Współczesny człowiek wydaje się zagubiony i bezradny wobec wielości zadań, które ma na co dzień do wykonania. Chcąc efektywnie funkcjonować zarówno w sferze zawodowej, jak i w sferze prywatnej potrzebuje pewnej równowagi pomiędzy nimi. Dostrzeżenie tego faktu zaowocowało zrodzeniem się koncepcji Work- Life Balance, która kładzie akcent na poczucie, iż wszelkie podejmowane przez ludzi działania powinny być zgodne z ich wartościami. Równowaga między pracą a życiem osobistym możliwa jest wtedy, gdy obie te sfery będą postrzegane jako komplementarne wobec siebie, nie zaś jako przeciwstawne. Wiele osób jednak z trudem osiąga taki stan, dlatego też wciąż istnieje zainteresowanie różnymi formami pomocy. Obecnie, obok tradycyjnych form wsparcia, takich jak: treningi interpersonalne, psychoterapia, czy poradnictwo, pojawia się także coaching jako metoda wspierania klienta w osiąganiu zakładanych celów. Podejście coachingowe bardzo często aplikowane jest także w poradnictwie kariery, dlatego też w swojej pracy staram się ukazać możliwości wykorzystania metod coachingowych w pracy nad osiągnięciem równowagi życiowej. Moja praca składa się z trzech głównych rozdziałów oraz Aneksu. W pierwszym pt. „Work- Life Balance- czyli jak osiągnąć równowagę życiową”, omawiam na czym polega koncepcja WLB, jak można realizować ją na co dzień, a także jak ma się ona w stosunku do umiejętności zarządzania swoim czasem, delegowania zadań, a także systemu wartości człowieka. W drugim rozdziale pt. „Coaching, czyli proces stawiający na rozwój”, przedstawiam różne sposoby definiowania coachingu, jego odmiany i modele, a także skupiam się na istotnych kompetencjach, jakie powinien posiadać profesjonalny coach. Pokazuję także dlaczego to właśnie coaching będzie odpowiedni przy próbie osiągnięcia równowagi życiowej. W trzecim rozdziale pt. „Projekt wsparcia coachingowego w dążeniu do osiągnięcia Work – Life Balance", omawiam Model GROW, na bazie którego stworzyłam projekt sesji coachingowych, które również opisuję w tej części pracy. Aneks zawiera projekt 5 indywidualnych sesji coachingowych dla pracowników poszukujących równowagi pomiędzy życiem osobistym, a zawodowym.

Celem niniejszej pracy było przedstawienie coachingu jako metody wspierającej proces samokształcenia w okresie starości. Temat jakim jest rozwój w okresie późnej dorosłości jest niezwykle ważnym zagadnieniem ze względu na starzenie się społeczeństwa,ale także na panujące przekonanie że ostatni okres w życiu człowieka wiąże się z czasem stagnacji i ciągłej udręki. Stosowanie metody coachingu nie tylko wpływa pozytywnie na proces samokształcenia seniorów,ale również jest możliwością na odnalezienie się w zupełnie nowych i niełatwych sytuacjach. W pracy została zanalizowana literatura dotycząca problematyki na,której podstawie można stwierdzić, iż samokształcenie seniorów podnosi produktywność społeczną i rozbudowuje kapitał społeczny starszego pokolenia.

Temat mojej pracy to „Ciemna triada a postawy rodzicielskie”. W pracy tej zbadałam związek zaburzeń osobowości człowieka z przejawianymi postawami rodzicielskimi. Badając grupę osób chciałam sprawdzić czy osobowość respondenta ma związek z jego przekonaniami na temat właściwego sposobu wychowania dzieci. Badanymi była grupa 129 osób, badani to młodzi dorośli, w tym 65 kobiet oraz 64 mężczyzn. Skupiłam się głównie na pięciu cechach osobowości powiązanych z ciemną triadą – bezduszności, zuchwałości i rozhamowaniu – te cechy pochodzą od osobowości psychopatycznej, oraz bezpośrednio narcyzm oraz makiawelizm. W badaniach analizowane postawy rozróżniane były na podstawie dwóch charakterystyk – stopnia respektowania autonomii dziecka oraz chłodnej bądź ciepłej postawy rodzicielskiej. Metodą zastosowaną w badaniach był sondaż diagnostyczny w formie ankiety. Przeprowadzone badania pozwoliły na wskazanie kilku zależności pomiędzy cechami z ciemnej triady a postawą chłodną oraz brakiem poszanowania dla autonomii dziecka, co pozwala określić, że osoby o takich cechach są skłonne do stosowania nieprawidłowych wzorców.

