieży, wszelkiego rodzaju środki psychoaktywne, różne formy ozdabiania własnego ciała takich jak tatuaż bądź piercing oraz zagrożenia płynące z korzystania z komputera. W kolejnej części mojej pracy zawarłam rozdział poświęcony metodologii. Badania zostały przeprowadzone za pomocą kwestionariusza ankiety i wzięło w nich udział pięćdziesięciu czterech respondentów. Kwestionariusz ankiety zawierał pytania dotyczące zachowań pośrednio destruktywnych, najczęściej występujących wśród młodych ludzi. Miał on na celu zweryfikowanie moich hipotez, które zamieściłam w pracy badawczej. Ankieta zawierała pytania związane ze spożywaniem alkoholu i ich okolicznościach, paleniem papierosów, przyjmowaniem środków psychoaktywnych, stosowaniem różnorodnych diet, częstotliwością zażywania środków psychoaktywnych oraz alkoholu, zachowaniami seksualnymi oraz stosowanymi zabezpieczeniami podczas inicjacji, podejmowaniem sportów ekstremalnych, niebezpieczeństwem na drodze a także wykonywaniem zabiegów upiększania swojego ciała oraz miejscami, w których dane zabiegi były wykonywane. Ostatnie kluczowe pytanie w kwestionariuszu miało na celu zweryfikowanie faktu, czy młodzi ludzie są świadomi popełnianego przez siebie ryzyka. Wśród badań znajdą się również zestawienia płci oraz wieku respondentów do określonych zachowań, wzięłam pod uwagę głównie palenie papierosów, substancje psychoaktywne, spożywanie alkoholu a także zachowania seksualne i stosowane środki zapobiegania ciąży. Te właśnie zestawienia są uwarunkowaniami zachowań pośrednio autodestruktywnych. Przeprowadziłam również dokładną analizę, która pozwoliła mi zweryfikować moje hipotezy. Na końcu zamieściłam podsumowanie całości pracy, w którym zawarłam główne informac

Dzieci z dysleksją należą do grupy uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Oznacza to, iż nie są one w stanie podołać wymaganiom powszechnie obowiązującego programu edukacyjnego, w związku z czym potrzebują szeroko zakrojonej pomocy. Zakres wsparcia dla uczniów z dysleksją w placówkach edukacyjnych powinien dotyczyć dostosowania programu nauczania i wychowania, stosowania metod odpowiednich do ich indywidualnych potrzeb i możliwości. Co więcej, uczniowie ci powinni być nauczani przez specjalistyczną kadrę nauczycieli w sprzyjających warunkach bazowych, uwzględniających odpowiednie rozwiązania organizacyjne. M. Bogdanowicz stwierdza jednak, iż dotychczasowa wiedza na temat dysleksji dziecięcej i potrzeb uczniów z niej wynikających, wciąż nie mają odpowiedniego przełożenia na organizację polskiego systemu szkolnictwa masowego. Pomimo istniejących zapisów prawnych, zobowiązujących owe placówki do zapewnienia pomocy dzieciom dyslektycznym, organizacja owych założeń wciąż postawia wiele do życzenia W związku z niekorzystną sytuacją, mającą miejsce w szkołach publicznych, możliwość zaspokajania potrzeb edukacyjnych gwarantują uczniom z dysleksją jedynie szkoły terapeutyczne. Prowadzona w nich edukacja terapeutyczna zakłada wyrównanie szans edukacyjnych uczniów z dysleksją, do tego stopnia, by mogli oni osiągnąć powodzenia w szkołach ogólnodostępnych. Kluczowe jest to, iż uczniowie dyslektyczni realizują obowiązek szkolny w placówce terapeutycznej tylko przez określony czas, a następnie muszą wrócić do szkół masowych. Dlatego też, w ramach niniejszego zagadnienia, istotnym jest zgłębienie kwestii funkcjonowania szkolnego absolwentów szkół terapeutycznych w publicznych placówkach edukacyjnych. Jest zagadnienie, które nie zostało dotychczas zaprezentowane w literaturze przedmiotu. Mimo, iż