Tematem mojej pracy magisterskiej jest problem jedynactwa w rodzinie oraz kształtowanie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej i społeczeństwie. Celem mojej pracy było określenie relacji rówieśniczych dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Teren moich badań to mała miejscowość Dzierżoniów, w którym znajduje się Przedszkole Publiczne nr 7. Grupa składa się z 10 dziewczynek oraz 5 chłopców. Dzieci posiadających rodzeństwo jest 8, a jedynaków 7. W siedmioosobowej grupie jedynaków jest pięć dziewczynek: Ala, Lea, Giorgia, Pola, Oliwia i dwóch chłopców Gustaw oraz Filip. Problem główny dotyczył tego jak przedstawiają się relacje rówieśnicze dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Wykorzystałam także do problemu głównego problemy szczegółowe, w których chciałam sprawdzić jak wyglądają relacje jedynaków z rówieśnikami, czy/ i jakie trudności napotykają w kontaktach z innymi. W moich badaniach wykorzystałam metodę indywidualnych przypadków. Metody i techniki jakie zastosowałam w niniejszej pracy: wywiady, obserwacje i socjogram pozwoliły mi na zbadanie jak się kształtują relacje między jedynakami oraz ich rówieśnikami. Wywiady przeprowadziłam z jedynakami,wychowawcami dzieci,rodzicami i dziećmi mającymi rodzeństwo. Socjogram przeprowadziłam w marcu 2016 roku oraz powtórzyłam go w kwietniu 2016 roku. Z moich badań wynika, że podejście stereotypowe do jedynaków jest nieadekwatne gdyż każde dziecko jest wychowywane w inny sposób przez swoich rodziców, który przekazują im inne wartości i zasady.Każde dziecko jest inne i może rozwijać się w inny sposób względem swoich rówieśników. Nie powinno się oceniać dzieci przez pryzmat utartych stereotypów .

Tematem mojej pracy magisterskiej jest wychowanie we współczesnej młodej rodzinie w małym mieście. Część teoretyczna pracy została poświęcona przedstawieniu funkcjonowania rodziny, sposobów wychowania oraz postaw i stylów wychowania jakie występują w literaturze. Problem badawczy mojej pracy brzmi „Jak młodzi rodzice rozumieją swoją rolę wychowawczą”. Poszukując odpowiedzi na przedstawiony problem badawczy, chciałam uzyskać informację na pytania: jak młodzi rodzice definiują rodzinę? Kto i w jaki sposób wpływa na wychowanie? W jaki sposób miejsce zamieszkania wpływa na wychowywanie dzieci, a także jakimi postawami charakteryzują się młodzi rodzice. Do uzyskania odpowiedzi na te pytania wykorzystałam metodę indywidualnego przypadku z wykorzystaniem techniki wywiadu swobodnego oraz obserwacji niejawnej, która miała funkcję weryfikującą. Badania zostały przeprowadzone w Obornikach Śląskich wśród siedmiu rodzin pełnych z przynajmniej jednym dzieckiem. Wykazały one, że rodzina współcześnie definiowana jest jako grupa najbliższych wspierających się osób, które są powiązane więzami krwi. Na kształt wychowania wpływają przede wszystkim rodzice, jednak zaznacza jest także rola najbliższej rodziny, rówieśników, instytucji oraz nauczycieli. Rodzice zdają sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na nich spoczywa za wychowanie dzieci. Style i postawy wychowawcze uległy zmianie na przestrzeni czasu. Wiele młodych rodziców traktuje swoje dzieci jak partnerów. Nie kierują się jednym stylem, czy postawą wychowawczą. Ich postawy się mieszają i wzajemnie uzupełniają. W wychowaniu ma także znaczenie miejsce zamieszkania. Małe miasto jest miejscem bezpieczniejszym, ponieważ jest mniejsza anonimowość. Jednak duże miasto oferuje więcej form edukacyjnych. Jak można wnioskować po przeprowadzonych badaniach wiele jest czynników, które wpływają na proces wychowania dziecka.

