Tematem pracy jest kreowanie kompetencji społecznych poprzez gry i zabawy. Poruszono zagadnienia takie jak kompetencje społeczne, omówiono dlaczego gry i zabawy są ważne w młodszym wieku szkolnym. W części teoretycznej zostały przedstawione rożne aspekty kreowania umiejętności społecznych poprzez gry i zabawy. Założeniem pracy jest udowodnienie jak znaczący wpływ na rozwój, zwłaszcza ten społeczny mają gry i zabawy. W pierwszym rozdziale zostały przedstawione różne aspekty rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Pierwszy podpunkt nawiązuje do rozwoju społecznego. Kolejny podrozdział to poruszenie aspektu moralnego wśród dzieci w młodszym wieku szkolnym. Tu nawiązano do spostrzeżeń Kohlberga. .W punkcie o rozwoju poznawczym zauważono cechy charakterystyczne dla dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zmiany w pamięci, postęp w układzie nerwowym, poznawanie celowości rzeczy. Poruszono pogląd Jeana Piageta o operacjach konkretnych. W pracy omówiono też rozwój fizyczny dziecka- sprawność ruchową i możliwości manualne u dziecka siedmioletniego. W drugim rozdziale zatytułowanym „Problematyka” przybliżone zostało pojęcie zabawy, od czego wywodzi się ten termin oraz nawiązano do tego, że obecnie zabawa w edukacji odgrywa bardzo ważną rolę. Z rozdziału można się dowiedzieć jak zabawę postrzega ośmiolatek. Rodzaje zabaw zostały opisane w kolejnym podrozdziale. Nawiązano do zabaw które ułatwiają wejść w grupę, ale także takie które pozwalają dziecku się zrelaksować. Opisano dramę w której są odgrywane scenki jako pewien typ zabaw, ale nie pominięto także gry w role gdzie dziecko naśladuje określoną postać. Wymieniono zabawy zespołowe, tematyczne które wpływają na kreowanie kompetencji społecznych, poszerzają wyobraźnię, kształtują techniki manipulacyjne. Kolejny podrozdział dotyczy kompetencji społecznych a podrozdział zatytułowany „ Fenomen nauki poprzez zabawę” nawiązuje do tego jak ważne dla osiągnięcia celów edukacyjnych jest dobre przeprowadzenie zabawy, która pozwala ten cel osiągnąć. Dalej jest opis świetlicy szkolnej, w której zostały przeprowadzone zajęcia. Opisano czym zajmuje się ta instytucja oraz dalej poruszono podstawy prawne placówki, później jest temat związany ze świetlicą znajdująca się w Starych Bogaczowicach przy Zespole Szkół. Tu skupiono się na przedstawieniu konkretnych dokumentów znajdujących się w tej placówce oraz przedstawiono zadania i cele tej świetlicy. Scharakteryzowano uczniów szkoły. Został tez przytoczony regulamin świetlicy. Piąty rozdział został poświęcony podstawą metodyki pracy projektowej. Omówiono struktury i cele procesu poznawczego, nawiązano do koncepcji Antoniny Guryckiej, która opisała schemat procesu. Skupiono się na celach dostosowanych do całej pracy i kreowania kompetencji społecznych. Wyróżniono cel kreatywny, który ma ukształtować, stworzyć w dzieciach postawy społeczne, aby dziecko mogło nabyć szereg kompetencji, które są niezbędne w młodszym wieku szkolnym, ale przedstawiony jest też cel optymalizujący aby

Praca licencjacka pt. „Kształtowanie postaw tolerancji wśród młodzieży wobec osób niepełnosprawnych w gimnazjum masowym” dotyczy spolegliwości oraz sposobu traktowania osób niepełnosprawnych przez młodzież w wieku gimnazjalnym. Rozdział pierwszy „Rozwój dziecka w okresie wczesnej adolescencji (między 13 – 15 rokiem życia)”, przedstawia wyjaśnienie terminu rozwój, tudzież zawiera informacje dotyczące rozwoju fizycznego, społecznego, moralnego jak i poznawczego młodzieży w okresie wczesnego dorastania. W rozdziale drugim „Tolerancja i niepełnosprawność w ujęciu teoretycznym” zawarta została definicja terminu niepełnosprawności jak i tolerancji. Wyjaśnieniu podjęta została również definicja postawy oraz przedstawiona została jej struktura. Poruszona została również problematyka integracji z jednostkami z niepełnosprawnością w systemie edukacji. Rozdział trzeci zatytułowany „Gimnazjum jako instytucja edukacyjna” zawiera prawne uwarunkowania funkcjonowania wyżej wymienionej placówki jak i porusza tematykę kompetencji zawodowych oraz zadań nauczyciela gimnazjum. Przedstawia również misję placówki gimnazjalnej, jej cele oraz zadania. Rozdział czwarty „Gimnazjum nr 23, im. Wandy Rutkiewicz we Wrocławiu” jest charakterystyką placówki, w której zrealizowany został projekt oddziaływań wychowawczych. Rozdział ten zawiera również dokumentację placówki. Charakterystyce została poddana także grupa docelowa w której przeprowadzone zostały zajęcia oraz kadra wyżej wymienionego gimnazjum. W rozdziale piątym „Metodyczne podstawy projektu własnego” znajduje się wyjaśnienie pojęcia metod wychowania, oraz przedstawione zostały metody i techniki zastosowane w projekcie pracy. Rozdział szósty „Projekt” zawiera wszystkie scenariusze zajęć, które zrealizowane zostały w Gimnazjum nr 23, we Wrocławiu oraz podsumowanie ich przebiegu. Główną inicjatywą podjęcia tematu było zintensyfikowanie zdolności do akceptacji i zrozumienia „inności” ludzi niewydolnych intelektualnie czy też fizycznie.