J. Jastrząb obszernie przedstawia tematykę realizacji edukacji terapeutycznej w Toruńskiej Szkole Terapeutycznej oraz wykazuje jej pozytywny wpływ na uczniów dyslektycznych, nie konfrontuje skuteczności oddziaływań, stosowanych w niniejszej placówce, z późniejszymi ich efektami, które przejawiają się w ramach funkcjonowania szkolnego uczniów z dysleksją, na dalszych etapach kształcenia w szkołach publicznych. Brak owych informacji jest niekorzystny, gdyż ogranicza możliwości pomocy owym dzieciom. Rozpoznanie w tym zakresie może mieć wpływ zarówno na zwiększenie efektywności działań realizowanych w szkołach terapeutycznych, jak również skłonić szkoły publiczne do zwrócenia uwagi na trudności absolwentów placówek terapeutycznych, obecnie ich uczniów.. W związku z powyższym przedmiotem podjętych przez mnie badań uczyniłam kompetencje ucznia dyslektycznego, realizującego obowiązek szkolny w szkole publicznej i terapeutycznej oraz zorientowałam się ku rozpoznaniu tego, w jakim zakresie owe kompetencje warunkują jego funkcjonowanie w edukacyjnej placówce masowej. Mając na uwadze powyższe, strukturę pracy tworzą kluczowe dla podjętej problematyki zagadnienia. W

Celem mojej pracy magisterskiej jest zanalizowanie trzech wybranych blogów oraz opisanie obrazu ojca dziecka autystycznego, jaki można z treści na nich zawartych odczytać. Praca ta podzielona jest na trzy części. W pierwszej, teoretycznej, odnoszę się do zagadnień dotyczących przede wszystkim ojcostwa, blogów oraz autyzmu. Szczegółowo opisuję wszystkie zagadnienia potrzebne do dalszej pracy oraz pełnego zrozumienia tematu. Kolejna część dotyczy metodologii, wytycznych, którymi kierowałam się w części badawczej. Przede wszystkim są to opisy badań jakościowych, paradygmatu interpretatywnego, analizy treści oraz celu i problemów badawczych. Metodologia to nauka dająca badaczowi wskazówki niezbędne do pracy. Rozdział trzeci, empiryczny, to wykorzystanie w praktyce wcześniej załączonej teorii. Wykorzystanie problemów badawczych do analizy treści. Odpowiedzi na postawione pytania dotyczą trzech blogów: King Kong i ojciec karmiący, Oswoić Autyzm oraz blog Timothy Archibald'a, znanego fotografa. Omówiłam między innymi szatę graficzną blogów, bogatą tematykę na nich poruszaną, sposób przekazywania treści, informacje, jakie można zaczerpnąć z wpisów. Interesowały mnie również główne motywy, które nakłoniły ojców do prowadzenia blogów. Posługując się zamieszczonymi przez nich treściami na blogach, porównałam wszystkie otrzymane wyniki i podsumowałam cechy łączące trzech blogerów. Zbierając wnioski, udało mi się stworzyć obraz blogera - ojca dziecka autystycznego. Jest to osoba szczerze zaangażowana w wychowanie własnego dziecka, poszukująca odpowiedzi na wiele egzystencjalnych pytań. Mimo różnic związanych z pochodzeniem czy życiem zawodowym, wszyscy okazali się kierować wspólnym celem, chęcią zbliżenia się do dziecka, jego zrozumienia i ciągłej pracy nad sobą. Są to mężczyźni walczący na co dzień z przeciwnościami związanymi z chorobą. Zależy im na relacjach rodzinnych. Blogi traktują jako swoistą formę autoterapii, nie poddając się w obliczu życiowych przeszkód. Pracę kończą wnioski oraz zakończenie, podsumowujące wszystkie trzy rozdziały, w szczególności część empiryczną. Jest to zwięzłe zebranie wcześniej zamieszczonych informacji oraz sformułowanie wyciągniętych wniosków wraz z własną oceną pracy. Na końcu znajduje się bibliografia, spis książek, artykułów wraz z netografią. Wszystkie zamieszczone pozycje były pomocne podczas pisania pracy magisterskiej.