Moja praca porusza temat czasu wolnego dziecka w młodszym wieku szkolnym. W pierwszym rozdziale pracy, w oparciu o literaturę pedagogiczną i psychologiczną przedstawiłam sylwetkę dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Rozdział drugi porusza tematykę czasu wolnego. W nim, również w oparciu o literaturę, wyjaśniłam definicję czasu wolnego oraz przedstawiłam jego formy . Rozdział trzeci ma charakter metodologiczny. Wyjaśniłam w nim pojęcia takie jak: metodologia badań, problem badawczy, przedmiot i cel badań. Ostatni rozdział poświęcony został analizie badań. Zawarte są w niej wyniki z przeprowadzonej wśród rodziców uczniów klas I, II i III. Przedstawię w nim również grupę badaną oraz scharakteryzuję teren badań.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest to, jaką wartość wychowawczą zdaniem nauczycieli przedszkolnych i wczesnoszkolnych mają zabawy swobodne. Przeprowadzając badania własne chciałam sprawdzić, jak nauczyciele postrzegają zabawy swobodne, czy potrafią je zdefiniować, wskazać ich wartość dla rozwoju dzieci i wykorzystywać w pracy własnej. Moje badania przeprowadzałam poprzez przygotowanie ankiety dotyczącej zabaw swobodnych. Przygotowana przeze mnie ankieta zawierała 10 pytań, (w tym pytania otwarte i zamknięte). Ankiety zostały przeze mnie rozdane nauczycielom przedszkolnym i wczesnoszkolnym a następnie zebrane i zanalizowane. Na końcu opracowałam wyniki i opisałam wnioski, które wyciągnęłam na podstawie odpowiedzi nauczycieli. Poprzez moje badania doszłam do wniosku, iż nauczyciele przypisują zabawom swobodnym dużą wartość wychowawczą. Potrafią określić czym są zabawy swobodne i jakie dają korzyści dzieciom i nauczycielom. Nauczyciele uważają, że tego rodzaju zabawy mają dużą wartość dla rozwoju dzieci, stosują je i mają określoną opinię na temat tego, jak często dzieci powinny bawić się swobodnie. Poprzez przeprowadzone przeze mnie badania doszłam również do wniosku, że zbyt mało uwagi w kształceniu nauczycieli poświęca się zabawie swobodnej i jej wartości w rozwoju dzieci.

Problematyka tycząca się urody i piękna jest niezwykle frapująca i wieloaspektowa, co miało wydźwięk w pracy. Rozważania na temat atrakcyjności fizycznej przyczyniają się do budowania różnych teorii na temat znaczenia i istoty urody w życiu kobiety. Na przestrzeni wieków pojęcie piękna ulegało licznym zmianom oraz przeobrażeniom. Można jednoznacznie stwierdzić, iż przywiązanie do atrakcyjności fizycznej zawsze stanowiło ważny element kobiecej egzystencji. Kreowane współcześnie przez mass media trendy żeńskiego piękna zmuszają do licznych wyrzeczeń i restrykcji. XXI wiek ujawnia, jak mocno środki masowego przekazu kształtują i wpływają na postawę kobiet oraz ich poglądy. Po wielokroć płeć piękna staje się niewolnikiem własnej cielesności, a dążenie do uzyskania ideału wizerunkowego stanowi naczelny wyznacznik zapewniający sukces, karierę, szczęście, powodzenie, czy nawet miłość. Nadto coraz częściej młode dziewczęta dokonują internalizacji stereotypowego obrazu kobiecego wyglądu i poprzez podejmowane wysiłki oraz zmagania pragną sprostać wymaganiom narzucanym im przez świat zewnętrzny. Celem pracy było przeprowadzenie badań wśród dziewcząt we wczesnym okresie adolescencji, ujawniających znaczenie atrakcyjności fizycznej. Ponadto badania miały za zadanie ukazać, w jakim stopniu uroda jest ważna dla nastolatek. Praca ujawnia różnorakie oblicza piękna i liczne zagrożenia płynące z nadmiernej uwagi nad powierzchownością fizyczną.

Niniejsza praca dotyczy aspiracji życiowych trzydziestolatków, a dokładnie aspiracji zawodowych oraz rodzinnych współczesnych młodych dorosłych. Inspiracją do jej napisania były liczne artykuły oraz dyskusje dotyczące cech charakterystycznych dla pokolenia młodych dorosłych potocznie nazwanych pokoleniem Y, jak również krytyczne spojrzenie autora pracy na stosunek do życia swoich rówieśników. W badaniach przeprowadzonych w ramach niniejszej pracy zastosowano metodę wywiadu narracyjnego z elementami wywiadu skategoryzowanego. Zbiorowość badawcza została wybrana celowo, głównym kryterium był wiek (osoby pomiędzy 25. a 35. rokiem życia), które są aktualnie zatrudnione we Wrocławiu. Badania mają pokazać, jak wiele spośród tych 15 osób posiada już zdefiniowane plany w stosunku do siebie, swojego partnera, pracy zawodowej i własnej rodziny. Na ile są oni świadomi siebie, swojej tożsamości, swojego miejsca na rynku pracy oraz jakie przemyślenia towarzyszą współczesnemu pokoleniu podczas planowania dorosłego życia. Na koniec zostaną wysunięte wnioski, obrazujące tendencje, towarzyszące współczesnemu pokoleniu młodych dorosłych.