Praca licencjacka porusza temat promocji aktywnego wypoczynku dzieci w młodszym wieku szkolnym na terenach wiejskich. Składa się ona z części teoretycznej i projektowej. Część teoretyczna zawiera pięć rozdziałów, natomiast szósty rozdział to projekt. Pierwszy rozdział części teoretycznej omawia rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym (rozwój fizyczny i motoryczny, rozwój poznawczy, społeczny, emocjonalny i moralny). Drugi rozdział dotyczy problemu, poruszonego w tytule pracy, a mianowicie aktywnego wypoczyneku w czasie wolnym, gdzie w czterech podrozdziałach omawiam pojęcie czasu wolnego, rolę czasu wolnego w życiu człowieka, a w szczególności dziecka, formy spędzania czasu wolnego przez dzieci, środowisko życia człowieka (miasto/wieś) a formy spędzania czasu wolnego, a także czynniki wpływające na wybór form spędzania czasu wolnego przez dzieci. Trzeci i czwarty rozdział poświęcony jest specyfice placówki, którą wybrałam jako miejsce realizacji projektu. W trzecim rozdziale w sposób ogólny opisuję specyfikę i sposób funkcjonowania świetlicy szkolnej, natomiast kolejny rozdział poświęcony jest już konkretnej świetlicy szkolnej (świetlica szkolna w Zespole Szkół im. Bronisława Malinowskiego w Bystrzycy), dla której został napisany projekt. Piąty rozdział jest metodycznym omówieniem części projektowej. Na część projektową, którą zawiera rozdział szósty składa się pięć konspektów zajeć, które zostały napisane by realizować cel wychowawczy zawarty w pracy. I tak kolejno konspekty zostały zatytułowane: „Czym jest nuda?”, „Majowy krajobraz”, „Teatrzyk kukiełkowy: Czerwony Kapturek”, „Gra planszowa: Wycieczka do ZOO”, „Ruch to zdrowie”. Praca opatrzona jest wstępem i podsumowaniem. Treści, które zawiera praca poparte są literaturą, która została starannie wybrana, by jak najpełniej omówić problem aktywnego wypoczynku w czasie wolnym dzieci w młodszym wieku szkolnym.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z klas 4-6 szkoły podstawowej, w świetlicy szkolnej, w kwestii kształtowania kompetencji bezpiecznego korzystania z Internetu. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ z Internetu zaczynają korzystać coraz młodsze dzieci. Są one najmniej odporne na niebezpieczeństwa, a większość z nich, jest całkowicie nieświadoma zagrożeń. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć dotyczących Internetu, jako nowego medium, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej, w Publicznej Szkole Podstawowej w Świętej Katarzynie im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia. Ponieważ wychowankowie świetlicy mieli stanowczo za mało zajęć i zbyt małą wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa w Internecie, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku, opierając się głównie na metodach zadaniowych, pracując w małych zespołach lub z całą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła wiedza na temat zagrożeń, jakie mogą spotkać w Internecie oraz na temat zasad dobrego zachowania się w sieci. Założone cele zostały zrealizowane, a zaplanowane zajęcia, nie sprawiły wychowankom problemów. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej lub w świetlicy środowiskowej.

Kształtowanie umiejętności współdziałania jest niezwykle ważne ze względu na fakt, iż człowiek jest jednostką społeczną i ważne jest by umiał on współpracować, działać z innymi członkami zbiorowości. Z tego względu warto jest od najmłodszych lat pracować nad rozwojem tej umiejętności by ułatwić jednostce funkcjonowanie w obecnej chwili jak i na dalszych etapach życia. Szczególnie istotne są takie działania realizowane w placówkach środowiskowych. W świetlicy środowiskowej Miś we Wrocławiu zauważyłam wiele deficytów. W celu ich kompensacji zaplanowałam cykl zajęć składający się z pięciu spotkań, podczas których były podejmowane tematy mające na celu wspomaganie umiejętności współdziałania. Po przez realizację zajęć dotyczących: integracji dzieci w grupie, kształtowania kompetencji społecznych i poczucia bezpieczeństwa w grupie, poprawie umiejętności komunikacji w grupie, radzeniu sobie w sytuacji wystąpienia konfliktu oraz doskonaleniu umiejętności współdziałania w grupie chciałam zrealizować założenia mojego projektu oddziaływań wychowawczych. Cele zostały w większości osiągnięte, lecz nie obyło się bez trudności. Sądzę, iż projekt oddziaływań wychowawczych przyniósł poprawę w obrębie poprawy umiejętności współdziałania w grupie, lecz by osiągnąć pełnowymiarowy sukces w tym obszarze należałoby poświecić realizacji tego założenia więcej czasu.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w zakresie wzmocnienia prawidłowości mowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci mają trudności z prawidłową wymową, przez co ich wypowiedzi są nie zrozumiałe. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu prawidłowego rozwoju mowy dziecka wskazując zarówno na zaburzenia jak i możliwości wspierania nieprawidłowości mowy. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej ,, Bratnia Dłoń’’. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia oraz nieprawidłowości w zakresie wymowy zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na polepszenie, jakości wypowiedzi. Opierając się głównie na metodach wzmacniających prawidłową wymowę, zajęcia zrealizowałam w maju w roku 2018 na zajęciach dodatkowych, raz oraz dwa razy w tygodniu po 45 minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków: polepszyła się wymowa głoski ,,r’ oraz głosek szumiących i syczących, usprawnione zostały także narządy artykulacyjne oraz zmniejszyły się trudności w dostosowaniu odpowiedniego tempa oraz rytmu mowy. Problemy sprawiły zajęcia, na których dwójka wychowanków odmówiła uczestnictwa w zabawie ,, szumiąca rybka’’. Dużym utrudnieniem był również fakt, że podczas trwania zajęć wychowankowie byli proszenie na podwieczorek. Jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej z grupą dzieci w wieku od 7 do 10 lat.