Jako temat swojej pracy magisterskiej wybrałam zagadnienie związane z serią książek Małgorzaty Musierowicz „ Jeżycjada”. Ignacy Borejko, patriarcha rodu, jak sam lubi siebie określać, jest nie tylko ojcem dla swoich czterech córek, ale też dla późniejszych pokoleń. Skupiłam się na pozytywnym wizerunku ojca, dlatego wybrałam postać z literatury młodzieżowej, która jak najbardziej wpasowuje się w tej model. Zbadałam postawę Ignacego Borejki, jako ojca dla swoich czterech córek i innych członków rodziny. Podjęłam się próby przeanalizowania tego w jaki sposób I.Borejko stał się autorytetem, jaki ma charakter, jakie wartości ceni, jaki ma wpływ na swoich najbliższych.

Tematem mojej pracy są pierwsze kroki w ojcostwie i nauka nowej roli życiowej. W pierwszym rozdziale części teoretycznej skupiam się na mężczyźnie, na tym jak kształtuje on swoją tożsamość i odkrywa własną męskość. Poruszam temat kryzysu męskości, który jest bardzo popularny w dzisiejszych czasach gdy młodzi chłopcy nie wiedzą jacy być powinni. Młodzi panowie upatrują swej męskości we własnym idealnym ciele, nad którym mają kontrolę. Wielu mężczyzn nie wie jak powinna wyglądać ich męskość i czują się oni bardzo zagubieni. Często przejmują wzory pokazywane im przez media lub czerpią z informacji jakie zdobędą w domu rodzinnym i najbliższym otoczeniu. Mężczyźni, którzy nie odkryli czym jest męskość, nie radzą sobie w życiu. Człowiek, który nie czuje się męski często rezygnuje z poważnych związków. W drugim rozdziale części teoretycznej poruszam temat ojcostwa tego jak jest ono definiowane, jakie są cechy, role, funkcje i modele ojców. Ukazane są tu zmiany jakie następują w mężczyźnie, kiedy zostaje ojcem. Uwidacznia się tutaj, że bycie tatą nie polega tylko na spłodzeniu dziecka. Kolejnym krokiem jest podjęcie decyzji, że chce być rodzicem dla swojego potomka w pełnym tego słowa znaczeniu. Ojcostwo jest pewnym procesem, nową rolą życiową dla mężczyzny. Młody człowiek musi w pełni się zaangażować, stać się odpowiedzialny, nie tylko za siebie, ale również za żonę i dzieci. Jego zadaniem jest dbanie o rodzinę zapewnienie jej bytu, bezpieczeństwa, opieki, poświęcanie się dla niej, a przede wszystkim stawianie jej na pierwszym miejscu. To mężczyzna ma przekazać dziecku wartości i przekonania, jego zadaniem jest wychowanie potomstwa, umożliwienie im edukacji i zapewnienie wszelkich potrzeb niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. Dziś zmienia się model ojca. W dawnych czasach był on panem domu, posiadał władzę i należało go słuchać. Cechowała go surowość i brak uczuć. W Polsce tradycyjny model w dużej mierze polega na tym, że ojcowie uciekają w pracę, a domowe obowiązki i opiekę nad dzieckiem pozostawiają kobiecie. Współczesny mężczyzna na szczęście zmienia się, staje się bardziej uczuciowy, jednak jest dość zagubiony w dzisiejszym świecie. Był on wychowywany na silnego, niezależnego i posiadającego władzę, a dziś oczekuje się od niego okazywania emocji i bycia opiekuńczym. Obecnie pojawia się również model ojca, który przejmuje obowiązki matki, to on zostaje w domu z dzieckiem i się nim opiekuje. Mężczyzna jest dziecku potrzebny na co dzień, pomaga poznawać świat i daje bezpieczeństwo Dla córek ojciec jest pierwszym wzorem męskości i odgrywa ważną rolę w ich życiu, to jego zadaniem jest pokazywanie dziecku, że jest ono kochane i akceptowane. Tato powinien okazywać swej córce szacunek, traktować z godnością, pomagać jej pokonywać trudności i dawać wsparcie. Dla syna tato jest wzorem męskości do którego mały chłopiec będzie dążył. Pokazuje mu męski świat, jak można radzić sobie w trudnych warunkach, uczy go odkrywania własnej tożsamości. Dziś c