Praca licencjacka pt. "Chór jako przestrzeń nieformalnego uczenia się dorosłych" opisuję specyfikę dorosłości jako jednego z etapów naszego życia, wyjaśnia pojęcia związane z edukacją oraz uczeniem się, przybliża specyfikę powstawania i działania chórów oraz ukazuje wpływ przestrzeni chóralnej na rozwój młodych dorosłych. Praca ma na celu ukazanie potrzeby edukacji dorosłych w społeczeństwie oraz jej pozytywnego wpływu na rozwój jednostek. Jednocześnie obrazuje jak aktywność chóralna wpływa na osoby z nią związane oraz jakie korzyści za sobą niesie. Celem niniejszej pracy jest ukazanie wpływu przestrzeni chóralnej na rozwój oraz edukację młodych dorosłych. W pracy została również ukazana analiza wywiadów, która miał na celu ukazanie indywidualnych doświadczeń chórzystów, ich motywacji oraz korzyści jakie wynikały z ich aktywnego uczestnictwa w chórach.

Temat mojej pracy związany jest z uzależnieniem od hazardu. Celem pracy jest zwrócenie uwagi na problem jaki stanowi hazard, zapoznanie z jego możliwymi skutkami i przyczynami oraz przedstawienie sposobów, które mogą pomóc w walce z tym uzależnieniem. Należy pamiętać, że bardzo ważne jest wsparcie od najbliższych osób. Osoby uzależnione od gier hazardowych mają zaburzoną zdolność logicznego myślenia, co sprawia, że pomimo pojawiających się problemów i trudności nie zaprzestają grania. Celem moich badań było scharakteryzowanie osób uzależnionych od gier hazardowych oraz ich bliskich. Przedmiotem badań natomiast było oddziaływanie uzależnienia od hazardu na życie prywatne i zawodowe hazardzistów oraz ukazanie w jaki sposób ten problem wpływa na ich najbliższych. Do przeprowadzenia badań wykorzystałam kwestionariusz ankiety. Dzięki przeprowadzonym badaniom udało mi się zauważyć w jaki sposób hazard zmienia zachowanie osoby uzależnionej oraz w jakim stopniu zmienia podejście do pracy i nauki. Badania umożliwiły mi stwierdzenie występowania poszczególnych objawów hazardu, jak również pozwoliły wywnioskować jaki rodzaj hazardu wśród badanych osób występuje najczęściej.