Niniejsza praca poświęcona jest w całości kształtowaniu zachowań asertywnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej Tobiaszki. Szeroka gama zajęć oferowana przez placówkę, ukierunkowana jest przede wszystkim na rozwój sfery artystycznej oraz kultury fizycznej podopiecznych. Wyraźne braki można dostrzec w działaniach ukierunkowanych na relacje międzyludzkie, w tym asertywność, stanowiącą centralną umiejętność wśród tak zwanych umiejętności społecznych. Potencjalne ryzyko związane z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z deficytu tej umiejętności, stały się punktem wyjścia do przeprowadzenia cyklu pięciu, sekwencyjnych zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W pierwszym rozdziale dokonano szczegółowej charakterystyki rozwoju przeciętnego dziecka, w przedziale wiekowym od 7 do 10-12 roku życia, uwzględniając zarówno sferę fizyczną, poznawczą, społeczną, emocjonalną jak i moralną jednostki. Zagadnienie asertywności, szczegółowa klasyfikacja, potencjalne korzyści i bariery na drodze do asertywnego myślenia oraz możliwości kształtowania zachowań asertywnych zostały ujęte w rozdziale drugim. W kolejnym rozdziale zebrano natomiast informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa, uwzględniając genezę powstania, prawne uwarunkowania funkcjonowania, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy oraz wymagania stawiane zarówno podopiecznym jak i kadrze pracowników. W rozdziale czwartym, będącym swoistym odwzorowaniem poprzedniego, dokonano szczegółowej analizy docelowej placówki, w której zaplanowano realizację projektu. Cykl wszystkich zajęć podsumowano w rozdziale szóstym, dokonując przy tym szczegółowej refleksji pedagogicznej, na podstawie której sformułowano konstruktywne wnioski. Z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że założony przeze mnie cel projektu został w pełni osiągnięty, a wychowankowie poza znajomością asertywnego modelu zachowania, potrafią świadomie, adekwatnie do sytuacji, wykorzystywać go w swoich działaniach.

Celem mojej pracy, jest wsparcie wychowanków, którzy w wieku wczesnoszkolnym zmagają się z prawidłowym kształtowaniem poczucia własnej wartości. Widząc dzieci nieśmiałe, zakompleksione i zamknięte w sobie, które często mają problem z otwarciem się, z rozwijaniem swoich umiejętności i nawiązaniem kontaktu z innymi, zainteresowałam się problemem poczucia własnej wartości. Analizując rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, oraz przyglądając się podstawowym pojęciom odnoszącym się do tego terminu, dowiedziałam się, jakie są bariery w kształtowaniu prawidłowego poczucia własnej wartości, ale też, jakie są możliwości jego wsparcia. Skupiłam się na świetlicy szkolnej, skrupulatnie analizując, na czym polega jej funkcjonowanie. Tutaj szczególną uwagę zwróciłam na działalność świetlicy „Wesoła Gromada” w Szkole Podstawowej nr 1 im. Bolesława Chrobrego w Kamieńcu Ząbkowickim. W związku z zauważonym problemem wychowanków tej placówki, zaplanowałam cykl zajęć, który ma na celu kształtować prawidłowe poczucie własnej wartości i pomóc dzieciom dostrzec rzeczywisty obraz swojej osoby. Projekt przeprowadziłam w maju roku 2018, gdzie prowadziłam zajęcia dwa, lub trzy razy w tygodniu po 1 godzinie każde. Podczas realizacji projektu zdecydowanie problemem była dyscyplina. Dzieci po całym dniu zajęć dydaktycznych, były rozkojarzone, często miały własne pomysły na organizację czasu. Na przyszłość wiem, że muszę przygotować wiele alternatyw na prowadzone zajęcia, gdyż dzieci są nieprzewidywalne. Zdarzały się sytuacje, gdzie dzieci zostały wcześniej odebrane ze szkoły, bądź wykonywały ćwiczenia wolniej niż przypuszczałam, co wiązało się z zaburzeniem zaplanowanych działań. Ostatecznie mogę przyznać, że projekt został zrealizowany w znaczącym stopniu. Dzieci zaczęły dostrzegać swoje mocne strony, wzmocniły wiarę we własne siły. Projekt pomógł im w kształtowaniu prawidłowej samooceny i ułatwił akceptację swoich słabości. Dzięki niemu dzieci stały się śmielsze i nawiązały lepszy kontakt. Z pewnością realizację takiego cyklu zajęć mogę polecić nie tylko wychowawcom w świetlicach szkolnych, ale też w środowiskowych, do których uczęszczają dzieci w wieku wczesnoszkolnym z niższym poczuciem własnej wartości.

Tematem wiodącym pracy jest wzmacnianie kompetencji w zakresie zdrowego odżywiania u wychowanków w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Wybór tematu był dyktowany występującymi problemami na tej płaszczyźnie. W czasach, gdy popularnymi daniami są te z kategorii Fast Food, należy dużo mówić o zdrowym żywieniu i skutkach, jakie niesie za sobą jego brak. Zacząć trzeba od najmłodszych, bo to oni są najmniej świadomi tego, co spożywają oraz przepadają za tym, co słodkie i niezdrowe. Praca została podzielona na sześć rozdziałów. Przy czym pierwszy składa się opisu rozwoju grupy, której dotyczy praca. Tą grupą są dzieci, będące w wieku wczesnoszkolnym, czyli mające od 6 do 10 lat. Rozdział pierwszy charakteryzuje zmiany jakie zachodzą na tym etapie rozwoju, a przy tym brany jest pod uwagę rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości i moralny. Następny rozdział przybliża definicje zdrowego odżywiania, rolę w życiu ludzi, zalety jakie z niego wynikają oraz konsekwencje wynikające z braku przestrzegania. Dodatkowo są tam propozycje, które odnoszą się do kształtowania u dzieci zdrowych zachowań żywieniowych. Rozdział trzeci opisuje rodzaj placówki, do której kierowany jest projekt. Zawiera ogólną genezę świetlic środowiskowych, uwarunkowania prawne, cele, zadania i funkcje realizowane w placówce, a także określa specyfikę wychowanków i profil osób zatrudnionych na stanowisku kierownika i wychowawców placówki. Kolejny rozdział jest o świetlicy Św. Teresy z Kalkuty we Wrocławiu, a w nim szczegółowe informacje o tej placówce. Rozdział piąty opisuje problemy żywieniowe, z jakimi można się spotkać u dzieci oraz pięć konspektów. Zajęcia mają na celu dostarczenie wiedzy teoretycznej, praktycznej oraz zachęcenia podopiecznych do wzmożenia aktywności fizycznej. Całość została podsumowana w szóstym rozdziale, który charakteryzuje poszczególne zajęcia oraz zawiera refleksję na temat skuteczności przedsięwzięcia.