Osoba reprezentująca archetyp ojca odnajduje swoją tożsamość w zapewnianiu bytu i ochranianiu innych. stoi na straży tradycji i obyczajów. Ceni stabilność, trwałość i status quo. Chce przekazać swoim dzieciom to, co w jego przypadku dobrze zadziałało. Ojciec jest pierwszym idolem córki i bohaterem dla syna. Jest oparciem w każdej sytuacji , a także dzięki swojemu autorytetowi zachęca do szczerości i ukazuje świat takim jakim jest, bez żadnych zniekształceń. Zaufanie i miłość, którą zostaje obdarowany przez swoje dzieci jest dla niego największą nagrodą i sukcesem życiowym.

Wczesne wspomaganie rozwoju dzieci z zespołem Aspergera ma ogromne znaczenie dla ich prawidłowego funkcjonowania w codziennym życiu.Stanowi ono kluczowy etap dla dalszego postępowania terapeutycznego,bowiem zapobiega pogłębianiu się istniejących zaburzeń oraz eliminuje powstawanie kolejnych nieprawidłowości. Rozpoczynane we wczesnym dzieciństwie przynosi najwięcej korzyści dziecku, ale także całej jego rodzinie. Niniejsza praca analizuje skuteczność i znaczenie wczesnego wspomagania rozwoju na przykładzie dzieci z zespołem Aspergera i udzielonych przez ich rodziców informacji. Celem pracy jest zbadanie skuteczności wczesnego wspomagania rozwoju dziecka z zespołem Aspergera w opinii rodziców. Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów.Rozdział pierwszy przedstawia w oparciu o literaturę przedmiotu wyjaśnienia terminologiczne związane z wczesnym wspomaganiem rozwoju. Opisano w nim także podstawy teoretyczne, cele i zasady organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. W rozdziale został opisany również aspekt prawny wczesnej interwencji. W powyższym rozdziale szczególnie ważny jest podrozdział wspominający o rodzinie dziecka i jej udziale we wczesnym wspomaganiu rozwoju,a także możliwościach jej wsparcia.Poruszone zostały kwestie specyfiki funkcjonowania rodzin posiadających niepełnosprawne dziecko,potrzeb rodziców,konieczności ich wsparcia i dostarczenia pomocy nie tylko tej informacyjnej,ale przede wszystkim emocjonalnej.Zwrócono także uwagę na konieczność uwzględniania w programach wczesnego wspomagania rozwoju dzieci modelu skoncentrowanego na rodzinie,opierającego się na współpracy,wzajemnych relacjach,szacunku,zaufaniu,empatii oraz otwartej komunikacji.Na zakończenie rozdziału zostały opisane zalety i korzyści płynące z wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. Rozdział drugi niniejszej pracy zawiera najważniejsze informacje dotyczące zespołu Aspergera.Przedstawiony został rys historyczny zaburzenia oraz wszelkie wyjaśnienia terminologiczne. Zespół Aspergera został opisany jako całościowe zaburzenie rozwojowe mieszczące się w spektrum autyzmu,którego przyczyny pomimo licznych badań i obserwacji nie są znane.Jako kolejne zostały przedstawione wykorzystywane w trakcie diagnozy kryteria diagnostyczne zespołu Aspergera na podstawie ICD-10, skali opracowanej przez