W pracy magisterskiej pt.: „Charakter zabawek i ich wartości rozwojowe w przekonaniach nauczycielek” głównym poruszanym zagadnieniem jest rola zabawki we wspieraniu rozwoju dzieci. To wokół tego tematu były skupione badania oraz na podstawie sondażu diagnostycznego zostały wysunięte wnioski. W poniższym streszczeniu przedstawiony zostanie zarys owej pracy. Praca ta miała na celu rozeznanie się we współczesnych zabawkach, oraz dokonanie diagnozy oddziaływania na rozwój i wyobraźnię podopiecznego. Ponadto, został zbadany wpływ zabawek na pracę nauczyciela oraz zakres influencji. To właśnie nauczyciele wychowania przedszkolnego posiadają największą wiedzę na omawiany temat. Przebywają bowiem z dziećmi kilka godzin każdego dnia. Kształcą się, by wspierać działania dziecka oraz posiadają odpowiednie kompetencje, aby zapewnić podopiecznemu właściwy rozwój. Badania zostały oparte na grupie dzieci w wieku 4-6 lat, ponieważ w tym okresie podopieczni są bardzo otwarci na czynności i wiedzę, jaką chcemy im przekazać. Rozwój wychowanka w wieku 4-6 lat jest bardzo istotny. Maluch buduje swoje poglądy i poznaje otaczający go świat. Zabawa to okres wnikliwego zdobywania wiedzy, odkrywania świata oraz twórczej działalności. Ponadto, jest to czas odpoczynku, relaksu dla umysłu po trudach mozolnej edukacji. Zabawa spełnia zatem różne funkcje. W niniejszej pracy główny problem badawczy brzmi: Jak charakter zabawek tworzy możliwości rozwojowe? Aby odpowiedzieć na to pytanie, konieczna jest analiza wyników uzyskanych z kwestionariuszy ankiet wypełnionych przez nauczycieli. W części metodologicznej zostały usystematyzowane problemy szczegółowe, które pomogły dogłębnie zanalizować postawiony problem. Metoda, która pozwoliła na uzyskanie wyników z kwestionariusza ankiety, to sondaż diagnostyczny, opisany w sposób szczegółowy w trzecim rozdziale pracy. Badana grupa została podzielona ze względu na staż pracy. Część respondentek była studentkami instytutu pedagogiki we Wrocławiu, a pozostałe, nauczycielkami w przedszkolu, z dłuższym niż rok stażem. Przeprowadzone badania pozwoliły wysunąć wnioski, opisane poniżej. Nauczyciele świadomie dobierają zabawki w przedszkolu, aby umożliwić podopiecznemu rozwój wszystkich sfer. Maskotki pobudzają do działania, pomagają wyciszać w odpowiednich momentach, rozśmieszać, a także zmuszać dziecko do myślenia. Poprzez niektóre zabawki podopieczni uczą się podstawowych czynności, na przykład wiązania buta, posługiwania się narzędziami plastikowymi, a nawet w przypadku dziewczynek, umiejętności oraz zadbania o koleżanki i ugoszczenia ich w swoim domku na herbacie. Ponadto, następne obserwacje prowadzą do wniosku, że wraz z wiekiem zabawy dziecka zmieniają swój charakter. Ruchy manipulacyjne przekształcają się w bardziej skomplikowane czynności ruchowe i zabawy konstrukcyjne. Rola nauczyciela podczas zabaw ma być dyskretna i ostrożna, ma polegać na współdziałaniu z dzieckiem, ale musi być on

Głównym celem mojej pracy było zbadanie opinii użytkowników Internetu, na temat celebrytów jako coachów i/lub mentorów. Praca składa się z czterech części. W pierwszej części opisałam zjawisko celebryctwa we współczesnej kulturze narcyzmu, na wstępie wyjaśniając czym jest kultura narcyzmu, kolejno pisałam czym jest sława i celebryctwo i jak je rozróżnić, a na końcu tego rozdziału opisałam zjawisko CeWEBrytyzmu, czyli celebryctwa w sieci. W rozdziale II skupiłam się na wyjaśnieniu, czym jest coaching i mentoring, Zaprezentowałam również w tym rozdziale sylwetki, niektórych celebrytów będących coachami lub/i mentorami. W rozdziale III, który jest wstępem do części metodologicznej moich badań, opisałam przedmiot i cele badań, problemy badawcze i hipotezy, zmienne i wskaźniki, jak również metody, narzędzia techniki badań oraz dobór grupy badawczej. W rozdziale IV, który ma charakter empiryczny, zaprezentowałam wyniki przeprowadzonych przeze mnie badań. Na pracę składa się również wstęp i zakończenie pracy, podsumowanie badań empirycznych, a w bibliografii zawarłam informacje na temat pozycji zwartych, artykułów naukowych, stron internetowych, artykułów internetowych z których korzystałam pisząc pracę oraz spis ankiet i wykresów, obrazujących wyniki moich badań własnych. Na samym końcu pracy w aneksie, znajduje się ankieta, którą opracowałam na potrzeby swoich badań, oraz oryginalne wypowiedzi internautów biorących udział w moim badaniu oraz tabele z uporządkowanymi wynikami badań.