Tematem mojej pracy uczyniłam profilaktykę zaburzeń odżywiania u dziewcząt w gimnazjum. Zainteresowało mnie to zagadnienie, ponieważ te zaburzenia stanowią coraz bardziej powszechny problem dzisiejszych czasów, zwłaszcza wśród młodych dziewcząt. Wyretuszowany obraz piękna sprawia, że wkraczają one w świat destrukcji psychicznej, cielesnej, a także umysłowej chcąc sprostać wymaganiom, jakie stawia dzisiejszy świat. Drugim powodem, dla którego postanowiłam zgłębić ten temat jest ciekawość, dlaczego adolescentki coraz częściej przejawiają symptomy zaburzeń odżywiania, a także, co leży u podstaw tej choroby, która ma swoje podłoże w psychice. Cykl zajęć zrealizowałam w Publicznym Gimnazjum im. Pułkownika Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Warcie. Głównym celem mojego projektu była pomoc młodym dziewczętom w rozwiązaniu ich problemu. Przede wszystkim chciałam, aby zauważyły, że zmiana sposobu odżywiania, mająca na celu utratę kilogramów w sposób bardzo restrykcyjny, prowadzi do zaburzeń, a w konsekwencji do tragicznych skutków, takich jak wyniszczenie organizmu czy nawet śmierć. Moim celem było także ukazanie, że dieta i aktywność fizyczna są doskonałym sposobem do utrzymania smukłej sylwetki, jednak powinno się to odbyć w sposób nienarażający organizmu na negatywne skutki. Podczas zajęć starałam się zaprezentować sposoby promujące zdrowe odżywianie i adekwatną dla adolescentek aktywność fizyczną. Ważną kwestią było dla mnie również uświadomienie dziewczętom, że powinny w pierwszej kolejności pracować nad poprawą pewności siebie i pozytywną samooceną gdyż jest to podstawa do dalszego działania w przyszłości. Projekt przeprowadzony wraz z ośmioosobową grupą dziewcząt uważam za udany. Podczas zajęć następowały pewne modyfikacje, uczennice początkowo były nieśmiałe jednak poprzez różnorodne ćwiczenia nastąpiła integracja, co w znaczący sposób pomogło w realizacji celów, które założyłam.

Praca ,, Wzmacnianie zachowań asertywnych u uczniów w wieku gimnazjalnym” ma na celu wskazanie metod i technik pomagających wzmocnić asertywność u gimnazjalistów. Literatura przedmiotu wskazuje wiele pozycji traktujących o rozwijaniu i kształtowaniu asertywności, jednakże większość przeze mnie napotkanych skierowana była do dorosłych czytelników, głównie dla wsparcia celów biznesowych. Jako pierwszy w pracy zawarty został rozdział o rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, w którym podkreślona została rola każdego etapu dla poprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, od pewności siebie w rozwoju fizycznym, przez panowanie nad emocjami, wyznaczenie własnego systemu wartości, rozwinięcia i poznania swojej osobowości, rozwój poznawczy, a na rozwoju społecznym ukazującym powiązania grup społecznych z prawidłowym rozwijaniem się kończąc. Drugi rozdział referuje o asertywności jako przydatnej umiejętności społecznej. Przedstawia różne spojrzenie na zdefiniowanie asertywnych zachowań w literaturze. Mówi o jej zaletach, możliwościach stosowania, wpływie na funkcjonowanie w grupach społecznych, rówieśniczych oraz kładzie nacisk na istotność wyrażania siebie i próby poznania wartości drugiej strony, ale także o trudnościach w jej osiągnięciu, pokazuje również metody i techniki dostosowane do gimnazjalistów oraz ułatwiające zachowania asertywne. Następny rozdział ukazuje specyfikę szkoły gimnazjalnej, jak funkcjonuje, jakie są jej funkcje, uwarunkowania prawne oraz jak pracuje szkolny pedagog i z jakimi wychowankami obcuje na co dzień. Czwarty rozdział opisuje szczegółowo funkcjonowanie Gimnazjum nr 31 im. Czesława Miłosza we Wrocławiu, stosowane przez pedagoga metody pracy, a także opis wychowanków, u których został przeprowadzony projekt wzmacniający asertywność. Ostatni rozdział zawiera cykl zajęć przeprowadzony u gimnazjalistów, zawarte w nim zostały opisane w drugim rozdziale metody i techniki wzmacniania zachowań asertywnych. Podczas projektu uczniowie pracowali nad własną asertywnością, czego wyraz ukazany jest w podsumowaniu projektu. Podsumowanie zwraca uwagę na umiejętności i wiedzę wyniesioną z zajęć, a także ewaluację projektu. Poprzez napisanie pracy licencjackiej udało się znaleźć odpowiednie dla dojrzewającej młodzieży sposoby na wzmacnianie asertywności, a przeprowadzenie projektu wskazało na istotność takich zajęć dla wybranej grupy wiekowej. Jest to atrakcyjna dla nastolatków tematyka odpowiadająca na ich potrzeby rozwojowe.

Niniejsza praca porusza tematykę związaną ze zjawiskami fobii szkolnej oraz bajkoterapii. Dokonywane są w niej rozważania na temat wpływu bajek terapeutycznych na niwelowania lęku przed chodzeniem do szkoły, u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Część teoretyczna pracy charakteryzuje i definiuje wyżej wymienione pojęcia, skupiając się na ich specyfice i zastosowaniu. W części praktycznej pracy, przeprowadzony zostaje warsztat edukacyjny dla rodziców dzieci zmagających się ze stresem szkolnym, a także dla tych osób, które zainteresowane są tą tematyką. Każda część pracy dotyczy konkretnego zagadnienia, które jest wyjaśniane pod kątem głównej tezy. Cała praca ma za zadanie uświadomić rodziców o innowacyjnej metodzie terapeutycznej, jaką jest terapia poprzez odpowiednie bajki, stosowana głównie przy zaburzeniach lękowych.