Gilberga oraz według DSM-IV, a także nowej klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5. W powyższym rozdziale znajdziemy także ogólną charakterystykę dziecka z zespołem Aspergera oraz opis najczęściej przejawianych symptomów, które sprowadzają się do czterech charakterystycznych cech takich jak:zaburzone interakcje społeczne, kłopoty z komunikacją i porozumiewaniem się, nietypowe zainteresowania oraz stereotypowe zachowania i rytuały. Bardzo istotny z punktu widzenia rodzica i nauczyciela jest także opis przebiegu rozwoju dziecka z ZA. Ostatni podrozdział zawiera informacje na temat wybranych metod i form terapii wspomagania rozwoju dzieci z zespołem Aspergera. W rozdziale trzec

Zarówno w modelu mężczyzny, jak i w modelu kobiety, zaszła w minionym wieku znacząca przemiana. Przeobrażenie to nadal trwa. Wciąż jednak mówi się o dwóch przeciwstawnych sobie paradygmatach męskości – tradycyjnym i nowym. Współczesna kultura popularna pokazuje mężczyzn w kontekście kryzysu męskości. Nowy paradygmat mężczyzny, popularny model nowego mężczyzny, pozbawiony tradycyjnie pojmowanych męskich wyznaczników i cech go konstytuujących, spowodował pojawienie się nowych, nieznanych wcześniej problemów w sferze tożsamości współczesnych mężczyzn. W związku z tym bardzo ważne miejsce w tworzącej się wizji męskości zajmuje nowy wizerunek ojca, w którym mężczyzna staje się partnerem dziecka i partnerem kobiety. Mężczyźni, którzy podejmują się pełnienia roli opiekuna dziecka pojmowanej w sposób nietradycyjny, nowy, przełamują społeczne schematy na wielu płaszczyznach. W ostatnich kilku dekadach zaczęto uwypuklać korzyści płynące z emocjonalnego otwarcia się mężczyzn. Wielu ojców zdecydowanie bardziej angażuje się w życie rodzinne i opiekę nad dzieckiem. Rozpowszechnienie się w kulturze zachodniej partnerskiego modelu rodziny znalazło odzwierciedlenie w mediach. Kultura popularna istotnie oddziałuje także na sposób postrzegania i pojmowania zadań współczesnego ojca. Stanowi też obszar, w obrębie którego, konstruowany jest model ojca i gdzie odnaleźć można wskazówki i porady odpowiadające na pytanie: jak być (super!) ojcem? Wraz z narastającymi zmianami społecznymi i ekonomicznymi, z jakimi mamy do czynienia w ponowoczesności, tożsamość społeczno-kulturowa mężczyzny jest modyfikowana. Pytanie o tożsamość mężczyzny i w różny sposób objawiające się poczucie zagubienia mężczyzn we współczesnym świecie, ma jak się okazuje, też pozytywny wydźwięk w postaci otwarcia się mężczyzn na inne autokreacje. Można zatem stwierdzić, że współczesny model mężczyzny potrzebuje dookreślenia, wyrazistości gubiącej się w postmodernistycznym społeczeństwie. Odpowiedź na pozornie proste pytanie o realizację ról społecznych współczesnego mężczyzny nie jest oczywista, można jej jednak szukać w wytworach współczesnej kultury, także w piśmiennictwie poradnikowym. Poradniki w swojej bogatej ofercie przyjmują różną formę. Przedstawiają nie tylko wskazówki czy proste instrukcje tego jak postępować, ale bywają raczej „organizatorami życia”, które przedstawiają filozofię, jaka powinna przyświecać ludzkiej egzystencji. Niesłabnąca popularność poradników wynika m.in. z desperackiej potrzeby uzyskania pomocy w radzeniu sobie i definiowaniu swojego jestestwa, swojej tożsamości. Są poradniki zatem istotnym źródłem wiedzy, które dynamicznie reaguje na zmiany zachodzące w sferze wzorów zachowań, wartości, norm. Więcej - kształtują i propagują style życia, mody, tożsamości. Wyjaśnienia zapotrzebowania na literaturę poradnikową można upatrywać w specyfice postmodernistycznego świata. Ponowoczesne społeczeństwo bowiem charakteryzuje się wielością sposobów życia, zmiennością i niepewności