Praca poświęcona jest celom założonym i realizowanym przez pedagogów specjalnych. W pracy skupiam się na zawodzie pedagoga specjalnego. Zawód ten jest związany z pomaganiem innym, zwłaszcza osobom z różnymi niepełnosprawnościami, zaburzeniami, czy potrzebującymi resocjalizacji. Pedagogika specjalna ma wiele specjalności, jednak ja chcę skupić się głównie na pedagogach specjalnych, którzy zajmują się osobami z niepełnosprawnościami. W pracy są opisane badania z udziałem pedagogów specjalnych ze Stowarzyszenia Św. Celestyna w Mikoszowie. Praca składa się z trzech rozdziałów. Są nimi: “Pedagog specjalny w literaturze przedmiotu”, “Metodologiczne podstawy badań własnych”, “Cele założone i realizowane przez pedagogów specjalnych - badania”. Do pracy załączone są dwa załączniki: zgoda i informacja dla uczestników oraz pytania do wywiadu.

W mojej pracy omawiam związek środowiska rodzinnego z zachowaniami problemowymi młodzieży. Najpierw opisuję podstawy teoretyczne i pojęcia (funkcje rodziny, postawy rodzicielskie, resilience rodziny i zachowania problemowe). Później zajmuję się metodologią badań. Moje badania zaprojektowałam jako sondaż z wykorzystaniem ankiety i testów psychologicznych. Hipotezy weryfikowałam za pomocą analizy wariancji. Badania wykonałam na próbie 101 uczniów szkoły średniej. Pozwoliły one ustalić, że zachowania problemowe wiążą z niską resiliencją rodziny, antycypowaniem braku reakcji rodziców na zachowania problemowe oraz z większością analizowanych postaw rodzicielskich (wg koncepcji Plopy). Rodzice osób o niskim poziomie zachowań problemowych przejawiają postawę autonomii oraz akceptacji, natomiast rodzice osób o wysokim poziomie zachowań problemowych postawę niekonsekwentną i wymagającą.

Zależność zachowań problemowych od wychowania w rodzinie była przedmiotem mojego zainteresowania. Po przedstawieniu podstaw teoretycznych i pojęć podała podstawy metodologiczne własnych badań. Moje badania miały charakter sondażowy. Wykorzystałam do pomiaru zmiennych ankietę i testy psychologiczne. Hipotezy sprawdzałam za pomocą analizy wariancji. Badania wykonane zostały na próbie 80 uczniów szkoły średniej. Nie dały one podstaw do uznania słuszności postawionych hipotez, ponieważ wszystkie rezultaty były nieistotne ze statystycznego punktu widzenia. Jest to zaskakujący wynik, gdyż – w świetle teorii – należało się spodziewać istotnych zależności a poza tym w równolegle prowadzonych badaniach prze koleżankę z seminarium licencjackiego oczekiwane zależności ujawniły się. Przypuszczam, że niekonkluzywność badań mogła mieć źródła w mankamentach pomiaru zmiennych lub w zakłócenia w procesie gromadzenia materiału (dobór próby nie był losowy).

W swojej pracy rozważam zagadnienia alkoholizmu, współuzależnienia oraz syndromu DDA, odnosząc się do wielu koncepcji wpisanych w nurt systemowo-interakcyjny. Dla potrzeb interpretacji problemu alkoholizmu odnoszę się do modelu stadialnego wg Jellinka, który wyjaśnia proces powstawania mechanizmów uzależnienia. W kontekście koncepcji współuzależnienia odwołuję się do modelu psychopatologii, zaburzeń osobowości i zdolności adaptacyjnych oraz wskazuję symptomy tego zaburzenia. Odnosząc się do podejścia systemowego, stosuję koncepcję ról rodzinnych Sharon Wegscheider-Cruse, w celu wyjaśnienia form adaptacji do sytuacji rodzinnej. Kluczowym zagadnieniem w pracy jest funkcjonowanie dorosłych dzieci alkoholików w kontekście koncepcji Resilience, która tłumaczy zjawisko pozytywnej adaptacji, mimo istniejących czynników ryzyka i wrodzonej podatności na stres. Przedstawione w pracy w części metodologicznej badania dotyczą porównania między dda i nie-dda. Porównania te dokonano za pomocą analizy wariancji, która pozwoliła ustalić, że dorosłe dzieci alkoholików funkcjonują znacznie gorzej, niż osoby nie posiadające doświadczeń alkoholowych w rodzinie, w zakresie następujących zmiennych: pozytywna koncepcja własnej osoby, ego-resiliency, orientacja tranzytywna, samokontrola, prężność psychiczna, kryzys wartościowania, orientacja moratoryjna oraz kompetencje społeczne.