Niniejsza praca licencjacka ma na celu ukazanie korzyści stosowania hipoterapii u dzieci z zaburzeniami oraz spopularyzowanie tej metody jako formy rehabilitacji. Przeprowadzony warsztat ma pokazać rodzicom dzieci z niepełnosprawnością, jak wygląda rehabilitacja poprzez hipoterapię. W pierwszym rozdziale zajęłam się pojęciem niepełnosprawności. Wyjaśniłam stopnie niepełnosprawności oraz jej rodzaje. Również w pierwszym rozdziale zawarłam również krótki wstęp o animaloterapii. W drugim rozdziale skupiłam się na hipoterapii jako formie rehabilitacji. Nakreśliłam również, jakie są wskazania oraz przeciwskazania do stosowania hipoterapii. By dobrze zrozumieć istotę całego procesu terapeutycznego i rehabilitacyjnego, postanowiłam scharakteryzować role hipoterapeuty oraz konia. W rozdziale trzecim opisałam główne elementy i rodzaje szkolenia. Zaznaczyłam również jego główne cele. W tym fragmencie pracy wyjaśniłam, na czym polega cykl uczenia się według Davida A. Kolba oraz opisałam metody, które wykorzystywane są w projektowaniu szkolenia. W czwartym rozdziale przedstawiłam mój autorski pomysł na przeprowadzenie warsztatu dla rodziców/ dzieci niepełnosprawnych które jeszcze nie uczestniczyły w zajęciach hipoterapii, zatytułowany Hipoterapia jako forma rehabilitacji dzieci niepełnosprawnych. Warsztat uświadamiający korzyści stosowania hipoterapii dla rodziców i opiekunów. Poprzez ten projekt, starałam się uświadomić i rozwiać wątpliwości opiekunów dzieci przed zajęciami z koniem. W tym rozdziale między innymi opisałam główny cel oraz cele szczegółowe mojego warsztatu. W tym fragmencie pracy przedstawiłam poszczególne sesje mojego szkolenia.

W pracy został poruszony temat edukacyjnych portali internetowych. Ich odbiorcami są dzieci w wieku przedszkolnym, które dzięki nim mają możliwość rozwijania swoich zainteresowań, uczenia się i utrwalania wiadomości, poszerzania różnych kompetencji, a także takiego spędzania wolnego czasu, w którym ucząc się, jednocześnie dobrze się bawią. Przedszkolaki korzystają z tych portali przy pomocy i pod opieką kogoś dorosłego lub samodzielnie. Zwłaszcza w drugim przypadku rodzi się niepokój, czy dostępne tam treści i sposób ich przekazu nie mają na nie negatywnego wpływu. Celem pracy jest przybliżenie tematyki dotyczącej edukacyjnych portali internetowych oraz zwrócenie uwagi na ich pozytywne aspekty, dotyczące możliwości wspierania dzięki nim rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Istotne jest wskazanie ich rodzicom, jak z korzystać z portali, aby przyniosły zamierzone rezultaty. W pracy została zawarta charakterystyka rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym oraz wpływ internetu na ten rozwój. Zależności te ukazane zostały za pomocą analizy pięciu stron internetowych przeznaczonych dla chłopców i dziewczynek w okresie średniego dzieciństwa. W pracy został przedstawiony również konspekt warsztatu edukacyjnego, który przeznaczony jest dla rodziców, których dzieci uczęszczają do przedszkola, a celem tego warsztatu jest uświadomienie im o niebezpieczeństwach płynących z nieumiejętnego wykorzystywania czasu spędzanego przed komputerem przez ich córki/synów, ale również wskazanie jakie pozytywne skutki, mogą mieć edukacyjne portale internetowe, jeśli ich potencjał zostanie prawidłowo wykorzystany.

W pracy na temat Pomoc i wsparcie dla dziecka z dyskalkulią. Projekt warsztatu dla studentów Pedagogiki - Edukacja Wczesnoszkolna i Przedszkolna w UWr został poruszony temat dyskalkulii, jej przyczyn oraz objawów. W związku z tym, że temat dyskalkulii jest sporadycznie poruszany w tekstach naukowych i metodycznych, warto dokształcać przyszłych nauczycieli, rodziców, opiekunów, by uświadamiać im, jak radzić sobie z zaistniałym problemem u dziecka, gdy zaobserwują pierwsze symptomy tego zaburzenia. Niniejsza praca zawiera cztery rozdziały. W pierwszym z nich przedstawiono problem dyskalkulii, odnosząc się do całościowego procesu rozwoju dziecka. Omówione zostały specyficzne trudności mogące pojawić się w nauce, z uwzględnieniem dyskalkulii. Przytoczono definicje oraz opisano zaburzenia związane z tymże deficytem. W oparciu o literaturę przedmiotu omówiono kryteria diagnozowania dyskalkulii, a także objawy i przyczyny jej powstawania. W drugim rozdziale zaprezentowane zostały formy pomocy i terapii ucznia z diagnozą dyskalkulii w ujęciu ogólnym. Przedstawione zostały cele terapii dyskalkulii, a także metody i techniki pracy z dzieckiem ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Poruszono kwestię roli rodziców i nauczycieli w wychowaniu i edukacji dziecka z dyskalkulią, a także zalecenia i sposoby pracy z nim. W kolejnej części pracy poruszona została kwestia działania pedagoga w przypadku dziecka z dyskalkulią. Zostały omówione wybrane zagadnienia, których znajomość jest niezbędna do prawidłowego zaprojektowania warsztatów szkoleniowych z uwzględnieniem teoretycznych podstaw przygotowywanego szkolenia dla studentów. Rozdział ostatni stanowi prezentację projektu działań edukacyjnych pt. Dyskalkulia – jak wspierać rozwój dziecka. Opisane zostały poszczególne sesje warsztatów (budowanie relacji z uczniem i rodzicem, przyczyny dyskalkulii, wskaźniki dojrzałości do uczenia się matematyki, metody prowadzenia zajęć korekcyjno-kompensacyjnych z uczniem z dyskalkulią, funkcjonowanie ucznia z dyskalkulią w grupie rówieśniczej, prezentacja przykładowych ćwiczeń stymulujących procesy poznawcze, myślowe i umiejętności matematyczne).