Czas wolny osób głuchoniewidomych jest tematem bardzo rzadko poruszanym. Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z istnienia osób o tego typu niepełnosprawności. Tym bardziej czas wolny takich osób wydaje się czymś zupełnie niewyobrażalnym. Większość społeczeństwa uważa, że osoby głuchoniewidome są zamknięte w czterech ścianach, bez pracy, zainteresowań, hobby. Nie wiedzą jednak jak bardzo się mylą. Głuchoniewidomi to bardzo otwarta grupa, chętna do współpracy i poznawania nowych ludzi. Czas wolny spędzają w taki sam sposób jak osoby pełnosprawne. Celem moje pracy jest ukazanie form spędzania czasu wolnego przez osoby głuchoniewidome z perspektywy wolontariusza Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym. Chciałabym przedstawić różne formy i sposoby spędzania czasu wolnego przez osoby głuchoniewidome oraz wpływ Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym i wolontariuszy na organizację tego czasu. W pierwszej części pracy przedstawiam kim są osoby głuchoniewidome na podstawie literatury przedmiotu. Następnie ujmuję rolę czasu wolnego oraz wolontariatu. Ostatnia część poświęcona jest Towarzystwu Pomocy Głuchoniewidomym. W metodologii mojej pracy wyznaczyłam 3 problemy badawcze: 1. Jaki osoby głuchoniewidome spędzają czas wolny? 2. Jak Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym pomaga osobom głuchoniewidomym w organizacji czasu wolnego? 3. W jaki sposób wolontariusze organizują czas wolny osobom głuchoniewidomym? Posłużyłam się metodą indywidualnych przypadków, jako techniki wybrałam wywiad i obserwację uczestniczącą, a narzędziem służącym zebraniu potrzebnych materiałów był kwestionariusz wywiadu. Część dotyczącą analizy materiałów badawczych podzieliłam na trzy rozdziały analogicznie do postawionych przeze mnie pytań badawczych. Osoba, o której miałam przyjemność pisać to głuchoniewidomy Stanisław. Urodził się jako dziecko z niedosłuchem, ale bez problemów ze wzrokiem. Dopiero w wieku 10 lat zaczął tracić wzrok i w wieku 13 lat był już zupełnie niewidomym chłopcem. Stanisław jest bardzo otwartą, sympatyczną i życzliwą osobą, pozytywnie nastawioną do świata. Od wielu lat jest członkiem TPG i chętnie korzysta ze wszystkich oferowanych przez to stowarzyszenie form pomocy i wsparcia. Uczestniczy w zajęciach i warsztatach arteterapeutycznych, wyjeżdża na turnusy rehabilitacyjne i obchodzi wszystkie święta organizowane w TPG. Na codzień mieszka w Leśnicy, gdzie również pracuje w firmie 3M. Jego ulubionym sposobem spędzania czasu wolnego jest gra na gitarze. Instrument zabiera ze sobą praktycznie wszędzie i uświetnia swą grą każdą imprezę. Stanisław bardzo chętnie współpracował z wolontariuszami. Gdy się poznaliśmy od razu wiedziałam, że będzie z nas zgrany duet. Nie tylko ze względu na wspólną pasję jaką jest muzyka. Współpraca z nim przez ponad półtora roku była czystą przyjemnością i wspaniałym doświadczeniem.