W mojej pracy zajmuje się tematem rodzeństwa i tym co daje jego posiadanie w odniesieniu do dorosłego życia. Jak kształtują się relacje między rodzeństwem od dzieciństwa, poprzez adolescencję, aż po dorosłość. Jednym z aspektów są też kompetencje społeczne jakich uczą się badani dzięki rodzeństwu.

Osoby z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym znajdują się na różnym poziomie samodzielności i zaradności osobistej. Uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej wykazują duże zróżnicowanie pod względem posiadanych kompetencji w zakresie podstawowych czynności dnia codziennego, takich jak dbanie o higienę osobistą, prowadzenie gospodarstwa domowego, umiejętności zrobienia zakupów czy korzystania z komunikacji miejskiej. Również pod względem kompetencji społecznych widoczne są dysproporcje pomiędzy osobami z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Głównie chodzi tu o umiejętność komunikacji, współdziałania z innymi osobami, a także umiejętności panowania nad swoimi emocjami czy dostosowania się do panujących norm i reguł. Warsztaty terapii zajęciowej mają za zadanie prowadzenie rehabilitacji społecznej i zawodowej, która ma na celu rozwój oraz poprawę umiejętności, które są niezbędne do niezależnego, w miarę samodzielnego oraz aktywnego życia w środowisku. Warsztaty terapii zajęciowej są bardzo ważne w życiu osób niepełnosprawnych, które nie mają możliwości podjęcia zatrudnienia i w swym codziennym funkcjonowaniu wymagają wsparcia ze strony osób drugich. Rehabilitacja społeczna prowadzona w warsztatach, ma za zadanie umożliwienie osobom z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym uczestnictwo w życiu społecznym. Przedmiotem badań własnych uczyniłam więc rolę warsztatów terapii zajęciowej w procesie usamodzielniania osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, ze szczególnym uwzględnieniem walorów warsztatów terapii zajęciowej w procesie uspołeczniania dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, czynników warunkujących proces usamodzielniania się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym oraz form i metod skutkujących usamodzielnianie się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Podejmując problematykę warsztatów terapii zajęciowej, jako jednej z form usamodzielniania się osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, przyjęłam określony ogląd teoretyczny badanych zagadnień. W efekcie moja praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiłam istotę niepełnosprawności umysłowej i jej genezę. Została ukazana klasyfikacja niepełnosprawności ze względu na każdy stopień upośledzenia umysłowego. Przedstawiłam także psychospołeczny kontekst funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także w jakim zakresie osoby z niepełnosprawnością umysłową wymagają wsparcia. W drugim rozdziale przybliżyłam zagadnienia procesu usamodzielniania osób niepełnosprawnych umysłowo w stopniu umiarkowanym. Scharakteryzowałam formy, które umożliwiają usamodzielnianie się osób niepełnosprawnych. Jeden z podrozdziałów poświęciłam także na szczegółowe opisanie samych warsztatów terapii zajęciowej. Wszystko zamykają ograniczenia w procesie usamodzielniania osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym.