Tematem mojej pracy jest: “Profilaktyka psychicznej przemocy domowej wobec kobiet. Warsztat podnoszący świadomość dla młodych kobiet wchodzących w związki partnerskie”. Głównym celem jest przybliżenie tematu związanego z przemocą stosowaną wobec kobiet z naciskiem na przemoc psychiczną. Praca została podzielona na trzy rozdziały. Pierwszy z nich poświęcony jest ogólnemu zarysowi zjawiska przemocy wobec kobiet w kontekście społecznym. Przytoczono definicje oraz istotę przemocy domowej, ponadto przyczyny i skutki przemocy rodzinnej (skala tego zjawiska w Polsce). Przedstawiono również rodzaje i formy przemocy wobec kobiet w rodzinie jak i ogólną charakterystykę sprawców oraz ofiar. W drugim rozdziale skupiono się na przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet w związkach partnerskich. Ukazano związki partnerskie jako alternatywną formę życia małżeńsko - rodzinnego. Scharakteryzowano prawne oraz instytucjonalne formy przeciwdziałania przemocy rodzinnej, a także przedstawiono edukację jako formę profilaktyki przemocy domowej wobec kobiet. Rozdział trzeci poświęcony jest warsztatowi, który przygotowany został zgodnie z filozofią WenDo. Pierwsza część rozdziału dotyczy metodyki projektowania szkoleń - ukazano definicję i ogólną typologię szkoleń; przytoczono cechy oraz główne założenia cyklu uczenia się według D. A. Kolba ponadto wskazano metody i techniki szkoleniowe, które wykorzystane zostały w części warsztatowej. Druga część rozdziału stanowi prezentację projektu działań edukacyjnych - określono jej odbiorców, zaprezentowano ogólne cele i założenia warsztatu oraz poszczególne sesje warsztatowe wraz z późniejszym podsumowaniem.

Praca ukazuje funkcjonowanie dziecka z niepełnosprawnością w klasie i szkole integracyjnej. Składa się ona z czterech rozdziałów podejmujących temat od strony teoretycznej jak i praktycznej. W pierwszym rozdziale znajdują się zagadnienia dotyczące definicji i pojęć w obszarze integracji, opis niepełnosprawności, które najczęściej występują w szkołach integracyjnych, strukturę szkoły integracyjnej oraz jej idee. Natomiast w drugim rozdziale ukazana jest praca pedagoga specjalnego w klasie integracyjnej- to jakie ma obowiązki, jaki powinien być, czym się odznaczać, jakie powinien mieć cechy charakteru by dobrze realizować się w swojej pracy. Opisuje także indywidualny program terapeutyczno-edukacyjny ucznia o specjalnych potrzebach edukacyjnych oraz różnego rodzaju formy wsparcia dla dzieci niepełnosprawnych: zajęcia z logopedą, zajęcia socjoterapeutyczne, zajęcia rewalidacyjne i inne. W trzecim rozdziale opisuję jak powinna wyglądać szkoła integracyjna, a jak naprawdę jest w praktyce. Rozdział czwarty zawiera warsztat dla pedagogów, który polega na przygotowaniu pedagogów do pracy z uczniem o emocjach, jak sobie radzić z nimi, jak je rozpoznawać itd. W tym rozdziale opisuje także wybrane zagadnienia z metodyki projektowania i prowadzenia szkolenia.

Warsztaty Terapii Zajęciowej stanowią szczególną formę terapii pedagogicznej prowadzoną dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Dzięki podejmowanym działaniom pedagogiczno terapeutycznym osoby z deficytem intelektualnym uczą się funkcjonować w społeczeństwie w sposób możliwie najbardziej samodzielny. Program terapii zajęciowej przygotowuje uczestników do prowadzenia samodzielnego życia oraz do podjęcia pracy zawodowej.

W pracy został poruszony temat tańca jako formy aktywności psychofizycznej. Temat pracy odnosi się do dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Okres ten w życiu dziecka jest kluczowym momentem, w którym intensywnie rozwijają się kluczowe kompetencje. Celem pracy jest przybliżenie tematyki dotyczącej tańca takich jak historia tańca, sposobów jego definiowania, elementów składów oraz rodzajów. W pracy została opisana także sylwetka psychofizyczna dziecka w wieku wczesnoszkolnym, gdzie opisano szczegółowo każdą sferę rozwojową dziecka. Następnie poprzez zebrane informacje dotyczące tańca oraz rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym opisano szczegółowo wartości wypływające z tańca dla dziecka. Poruszono również zagadnienie tańca jako symulatora aktywności fizycznej i psychicznej u dziecka. Ukazano walory uczestniczenia w zajęciach tanecznych oraz jego wpływ na relacje społeczne. Na podstawie zebranych informacji na zakończenie został stworzony projekt dla pedagogów, którego celem jest pogłębienie wiedzy pedagogów na temat tańca i zajęć tanecznych, a także ukazanie potrzeby, jaką jest rozpowszechnianie aktywności fizycznej wśród dzieci.