Praca poświęcona jest tematyce dotyczącej relacji cech psychopatycznych studentów a ich poglądów na wychowanie. Składa się ona z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest rozważaniom teoretycznym, które dotyczą psychopatii oraz ideologii edukacyjnych. Rozdział drugi to część metodologiczna, w której opisuję zmienne wykorzystane w badaniu, hipotezy, problemy, metody i grupę badawczą. Ostatni rozdział zawiera analizę zebranych danych. Badania wykonałam na populacji 134 studentów pedagogiki, psychologii oraz innych kierunków wrocławskich uczelni. Analizy zebranych danych pozwalają wnioskować, że najsilniej z psychopatią koreluje ideologia demokratyczna, słabiej ideologia emancypacyjna, a najsłabiej ideologia adaptacyjna.

Celem pracy było stwierdzenie czy przestępcy są bardziej psychopatyczni niż osoby nie popełniające przestępstwa. Badania miały charakter sondażowy. Cechy psychopatyczne były mierzone kwestionariuszami. Badania zostały wykonane w dwóch celowo wybranych grupach: osób odbywających karę pozbawienia wolności i osób które zadeklarowały niepopełnienie przestępstwa. Porównanie tych dwóch grup pozwoliło ustalić ze przestępcy w porównaniu z nie-przestępcami wykazują wyższy poziom bezduszności, rozhamowania, zimnego makiawelizmu, gorącego makiawelizmu, ogólnego makiawelizmu, deficytu samokontroli oraz potrzeby stymulacji. Nieoczekiwanym wynikiem był niższy poziom zuchwałości u przestępców niż w grupie porównawczej.

W niniejszej pracy został zawarty opis osobowości psychopatycznej. Zasadniczym celem mojej pracy było zbadanie zależności pomiędzy przynależnością do określonej instytucji a skłonnościami ich podopiecznych do psychopatii. W badaniach brało udział 99 respondentów, w tym 49 kobiet oraz 50 mężczyzn. Badania zostały przeprowadzone przy użyciu kwestionariusza ankiety. Rozdział trzeci dotyczył analizy badań własnych. W rozdziale tym dokonałem przeglądu i analizy danych statystycznych zmiennych: makiawelizm, narcyzm, bezduszność rozhamowanie, zuchwałość, antysocjalność oraz psychopatia. Hipotezy, które się potwierdziły w trzech badanych grupach dotyczyły cech makiawelizmu, antysocjalności oraz psychopatii. W przypadku narcyzmu hipoteza potwierdziła się w odniesieniu do podgrupy kobiet. Dla cechy zuchwałość hipoteza została obalona w podgrupie kobiet oraz mężczyzn. W odniesieniu do bezduszności hipoteza została potwierdzona dla respondentów płci męskiej. W przypadku cechy rozhamowanie hipoteza została potwierdzona wyłącznie w badanej grupie kobiet. Przedstawione problemy badawcze dotyczyły różnic wybranych cech osobowości psychopatycznej pomiędzy podopiecznymi placówek wychowawczych a młodzieżą licealną. W zakończeniu zostały podsumowane wcześniej postawione hipotezy.

Tematem mojej pracy są cechy psychopatii a ich odniesienie do postaw społecznych młodzieży gimnazjalnej. Głównym problemem na który poszukuje odpowiedzi to czy istnieje związek między cechami psychopatii w tym wielkiej triady osobowość, narcyzmu oraz makiawelizmu a postawą społeczną uczniów. Praca składa się z 3 rozdziałów. Pierwszy rozdział przedstawia teoretyczne wyjaśnienie psychopatii oraz postaw społecznych młodzieży .W rozdziale drugim opisałam metodologię badań, czyli problemy i hipotezy które przyjęłam w pracy, metody badania, oraz krótki opis grupy badawczej, zmienne zależne ,niezależne oraz ich wskaźniki. Stawiając hipotezy do pracy przyjęłam, że postawy antyspołeczne łączą się z wysokim nasileniem każdej z cech psychopatii czyli : bezduszności,zuchwałości, rozhamowania, narcyzmu, makiawelizmu oraz zachowań antyspołecznych. Założyłam też, że postawy antyspołeczne łączą się z nasileniem każdej z cech psychopatii..Natomiast o postawie prospołecznej świadczyła postawa legalistyczna, motywacja do nauki,religijność, więź z rodzicami i nauczycielami. Metodą zastosowaną w moich badaniach jest sondaż diagnostyczny przeprowadzony na populacji 369 uczniów szkół gimnazjalnych.. Diagnozy dokonałam za pomocą przesiewowej skali psychopatii. Analiza wyników badań została zaprezentowana i opisana w rozdziale trzecim.

