Problematyką pracy jest postrzeganie osób z niepełnosprawnością ruchową przez uczniów szkół średnich. Niepełnosprawność ruchowa to wszelkie nieprawidłowości w narządzie ruchu, które skutkują obniżoną sprawnością motoryczną i w znacznym stopniu utrudnionym funkcjonowaniem społecznym, przez co niejednokrotnie jednostki te są odtrącane przez społeczeństwo. Niekorzystne wyobrażenia o osobach z niepełnosprawnością ruchową obecne w społeczeństwie wpływają w negatywny sposób na ich funkcjonowanie, powodując nawet ich zupełne wykluczenie społeczne. W pracy dokładnie omówiono obraz osoby z niepełnosprawnością ruchową, który występuje w społeczeństwie. Celem niniejszej pracy było scharakteryzowanie postrzegania osób z niepełnosprawnością ruchową przez uczniów szkół średnich. W pracy tej została wykorzystana metoda sondażu diagnostycznego, a narzędziem które zastosowano był kwestionariusz ankiety, którą przeprowadzono wśród 84 uczniów szkół średnich. W tejże pracy problemy badawcze dotyczyły postrzegania osób z niepełnosprawnością ruchową w różnych obszarach funkcjonowania przez uczniów szkół średnich. Zrealizowane badania pozwoliły ustalić, że uczniowie szkół średnich pozytywnie postrzegają osoby z niepełnosprawnością ruchową w różnych kategoriach życia społecznego. W wyniku przeprowadzonych badań okazało się również, że wśród uczniów szkół średnich kontakt z osobami z niepełnosprawnością ruchową i wiedza na temat niepełnosprawności ruchowej różnicuje postrzeganie osób z niepełnosprawnością ruchową. Uczniowie szkół średnich, którzy mieli kontakt z osobami z niepełnosprawnością ruchową i posiadali wiedzę o niepełnosprawności ruchowej, częściej postrzegali te osoby pozytywnie.

Problematyką pracy jest wspomaganie rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez edukację plastyczną i muzyczną. Celem przeprowadzonych badań jest określenie wspomagania rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez edukację plastyczną i muzyczną. Głównym problem badawczym w pracy jest wspomaganie rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez edukację plastyczną i muzyczną. Poruszonymi elementami w szczegółowych problemach badawczych były potrzeby i pragnienia dzieci w wieku przedszkolnym oraz wyrażanie i rozumienie emocji. Problemy szczegółowe dotyczyły również nawiązywanie relacji z rówieśnikami, komunikowania się, zabawy, ujawniania zainteresowań i pasji oraz współpracy w wieku przedszkolnym podczas zajęć muzycznych i plastycznych. Na potrzeb pracy ważne było również zbadanie trudności w funkcjonowaniu emocjonalno-społecznym. Bardzo istotnym tematem, który został poruszony jest rola nauczyciela oraz metody i techniki wspomagające rozwój emocjonalno-społeczny dzieci w wieku przedszkolnym. Badana grupa obejmowała piątkę dzieci w wieku przedszkolnym. Z przeprowadzonym badań wynika, że edukacja plastyczna i muzyczna ma bardzo kluczowy wpływ na rozwój emocjonalno-społeczny w wieku przedszkolnym. Dzieci, które są wycofane lub mają problem z opanowaniem swoich emocji, poprzez obcowanie ze sztuką uczą się prawidłowo funkcjonować w tej sferze.