Współcześnie żyjemy w czasach, w których telewizja i media towarzyszą nam na każdym kroku. Mało kto wyobraża sobie życie bez telefonu komórkowego, czy Internetu. Media tak zawładnęły światem, że w podświadomy sposób sterują naszym umysłem i czasem. Nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ogromną moc posiada telewizja i jej przekaz. Wpływa na przekonania i wartości odbiorców, kształtuje ich światopogląd. Widzowie podporządkowują swoje plany pod względem programów wyświetlanych w telewizji, przez co zaniedbują swoje relacje z innymi osobami. Często rezygnują z czasu spędzanego z bliskimi na rzecz ulubionego serialu. Niniejsza praca omawia wszystkie skutki nadużywania telewizji przez dzieci. Począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na wpływie na sferę poznawczą i emocjonalną. Natomiast przedstawione przeze mnie badania pokazują, iż przedszkolaki spędzają przed szklanym ekranem coraz więcej czasu. Rodzice nie wiedzą, jakie skutki wywołuje nadmierne oglądanie telewizji przez ich dzieci. Rozdział pierwszy omawia najważniejsze pojęcia związane z telewizją. Wyjaśniam, czym jest telewizja, jaka jest specyfikacja jej wpływu oraz jakie programy są nam prezentowane. W drugim rozdziale opisane zostały sfery rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym. Przede wszystkim skupiłam się na sferze poznawczej, społecznej, emocjonalnej, psychoseksualnej oraz motorycznej, czyli na najważniejszych płaszczyznach, które u dzieci w wieku przedszkolnym ulegają dynamicznym zmianom. Rozdział trzeci przedstawia negatywne właściwości telewizji, począwszy od wpływu na zdrowie, kończąc na oddziaływaniu na funkcje poznawcze. Na podstawie literatury potwierdzam, iż dzieci pozostawiane sam na sam ze szklanym ekranem, bez żadnego nadzoru, spędzają przed nim wiele godzin. Są przesycone różnorodnymi treściami, oddziałuje na nie wiele bodźców. Przed telewizorem siedzą często w pozycji, która niekorzystnie wpływa na ich zdrowie fizyczne. Cierpi ich układ ruchu, ale także narządy zmysłów. Zazwyczaj przedszkolaki oglądają programy, które nie są dostosowane do ich grupy wiekowej, przez co narażone są na treści nasycone wulgaryzmami. Telewizja w ten sposób przyczynia się do wytwarzania ich systemu wartości oraz światopoglądu. To, co zobaczą wydaje im się właściwe. W ten sposób wpływa na funkcje poznawcze dzieci. Ponadto seanse wywołują wiele emocji, nie zawsze pozytywnych. W trzecim rozdziale opisałam również, w jaki sposób bajki oddziałują na zachowanie przedszkolaków, jak przyczyniają się do wzrostu agresji oraz przemocy i wywołują reakcje lękowe. W ostatnim podrozdziale dotyczącym skutków oglądania telewizji przedstawiłam wpływ reklam oraz ich moc perswazji. Na koniec zaproponowałam warsztat, który pomaga rodzicom zrozumieć, jak mądrze korzystać z telewizji, która wykorzystywana w umiejętny sposób może nieść ze sobą korzyści. Uważam, że jest to temat bardzo ciekawy oraz „na czasie”, co potwierdzają przerażające statystyki zawarte w mojej pracy.

W naszym kraju ginie więcej ludzi z powodu samobójstwa niż z powodu wypadków komunikacyjnych. W ciągu doby przez popełnione samobójstwo ginie 15 osób, w tym niestety również osoby niepełnoletnie. Polska jest na drugim miejscu w Europie wśród krajów w których jest największa liczba dokonanych samobójstw przez ludzi, którzy nie ukończyli 20 lat. W mojej pracy starałem się opisać proces od tendencji samobójczych po odpowiednie sposoby reagowania. Definicje ułatwiają nam bardziej dokładne zrozumienie suicydalnych zagadnień. Statystyki pokazują faktyczny stan rzeczy, a mianowicie to jak nam się wydaje, a jak jest naprawdę. Mity i fakty ośmielają nas w działaniach dzięki poznanym teoriom wiemy jak najlepiej reagować. Co jest największym zagrożeniem, czego unikać, a jak się odpowiednio zachować przy kontakcie z młodzieżą borykającą się z kryzysem psychicznym? Starałem się w mojej pracy znaleźć odpowiedź na te niezwykle nurtujące pytania. Kluczowym stwierdzeniem jakim się kierowałem było zdanie: Samobójca nie jest zły. Zły jest czyn, którego dokonał.

Strefa cienia w poradnictwie indywidualnym i grupowym - projekt warsztatów dla coachów i terapeutów - tak brzmi temat mojej pracy dyplomowej. Głównym celem, który przyświecał mi podczas określania problematyki badawczej było zgłębienie tego jeszcze mało znanego w literaturze zagadnienia. Strefa cienia to ciemne a może nawet najciemniejsze strony doradzania, wszelkie zagrożenia oraz niebezpieczeństwa, jakie doradca spotyka na swojej drodze, a które mają źródła zarówno w nim samym, jak i w otaczającym nas świecie. Alicja Czerkawska podzieliła ten obszar na strefę nadużyć oraz strefę zaniedbań. W zawodzie związanym z udzielaniem pomocy drugiemu człowiekowi nie ma jedynie tych jasnych stron. Przyszli adepci tego rodzaju profesji zawodowej będą musieli wypracować swój własny kodeks etyczny, ale i tak nie znajdą w nim gotowych rozwiązań na każdy "problem", z którym klient się do nich zgłosi. W literaturze przedmiotu znajdziemy wiele różnych modeli i koncepcji związanych z samym procesem pomagania oraz jego ograniczeniami. Poradnictwo to przede wszystkim pomaganie drugiej osobie, a tym samym stały kontakt z człowiekiem oraz z całym jego bagażem emocji, doświadczeń, przemyśleń i wspomnień. Jak różni są ludzie, tak różne są ich „problemy”, a w związku z tym mamy do czynienia z różnymi modelami pomagania. Jaka jest zatem różnica między coachem, terapeutą a doradcą? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta, bo każda z tych profesji ma wiele wspólnych cech. Każda z przedstawionych przeze mnie koncepcji modelu pomocy ma swoje mocne, jak i słabe strony. Proces pomagania ze względu na swój skomplikowany charakter nie podlega prostym prawom i ma swoje ograniczenia, podobnie z resztą jak i sama relacja poradnicza. Istnieje także ryzyko związane z zagrożeniami płynącymi ze strefy cienia. Są to zarówno zaniedbania, jak i nadużycia, których dokonują świadomie lub nieświadomie wszelkiego rodzaju profesjonaliści, wpływając w ten sposób na proces pomocy a nawet go zakłócając. W zawodach związanych z kontaktem z drugim człowiekiem jest to szczególnie ważne, aby pamiętać o tym, że nasze działania jako ekspertów, fachowców w danej dziedzinie, mają ogromny wpływ nie tylko na naszych klientów, ale także na całe grupy społeczne. Nie możemy wyprzeć się tej ciemnej części naszej osobowości i bezrefleksyjnie dalej kontynuować naszą działalność zawodową. Traktuję moją pracę licencjacką jako zbiór wskazówek dla osób pracujących na co dzień z innymi ludźmi.