"Cechy antysocjalności a zażywanie dopalaczy” Zażywanie substancji psychoaktywnych przez młodzież jest zjawiskiem stosunkowo powszechnym. Młodzi ludzie odczuwają potrzebę eksperymentowania z używkami takimi jak alkohol, papierosy czy właśnie narkotyki. Dosyć często zdarza się jednak, że eksperyment prowadzi do uzależnienia psychicznego oraz fizycznego. Zarówno narkotyki jak i dopalacze są ogromnym zagrożeniem dla dzieci oraz młodzieży. Nowe substancje psychoaktywne są słabo zbadane, pojawiają się coraz to nowsze substancje i kombinacje ich mieszania, a dostępność do nich jest stosunkowo łatwa. Antyspołeczne zaburzenie osobowości jest przyczyną wielu problemów przez jakie przechodzi człowiek. Osoby cierpiące na to zaburzenie mają problemy m.in.: w pracy/szkole, w kontaktach społecznych a także z przestrzeganiem norm prawnych. Przyczyn zażywania substancji psychoaktywnych może być wiele. W niniejszej pracy postaram się odpowiedzieć na pytanie czy cechy antysocjalnego zaburzenia osobowości/ psychopatii mają wpływ na zażywanie dopalaczy przez młodzież. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwsza część pracy poświęcona jest zagadnieniu jakim jest antyspołeczne zaburzenie osobowości. W tej części pracy opisane są cechy, możliwe przyczyny oraz rozwój tego zaburzenia. Następnie została podjęta próba odpowiedzi na pytanie czym są dopalacze, jakie są możliwości ich nabycia oraz jakie są przyczyny sięgania po nie przez młodzież. Część metodologiczna zawiera m.in.: wyjaśnienie terminów metodologicznych takich jak metoda badawcza, zmienna czy wskaźnik; zostały postawione hipotezy i problemy badawcze, zmienne oraz przedstawiono wykorzystaną metodę i technikę. Główną hipotezą jest stwierdzenie, że osoby z cechami antysocjalnymi częściej sięgają po dopalacze niż osoby nie posiadające cech antysocjalnych. W części badawczej zostały przedstawione wyniki badań oraz weryfikacja wcześniej sformułowane hipotezy. Głównie interesowały mnie, jak zażywanie dopalaczy wpływa na młodzież oraz jak cechy psychopatii wiążą się z zażywaniem dopalaczy. Na podstawie wyników badań starałam się odpowiedzieć na nurtujące mnie pytania.

Wiele rodzin zmaga się z trudnościami podczas wspomagania terapii swojego niepełnosprawnego dziecka. Jest to trudny czas i wymaga często wielu poświęceń ze strony każdego członka rodziny. Dostosowanie się do trudnej sytuacji wymaga przeorganizowania dotychczasowego życia i często wiąże się ze zmianą postaw wychowawczych stosowanych do tej pory. Postawy te mają wpływ na przebieg procesu rehabilitacji dziecka z niepełnosprawnością i przyjęcie odpowiedniej metody wychowawczej może sprawić, że proces ten będzie przebiegał sprawniej i wpłynie to na jego skuteczność. Dlatego też postanowiłam skupić się na tym, jak znaleźć ,,złoty środek”, czyli realistyczny i konstruktywny stosunek do możliwości usprawniania rehabilitacji dziecka. W mojej pracy skupiłam się na przedstawieniu postaw wychowawczych, mających wpływ na jakość przebiegu procesu rehabilitacyjnego dziecka z niepełnosprawnością. W pierwszym rozdziale omówię funkcje rodziny jako podstawowego środowiska wychowawczego, wybrane postawy rodzicielskie, rolę rodziców jako terapeutów, oraz istotę autyzmu. Drugi rozdział poświęcę metodologii badań, zawierając w nim ich przedmiot i cel, oraz wyjaśnię terminologię używaną przeze mnie w pracy. Określę również problem główny i problemy szczegółowe, postawię hipotezę, następnie scharakteryzuję metodę oraz technikę i narzędzie, które posłużą mi do sprawdzenia słuszności tej hipotezy. Następnie w rozdziale trzecim zajmę się przedstawieniem i analizą wyników przeprowadzonych przeze mnie badań.