Problematyka podjęta w pracy dotyczy zajęć plastycznych jako formy wspomagania rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w placówce socjalizacyjnej. W pracy poruszono aspekty definicyjne rodziny dysfunkcjonalnej, rodzaje występujących dysfunkcji, struktury i mechanizmy działań tych rodzin, ich typologię, a także kwestię rozpadu rodziny jako konsekwencji ich dysfunkcjonalności. Omówiono rozwój emocjonalno-społeczny u dziecka zagrożonego niedostosowaniem społecznym, skupiono się na kwestii osamotnienia, relacjach społecznych, trudnościach w adaptacji społecznej, oddziaływania dysfunkcji na rozwój dziecka, a także skupiono się na przykładowych zaburzeniach zachowania i emocji, które mogą wystąpić u tych dzieci. Następnie wyróżniono takie kwestie jak charakterystyka placówki socjalizacyjnej, obraz rozwoju emocjonalno-społecznego wychowanków, formy wspierania rozwoju, wybranych zajęć plastycznych jako form arteterapii, kształtowanie się wyobraźni plastycznej dziecka oraz rola pedagoga we wspieraniu rozwoju emocjonalno-społecznego dziecka. Do powyższych zagadnień opracowano metodologię prowadzenia badań, których celem było określenie znaczenia zajęć plastycznych dla rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych. Głównym problemem badawczym przyjętym w badaniach było pytanie: W jaki sposób zajęcia plastyczne wspomagają rozwój emocjonalno-społeczny dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w placówce socjalizacyjnej? W celu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie badawcze, wybrano jakościowy paradygmat badawczy. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużono się metodą indywidualnych przypadków, a główną techniką badawczą był wywiad, a jej uzupełnieniem analiza dokumentów osobistych badanych osób oraz obserwacja z wykorzystaniem arkusza obserwacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na głębsze poznanie czynników, które warunkują rozwój emocjonalno-społeczny dzieci wychowujące się w placówce socjalizacyjnej, a także oddziaływanie zabaw i zajęć plastycznych na ich funkcjonowanie. Wśród nich znajdują się obszary, takie jak: doskonalenie umiejętności komunikacji potrzeb, nawiązywania relacji, wyrażania emocji, komunikowaniu się oraz umiejętności rozwiązywania konfliktów z rówieśnikami, dzięki czemu dzieci te mają szansę na podnoszenie swoich kompetencji emocjonalno-społecznych.

Problematyka pracy dotyczy relacji rówieśniczych dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym. W pracy w oparciu o literaturę przedmiotu przedstawiono charakterystykę rodziny dysfunkcjonalnej a także przyczyny powstawania dysfunkcji w rodzinie. Omówiono też mechanizmy działania w takich rodzinach. Scharakteryzowano model rodziny dysfunkcjonalnej, a także funkcjonowanie psychospołeczne dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku szkolnym. Wskazano również formy pomocy dla osób, którzy funkcjonują w takich rodzinach. Dla powyższych zagadnień stworzono metodologię badań. Głównym problemem badawczym przyjęto pytanie: W jaki sposób przebiegają relacje rówieśnicze dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym? Aby odpowiedzieć na postawione pytanie w badaniach posłużono się metodą indywidualnych przypadków. Wybraną techniką badawczą jest wywiad a jego uzupełnieniem obserwacja oraz analiza dokumentów osobistych. Przeprowadzone badania aspektów funkcjonowania społecznego dzieci umożliwiły wgląd w ścieżkę relacji rówieśniczych dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym. Analiza funkcjonowania społecznego skupiła się głównie się na tym, jak dzieci obciążone negatywnymi doświadczeniami komunikują się, wyrażają emocje, spędzają czas wolny, jak adoptują się w środowisku szkolnym. Na podstawie tej analizy stwierdzono, że relacje dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych z rówieśnikami przebiegają z utrudnieniami. Składa się na to wiele czynników, między innymi trudne, przykre doświadczenia życia w rodzinie dysfunkcjonalnej.

Podjęta w pracy problematyka dotyczy studium wolontariatu dla ścieżki rozwoju osobistego osób dorosłych oraz różnych uwarunkowań tego rozwoju. W pracy poruszono aspekty definicyjne wolontariatu, zaprezentowano jego rys historyczny oraz przedstawiono jego status społeczny i prawny. Omówiono zagadnienie rozwoju osobistego oraz zaprezentowano zagadnienia ideału osobowego wolontariusza, a także określono podłoże intencjonalne oraz motywacyjne działalności wolontariackiej na podstawie literatury przedmiotu. Do powyższych zagadnień opracowano metodologię prowadzenia badań, których celem jest określenie znaczenia wolontariatu dla rozwoju osobistego osób dorosłych. Głównym problemem badawczym jest pytanie: jakie znaczenie ma wolontariat dla rozwoju osobistego osób dorosłych? W celu udzielenia odpowiedzi na powyższy problem wybrano jakościowy paradygmat badawczy. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużono się metodą indywidualnych przypadków, a główną techniką badawczą był wywiad, a jej uzupełnieniem analiza dokumentów osobistych badanych osób. Przeprowadzone badania pozwoliły na głębsze poznanie czynników, które warunkują rozwój osobisty osób dorosłych w ramach wolontariatu. Wśród nich znajdują się obszary, takie jak: doskonalenie umiejętności, kompetencji, zdobywania wiedzy, kształtowania światopoglądu, postaw oraz przekonań.