Rodzina i przedszkole są najważniejszymi środowiskami wychowawczymi małego dziecka. To one są odpowiedzialne za wprowadzanie go w świat ludzi dorosłych i uczenie sztuki życia. Nie jest to zadanie łatwe, dlatego powinno istnieć między nimi świadome i celowo zorganizowane współdziałanie. Współpraca nauczycieli z rodzicami stanowi jeden z istotnych czynników prawidłowego funkcjonowania przedszkola i rodziny. Warunkuje harmonijny i wszechstronny rozwój dzieci, wpływa zarówno na ich postępy w edukacji jak i w zachowaniu. Daje również szansę ciągłego doskonalenia się nauczycieli i rodziców, jako osób odpowiedzialnych za prawidłowy rozwój najmłodszych. Właściwie zorganizowana współpraca z rodzicami to jeden z istotnych czynników osiągania przez placówkę oświatową i nauczycieli dobrych wyników wychowania. W najogólniejszym znaczeniu, celem tej pracy jest ukazanie przebiegu i zakresu współpracy rodziców z nauczycielami (i odwrotnie). Współpraca tych dwóch środowisk wychowawczych jest bardzo ważna z punktu widzenia rozwoju dzieci i ich bezpieczeństwa. Podczas pisania pracy powstawało wiele pytań, które dotyczyły obu środowisk wychowawczych, zarówno nauczycieli jak i rodziców: 1.Czy rodzice i nauczyciele współpracują ze sobą? 2.Na czym ta współpraca polega w opinii rodziców i władz oświatowych? W rozdziale pierwszym została przedstawiona historia rozwoju i powstawania przedszkoli nie tylko na ziemiach polskich, ale również w Europie. Historia ta sięga aż I połowy XIX wieku, kiedy to zaczęły powstawać dość prymitywne twory zwane Ochronkami, po przez cały XIX wiek, aż do okresu I i II wojny światowej i sytuacji powojennej w II połowie XX wieku. Szczególnej uwadze poddane zostały wszelkie próby wprowadzania praw i ustaw dotyczących organizacji przedszkoli w Polsce w okresie między i po-wojennym. Okresem, którym się dość wnikliwie zajęłam był okres stalinowski, gdyż właśnie w tym okresie działo się bardzo wiele na gruncie wychowania dzieci, a zmiany wówczas przebiegające nie zawsze były pozytywne (wręcz przeciwnie). Rozdział drugi zawiera opis powstawania przedszkoli w Polsce po 1990 roku, a więc po okresie Polski Ludowej oraz pokazuje to, jak funkcjonują powszechnie istniejące przedszkola i jaka jest podstawa prawna ich funkcjonowania. Ze względu na przedmiot pracy, który dotyczy współpracy rodziców z przedszkolem na podstawie Przedszkola Miejskiego numer 3 w Świdnicy, rozdział drugi w większej części poświęcony został na przedstawienie właśnie tego Przedszkola. W rozdziale trzecim została opisana współpraca przedszkola z rodzicami. Jest to rozdział bardzo teoretyczny, przedstawia on to jak powinna ta współpraca przebiegać biorąc pod uwagę dobro zarówno dzieci jak i ich rodziców oraz nauczycieli. Opisany został bardzo dokładnie cel tej współpracy, którym jest przecież dobro dziecka - możliwie wszechstronny i pełny rozwój jego osobowości. Rozdział ten ukazuje również, jakie obowiązki wobec rodziców w świetle obowiązującego prawa oświatowego mają na

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z procesem życiowym uzależnionych w którym dochodzą do momentu punktu zwrotnego czyli decyzji o poddaniu się terapii odwykowej. Głównym celem było wskazanie kluczowych motywów podejmowania terapii przez jednostki uzależnione od alkoholu. Potrzeba analizy problemu wynikała przede wszystkim z rosnącej liczby osób uzależnionych od alkoholu. Uwaga została zwrócona na istotę problemu alkoholowego. W pracy zmierzano do poznania motywów podjęcia terapii przez osoby, które borykają się z uzależnieniem od alkoholu. Przyjęto strategię jakościową. Metodą badawczą jaka została wykorzystana w pracy to metoda wywiadu narracyjnego. Grupa badanych to dziesięć osób, uczęszczających do Poradni Leczenia Uzależnień. Z analizy przeprowadzonych badań empirycznych wynika iż, głównym czynnikiem i najsilniej motywującym wpływającym na podjęcie terapii była rodzina. W mniejszym stopniu, ale też ważnym na decyzję o podjęciu terapii jest sytuacja zawodowa; jak wizja utraty pracy lub stanowiska. Grupa badanych krytycznie odnosi się do sądowego nakazu leczenia odwykowego, traktując to jako ostateczność, ale też doceniają jako wielką zmianę w ich życiu.