We współczesnym świecie permanentnych i burzliwych przeobrażeń cywilizacyjno-technologicznych oraz gospodarczo-społecznych, przy wzrastającej ilości problemów egzystencjalnych i społecznych ludzi żyjących w XXI wieku, koniecznością stało się podejmowanie aktywności edukacyjnej w trakcie całego życia jednostki. Potrzeba nieustannego wzbogacania oraz aktualizowania wiedzy jest obecnie jedną z kluczowych strategii Unii Europejskiej oraz głównym składnikiem polityki inkluzyjnej państw członkowskich Wspólnoty. Już dwadzieścia lat temu Stanisław Kaczor przekonywał, że „zaprzestanie uczenia się grozi wegetacją i regresem” . Pogląd ten jest jak najbardziej adekwatny odnośnie współczesnego świata. Obecny świata jest miejscem, w którym jeżeli jednostka pragnie mieć, ale i być musi konsekwentnie przez całe życie rozwijać się, jest miejscem, które oferuje człowiekowi wiele wcześniej niespotykanych możliwości, ale i wymaga od niego podjęcia wyzwania całożyciowego uczenia się. W pracy omówione zostało zagadnienie edukacji osób dorosłych, że szczególnym uwzględnieniem niezwykle nośnej współcześnie koncepcji całożyciowego uczenia się, jako idei kształtującej obecny obraz edukacji dorosłych. Koncepcja całożyciowego uczenia się od lat dziewięćdziesiątych XX wieku zdobywała coraz więcej zwolenników, a obecnie jest traktowana jako remedium na zagrożenia współczesnego świata. Celem pracy było przybliżenie roli, jaką obecnie pełni edukacja w życiu człowieka dorosłego, przedstawienie szerokiego obrazu uwarunkowań, w jakich realizowana jest idea całożyciowego uczenia się, jak i również omówienie przyczyn wpływających na to, iż współcześnie systematycznemu kształceniu przypisuje się tak istotną rolę. W części pierwszej pracy zarysowany został rys historyczny kształcenia się osób dorosłych od czasów starożytnych do czasów współczesnych. Zgłębiając pracę czytelnik przekona się, iż poglądy głoszące konieczność kształcenia się ludzi dorosłych nie zrodziły się w ostatnich dziesięcioleciach, lecz sięgają początkom narodzin człowieka rozumnego. Następnie w pracy przedstawiono przyczyny, dlaczego ową konieczność, czy wręcz wymógł ciągłego nabywania nowych kompetencji obecnie tak bardzo się podkreśla. Omówiono znaczenie i rolę jaką pełni edukacja w życiu człowieka XXI wieku oraz przybliżono uwarunkowania współczesnego świata. Wskazano założenia koncepcji całożyciowego uczenia się głoszone przez przedstawicieli tejże idei, oraz przybliżono problemy z jakimi zmaga się obecnie edukacja dorosłych. W trzeciej części pracy omówiono trzy wymiary kształcenia się osób dorosłych, czyli kształcenie formalne, pozaformalne oraz nieformalne. Szczegółowo przedstawiono różnorodne formy edukacji, w ramach których człowiek dorosły może obecnie podjąć aktywność edukacyjną. Przytoczono również badania Głównego Urzędu Statystycznego oraz badania przeprowadzone w ramach projektu Bilans Kapitału Ludzkiego diagnozujące uczestnictwo dorosłych Polaków w edukacji. Ostatnim punktem w tej części pra