Problematyką pracy jest doświadczanie sieroctwa społecznego przez dzieci wychowujące się w domach dziecka lub rodzinach zastępczych. Na problem sieroctwa społecznego składa się wiele czynników. Są to m. in. kryzys rodziny, nieporadność życiowa rodziców dziecka, różnego rodzaju uzależnienia, choroby psychiczne i wiele innych. W rodzinie, która nie spełnia swoich podstawowych funkcji dziecko może nie tylko czuć się zaniedbywane, ale zagrożone może być także jego życie i zdrowie. Dzieci te borykają się z wieloma problemami, nie tylko natury psychicznej, ale także ze zdrowiem, zaburzeniami zachowania, trudnościami w nawiązywaniu prawidłowych relacji z ludźmi. Wszystkie badane dzieci mają trudności szkolne spowodowane brakiem prawidłowej kontroli rodzicielskiej. Celem prowadzonych badań jest studium narracji dzieci wychowujących się w domach dziecka lub rodzinach zastępczych, dotyczących ich postrzegania doświadczanego przez siebie sieroctwa społecznego. Badania obrazują w jaki sposób dzieci przeżywają odrzucenie ze strony najbliższych oraz brak kontaktów z rodziną, jakie mają problemy w obecnym funkcjonowaniu emocjonalnym i społecznym, jak potrafią opowiadać o swoim obecnym życiu i o przyszłości. Wskazane zostało znaczenie prawidłowego środowiska wychowawczego, mającego wpływ na kształtowanie się u dzieci prawidłowych wzorców i postaw. Opieka zastępcza nad dzieckiem z rodziny dysfunkcyjnej przynosi wiele korzyści, przede wszystkim daje dziecku bezpieczeństwo, którego nie doświadczyło od własnej rodziny.

Problematyka podjęta w pracy dotyczy wspierania rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez zabawę. W pracy zaprezentowano charakterystykę rozwoju i funkcjonowania dziecka w wieku przedszkolnym oraz znaczenie zabawy we wspieraniu jego rozwoju emocjonalno-społecznego. Do powyższych zagadnień opracowano metodologię badań, która miała na celu określenie w jaki sposób zabawa wspiera rozwój emocjonalno-społeczny dzieci w wieku przedszkolnym. W związku z tym skorzystano z jakościowego paradygmatu badawczego. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużono się metodą indywidualnych przypadków, a główną techniką badawczą był wywiad, a jej uzupełnieniem analiza dokumentów osobistych oraz obserwacja z wykorzystaniem arkusza obserwacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na głębsze poznanie czynników, które warunkują wybór zabawy i jej znaczenie dla rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym. Wśród nich znajdują się takie obszary jak: wyrażanie potrzeb, rozumienie emocji, regulowanie emocji, nawiązywanie relacji, komunikacja, rola, wyobraźnia i fantazja, rozwiązywanie konfliktów. Wszystkie badane kompetencje są niezmiernie ważne w całościowym funkcjonowaniu dziecka, zarówno w środowisku przedszkolnym jak i poza nim. Badania potwierdziły, że zabawa stanowi niezbędną ścieżkę regulującą rozwój emocjonalno-społeczny dzieci w wieku przedszkolnym.

Problematyka podjęta w pracy dotyczy bajkoterapii jako formy wspomagania rozwoju emocjonalnego dziecka w wieku przedszkolnym. W pracy zaprezentowano charakterystykę rozwoju i funkcjonowania, a także edukacji i wspomagania rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Omówiono również znaczenie bajkoterapii w rozwoju emocjonalnym dziecka w wieku przedszkolnym. Do powyższych zagadnień opracowano metodologię badań, która miała na celu określenie w jaki sposób bajkoterapia wspomaga rozwój emocjonalny dziecka w wieku przedszkolnym. W tym celu skorzystano z jakościowego paradygmatu badawczego. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużono się metodą indywidualnych przypadków, a główną techniką badawczą był wywiad. Uzupełnieniem techniki była analiza dokumentów osobistych oraz obserwacja z wykorzystaniem arkusza obserwacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na głębsze poznanie czynników, które warunkują rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, a także oddziaływanie zajęć bajkoterapii na rozwój emocjonalny. Wśród nich znajdują się obszary, takie jak: nawiązywanie relacji, wyrażanie potrzeb, rozumienie emocji, zabawa z rówieśnikami, podejmowane formy aktywności własnej, radzenie sobie w sytuacjach trudnych oraz komunikowanie się z rówieśnikami. Wszystkie badane kompetencje są niezmiernie ważne w całościowym funkcjonowaniu emocjonalnym dziecka w wieku przedszkolnym.