Celem pracy jest przybliżenie tematyki związanej z autyzm i pokazanie jak funkcjonują dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Autyzmem zainteresowałam się kilka lat temu po obejrzeniu filmu, którego reżyserem jest Michaela Lessac „Dom z kart” z 1993 roku. od tamtego czasu systematycznie pogłębiałam i aktualizowałam wiedzę na ten temat. Kiedy po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć odpowiednie, pasujące do planowanych założeń badawczych, dwie grupy dzieci w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Wrocławia nie było już odwrotu. W niniejszej pracy opisuję triadę symptomów i wymieniam zaburzania ze spektrum autyzmu na podstawie podręczników diagnostycznych, teoretycznych i badawczych oraz Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10. Aby ukazać zachowania dzieci autystycznych wykorzystałam w tym celu metodę indywidualnych przypadków, badania realizowałam techniką obserwacji skategoryzowanej. Obserwowałam dzieci uzupełniając przy tym odpowiednio przygotowaną do tego celu kartę obserwacji podzieloną między innymi na kategorie związane z integracją społeczną, komunikacją, użyciem ciała i przedmiotów oraz sensoryką. Wymienione zostały również stereotypie badanych dzieci i ich reakcje na zmiany. Wytypowaną siódemkę dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu podzieliłam i opisałam na podstawie wypełnionych kart obserwacji na trzy grupy ze względu na stopień funkcjonowania społecznego. Wszystko zwieńczają wnioski końcowe i dodatkowa statystyka najczęściej występujących zachowań występujących wśród badanych dzieci uszeregowana według gradacji malejącej . Praca ta jest zwieńczeniem moich zainteresowań i mam nadzieję, czynnikiem napędzającym do dalszego rozwoju w tym kierunku.

Komunikacja odgrywa bardzo ważną role w życiu społecznym każdego człowieka. Umiejętność komunikowania się stanowi przejaw, jak i warunek życia społecznego. Na każdym etapie życia można zaobserwować u człowieka zmiany w sposobie komunikowania się z otoczeniem. Tematem mojej pracy jest „Komunikacja werbalna i pozawerbalna dzieci w wieku przedszkolnym w grupach rówieśniczych.” Moja praca podzielona jest na pięć rozdziałów. Pierwsze trzy, to rozdziały teoretyczne, kolejny to rozdział metodologiczny, a ostatni, to rozdział wynikowy. Rozdział pierwszy został zatytułowany: Właściwości rozwojowe dziecka w wieku przedszkolnym. Opisuje w nim między innymi charakterystyczne dla wieku przedszkolnego procesy rozwojowe. Skupiam się w nim na rozwoju fizycznym, psychicznym i emocjonalno- społecznym. Rozdział drugi nosi tytuł: Czynniki sprzyjające rozwojowi osobowości. Opisuje w nim pokrótce czym jest osobowość. Następnie wymieniam i opisuję czynniki odpowiedzialne za rozwój osobowości, koncentrując się głównie na środowisku rozwoju dziecka przedszkolnego. Podkreślam przy tym rolę rodziny, przedszkola oraz rówieśników w życiu dziecka. Rozdział trzeci został zatytułowany: Komunikacja i jej znaczenie dla dziecka. Skupiam się w nim na roli i znaczeniu komunikacji w życiu człowieka. Wymieniam także rodzaje komunikacji oraz omawiam typowe dla tego terminu pojęcia. Następnie wyjaśniam czym jest mowa i jakie jest jej znaczenie społeczne. Przedstawiam etapy rozwoju mowy, ze szczególnym uwzględnieniem wieku przedszkolnego. Rozdział czwarty został zatytułowany: Metodologia badań własnych. Prezentuje w nim problematykę badawczą, metodę, techniki i narzędzia badawcze, a także charakterystykę terenu badań. Dodatkowo przedstawiam swój plan badawczy oraz opisuję wykorzystaną przeze mnie technikę i narzędzie badawcze. Rozdział piąty jest rozdziałem wynikowym. Zawiera analizę materiału badawczego oraz kilka wniosków dotyczących przeprowadzonych przeze mnie badań. W zakończeniu znajduje się podsumowanie, które stanowi uogólnienie wcześniej wysuniętych wniosków. Wiek przedszkolny to okres doskonalenia się komunikacji - zwłaszcza werbalnej. Jest to także doskonały moment do odkrywania oraz zdobywania umiejętności w kontaktach społecznych z rówieśnikami. Relacje jakie dziecko nawiązuje w przedszkolu, wśród rówieśników, odgrywają bardzo istotną rolę w rozwoju jednostki. Umiejętności i doświadczenie jakie zdobędzie w kontaktach z drugim człowiekiem, będą rzutowały na jego dalsze relacje i kontakty społeczne.