Praca poświęcona jest tematyce seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną, która w dalszym ciągu jest tematem tabu, budzącym wiele kontrowersji wśród społeczeństwa. Niepełnosprawni, traktowani przez otoczenie jak wieczne dzieci, często pozbawiani są praw do przeżywania własnej seksualności. Duży problem stanowi również brak odpowiednio przygotowanego programu edukacji seksualnej, przystosowanej do możliwości przyswojenia informacji zgodnie z poziomem zaburzeń odbiorców. Pierwszy rozdział pracy zawiera definicje niepełnosprawności oraz seksualności. Poruszana jest w nim również kwestia rozwoju psychoseksualnego człowieka oraz różnice w jego przebiegu, w przypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną. Drugi rozdział poświęcony jest tematyce edukacji seksualnej osób z niepełnosprawnością intelektualną w domu rodzinnym, w szkołach oraz w placówkach, do których uczęszczają jako osoby dorosłe, jak na przykład warsztaty terapii zajęciowej. Trzeci rozdział dotyczy definicji związanych z częścią projektową pracy. W czwartym rozdziale zawarty został autorski projekt warsztatów dla rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną, dotyczący seksualności. Część końcowa pracy to podsumowanie zebranych w trakcie pisania materiałów i wniosków związanych z poruszanymi w niej zagadnieniami.

Tematem tej pracy są zaburzenia mowy u dzieci. Pierwszy podrozdział pracy został poświęcony podstawowym definicjom. Przedstawione są tam definicje mowy, języka oraz komunikacji. Drugi podrozdział skupia się na ukazaniu terminologii zaburzeń mowy i wad wymowy. Ostatni podrozdział w pierwszym rozdziale dotyczy etapów rozwoju mowy. Opisane są tam i scharakteryzowane wszystkie etapy. W drugim rozdziale opisane są cztery różne zaburzenia mowy. W pierwszym podrozdziale przedstawiony został podział przyczyn zaburzeń mowy. W kolejnych podrozdziałach opisana jest afazja, dyzartria, dyslalia i jąkanie. W każdym podrozdziale zawarte są definicje zaburzenia, jego rodzaje, typologie lub klasyfikacje oraz przyczyny powstawania. Ostatni rozdział pracy to część warsztatowa. Pierwsza część pracy jest teoretyczna i przedstawione są w niej definicje, terminy i wszelkie informacje związane z tematyką szkolenia. Po części teoretycznej, przedstawiony został projekt warsztatu kierowany do rodziców, których dzieci mają zaburzenia mowy.

Tematem niniejszej pracy jest homoseksualizm w przestrzeni edukacyjnej. Celem pracy było przede wszystkim przekazanie, w mojej ocenie, najważniejszych aspektów związanych z pojęciem homoseksualizmu. Praca została podzielona na pięć rozdziałów, w tym trzy zawierające teorię dotyczącą głównego tematu, natomiast dwa odnosiły się do warsztatu dla pedagogów. W pierwszej części skupiłam się na kluczowych pojęciach, teoriach dotyczących homoseksualizmu, historii istnienia orientacji homoseksualnej na świecie oraz mentalności naszych rodaków wobec niej. Następnie przeszłam do przeanalizowania pojęcia rodzin pochodzenia oraz rodzin jednopłciowych. W trzecim rozdziale starałam się opisać pojęcie z perspektywy pedagogicznej. Przedstawiłam tu stosunek szkoły i edukacji do orientacji nieheteroseksualnej, a także proponowane terapie homoseksualizmu. Podjęłam również próbę przekazania wskazówek dla rodziców i nauczycieli, jak pracować z dziećmi, u których rozwija się orientacja homoseksualna. Na koniec zaproponowałam warsztat dla pedagogów, który miał na celu pomóc im w pracy z uczniami homoseksualnymi.

Głównym celem niniejszej pracy jest wykazanie terapeutycznych właściwości sztuk plastycznych wraz z ich praktycznym zastosowaniem w praktyce pedagogicznej. Pierwsza część pracy odnosi się do założeń teoretycznych terapii przez sztukę. Przedstawione i omówione zostały podstawowe pojęcia z zakresu plastykoterapii, procesu arteterapeutycznego, terapii pedagogicznej oraz ekspresji twórczej. W drugim rozdziale poddane zostały analizie właściwości terapeutyczne twórczości plastycznej z odniesieniem do poszczególnych faz rozwoju człowieka. Również ta część pracy szczegółowo eksponuje potencjał terapeutyczy sztuk wizualnych wykorzystywanych w praktyce edukacyjnej. Przedostania część tejże pracy, poświęcona jest wnikliwemu omówieniu zastosowania plastykoterapii w pracy terapeutycznej z zindywidualizowanymi grupami, takimi jak osobami z niepełnosprawnością intelektualną, głuchoniewidomymi, chorymi onkologicznie oraz jednostkami niedostosowanymi społecznie. Ostatnią część pracy stanowi autorska propozycja warsztatów dla pedagogów z zakresu możliwości wykorzystania plastyki w terapii. Zadaniem tego elementu pracy, jest zaprezentowanie szkolenia, które wyposażać będzie uczestników w praktyczne umiejętności wykorzystania elementów artererapii w działalności pedagogicznej. Całość zaprezentowanych treści ma za zadanie wykazanie potencjału tkwiącego w arteterapii jako elementu wspomagającego terapię pedagogiczną.